...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Tuesday, March 30, 2010

First Lyrics First -- Vol.19


you do something to me 

                              something deep inside 

και σφίγγομαι κι εγώ -με την σειρά μου μαν. 

στον ύπνο μου όλες μου οι ιστορίες  
που έκλεισα στον ξύπνιο μου εκατό φορές,
όσες θυμάμαι κι όσες ξέχασα 
γυρίζουν και μου κουνάνε την ουρά τους. 

μέχρι και τον σημερινό ήλιο σε καμία δεν ενέδωσα
στροφή τους
και κάθε φορά ξυπνάω με ανακούφιση που με χαιρετούν, 
που εγώ τους λέω αντίο κι εκείνες μου χαρίζουν 
λίγο πριν ανοίξω μάτια, την σοφία του κόσμου 
να παίζουμε για να περνάει η ώρα μας όσο λείπεις.

αν δεν έφευγα θα έκανε εκείνος τότε πίσω
το είδα πάλι στ όνειρο που είχα αφεθεί.
άσε λοιπόν την ενοχή και την ευθύνη μας
στις πλάτες του φεγγαριού που πάλι γέμισε. 

you do something to me 

                   somewhere deep inside 

να βρω τρικάκια να κρεμαστώ απ την ζωή 
με τα νύχια δεν μ ενδιαφέρει. 
ούτε εκείνη την ίδια δεν θα παρακαλώ κι ό,τι αποφασίζει 
δικό μου θα το βαφτίζω για πάντα γιατί αυτή 
είναι η χλιδή της μονάδας κάθε που σου δείχνω 
την κατάντια μου, αυτή είναι και η ξεφτίλα της
όταν αναμοχλεύω τα σκοτάδια για να βγάλουν φως. 
οχι για να σε πείσω μα για να πειστώ για σένα. 
ότι δεν είσαι κόμικ

dancing through the fire 

                                    just to catch a flame 

γλυκούλι. κουτουκουτουκουτουκουτου
τί να την κάνεις βρε την φλόγα; 
να ψήσεις την μπριζολα μήπως; τί να την κάνεις 
την ελπίδα; να ταξιδέψεις στο χρόνο μήπως; 
τί να την κάνεις την δουλειά; να πάρεις μηχανήματα;
και το ταλέντο τί να το κάνεις; να σε πάει ταξίδια
να σε αποθεώνουν οι δυστυχείς; τί να την κάνεις την 
αλλαγή; θέλεις να ζήσεις σε πολλές εποχές 
σπασμένος σε κομμάτια μήπως;

σε είχα για περισσότερα μα ήσουνα εγώ,
μέχρι εκεί που έφτανα πριν έρθεις.
πριν αρχίσουμε να τα σκαλίζουμε όλα οκλαδόν 
κι αμετακίνητοι.

you do something wonderful 

προηγουμένως εαν αδυνατούσα να το δω 
τώρα το βλέμμα μου περνάει από μέσα
όλα τα κάνει διάφανα και στο λέω 
έρχονται δύσκολες μέρες για την ειρήνη 
και την ησυχία. 

δεν αναφέρομαι σε επιχειρήσεις διάσωσης 
και αντιπολεμικά συλλαλητήρια μα θα πειράζει 
να έχω μια ντομάτα να κόβω, θα πειράζει 
να έχω ένα χαμόγελο, να τραγουδώ θα ενοχλεί 
τους πάντες μα δεν θα με αγγίζει ο πόνος κανενός
όπως ο δικός σου μ άγγιξε
κ αυτό θα με ντύσει πανοπλία
και θα με πετάξει στο χαράκωμα και την τρέλα
χίλιες φορές για να βρω τα μάτια σου γύρω, 
στον εχθρό, στον ουρανό, όπου να ναι. 
μέσα σε χιλιάδες τόνους αίματος και δίψας
δεν θα χάνομαι.

δεν είμαι περήφανη.
απλά είμαι.

Monday, March 29, 2010

ο πα τής κι ο άλα της.

Photobucket

φαντάζομαι κενά μνήμης λόγω αλκοόλ γαμώ την απαγόρευσή
τους μέσα, λίγοι μας δεν έχουνε βιώσει 
ήρθε και η σειρά μου λοιπόν κι ήρθε εδώ
που έχω δυο ερμού ν αγαπώ και δυο συγγρού
σου είπα τα βλέπω όλα διπλά από τότε που σε ξαναβρήκα

η μισή αγάπη έτσι διπλή που την βλέπω καιρό τώρα
ολόκληρη μου φαίνεται.
σαν να έχω μεθύσει λοιπόν 
και ο παλιπαιδισμός ωραία φάση αλλά χτύπησε τέρμα.

να θυμηθώ
ν αγαπήσω τ αντερά μου 
να σε ξεχάσω μπας και ζήσεις να θυμηθώ
να σ αφήσω μήπως γυρίσεις. 
να θυμηθώ να μπορέσω. να μην μου λείπεις πια 
να θυμηθώ ότι δεν ξέρω ποιός είσαι 
κατα τα κοινώς λεγόμενα να θυμηθώ να γίνω γυναίκα
να πλύνω τα εσώρουχα στο χέρι. 

συγχώρα με που ήρθα μόνη μου αφού σου είπα
μόνο μαζί σου θα πατούσα πόδι.
φταίει ο χρόνος
όσο αληθινός και ψέμα είναι κάθε φορά 
μια το ένα, μια το άλλο. 
είπα να γίνω εσύ, δεν σου άρεσε και παλάβωσα
ακόμη πιο πολύ για τα ζεστά σου χέρια
 
όταν χάριζα το μυαλό μου να ξέρετε
καμία ιδέα ότι θα περιλάμβανε τις λέξεις μου δεν είχα
μα όσο μου τελειώνουνε κι αυτές μαζί του
είμαι ευτυχής.

Sunday, March 28, 2010

για πιλότος


με προσγείωσες πολύ απότομα.

άκους εκεί η εξέλιξη του είδους αποτέλεσμα επιτυχημένης
υποταγής του ατόμου στις εκάστοτε κοινωνικές επιβολές
που με την πάροδο του χρόνου παίρνει την πλειοψηφία 
και γίνεται φύση...

θα το σκέφτομαι μέχρι την δευτέρα παρουσία τώρα αυτό.

τις κόβω σαν να λέμε.
επιστροφή στις σπηλιές και η χαραμάδα της τρέλας
ακόμη ν ανθίζει πλάι στο πρωτόγονο;
εμ γι αυτό ο Φ.Ν. είχε τέτοιο πρόβλημα οικειότητας

η τρομάρα που πέρασα μπορεί να συγκριθεί μόνο
μ εκείνη που χα πάρει από το kundalini yoga for the west
όταν κατέληγε ότι ο yogi τί αλλό του μένει από το να
μεντορέψει κάποιον; να πεθάνει ήταν η απάντηση!
φτου φτου φτου μου χε σηκωθεί η τρίχα κάγκελο και τότε
όπως και τώρα με τον πιλότο. σπάνιο σου λέει ζευγάρι 
yogi παίξε τζόκερ καλύτερα.

μοιράστηκα το αδιέξοδο του να έχεις καταφέρει
να βλέπεις μόνο διπλά το λιγότερο,
όλα τα φανάρια για τους πεζούς να τα κάνεις πράσινα
στο κινητό σου να ξέρεις πάντα ποιος σε παίρνει
και παρ όλ αυτά το στομάχι σου να παραπονιέται
ακόμα. ξέρεις τί έγινε έτσι; χα. κλασσικό,
είναι πιο δύσκολα απ όσο τα περίμενες
πιο ξένα απ ότι τα υποψιαζόσουν
πιο σημαντικά απ όσο ήθελες να πιστεύεις
πιο μεγάλα απ όσο θα προτιμούσες
πιο σκληρά από τα σκληρά σου
και πιο βαριά από τα πιο βαριά σου.
κοίτα να σηκώνεις όσα μπορείς και λίγα λίγα.
τοτε. ask for help. look down.

το κόλπο σου.

Photobucket

να βρω το κόλπο σου κι εγώ 
αυτό που καταλάθος έμαθες, ν απλωθώ στον χωροχρόνο 
ν αφήσω σημάδια παντού να σε πολιορκούνε.
τα μάτια σου όταν κουράζονται από την γιορτή να πέφτουνε,
να κοιτούν, να βλέπουνε λίγο αγάπη.

λίγο αγάπη όλοι χρειαζόμαστε ακόμη κι εσύ που σνομπάρεις
τα ίδια σου τα μέλη και τα όνειρά σου που φοβάσαι 
και που αστέρι κατα βάθος μόνο θες να σαι, σου φτάνει.
όχι ανάσα και δέρμα όπως σε είπανε, όπως σε βαφτίσαν.

δεν μπορείς να με κάνεις να μην υπάρχω, να με εξαφανίσεις
αδυνατείς. δεν θες είναι η αλήθεια, να πάρεις τέτοια ευθύνη
ξανασκέψου το.
ούτε από πολύ ψηλά να κάνεις πως με κοιτάς 
κι ότι σου φαίνομαι τόσο μικρή, έως ασήμαντη μπορείς. 
ούτ εγώ να σε κρατάω με κορδόνι απ τον ουρανό 
και να σε περπατώ στην γη, γίνεται.

μόλις ανακαλύπτω πόσο μεγάλη φασαρία μπορώ να κάνω
το ίδιο λεπτό, επιλέγω την σιωπή χίλιες φορές
και ποιός βγαίνει κερδισμένος.  

Friday, March 26, 2010

έχεις δει


παρδαλίτσα on edge; χα.  σπάνιο.

μόνο τα κλάματα που δεν έβαλε.
με κοιτούσε με τέτοια αγανάκτηση κι είχε ένα βλέμμα
που μου ζητούσε ευθύνες. σάστισα. 

πετάχτηκε πάνω να φύγει σαν να είχε γίνει λες κανένα
μεγάλο κακό. σε μας που βλεπόμαστε τρίτη
φορά στην ζωή μας και που είχαμε ανταλλάξει μόνο λέξεις.
είμαι είπε αγενής. μεγάλωσα λίγο, τ άκουσα κι αυτό.

μην το παίρνεις βαριά και σκάσε ένα χαμόγελο
δεν έτρεξε δα και αίμα
ούτε κανένας πόνος μεγαλος θα μπορούσε να γεννηθεί
ούτε έσπασε κανένα τύμπανο.σιγά.

μπορείς να το πάρεις από καθόλου έως εντελώς προσωπικά
σε αυτή την φάση όπως ευκολύνεσαι 
μ εμένα μαζί σου φαίνεται να παίζει το δεύτερο αφού είμαι καθιστή.
από επιλογή, από την μάνα του ούτ εγώ ξέρω σου είπα...
πάει τη σιωπή στο θόρυβο από το παρτυ σπίτι
δεν ξέρω τι έγινε βαρέθηκα. εσύ ήξερες κάτι.

γιατί γράφουν οι άνθρωποι; 
γιατί γαμάνε και χέζουν.

γιατί δεν μπορώ να γράψω; 
γιατί αγχώνεσαι για την επίδοση, δεν τρως καλά και σφίγγεσαι.
γιατί με εκνευρίζεις τόσο;
μακάρι να ξερα. εγώ πάντως σε γουστάρω.

επικοινωνία.
για παράπονα πατήστε το 3.  ναι ένα λεπτάκι σας συνδέω με θεό. 
πείτε τα, βρείτε τα, μήπως δεν λάμπει αρκετά ο ήλιος σήμερα;
μήπως οι νότες στο κομμάτι δεν είναι οι ίδιες
και τα πόδια μήπως ακόμη δεν λειτουργούν;
whatever the track then, my desire stays on.

μπορεί μία λέξη εκτός από την κόκκινο να φωτίσει κόκκινο;
να σταματάει να μου σηκώνεται στο 3.44 γίνεται; 
να ισσοροπήσω με τόση ένταση; θα το βρούμε πού θα πάει
τί ειμαστε τίποτα φλώροι; χε. 

απλώς δεν του μιλάνε και πολύ του παιδιού
είναι ακυκλοφόρητο όταν είναι on the edge. παίζει τους λόγους του
κι ανα πάσα μπορεί να την κάνει

Thursday, March 25, 2010

μα χώμα στην φούστα μου;

άλλη μια φορά γιατί μία δεν φτάνει 

ζωή να χω αν δεν δεις εμένα να την πατάω 
ποιόν θα δεις; 
πάρε και τους μεζέδες και τα τσίπουρα 
και καλά αυθόρμητο δεν το συζητούσαμε από το μεσημέρι...
πάρε και τον εκδικητή/ήρωα με κάμποσα χρονάκια καθυστέρηση
αλλά γλυκό και περιττό όσο δεν περίμενες 

παρέλαση αγαθών και γέλιων 
πόσα να χρωστάω
και ποιός μου δίνει 
ποιός φοβάμαι ότι μ αφήνει 
κι ανησυχώ

βρήκα γιατί κάποιος όταν πέφτει γελάμε αυθόρμητα
κι ας έσπασε το χέρι του.
βρήκα γιατί με πονάς παραπάνω απ όσο 
το κλάμα γιατί πάντα προερχότανε 
κι είναι αλήθεια τόσο απλό 
που χαίρομαι 

τρεις φορές μου βγήκε ο θάνατος.
πήγα πολύ μακριά, θα το έκανα άραγε ποτέ διαφορετικά
μπορώ να το ξορκίσω μόνο με αγάπη;
θα προλάβω;

άλλη μια φορά θα σου το πω 

                                 όπου και να είσαι πάνω σου θα τρέχω

όχι δα και μισώ. μην τους ακούς δεν ξέρουν.
αυτά νόμιζα τα ξεκαθαρίσαμε από την αρχή.
αυτά νόμιζα δεν είναι στο χέρι μας.
ξέρεις τί είναι έμπνευση; - με ρώτησε.
και μου απάντησε κατευθείαν απ το μυαλό μου.

είναι ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε περισσότερο.
είναι ότι δεν μπορούμε έτσι απλά. ο καθείς όπως φτιάχτηκε
κι εμείς περνάμε όλη μας την ζωή με τα κατσαβίδια στο χέρι.
η μαστοριά κατέντησε η μοναδική απόλαυση
σαν να θεωρώ πως ο θεός της μηχανικής θα μου χρωστάει χάρη.
9999 και χρειάζομαι έναν παραπάνω λόγο απ το ότι μπορώ
χρειάζομαι προοπτική.είδες; αργώ αλλά φτάνω. χα.

κάθε φορά που η πόρτα μου χτυπάει τα βράδια 

                               γεμίζει έστω για λίγο η ζωή μου η άδεια

ευχή και κατάρα σου δίνω τούτο το πρωινό
όταν πλέεις σε πελάγη ευτυχίας
να θυμάσαι πως είναι τα σκατά που τρώω.

Tuesday, March 23, 2010

αν



αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φαν
και οι παππούδες δόντια να μασαν
αν η τζέην παντρευόταν τον ταρζαν
αν κέρδιζε η γιαγιά μου στο κουν-καν

αν είχα για ξαδέρφη τη μουλάν
αν ξέραν τα μωρά να κολυμπάν
αν δεν ξανάχανα το λιποζαν
αν έπαυαν οι σφήκες να τσιμπάν

αν...
θα γίνω μάντης μάγος και σαμάν
να πέφτουν τα παιχνίδια να μην σπαν

αν ήξεραν οι κούκλες να μιλάν
αν δεν με έτσουζε το σαμπουάν
αν ήταν ο μπαμπάς μου σουπερμαν
η βρύση αν δεν ήταν τόσο παν

αν όλοι ήξεραν να παίζουν πιαν
να παίζουν να χορεύουν να γελάν
αν ήξεραν τ αστέρια να μετράν
αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν

Sunday, March 21, 2010

hallelujah


baby I have been here before
I know this room, I've walked this floor
I used to live alone before I knew you.
I've seen your flag on the marble arch
but listen love is not a victory march
it's a cold and it's a broken hallelujah

there was a time you let me know
what's really going on below
but now you never show it to me, do you?
and  I remember when I moved in you
and the holy dove was moving too
and every breath we drew was hallelujah
 
maybe there is a god above
as for me all I ever seem to learn from love
is how to shoot at someone who outdrew you
but its not a complain that you re here tonight
it's not the laughter of someone
who claimed to have seen the light
no it's a cold and it's a very lonely hallelujah

I did my best, it wasn't much
I couldn't feel, so I tried to touch
I've told the truth, I didn't come to fool you
and even though it all went wrong
I'll stand right here before the lord of song
with nothing on my tongue but hallelujah


you say I took the name in vain
I don't even know the name
but if I did, well really, what's it to you?
there's a blaze of light in every word
it doesn't matter which you heard
the holy or the broken hallelujah


Saturday, March 20, 2010

ξύπνα Βασίλη

τί έγινε την κάναμε με ελαφρά αγαπητοί μου; χα.
έτσι πάει. όταν βαραίνει το πράγμα ή όταν ομορφαίνει 
ξαφνικά δεν υπάρχει αρκετό για όλους 
μένει μονο για έναν, τον κύριο του στην καλύτερη,
δώσε και λίγο σόι.

ξύπνα και δεν χρειάζομαι να κουνήσω το δαχτυλάκι μου
για τίποτα απ όσα επιθυμώ, την ψυχή μου μόνο να κουνήσω 
και να φιλήσω το χέρι κάποιου όχι παπά. 
τί καλό κι αυτό από το πουθενά στο λέω δεν φοβάμαι 
όπως λέω και τα κακά. 

λαλαλα η καρδιά μου έχει φουσκώσει τόσο τώρα
που το αεροπλάνο αν πέσει θα το πιστεψω απόλυτα
και θα πω ε μα ναι, τόση χαρά που μου πεσε στο πιάτο
λόγικο να θέλει να μ αφήσει σύντομα και να σκορπίσει
στα φιλαράκια μου που κλαίνε από πολύ ως καθόλου 
και τα δύο άδικα. 

έχω μισή ωρίτσα και είμαι με τις πυτζάμες ακόμα 
αλλά εδώ είναι η μάνα μου κι όλα κινούνται σε διπλή 
ταχύτητα αν χαμογελάς και στην μισή αμα λυπάσαι !

σας είδα. σας φίλησα όλους. με ρωτήσατε για το
άλλο μισό και για τον Βασίλη που τον ξύπνησε
η φασαριόζικη φύση μου βιαίως αλλά που δεν μου το κρατάει. 

όλοι θέλατε να περάσετε από πάνω για χαλάρωση 
και αλλαγή σκηνικού
εγώ πάντα ήθελα 
                   να περάσετε από πάνω μου για μασάζ
και ενδυνάμωση των αναπνοών

λουνα παρκ το έκανα εδω μέσα χαχαχαχαχαχα  εντάξει. 
δεν μας χρωστάνε όμως από πουθενά κι αυτό μετράει ;) 
επίσης όπως λέει κι ενας Βασίλης από τους δε μπεστ 
εδώ είμαι κι εδώ είσαι...



Friday, March 19, 2010

τα παράγωγα του έξι.

έξι του μήνα γεννήθηκα κι έξι χρόνια μετά 
αποφάσισα ότι θέλω αγόρι για διπλανό πρώτη μέρα στο σχολείο
κι ότι μια αδερφή να έχω δεν έφτανε. 
αν είχα δύο σκέφτομαι θα ήμαστε έξι τότε εμείς 
κι η γιαγιά θα είχε έξι εγγόνια κι έτσι στην μικρή
ρίχνω έξι χρόνια.

στα δεκαέξι ήθελα δεκαέξι ώρες ύπνο 
χωρίς να έχω ούτε τις μισές, 
με περίμενε τσούρμο στην γωνία να τους κάνω να γελάσουν, 
έφτυσα πρώτη φορά σε μούρη υπερ ιδανικού
σε απεσταλμένο υποτιθέμενης εξουσίας κι έγινε η ροχάλα μου άγαλμα.  
η ιστορία του κόσμου γραφότανε από τα μπούτια μου και δεν το ξερα
μόλις τελειώσανε τα δεκαέξι βγήκε η επανάσταση στον πόλεμο, 
ήρθες κι εσύ καπάκια σαν για να το γιορτάζαμε.

εικοσιέξι ο πόνος, εμείς στο παρα πέντε τώρα
και εικοσιέξι του μήνα βρεθήκαμε με τα μάτια έξω 
πρώτη φορά έξι χρόνια αφού με φίλησες χωρίς να με ρωτήσεις
αφου έκανα έξι χιλιάδες χιλιόμετρα για να φύγω και να γυρίσω 
με το κεφάλι πάνω. πριν μηδενίσουν πάλι όλα.

και στο 'τώρα΄ μας αν θέλουμε ν αράξουμε,
πριν έξι μάρτηδες έγινε πυρηνικός στην καρδιά μας όλων 
και στα όνειρα και μας φύτρωσε από ένα δεύτερο κεφάλι
στον καθένα και μας βάζει να συναντιόμαστε από τότε
με το έτσι θέλω και να γελάμε από το κλάμα,
το μούδιασμα και την αμηχανία αλλά 
να κοιταζόμαστε στα μάτια σαν να είναι αργά για φόβο
και σαν να θέλουμε ο ένας να φάμε την σάρκα του άλλου αλλά 
απ την δειλία να χαιδεύομαστε κι απ το πείσμα να δαγκώνουμε
τα χείλια μας και βήμα να μην πηγαίνουμε.

για πόσο δεν το ήξερα μα έκατσα στο νούμερο έξι του δρόμου 
που μου δώσανε, φαίνεται για έξι μήνες τελικά.
οι πινακίδες με τριπλό το έξι υπερισχύουν όλων 
κι ακολουθούν οι άσσοι, από τότε που με βάλανε στο μάτι.
σε έξι χώρες έχει χρειαστεί να διαμείνω,
έξι εβδομάδες θα χω αύριο να σε δω. 

κι ήρθε αυτή η γλυκειά ανακούφιση να με προιδεάσει 
πως δεν θα γράψω άλλο στα έξι χρόνια πάνω. σήμερα. 
και θα το κάνω με τον θρήνο να κρατήσει έστω έξι μέρες
γιατί εκείνον τον ντρέπεται πιο πολύ απ όλα 
κι αν τον αισθάνεται γύρω σκύβει αμέσως το κεφάλι στην χορογραφία.
βάφει την μούρη με ό,τι χρώμα βρει αρκεί 
να μην φαίνεται το δέρμα από πίσω.
κι ας πούνε ό,τι θέλουν. πάντα λένε. δεν θα είμαι εκεί. 
κανείς μας δεν θα είναι εκεί κι άχνα δεν θα βγει απο μας. 

αποδείξεις, στοιχεία και προδοσίες, εξαφανιζολ.

turn the page


on a long and lonesome highway,
east of Omaha
you can listen to the engines
moanin' out it's one old song
you can think about the woman,
or the girl you knew the night before
but your thoughts will soon be wanderin',
the way they always do
when you're ridin' 16 hours,
and there's nothin' much to do
and you don't feel much like ridin',
you just wish the trip was through

here I am, on the road again,
there I am, up on the stage
there I go, playin' star again,
there I go, turn the page

so you walk into this restaurant,
uh strung out from the road
and you feel the eyes upon you,
as you're shakin' off the cold
you pretend it doesn't bother you,
but you just want to explode
yeah, most times you can't hear 'em talk,
other times you can

all the same old cliché's,
is it woman, is it man
and you always seem outnumbered,
you don't dare make a stand
make your stand

out there in the spotlight,
you're a million miles away
every ounce of energy,
you try and give away
as the sweat pours out your body,
like the music that you play

later in the evenin'
as you lie awake in bed
with the echoes of the amplifiers
ringin' in your head
you smoke the day's last cigarette
rememberin' what she said

what she said


Wednesday, March 17, 2010

μεγάλες κουβέντες

Photobucket

για μεγάλες στιγμές
με μεγάλη συγκίνηση

κι εσύ δεν γελάς σταγόνα σίγουρη μα εγώ χύνω ποταμούς τα γέλια
και οι κοροιδίες έχουν πρώτη φορά νοστιμήσει τόσο

φίλε μου, θα είμαστε πάντοτε μια σύμβαση
όσο εκείνος θα λείπει
γιατί μόνο για εκείνονε μιλάμε
κι όταν κάνουμε όταν λείπει
κι όταν υποκρινόμαστε πως ξεχνάμε

γι αυτό σου λέω φίλε
μην το υποτιμάς το μεσημεριανό καφέ
είναι στον θάλαμο της υπομονής και της αναμονής
μίας ρήξης που συνεχώς συνέρχεται

να σου βγάλω νόημα άνθρωπε
να βγάλω γέλιο να βγάλω τα χέρια
απ τις τσέπες σου με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα

μα εσύ δείχνεις πιο ζορισμένος απ όλους
γι αυτό σε παίρνω αγκαλιά
εσένα σου λείπει πιο πολύ ακόμη κι από μένα
τί να σε κάνω;
έχουμε να θυμηθούμε πολλά πάντα θα έχουμε να πούμε
και το αντίο μας ακόμη εμάς είναι χαρούμενο
όπως οφείλει να είναι κάθε αντίο

τι κάνω;

earth Pictures, Images and Photos

μια θέση Parking V.I.P. αεροδρομίου, 
ένα ζευγάρι παπούτσια ομορφότερα απ όσο θα μπορούσα να τα φανταστώ
αλλά ακριβώς στο στυλ που ήθελα στην αποθήκη.

τρία πιάτα παστιτσάδα με χυλοπίτες και reggato αντι κεφαλοτύρι 
μία πρόταση για part  time πριν ακόμα πατήσω το πόδι
στην χώρα για το MA μαζί με ένα μπουκέτο φρέζιες 
και χαρισμένα 20 λεπτά του ευρώ απ τον περιπτερά για τα αλάρμ μου. 

τρεις τεράστιες αγκαλιές
δέκα χρόνια μετά που καταφέρνω
να συγκινηθώ με το "φιλαράκι" της βόσσου επί της ουσίας
αντί να το τραγουδάω μηχανικά και ν αναρρωτιέμαι
πώς όλοι οι κατασκηνωτές το γουστάρουν τόσο

δυο ώρες να φτάσω στην Πεύκη με το πιο αργό GPS του κόσμου 
και άπειρες πινακίδες με διπλό τουλάχιστον το ένα νουμεράκι τους
όποτε επιβαλλόταν - δλδ με την συχνότητα του διαβόλου

μια ζώνη που μάτιαζα με το νου πάνω από τρεις μέρες
για το πόσο μου χε λείψει κι όταν βρεθήκαμε 
άντεξε μισό απόγευμα ακόμη και μας άφησε...

η ιστορία σου να γίνεται πιο δική μου από ποτέ 

Sunday, March 14, 2010

let go


I can't get it out of me
it's breathing ιnside of me
it's reaching inside of you
you're feeling affected

you're being infected
it's just like a cold
a kiss on your lips
now you're taking control

I feel like a criminal
I'm falling apart
we're leaving for venus
in a getaway car
there's no one can save us
there's no need to try
I'm looking for saviors 
before they all die

if you wanna try and save me
then take my heart don't hate me
if you feel you can let go, let go

you say that you haunt me
but you don't really know
you're clinging to fingers 
but you got to let go


θα ρθει καιρός

Photobucket

που τα τραγούδια σου μόνο εγώ θα φτάνω ν ακούω
ν ανατριχιάζω και μόνο αυτό θα σου κάνει σημασία.

οι λαοί κι οι υπόλογοι δεν θα ορέγονται το ακούμπημα 
του πόνου σου ούτε θα γυρεύουν να τους το ξεπουλησεις 
για μία στάλα αναμονής που θα ονομάζουνε δική σας
κι ούτε θα χειροκροτούν και θα εκστασιάζονται  (σου στοιχίζει)
με τις τόσο αφελείς μαντεψιές τους πάνω σου.

όλα δικά σου θα είναι δανεικά κι αγύριστα.
θα το ξέρουμε οι δυό μας σίγουρα και μια ντουζίνα ακόμη
κοντινές καρδιές, από την γειτονιά.
θα ρθει καιρός που το ταξίδι θα ναι ολόκληρο

και θα ρθει καιρός όχι επειδή το λέμε
μα επειδή εκείνος μας πήρε να το πει πως θα ρθει εκεί που

τα σκοτάδια πια δεν θα γιορτάζονται με φώτα
από λάμπες όλων των χρωμάτων κι εντάσεων και με γιρλάντες.
θα ξεπερνιούνται ήσυχα όπως οι αχτίδες του ήλιου  που κι εκείνες,
απαλά τις νιώθουμε στο δέρμα χωρίς ρίγος,
χωρίς να μας τρώνε αντοχή και μάλιστα, το αντίθετο.

θα ρθει καιρός να δεις το φεγγάρι να φορτίζει το γερασμένο
πνεύμα σου πριν λύσει της ψυχής τους πρώτους κόμπους
την ανατολή, στα ζωντανά όλα μπροστά. πριν παρθούμε αγκαλιά
και προτού η παρέα διαλυθεί...

και θα ρθει καιρός που πια δεν θα φεύγουμε
όπως τα θυμόμαστε. ούτε νωρίς, ούτε αργά.

μόνο στην ώρα μας θα φεύγουμε χωρίς υπερβολές
κι αναθυμιάσεις με φιλιά και γέλια 

Saturday, March 13, 2010

masturbating

is definitely  NOT a crime και ίσα ίσα που 

η μαλακία σώζει!

γι αυτό κι εγώ λιώνω σόλες, λιώνω στον ύπνο ή κοιμάμαι ελάχιστα,
μαγείρεψα αρακά με βουτυρωμένες φέτες του τοστ
ήπια φραπέ κοιτώντας το air-condition εκεί που θα έπρεπε να έχει τζάμι

περπάτησα στον ήλιο μαζί με ορδές σαββατοχτυπημένων
γούσταρα με τρέλα το tektonik των εφήβων δίπλα στο άγαλμα
που στ αρχίδια τους το γράφουν γιατί αυτά έρχονται από το μέλλον

έκλεισα εισιτήριο να πάω να δω την μάνα μου
αποδέχτηκα την ξεχωριστή μου φύση εκνευρίζοντας κάποιον γλυκούλη
δεν έδωσα κανένα ραντεβού πουθενά 
και είπα αμα μεγαλώσω ίσως να θέλω να γίνω μαρέγκα σε lemon pie

πήρα χαμομήλι να κάνω γαργάρες για την ξηρολαιμία
φούσκωσα ασπροκόκκινα μπαλόνια και αφου εκστασιασμένη τα άπλωσα
στο κρεββάτι μου τα βλέπω τώρα να σκάνε και να ξεφυσούν
μέσα στην μούρη μου χωρίς να με λυπούνται

πήγα να βάλω τα κλάμματα για ένα λεπτό στο super market
αλλά ανακάλυψα τον κατεψυγμένο άνηθο σε συσκευασία που ξανακλείνει
και το σωσε.

βρέθηκα στο πατρικό μου σε ηλικία εφτά ετών
να σκηνοθετώ/παίζω/παρουσιάζω το παρακάτω άσμα
σε μορφή θεατρικοχορευτικού δρωμενου  με συμπρωταγωνιστή ένα τηλέφωνο ίδιο
όπως το βλέπεις κάτω αλλά με την πουτανια ότι το δικό μου ήτανε χρώματος...
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! αντε γεια

στο πα ότι θα πετάξω. δεν με πίστευες ; χα.

Friday, March 12, 2010

καλημερα

καλησπερα καληνύχτα

προσπαθήσαμε να μπερδέψουμε ανατολές με δύσες μηπως ελλαττώσουμε 
την ευθύνη, αποφύγουμε τις εναλλαγές του φωτός με το σκοτάδι
αλλά δεν.

για καιρό επιλέγαμε να σκορπίζουμε τις μνήμες μας
τις αφήναμε σε ό,τι ακουμπούσαμε γιατί ήταν πολύ όμορφες εκείνες
κι εμείς πολύ σκοτισμένοι στο παρόν για το μέλλον για να τις κουβαλάμε
αλλα ούτε.

έρχονταν κύκλοι οι κύκλοι κι εμείς αντί να πιάνουμε τις άκρες 
να τις κουνάμε ενώναμε ό,τι περισσεύει κι ότι δεν κλείνει καλά και το βαφτίζαμε ευθεία μας
αλλά μην. 

κι όταν  χάσαμε την εμπιστοσύνη στον εαυτούλη μας, από τα πλάσματα 
γύρω μας το πιο αδύναμο, για να το αντέξουμε 
είπαμε το πιο δυνατό πως ήταν 
αλλά όχι. 

Thursday, March 11, 2010

the miracle of love



how many sorrows 
do you try to hide
in a world of illusions
that's covering your mind?
 I'll show you something good

when you open your mind
you'll discover the sign
that there's something
you're longing to find...

the miracle of love
will take away your pain
when the miracle of love
comes your way again.

cruel is the night
that covers up your fears.
tender is the one
who wipes away your tears.

there must be a bitter breeze
to make you sting so viciously-
they say the greatest cowards
can hurt the most ferociously. 

but I'll show you something good
if you open your heart
you can make a new start
when your crumbling world falls apart.

Wednesday, March 10, 2010

First Lyrics First -- Vol.18

Photobucket

τώρα έχω μάθει θα κάνω λάθη 

                          θα σου χαρίσω τα σωστά κι όσα είχα πάθη 


μου άρεσε που στεκόσουν στο κομμάτι των ανθρώπων που αλλάζει 
ενώ εγώ πάντοτε σ εκείνο που μένει ίδιο. την αίσθησή μου αυτή
από την αρχή, αγκάλιαζε μία λανθασμένη εντύπωση που είχα
πως η δική σου οπτική 
μπορεί να γίνεται αισιόδοξη συχνότερα.

περίσσια τώρα η αντοχή μπορώ και την κερνάω...

                            ...σ εμαθα πια γι αυτό γουστάρω που γερνάω

τα όνειρα μπορεί να δίνονται σαν δώρα από τον ουρανό
μαγικά σπόρια απ το άγνωστο σε περιβάλλον εχθρικό όσο δεν πάει
πετιούνται όλο πάθος να γίνουν ανθισμένη, ειλικρινής πραγματικότητα.
να φέρουνε τα πάνω κάτω στο χώμα για να σηκωθούν.
δεν είναι ευχάριστα μουσικά διαλείμματα για κωφό ακρωατήριο
περιμένουν το σωστό ζευγάρι αυτιά. 
περιθωριακά ναι, ιδιαίτερα επίσης, φιλάσθενα κι ευαίσθητα 

κάνουν τα μάτια να λάμπουνε κι όποιος τα χαίρεται νύχτα μέρα 
ίσως τα δει να μεγαλώνουν και
ν αφήνουν στην αυλή και το μπαλκόνι του για όσο,
την πιο εξεζητημένη μορφή ρομαντισμού να κουνιέται
ανέμελα, χαρούμενα, να υπάρχει, να γελά με θράσος,
μπροστά στην μούρη και του πιο εκχυδαισμένου ρεαλισμού. 

κι αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίζει κανείς. 
σημαίνει όμως ότι έχει επιλογές.

Tuesday, March 09, 2010

η απόλαυση

θρέφει την ψυχή που
ξεκλειδώνει το μυαλό
που κατευθύνει το σώμα που
κρατάει την καρδιά ανοιχτή.

μεγάλες, ξεχωριστές απολαύσεις for dummies

σαντιγύ
με φράουλες με σαντιγύ
με νουτέλα.
δημητριακά με γάλα και σαντιγύ
σαντιγύ στον γαλλικό
κρέπες με τα παραπάνω

προιόντα περιποίησης μόστρας
κρέμα απολέπισης,
           ανοικοδόμησης
κρέμα τροφής και βαθειάς ενυδάτωσης
κρέμα ματιών σύσφιγξης και ανάπλασης
                       για τους μαύρους κύκλους


τρήμερο -τουλάχιστον- φεστιβάλ
αγαπημένης -ψιλοαρχαίας και κατά προτίμηση παρακμιακής- σειράς, όπου μετά από τόσο καιρό
οι πρωταγωνιστές καταλήγουμε
είναι για τρελά βρισίδια και πολύ ξύλο. το κλάμα γίνεται γέλιο.
 η έλλειψη αγωνίας επιφέρει μια αίσθηση σιγουριάς και γαλήνης. (από τις σειρές
αποκλείεται το candy candy)

ύπνοι διάρκειας από δύο έως τεσσάρων ωρών ο βραδινός,
σε διαστήματα από τρεις, κάθε τέσσερις ή πέντε ώρες.

η φασίνα και η αποτρίχωση 
όπως δεν είχαν ανακαλυφτεί μέχρι σήμερα.

σερί τα τελευταία επεισόδια παπαραλιάτης με το φρικιό.
καλύτερα να μεταφέρω την φασίνα για αύριο 
με τρία επεισόδια, θα τρέχουνε οι εμετοί από το μπαλκόνι 
ασ το.

ανασκαφή πολυαγαπημένου track από mixed tapes με μπαλάντες της μαμάς μου
με συγκλονιστική αποκάλυψη -ύστερα από μια δωδεκαετία και βάλε,
στα lyrics (α. αυτή θα πρέπει να είσαι εγώ)
και όχι. δεν είναι το μηδέν στο πηλίκο όχι.
τ αυτονόητα με βάζει και λέω... :p
το μηδεν είναι προς επιμόρφωσην (το πα καλά;)

κι όταν με ρωτούν where are you from

να λέω καλύτερα aσ'το.

Tuesday, March 02, 2010

hallelujah


I've heard there was a secret chord
that David played, and it pleased the lord
but you don't really care for music, do you?
it goes like this the fourth, the fifth
the minor fall, the major lift
the baffled king composing hallelujah

your faith was strong but you needed proof
you saw her bathing on the roof
her beauty and the moonlight overthrew you
she tied you to a kitchen chair
she broke your throne, and she cut your hair
and from your lips she drew the hallelujah

baby I have been here before
I know this room, I've walked this floor
I used to live alone before I knew you.
I've seen your flag on the marble arch
love is not a victory march
it's a cold and it's a broken hallelujah

there was a time you let me know
what's really going on below
but now you never show it to me, do you?
and remember when I moved in you
the holy dove was moving too
and every breath we drew was hallelujah

maybe there's a god above
and all I ever learned  from love
is to how to shoot at someone who outdrew you
and it's not a cry you can hear at night
it's not somebody who's seen the light
it's a cold and it's a broken hallelujah


ο Μαλάκας του θερμαικού.

κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά 

                               κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

ο Μαλάκας πάπιας του θερμαικού -μα πώς το κατάλαβες;-
κάθεται μόνος του. 
χαίρεται να κάνει βούτες μόνο με την πάρτη του.
πφ... λέω, ας κάτσω να τον χαζέψω μέχρι να φάω το σάντουιτς.

τον παίζουμε λοιπόν κι εγώ κι αυτός εκεί δίπλα στην σιχαμάρα
που χει ξεβράσει και σήμερα ο κόλπος αλλά τουλάχιστον έχει τόσο ήλιο
που έκανα το παλτό μαξιλάρι κι έτσι με τ ακουστικά
εγώ τον έχω στο νου μου να δω μέχρι πού φτάνει η μαλακία του.

η αμέσως επόμενη εξαίρεση από το Μαλάκα, είναι το κλασσικό ζευγαράκι 
της αγ.παρασκευής. (τρομερήηη πιτσα με το μέτρο αχ μου λειπει η αθήνα μ γαμωτο! χε.)
κολυμπούν απομακρυσμένα αλλά κοντά κοντά το ένα με τ άλλο και 
συντονισμένα παίζουν κι αυτά μεσα στην μπίχλα και τα σκουπίδια πριν 
ξεκινήσουν να πηγαίνουν αργά αργά, μέχρι να γίνουν δυο κουκκιδίτσες στον ορίζοντα.  
τι να κάνεις; τουλάχιστον αυτά το χουν πιάσει το νόημα. 

όλα τα υπόλοιπα παπάκια λοιπόν, 
αράζουν χαλαρά αρκετά πιο πίσω, σε φάση αγέλης ενώ ο Μαλάκας
κάθεται μες την μούρη μου. τί να πεις; ε, λοιπόν θα σου πω τί να πεις. 
μαγκιά του να πεις. 

η μοναχικότητα του, που ποιός ξέρει από πότε την έχει επιλέξει,
ίσως τελικά αποτελέσει τον μοναδικό τρόπο να του ξυπνήσει την αυθόρμητη
και αυθεντική επιθυμία να ζευγαρώσει στο μέλλον, να το εκτιμήσει και
να το διαφυλάξει με την ζωή του
(όπως διαφυλάσσει τώρα την πάρτη του απ τον όχλο)

ακριβώς όπως αρμόζει σε κάτι τόσο μαγικό όσο είναι η συνέχεια
του κύκλου της ζωής.

ίσως άμα μαζέψει αρκετές αναμνήσεις κι αισθήσεις μοναξιάς,
τότε ειλικρινά να νιώσει βαθειά μέσα του την επιθυμία να βρει ένα ταίρι.
αν όχι, σημαίνει ότι η μαλακία του δεν έχει όριο 
(σιγά το πρωτότυπο λέμε) αλλά και η χαρά του το ίδιο. 
επίσης, αν ήταν να γουστάρει αγέλη δεν θα την έπαιζε ήδη εκεί μπροστά μου μόνος του.
αυτοεξόριστος ή όχι μία ή η άλλη, μόνο σε μένα ρίχνει καμιά ματιά
και μετά πάλι μπλουμ! αναρχοαυτόνομος λοιπόν όπως και να έχει
του δίνω τα credits που του αναλογούν.

δεν ψάχνεται όμως, τον βλέπω.
τον πλησιάζει κανένα άλλο παπί που και που αλλάααα 
αυτός σαν να μην το βλέπει. στις αρχιδάρες του και συνεχίζει τις μοναχικές
βουτιές του περήφανος, σαν να νομίζει ότι είναι ο μοναδικός στον κόσμο 
που μπορεί. με το δικό του προσωπικό ρυθμό και στυλ, 
δεν γουστάρει κανέναν να τον βλέπει underwater. 

μαγκιά του και πάλι φίλε μου έτσι που έχει αποκοπεί 
από όλα τα υπόλοιπα που μέσα στην απελπισία τους 
αλλαξοκωλιάζονται μ όποιο άλλο είναι γύρω
και μετά το κουτσομπολεύουν όλο το υπόλοιπο πρωί (το πέθανα λες ε; εντάξει σορυ).
και που εκείνα, ακόμα και με τους γλάρους τα βλέπω
να φλερτάρουν κατ ανάγκην. κι ας τα έχουν οι γλάροι φτυσμένα
και γραμμένα εκεί που μελάνι δεν πιάνει.

ο Μαλάκας όμως όχι. 
όταν ζευγαρώσει, εφόσον και εάν, 
οι απόγονοί του θα φέρουν το ίδιο ελεύθερο και ανήσυχο πνεύμα με εκείνον 
και -ας το παραδεχτούμε δεν είναι κακό- 
τα εφόδια που θα τους έχουν κληρονομηθεί, 
θα αποτελούν την μοναδική ελπίδα του είδους τους να πορευτεί προς την εξέλιξη.
παπί παπί αλλά με ψυχή γλαρένια ο συγκεκριμένος...

όχι και τόσο μαλάκας ο Μαλάκας τελικά ε; 

η εκδρομή



δεν θέλω εγώ από σένα παραμυθάκια να μου πεις
λόγια μεγάλα και ψέματα
δεν θέλω εγώ από σένα παραμυθάκια να μου πεις
πράγματα της νύχτα και μπερδέματα

εγώ από σένα θέλω μόνο μια εκδρομή
μια αναπνοή στο φως μια διαδρομή
εγώ από σένα θέλω μόνο τ όνειρο
σημερινό κι άσε τ αύριο γι αύριο

δεν θέλω εγώ από σένα τίποτα να ναι πιο βαρύ
απ το φτεράκι μιας μέλισσας
δεν θέλω εγώ από σένα τίποτα να ναι πιο βαρύ
απ τον αφρό της άγριας θάλασσας


NC-17

Photobucket

κοίτα να δεις που έφτασα κι όλα μου λένε γεια σου 

                            μα ένα πράγμα με πονά 

                                                          δεν θα βρω άλλη αγάπη πουθένα 


και δεν το λέω επειδή είμαι απαισιόδοξη 
η υπερ του δέοντως καψούρα, είναι που νομίζω πήρα παραπάνω 
απ όση μου αντιστοιχούσε, σε κεφάλια
και τώρα απλά χτυπάω το δικό μου στον τοίχο. 

λένε πως τα 'λάθη' μας δεν τ αλλάζουμε 
επειδή μας μαθαίνουν πώς να τα κάνουμε σωστά. 
μα πάντοτε, αυτά που κάνεις τώρα 
ψιλομαλακίες σου φαίνονται στο μέλλον και δεν νομίζω 
ότι σταματάει αυτό ποτέ. 
οι μαλακίες μειώνουν ή αυξάνουν κατά την εκάστοτε μέτρηση 
αναλογικά με την μυική δύναμη, την εγκεφαλική δραστηριότητα 
και τις επιθυμίες που κυνηγάμε να εκπληρώσουμε; χα. 
την έχω κάτσει την βάρκα. 

επισήμως είμαι πιο αργή και από τον θάνατο. φτάνω όμως σύντροφοι. 
αυτή η ανάμνηση της άφιξης συνήθιζε να κάνει όλη την ζημιά. 
μέχρι που βρέθηκα στο δρόμο που δεν με ένοιαζε πού βγάζει. 
δεν ήθελα να δω αν έχει τέρμα, 
δεν θα με πείραζε κι αν κατέληγε στις πύλες του άδη πλέον.
ήθελα να τον χορέψω. τον ένιωθα δικό μου μα και παράλληλα ξένο.
σαν να μου τον είχαν κάνει δώρο λοιπόν. ποιός όμως; 
δεν μπορούσα να ξέρω κι εμπιστοσύνη από που; 
δεν μ ένοιαζε πλέον άνθρωπε να φτάσω νιώθεις. ξαφνικά μου είχανε φυτρώσει πόδια.
πού θα πήγαινα να κάτσω θα σκεφτόμουν 
όχι βέβαια καβάλησα τα πόδια μου περήφανη σαν να μου τα χρωστούσαν 
κι όποιον πάρει ο χάρος.

από τα μάτια μου μπροστά περνούν φωτογραφίες 

                                              εγώ θυμάμαι μια ζωή ξεφόρτωνα αμαρτίες


θέλεις να πούμε για τον κακό μου χαρακτήρα να σε ανάψω λίγο; έλα για λίγο bonding.

όταν με πρωτογνωρίζεις και δεν έχω κέφι, μπορώ να γίνω τόσο απότομη που από το πανικό σου μιλάς στον κοινό γνωστό για μένα σαν να μην είμαι μπροστά. συνήθως σε αυτή την φάση αν δεν φύγω στα επόμενα δέκα λεπτά επειδή δεν την παλεύω με τα δικά μου, 
μέσα στην επόμενη ώρα θα σου έχω εκμυστηρευτεί γιατί δεν έχω κέφι 
σαν να έχουμε πάει μαζί στρατό, θα μου έχεις πει τα δικά σου τα αντίστοιχα, 
θα σου έχω προτείνει λύση και -τί πρωτότυπο- χασκογελώντας 
με ενθουσιασμό με λες τρελή και τί λάθος εντύπωση σου έδωσα στην αρχή.

εάν έχω κέφι το πιθανότερο είναι την επόμενη που θα σε δω
να μην σε θυμάμαι. κι ας μου έχεις πει τα σωψυχά σου κι εσύ
επειδή τα καταλαβαίνω. είμαι φοβερά αφηρημένη (κληρονομικό)
και με 100% επιτυχημένα λανθασμένη επιλογή προσανατολισμού.
εάν σε θυμάμαι, σημαίνει ότι σε γούσταρα,
οπότε πάλι γίνομαι επιθετική γιατί σηκώνω άμυνες και θέλω να βάλω όρια 
(μην νομίζεις θα μπεις στο βρακί μου επειδή με βλέπεις τοσο φρι, χάι κι αβελιαμπλ δεν είμαι).
ξέρω τί θα πείτε σιγά που ο όλος ο κόσμος ψοφάει να μπει στο βρακί σου για ψύλλου πήδημα. 
θα πρέπει να με πιστέψεις σε αυτό, ναι θέλουν, ναι πάντα ήθελαν,
υπάρχει δυστυχία στον κόσμο, 
ναι ακόμη μένω μαλάκας και μου σκάνε τούβλα στο κεφάλι εκ των υστέρων 
σαν απ το πουθενά. γέρασα και μυαλό δεν έβαλα. 
 
κουράζομαι και σπάνια είμαι απο πάνω γιατί είμαι σοβαρή καπνίστρια τα τελευταία δέκα χρόνια (με εφτά απόπειρες διακοπής στο ενεργητικό μου)
και γιατί δεν γουστάρω τόσο να έχω τον έλεγχο. 
(τον έχω παντού κι εκεί; αν είναι φτιαξ το μόνη σου.)
 
είμαι αμετακίνητη στα θέλω μου και στο ποιά είμαι και στο πώς θα δράσω στο τέλος.
ακόμη κι αν μπορείς να υποστηρίξεις την άποψη σου με ιατρική γνωμάτευση. 
εγώ ξέρω εμένα. εσύ εσένα. 
δεν θα γίνουμε και μπουρδέλο με μπλοκάκι για χρωστούμενα έτσι απλά.

δεν μπορώ να μοιράζομαι το κρεβάτι με κανέναν πέρα από τον έρωτα. 
νιώθω περίεργα. σε έκτακτη περίπτωση μπορεί να κοιμηθούμε πόδια 
με κεφάλι αλλά και πάλι θα χρειαστώ διαφορετική κουβέρτα.

είμαι κυκλοθυμική, παραπονιάρα και βρίζω παραπάνω απ ότι μου πάει. 
γουστάρω τις τρομαχτικές λεπτομέρειες 
ορμώμενες από το άγνωστο, το άχρονο και το άυλο.
γεμίζουν την καθημερινότητά μου όταν δυσκολεύομαι στην γενική εικόνα 
και μου χαρίζουν στιγμές σαν να ξεπετάχτηκαν απευθείας απ το κάρμα μου. 

γελάω συνεχώς χωρίς προφανή λόγο και ο κόσμος ξενερώνει. (μαλακες.)

δεν έχω κάνει ποτέ one night stand με γνωστό (πόσο μάλλον με άγνωστο...
μην κοροιδεύεις δεν μπορώ να σταματήσω το μυαλό μου κατά παραγγελία). 

ρίχνω κάτι αιγυπτιακά ταρώ χωρίς να μπορώ να καταλάβω χριστό τί λένε 
αλλά μου βγαινε η φάτσα σου σερί για μήνες και είχα εθιστεί. 

δεν μετανιώνω. αντ αυτού, χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, 
πέφτω στα πατώματα, παθαίνω κατάθλιψη, παίρνω ναρκωτικά, 
φεύγω από την χώρα, μέχρι να καταλήξω  στην λυτρωτική οπτική που χρειάζομαι. 

κυκλοφορώ, ζω και φέρομαι σαν να μην έχω ανάγκη κανέναν 
αλλά άμα ξεμείνω από βενζίνη έξω από την Λάρισα στις δέκα το βράδυ 
ο πρώτος που θα πάρω τηλέφωνο είναι ο μπαμπάς μου. 
(Το δούλεμα έφαγα τελευταία φορά γιατί είχανε και κόσμο...) 

στην αγγλία έβγαλα λέξη στην τάξη στο τρίτο έτος.
ευτυχώς μπορούσα να γράψω και το αντιστάθμιζα μια χαρά. 

μπορώ να δικαιολογήσω τα πάντα σ εκείνους που αγαπώ 
αλλά αγαπώ πολύ δύσκολα.

δεν πιστεύω στους ανοιχτούς λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί για πάντα.
έτσι κοιτάω να τους  κλείνω όλους (με κάθε κόστος)
και όλους τους ερωτικούς με όλους μου τους πρώην έχω κλείσει.
όσους ερωτεύτηκα τους νοιάζομαι ακόμη και λιώνω αμα με πάρουνε να δουν τί κάνω. 
(εσύ κουλαρε δεν λέω πως είμαστε και κολλητάρια). 
δύο από αυτούς τους αγαπώ τρελά και θα ήθελα να κουμπαριάσουμε.
 καμιά φορά αν μελαγχολούν ή είναι απελπισμένοι κι εκείνοι 
σκέφτονται ότι μπορούν να μπουν στο βρακί μου.
τότε τους υπενθυμίζω γιατί βγήκαν, ότι δεν είναι αυτό που επιθυμούν στ αλήθεια 
(αλλιώς θα το ήθελα κι εγώ πού πας) και ισιώνουμε. 
το ίδιο εφαρμόζω και στους άντρες που θέλω να κρατήσω για φίλους μου νο μάτερ γουάτ 
γιατί είναι γαμώ τα παιδιά. 

είμαι πολύ ευαίσθητη σε όλες τις ουσίες -κοινώς την ακούω με μια διπλή μπύρα.

έχω πάρα πολλές ενοχές για την τεμπελιά μου, την συμπεριφορά μου προς την οικογενειά μου, 
τις αυτοκαταστροφικές μου τάσεις και την επιπολαιότητα. 
καμαρώνω για την αφέλεια και αθωοτητά μου ακόμη και την στιγμή 
που με πιάνουνε κορόιδο. 

κανείς δεν μπορεί να με προκαταβάλλει για τίποτα είτε για εσένα
πέρα από σένα,  ό,τι και όσα να έχω ακούσει δεν πείθομαι αν δεν βιώσω.

στο γυμνάσιο έβλεπα τουλάχιστον από ένα τρελό όνειρο κάθε βράδυ 
και το έλεγα τα πρωινά στην χρυσάνθη που καθόμαστε μαζί στο πούλμαν. 

δεν ξέρω πότε να το βουλώνω σχετικά με τα πιστεύω μου, 
δεν έχω μυστικά κι έτσι συχνά πυκνά προκαλείται σκάνδαλο από το τίποτα. 
έχω διχάσει εγώ που με βλέπεις κοινωνικές ομάδες...

είμαι μονογαμική σε βαθμό εγκληματικό, με λευκό μητρώο στην απιστία.
αυτό σημαίνει ότι μια μικρούλα υποψία ενδεχόμενης απιστίας 
από πλευράς μου, μου κλείνει το σπίτι άμεσα και με πετάει στο δρόμο (με το βρακί). 
δεν πιστεύω στους ακαριαίους χωρισμούς σήμερα είμαστε μαζί/αύριο χώρια 
επειδή το είπαμε, κάτι έχουμε καταλάβει λάθος.

μέχρι πριν από δύο χρόνια έβλεπα παιδί ή μωρό κι έβγαζα εξάνθημα.

έχω στερηθεί τα ζώα μεγαλώνοντας σε διαμέρισμα και λόγω αυτού, 
αισθάνομαι ότι έχω ένα τεράστιο κενό στην σχέση μου με την φύση. 
προσπαθώ να το αναπληρώσω τα καλοκαίρια ζώντας έξω,
κάτω απ την τέντα. 

τραγουδάω συνέχεια και μιλάω μόνη μου. 

τίποτα δεν με συγκινεί παραπάνω από τον άνθρωπο. 
ούτε η φύση, ούτε η επιστήμη, ούτε η τέχνη. 
μόνο αράζοντας με κάποιον και τα σωψυχά μας (είναι απαραίτητη προυπόθεση τα σώψυχα)
νιώθω πλήρης. 

δεν αντέχω την πολυκοσμία και αδυνατώ να διαλογιστώ (να χορέψω, ναι το ίδιο λεμε) 
με τόσο κόσμο γύρω μου σαν να μην υπάρχει. 
πριν δύο εβδομάδες μπήκα από την είσοδο ένος τεραστιου club της θεσσαλονίκης, 
το διέσχισα, κι έφυγα από την έξοδο κινδύνου. 
όταν με πήρανε τηλέφωνο, ήμουνα ήδη στο ταξί ευτυχισμένη. 

αν στέκομαι πολύ ώρα στο ίδιο σημείο μου πέφτει η πίεση και σου μένω στα χέρια.

στην τρίτη δημοτικού στο διάλλειμα, άκουγα michael jackson με ακουστικά
και δεν μιλούσα με άνθρωπο. στην τετάρτη έβαλα το πρώτο μου και τελευταίο γκολ 
γιατί δεν ήταν και τίποτα το τόσο συγκινητικό τελικά. 

όταν αντιλαμβάνομαι ότι ασυναίσθητα φυλάω στην μνήμη μου ακόμη, την πρώτη φορά που σε είδα 
κάνω λες και μου χάρισες το σεντούκι με τον θησαυρό του Αλλαντίν. 

Monday, March 01, 2010

αν δεν σ αρέσει κάτι φτύσ το.

Photobucket


αν δεν σ αρέσει κάτι φτυσ΄το μην το καταπίνεις
επειδή πεινάς, ξεκόλλα μην μασάς, ζωή κι αξία μην του δίνεις
και κάτσε μόνος σου προτίμησε να βρεις έτσι το δρόμο σου
αν με κάποιον το κεφάλι σου βαράς στον τοίχο χάνεις το χρόνο σου
απ΄το συναίσθημα να φτιάχνεις λογική
γιατί τ αντίθετο μας στέλνει με μαθηματικά στην φυλακή
θέλει υπομονή, άπλωνε τα πράγματα και άλλαζέ τους θέση
μέχρι ό,τι σε κάνει να γελάς να λάμψει μες την μέση
κι έχε το νου σου για ό,τι κάνει την καρδιά σου να πονέσει
γιατί είναι το σχοινί που αν το πιάσεις μ ευτυχία θα σε δέσει
για όσο το κρατήσεις και για όσο δεν σου πέσει
θα σου συστήσει την λαχτάρα, την διαφορά, θα σε προσέξει
μην ζητάς την τελευταία λέξη, ούτε την σκέψη
απόλαυσε το λάθος που την ψυχή σου έχει πλανέψει,
το χεις διαλέξει, κι όταν εκείνο σταματάει να δίνει
βρες το κουράγιο να τ αφήσεις να στερέψει.
κι ύστερα εκείνο όπου βρεθεί κι όπου σταθεί θα χει ημερέψει
στο μέλλον κανέναν άλλον δεν θα βρει να κοροιδέψει
σκέψου το έτσι, πως θα επιτρέψει, 
το δάκρυ να τρέξει στις πληγές, να τις γιατρέψει
να λέει ιστορίες για το πως το κανε κάποιος ν αλλάξει πλεύση.
για μένα οι άνθρωποι είναι ίδιοι στο χω πει και δεν αλλάζουν
το φως τους μόνο ελευθερώνουν ή διατάζουν
κι όπως γεννήθηκα να βλέπω οι ψυχές τους που κοιτάζουν
δύσκολα οι ανάγκες τους με εντυπωσιάζουν
όποια τους κίνηση, στοχεύει στην δική μου την συγκίνηση
με δόλο, μου φέρνει αηδία μα κι αυτό ακόμα να ξέρεις γεννάει ποίηση
κουράγιο, θάρρος, χαρά κι ικανοποίηση 
και η διαφήμιση και η δυσφήμιση σε κανένα από τα δυο δεν κάνω μήνυση
κρατάω τα όνειρά μου μυστικά, ψάχνω την δύναμη
ν' αφεθώ στην φύσικη γαλήνη, στην ομορφιά, στην φαντασίωση
όταν νιώθω πως ο χρόνος για μας χάθηκε μες την λύπηση
κάπου αλλού κυλάει, για κάποιους άλλους,
ενώ εδώ τον έχει παγώσει η σύγχυση
 σηκώνω βλέμμα, σηκώνω ψέμα, μαζεύω αυτοπεποίθηση 
να τον ζεστάνω λίγο, μια αγκαλιά του να μου δώσει ή μια του εκτίμηση
εκείνος δεν χρωστάει τίποτα για την δική μου πίεση
είναι φτιαγμένος να τον λιώνουν η αλήθεια, η αγάπη κι η αφοσίωση.
όταν σε γνώρισα θυμάσαι είχα διαλέξει ήδη μια θέση, 
εσύ έμοιαζες με άνεμο που έτρεχε χωρίς να σταματά μα είχες μια γεύση
που την καρδιά μου τρέλαινε κι ο νους ήταν μικρός να την χωρέσει
μην τον διαβρώσει η επιρροή σου, την εξουσία του μην αναιρέσει 
και όπως όλα γύρω μας μου πε κι αυτό, μην θεωρείς πως θα διαρκέσει
φύγε νωρίς προτού η γλύκα του σωθεί και σε πονέσει
φύγε μακριά προτού ο κίνδυνός του σε παραμονεύσει 
κι έγινα άγγελος, προφήτης, καπετάνιος μα και δάσκαλος 
καιρό πολύ έπαιρνα κι έδινα στους ουρανούς το πάθος μου
ώσπου η σκιά του θέριεψε κι έφτασε μέχρι την γη, μέχρι το βάθος μου
τον φόβο έπαιρνα στα σοβαρά μου είπε, αυτό ήταν το λάθος μου
και μ έφεραν τα βηματά μου πάλι σ εσένα χωρίς να μ αφήνουν να ρωτήσω
κλειδώσαν σ ένα κουτί το νου για να σε συναντήσω
εσύ θυμήθηκες την όψη μου, μου μίλησες, μου πες κοίτα με έγινα καλύτερος
δεν είμαι πια για την καρδιά μου τόσο ύποπτος
κι όπως για την δική μου την καρδιά οι έννοιες μένουν ίδιες πάντα, έτσι,
σου πα κι εγώ, πως από την πρώτη μας στιγμή μ είχες μαγέψει.
 
p.s. ο χριστός και η μάνα του τί άλλο θα δουν τα ματάκια μας... :$ από που ξεπετάχτηκε αυτό τώρα;
p.s.2 δεν υποδύεται έναν ρόλο ο mc σ αφιερώνει yo  :pp

Template by:
Free Blog Templates