...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Monday, January 31, 2011

personal jesus


reach out and touch faith
your own personal jesus

someone who hears your prayers
someone who cares
someone to hear your prayers
someone who's there

feeling's unknown flesh and bone
by the telephone
lift up the receiver
I'll make you a believer

take second best
put me to the test
things on your chest
you need to confess

I will deliver
you know I'm a forgiver


Sunday, January 30, 2011

τα κεκτημένα



για τα οποία μιλάς, λυπάμαι αγάπη μου μα είναι
που δεν υπάρχουν. 
ούτε για μας, μα και για όποιον στην παγίδα
της λέξης τους πέσει (διότι πρόκειται περί μιας 
απλής λέξης, μίας φαντασίας), θα τον αγαπώ από μακριά
και θα ξυπνάω πρωινό το πρωινό χώρια του 
μέχρι να με ξεχάσει εκείνος εντελώς και μέχρι 
εγώ να έχω βυθιστεί στο μπλέ. κρίμα για εκείνον δεν θα πω 
γιατί είναι μεγάλη ευθύνη. εδώ μπορώ να μιλάω
για εμάς, τους μαζί.. τους χώρια ας τους για τις γιορτές
και για τις κηδείες. 

τίποτα κεκτημένο. 
κάθε στιγμή παλεύουμε κι ό,τι χωράει αυτή
η στιγμή αυτό μονάχα υπάρχει. ούτε τα πριν και τα μετά. 
αυτή είναι όλη η ομορφιά
μιας προσπάθειας αγνώστου προελεύσεως, να χωρέσει ο κόσμος όλος,
μέσα σε μια στιγμή. αυτή η σκληρή αλήθεια λάμπει πάνω σου
όπως όταν σε αφήνει μικρούλι και γυμνό 
όπως την ώρα που από το μπάνιο βγαίνεις
και τρέχεις να πιάσεις την πετσέτα. 
τίποτα δεν χωράει πουθενά για να κατακτηθεί.
μόνο αγκαλιά στέκονται μερικά μερικά, όπως εμείς
αν τύχει και συναντηθούν, για όσο το κρύο μπαίνει...

τίποτα δεν είναι κανενός. δεν το λέμε, το γνωρίζουμε
πια. κι εμείς και μην νομίζεις... ακόμη κι αυτοί 
που δεν τους αρέσει, 
κάτι νύχτες που τις θάβουν στο στρώμα για να μην τις βρίσουν
και τις σέβονται χωρίς να το καταλαβαίνουν. χωρίς να τις συναισθάνονται
πλήρως, παρ όλ αυτά τις καθιστούν  θυσίες στο βωμό του πρωινού
κι έτσι δεν χάνεται η μυρωδιά τους, έτσι δεν πάνε τσάμπα οι έρωτες.
ακόμη κι αυτοί, 
μην νομίζεις.. τις κλαίνε τις νύχτες τους. τις κλαίνε 
όπως τα σχέδια που κάναν με τα χέρια τους. σχήματα τέλεια, 
με γωνίες που μόνο στο ανθρώπινο μυαλό κατοικούν. 
τα έξω, δεν έχουν κι ούτε πρόκειται να πάρουν -στο υπογράφω-
μυρωδιά.

Tuesday, January 25, 2011

κιβωτός


γεννήθηκα στην κιβωτό
μαζί με τ' άλλα ζώα
και τώρα εδώ σας τραγουδώ
δαιμόνια κι αθώα

γεννήθηκα και μου 'δωσαν
για προίκα μια μαγκούρα
να τη βαράω με δύναμη
στου νου την καμπούρα

είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
κι ο γιος μου τ' ανταλλακτικό
θα 'ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
είναι από άριστο υλικό

γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ' έχουν κουρδισμένο

με φέρανε και μου 'πανε
ποτέ μιλιά μη βγάλω
πως είναι που γεννήθηκα
προνόμιο μεγάλο

γεννήθηκα στην κιβωτό
εννιά και δεκατρία
την ώρα που οι πλανήτες μου
βαράγαν μα...

Μαρία με τα κίτρινα
με βάση τα δεδομένα
εδώ ο πλανήτης χάνεται
κι εσύ το παίζεις γκόμενα

Sunday, January 23, 2011

First Lyrics First vol.36 1/2

pon and zi Pictures, Images and Photos

πώς να σου πω γι αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου


14.1.11.σ ένα ή 'στο'.σ'ένα νησί απ όσα αγάπησα
τα πόδια μου είναι λίγο κρύα, κυρίως επειδή άργησα να βάλω παπούτσια
και τίποτ άλλο. η υγρασία κυμαίνεται σε σε φυσιολογικά για τις αντοχές μου
επίπεδα και ως συνήθως, με τους ανθρώπους είναι που μ ενδιαφέρει να μπω
στο κλίμα.


ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω 


                                    και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω... 


- στέκω εδώ, χωρίς εσένα κάπου πήγες μα θα γυρίσεις και... στέκω εδώ, 
να σε περιμένω. σ αυτή την πλευρά της γης φαίνεται πως 
αν δεν είσαι κοντά να μου το πεις, δεν ανασαίνω.


μικρό το κακό αφού τουλάχιστον θα ζήσω 


                                            τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω. 


κι ήτανε κι αυτό το καλοκαίρι που μας πέρασε
απ της ζωής μου όλης τα καλοκαίρια το πιο θολό και το πιο γεμάτο με 
μάτια και στόματα. το πιο γρήγορο κι αναποφάσιστο. με βούλιαζε στο κλάμα
μ εκτόξευε στα γέλια επάνω, δεν ζητούσε φανερά τίποτα, πίσω απ την 
πλάτη του όμως όπως μύριζε, τα περίμενα όλα. 


κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα 


                                                     μακάρι πάντα να μου τάζουν. 


ώσπου το κανα να μην τελειώνει.
το βαλα κάτω και το τραβούσα απ τα μαλλιά μέχρι την ζωή μου να φτάσει
σε ένταση κι είχα μια αγωνία που ξαφνικά αποκλήρωσα χωρίς κουβέντα
δεύτερη - με την βοήθεια απ του αιγαίου το κύμα και τους ανέμους που 
το φυσούν. 


μα θα μικρύνω και θα σβήνω την χαρά μου 


                                κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου. 



Saturday, January 22, 2011

μικρές χαμένες μέρες


είναι ο ήλιος που περνάει
είν' η σιωπή που κυβερνάει
είν' αυτή, μια στιγμή
είν' η ανάσα σου που ακούω

μέσ' απ' το θόρυβο της πόλης
είναι το χέρι που κρατάω
σαν κοιμηθώ και σαν ξυπνάω
είν' αυτή, μια στιγμή

κι αν είναι γρήγορες σαν σφαίρες
είναι μικρές, χαμένες μέρες
και όσες περνάν έχουν χαθεί ποτέ
καμιά τους δε θα ξαναρθεί
ποτέ

είναι το ξάφνιασμα της μέρας
η μυρωδιά που φέρνει ο αέρας
είν' αυτή, μια στιγμή
είναι ένας ήχος στο σκοτάδι

η μοναξιά μετά απ' το χάδι
μια στάλα ιδρώτα στο λαιμό σου
και μια γραμμή στο μέτωπό σου
είν' αυτή, μια στιγμή

Thursday, January 13, 2011

με λεν και είμαι.- από τρελή γενιά*

Bunny Pictures, Images and Photos

όπου κι αν βρίσκομαι τα ίδια τραγούδια συναντώ.
εκείνα που μια φορά αγάπησα, σ ένα στέκι συριανό...
σ ένα απ τα καλοκαίρια μας, πάλι με βρίσκει εδώ.
εδώ που μαι χωμένη, ακόμα πιο βαθειά στο αιγαίο
κι απ το χειμώνα βρέχομαι, όρεξη πια για να κρυφτώ
δεν έχω και για όσο το μπόρεσα, μ έλεγες για τυχερή.
 τώρα που οι γενάρηδες, έχουν γεμίσει ήλιο, σε άφησα
μες τον πυρετό και πήρα πάλι το πλοίο. όλο ξεχνώ τα
λόγια μου κι όλο τα μάτια κλαίνε. όπου κι αν στέκομαι
από δω και μπρος τα ίδια μαντάτα φταίνε. κι οι επιλογές
γινήκανε. κι εκείνες που δεν πίστεψα μια φορά στην υπαρξή τους,
οι ευθύνες κι οι ενοχές βολεύτηκαν επάνω στο πετσί μου


να μου λειπεις το αποφάσισα κι αυτό
και τα γιατί μου πια με έπαρση προσπερνάω
για όσα φεγγάρια μου μειναν, για όση μοναξια
μετράω τα μέτρα κι ας μην βγαίνουν
βαφτίζω μονάχη τα άσχημα και όσα αγαπάω.

ίσως πάλι φταίω κι εγώ...

Wednesday, January 12, 2011

ιστορία μου αμαρτία μου


είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας
ποιός είναι αυτός που δε λαχτάρησε να πιει
αυτή την γλύκα της κλεμμένης ευτυχίας
λίγο πολύ όλοι την έχουμε γευτεί

ιστορία μου αμαρτία μου
λάθος μου μεγάλο
είσαι αρρώστια μου
μες στα στήθια μου
και πώς να σε βγάλω

παρακαλώ πότε να έρχεται το βράδυ
πότε να έρθει εκείνη η ώρα η γνωστή
που θα φανείς όπως ο κλέφτης στο σκοτάδι
κι από την λαχτάρα η καρδιά μου θα σφιχτεί


αφιερωμένο στην γλύκα της κλεμμένης ευτυχίας. την αστροπαλιά.

Wednesday, January 05, 2011

First Lyrics First vol.36

pon and zi Pictures, Images and Photos


δεν θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα


            ούτε για λίγο σου λέω να τ αποφύγω


αυτό είναι η απόφαση της αγάπης. στέκεται από
πάντα μου απέναντι κι ας νόμισα για λίγο ότι είμαστε
ίδιες.   
με κοιτάζει, με μετράει, τα υγιή και τα σάπια μου
γινάτια και δεν προστάζει τίποτα αυτή απλώς υπάρχει
μπροστά στην ελευθερία της διαλύομαι, κομμάτια


δεν θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα


               γιατί εκείνα την ασχήμια μου σκεπάζουν


την δική μου. όχι όλου του κόσμου, αλλουνού κανένα
μα μονάχα την δική μου. την πλασμένη
απ τους δικούς μου εφιάλτες- τον παράδεισο.
δικαστήρια εκκρεμούν σε βάρος της ομορφιάς μου
και δάχτυλα κουνιούνται μούρες πέφτουν, δάκρυα καίγονται, καίγονται
και κληρονομιές. ποιός να νοιάζεται και ποιός να βλέπει
τ αγαπημένα μου δικά του, κρίμα είναι να εύχομαι
κανείς; κρίμα είναι να εύχομαι εσύ, που ακόμα
δεν σε ξέρω;


τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα


                      και μες στην σκέψη μου τα πνίγω


συνεργό σε τούτα δεν χρειάζομαι κι έτσι
μας κοιτάζω με συμπόνοια μέσα στα σεντόνια
και πάνω απ τα κεφάλια μας, εικόνες συννεφάκια
από ασπρόμαυρες ελπίδες που λιγοψυχούν.
ξέρουμε πια πως μας είναι άχρηστες και για να μην
φοβούνται ενώ πεθαίνουν, τις κρατάμε
αγκαλιά όσο μπορούμε και θα  είμαστε εκεί, για
να μαζέψουμε την τελευταία τους πνοή.