...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Wednesday, January 20, 2016

wake up alone



its okay in the day i m staying busy
tied up enough so i don't have to wonder where is he 
got so sick of cryin' so just lately 
when i catch myself i do a 180

i stay up clean the house at least i m not drinking
run around just so i don't have to think about thinking
that silent sense of content that everyone gets
just disappears soon as the sun sets 

he's fierce in my dreams seizing my guts
he floods me with dread 
soaked in soul he swims in my eyes by the bed 
pour myself over him moon spilling in 

and i wake up alone 

as far as my heart i'd rather be restless
the second i stop the sleep catches up and i'm breathless
this ache in my chest 'cause my day is done now
the dark covers me and i cannot run now 

my blood running cold i stand before him 
it's all i can do to assure him 
when he comes to me i drip for him tonight 
drowning me we bathe under blue light




back to black*



το μόνο που υπάρχει ζωντανό μέσα μου
είναι ο πόθος μου για σένα  

αυτός καθ' ευαυτός 
χωρίς να έχει σημασία αν θα σε αποχτήσω ποτέ 
ή το πώς θα μπορούσα ή όχι 

ο νους μένει άναυδος μπροστά στην αποκάλυψη 
αυτού του δυσθεώρητου πόθου

με τον καιρό 
τον καθιστά παράλυτο 

ύστερα σπάζει σε χίλια κομματάκια 
και σε καθρεφτίζει παντού 

όπου κοιτάζω 

κι έτσι γίνεσαι  πια 
το μόνο που έχω ή θα αποχτήσω ποτέ 

αλλά κι εμάς λένε...


Saturday, January 03, 2015

δεύτε τελευταίο άσμα των.


σε είχα εδώ 
σίγουρο 
να υπάρχεις 
κι εγώ να ξεμακραίνω με τις απορίες μου
και τον θυμό μου. να μην ανησυχώ για σένα ούτε λίγο 
εξάλλου δεν μου το επέτρεπες. άρχισα τα ταξίδια
και δεν το μετάνιωνα 
γιατί στην φυγή και στην πειθώ υπήρξα μάνα
για όλους εκτός από σένα 
και σ είχα εδώ
να περιμένεις στο ίδιο σημείο 
να σφυγμομετράς την τρέλα μου ανα πάσα 
ακόμα κι από απόσταση 

τώρα έχω τα χέρια  μου ψηλά να βαστούν τον ουρανό
μην πέσει και το στόμα ορθάνοιχτο 
απ την άρνηση 
θα κάνει μια και θα φάει το μισό πλανήτη.
πάνω στο απίστευτο 
διαγράφονται κι οι πόνοι οι μεγαλύτεροι 

κι ο θάνατος 

μπρος τα μάτια μας κι εμείς ανίκανοι 
να το χωνέψουμε 
το ζούμε ξανά και ξανά 

μπήκα να σε χαιρετήσω 
αλλά φαίνεται ούτε αυτήν την ευκαιρία έχω πια
ό,τι αγάπησα, αγάπησα
ό,τι σε σκοτώνει σ έχει δικό του για πάντα
κι εμείς δεν το 'χαμε ποτέ 
με τα προσχήματα 

πριν φύγεις μ' έσωσες 




Saturday, April 12, 2014

άγιοι και αγγελάκια*




























καλώ τις δυνάμεις της αγάπης και της ευημερίας 
υπερ του ανθρώπου και της αποστολής του 
σε αυτή την πανέμορφη πραγματικότητα που ονομάζουμε 
ζωή. 

απαρνιέμαι τον θάνατο και την εγκατάλειψη 
γιατί τίποτα δεν υπάρχει εκεί για εμένα ή για τους φίλους μου 
τους αγαπημένους. απαρνιέμαι τον ύπνο της ψυχής 
και τις παραισθήσεις της σάρκας από αυτή την θέση συνειδητότητας 
που τόσο απλόχερα μου έχει χαριστεί από τους προγόνους μου 
-ορατούς και αόρατους- και βαδίζω να την μοιραστώ 
ώσπου όλοι μαζί να εξελιχθούμε στα όνειρά μας
ευτυχισμένοι. 

τίποτα δεν είναι μάταιο. 
βλέπω τις καρδιές να επιπλέουν φουσκωμένες αισθήματα 
κι ύστερα να εξυψώνονται μέσω της ειλικρινούς αναζήτησής τους 
για αγάπη, αλήθεια, ομορφιά. δέχομαι την ευθύνη 
για κάθε περασμένο πόνο και με αγωνία και χαρά βαθύτατη 
θα εργάζομαι ν απελευθερωθούμε.






τα πάθη μας, τα λάθη μας, η ανάγκη, η επιθυμία κι η κατανάλωση 
η φιλοσοφία, ο χαμαιλέοντας και τα σκατά που πρέπει να μαζέψεις 
η ομορφιά σου. η απίστια και το θαύμα της 
η πίστη και η ευθύνη της 
η μνήμη που πηγαινοέρχεται στα ουράνια παρέα με το κρασί μας 
η στιγμή που θα σε δω και θα τρέξω να σ' αγκαλιάσω 
η λαχτάρα σου για το καλό όλων μας 
το πόσο ίδιοι είμαστε. το πώς με μαθαίνεις ν΄αγαπώ 
η προσευχή της γιαγιάς μου που με φτάνει 
το αστέρι που τ' αρέσαμε κι αποφάσισε να παίξει μαζί μας 
ο θυμός που μεταβολίζεται και γίνεται δημιουργία 
ο δρόμος που δεν τελειώνει
η ψευδαίσθηση της επιλογής και η σκληρή δουλειά 
η ανταμοιβή όταν δεν το περιμένεις. 
η ελευθερία του λόγου και της ψυχής μου όταν σε κοιτώ στα μάτια 
οι προηγούμενες ζωές που δεν ζήσαμε 
η ακόμα μία ευκαιρία να κάνεις το σωστό
ο γιαλός που ξαπλώνω και σε συναντώ 
τα χέρια μου που θέλουν να σου πάρουνε όλους σου τους πόνους 
το πεπρωμένο που ξεπερνάει κάθε υποβαθμισμένη απ' το νου μας φαντασίωση 
τα στέφανα που ξεχάσαμε προτού να τ' αρνηθούμε 
η αόρατη κλωστή που υφαίνει αναμεσά μας ζωής πλεχτό πανέμορφο 
το να δίνεις ό,τι έχεις 
η μουσική στ' αυτιά μου όταν σε πρωτογνώρισα 
η ανάσταση του γέλιου σου 
η απουσία κριτικής και η αποκάλυψη 
ο λόγος που γεννήθηκες. 



Wednesday, April 02, 2014

μία εικόνα


ποιός έβαλε το κορίτσι στα πόδια του Shiva να κλαίει; 
είναι απλώς μια ζωγραφιά, μια ονειροπλασία, μια ιδέα 
κι όμως την βλέπω ν' αρπάζει το κορμί μου  
και να γίνεται ζωή. κανείς να μην ρωτάει κι εκείνη 
να με αποπλανεί πάραυτα, καθισμένη πάνω στων αισθήσεων 
την δίψα και στου πάθους μας την φλογισμένη
μοναξιά

μυριάδων ψυχών ντύνεται το κουφάρι.μια θάλασσα από κοπέλες 
κλαίει στα πόδια σου για ένα χάδι που δεν θα 'ναι τούτη τη φορά 
κλεμμένο. κουλουριασμένες σαν το σκυλί τί χρησιμότητα θα βρούνε 
για τις καρδιές που κομματιάζονται και ποιά αγάπη θα τους μείνει 
για να θυσιαστούν; 

αναρρωτιέμαι μήπως τα κρύβει η εικόνα τα κομμάτια μου 
μέσα σε κάποια άλλη οπότε βγω να τα γυρέψω. 
κάπως έτσι κλείνει ο κύκλος των ψυχών και των χωμάτων
τρώει το 'να τ' άλλο και τί μένει; 

κι ούτε μπορώ να σου πω για το ακοντεόν στον ήλιο 
και δίπλα να σου οι καρδούλες μου ούτε για τους πίνακες 
πώς θα μπορούσαν στο δικό μου πατρικό να κρέμονται 
ούτε πόσο όμορφος είσαι με τα μαλλιά λυμένα και το πρόσωπό σου 
να λάμπει σαν ξαναγκάλιασε τις ρίζες του. 

ούτε ότι θέλω να γίνουμε αθάνατοι ή τουλάχιστον 
άφθαρτοι καθώς τείνω να νιώθω όταν με ακουμπάς. 
κι από λόγια και διαόλους άλλο τίποτα ο κόσμος μας γεμάτος 
όσο κι από εικόνες είδωλα - μασάνε λουλούδια και καπνίζουν 
απ' την στάχτη αυτών που φύγαν. τί να περιμένεις πια αφού απ' την αρχή 
όλα πλάστηκαν απρόσμενα, ατελή και ξένα. 

Tuesday, March 18, 2014

First Lyrics First Vol.52

αφιερωμένο. 



























χαράματα η ώρα τρεις 
                    θα 'ρθω να σε ξυπνήσω
                                
τρίτη και φαρμακερή τρίτη και λυτρωτική
ένα κι ένα κάνουν τρία
τον μικρότερο υπαρκτό αριθμό...

δεν θα μας δει άλλος κανείς
                           μόνο το φεγγαράκι

μια και ρωτάς όχι δεν ντρέπομαι 
που πρόδωσα τα πάντα εξόν εσένα 
γιατί όταν με συγχωρείς στον κόσμο αυτόν 
γίνονται θαύματα από αγάπη καμωμένα

έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ
                           και δως μου ένα φιλάκι

κέρνα τσιγάρο και κρασί ολόκληρο το κόσμο 
ήσυχη να με αφήσει για να σβήσω 
ενόσω σε κοιτώ να φεύγεις και γι αλλονών 
τον πόλεμο συνέχεια να πονάς

την μυστική αγάπη μας 
                        κρυφά να την κρατήσεις

γραμμένη ήτανε ήδη η ιστορία από τα πάθη μας 
μα δεν διστάσαμε στιγμή
ανάγνωση αν μάθαινα εγώ κι εσύ 
αν ήξερες καλύτερα γραφή

Friday, January 31, 2014

κι ύστερα*


περνάει ο φόβος λήγει 
σαν το γιαούρτι στο ψυγείο τελειώνουν 
κι οι αγωνίες κι οι ερωτήσεις 
όλες παύουνε

οι αγώνες δικαιώνονται 
τα όνειρα παίρνουν σάρκα και οστά 
όσες αναμνήσεις μένουν ζωντανές 
φέρνουνε μόνο γέλιο

σκύβεις πάνω απ το ανθρώπινο
σώμα σου και την ψυχή 
που τόσο τρόμαξες ν αναγνωρίσεις
κι είστε ένα 

όλα είναι στην θέση τους
σαν να ήταν εκεί από πάντα
οι ευχές ενώνονται και σκάνε σαν αστέρια
στον κατάμαυρο ουρανό 

σηκώνεις τα μάτια ορθάνοιχτα
κι η θάλασσα σε φωνάζει 
σαν κάθε καλή μάνα να καθίσεις κοντά της
να σε μάθει την ζωή 

οι αλήθειες ολονών σου χτυπούν 
την πόρτα και σ όλες κάτι 
έχεις να δώσεις χωρίς να πρέπει 
ν' ανταλλάξεις την δική σου 

σε βλέπω σε ακούω σε καταλαβαίνω
όπως τα πουλιά που χωρίς μιλιά
πετάνε σε σχηματισμούς ευχαριστίας
και φτιάχνουν σύννεφα







Saturday, January 04, 2014

στην φουρτούνα φαίνεται*


τυχεροί όσοι αγάπησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... άξιοι. 
τυχεροί κι όσοι έζησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... αδιάλλακτοι 

οι υπόλοιποι παρ'τε μια γουλιά καφέ 
ένα σπίτι στα προάστια με σκύλους και γάτες 
μία επιτυχημένη καριέρα 
μία μητέρα να σας βαράει τα κουδούνια όταν ξεχνιέστε
μία ήσυχη συνείδηση. τί ήσυχη δηλαδή... κοιμώμενη

καταραμένοι όσοι μίσησαν. 
τί καταραμένοι δηλαδή... φοβισμένοι 
καταραμένοι κι όσοι πεθαίνουν. 
τί καταραμένοι δηλαδή...αμαθείς

οι υπόλοιποι παρ'τε όνειρα σε ξύπνιο και ύπνο συνταιριασμένα
μία δύναμη αλλόκοτη που πόνο δεν γνωρίζει
μία κρυφή χαρά να σας καθίζει πάνω στου ήλιου το καμίνι
μία καρδιά που ακούει το ρυθμό της γης και για χάρη της 
χορεύει ξεχασμένη απ΄όλα 

περ'απ'αυτά μάτια μου υπάρχουμε κι εμείς.
που τίποτα από αυτά δεν κάναμε 
ούτε πονέσαμε κανέναν μα ούτε χαρά του δώκαμε 
που ούτε σπίτι ανοίξαμε ούτε καρδιά. 
αδέσποτες ψυχές, τσιγγάνικες. πολύχρωμες μα σιωπηλές. 
μόνιμα περαστικές, μοναδικά χαμένες.
να ζητάμε μόνο τον αέρα και το νερό. το νερό και το κύμα. 
τα είδωλά μας που δεν συναντιούνται για ν αγκαλιαστούν.

περ'απ'όλα ομορφιά μου υπάρχουμε κι εμείς  
που ούτε μυστικά ούτε όπλα κρατήσαμε ενάντια σε κανέναν
καθρέφτες σπάγαμε νύχτα μέρα και στο αίμα ήμαστε βουτημένοι
δεν κοιτάξαμε πίσω τα κομμάτια μας ενώ τ αφήναμε
κι ούτε ο ένας τον άλλον ψάχναμε να γνωρίσουμε μόνο 
αγκαλιαζόμαστε στους δρόμους με λαχτάρα και ταπεινοφροσύνη.
αρχαίες μουσικές, που μουρμουρίζουμε του καθενός την τρέλα 
και καθόμαστε πλάι στα μνήματα, παρέα αφοσιωμένη.







Wednesday, December 04, 2013

απορία


ένας κόμπος στο στομάχι 
εκεί που όλα πήγαιναν καλά 
εκεί που η ευτυχία με συναντούσε απροσδόκητα
συνταιριασμένη
εκεί που παραλίγο να μ΄αγαπήσεις
μπήκαν στην μέση οι δουλειές 
και την χαλάσαν 

νιώθω πια τόσο χαζή 
κι ανέκαθεν κοιτώντας σε κατάματα
να επιμένω να στηρίζομαι στα ελάχιστα
στα πολύ μικρά μου θαύματα
κι εκεί που λέω για μας κρατάει η ιστορία
πραγματικότητα
να γίνεσαι κι εσύ ένα ξόρκι

ξεφυσάω με την σιγουριά σου 
την ηρεμία της ματαιότητας
κι όμως τώρα κάτι σκιρτάει μέσα μου
αν σε σκεφτώ γειρμένο πλάι 
κι αν αισθανθώ πως το μυαλό μου έχεις
διαβάσει 
και πως με βρίσκεις κουλ  

εσύ έχεις κατασταλάξει 
όπως σταλάζεις στις καρδιές όλων 
εγώ από καρδιές δεν ξέρω 
μόνο από ακροβατικά και τσίρκο κι είναι 
απορίας άξιο να προσπαθείς να με κανακέψεις
σ ευχαριστώ 
κι εύχομαι να με φίλαγες 



Friday, November 29, 2013

κλειστό το μαγαζί και δεν πουλάμε*



η άγνοιά σου δεν έπαιρνε του αγγέλου της νερό 
στο χρεώναν ακριβά και δεν μασούσες
κι ήταν την πρώτη φορά που σε αφήσανε ελεύθερο 
που το μυαλό σου πόνεσε κι από τον πανικό του 
αποφάσισε να φτιάχνει κάγκελα 

η παράνοιά σου δεν δίνει έλεος 
δεν βρίσκει τέρμα μα την αρχή της πια δεν την θυμάσαι 
κι ήταν την πρώτη φορά που σε βάλανε στο κλουβί
που η ψυχή σου αποφάσισε να πέσει σε ύπνο βαθύ 
για να μην βλέπει τα κάγκελα 

σε συναντώ ένα βροχερό ξημέρωμα 
που έχει ξεπλύνει όλα τα χρώματα κι ήταν τότε 
που έγινα ένα με την υποψία της μνήμης σου και χώθηκα 
στης ψυχής σου τα όνειρα κι άρχισα να σου τραγουδώ 
και να καλώ κι άλλες βροχές

κι ήταν τότε που άρχισα να έχω υπομονή 
και που το να καβαλάμε το διάολο μας έγινε παιχνίδι 
και κρυφή συμφωνία ο ένας με του άλλου την μνήμη δώσαμε
να ξυπνάμε από δω και μπρος μόνο σε όνειρα 
που η ψυχή έχει διαλέξει











Thursday, November 14, 2013

η ζωή τραβάει την ανηφόρα*


κι από την κορυφή μου γνέφει κοροιδευτικά

η λύπη κερδίζει την πίστη αναρρωτιέμαι 
αν ήταν έτσι στους αιώνες των αιώνων 
καθώς μοιάζω χιλιάδες χρόνια κι εγώ να κυλώ
στο ίδιο χαμηλό ποτάμι 
με τα ίδια ψάρια και τα ίδια νερά
μόνο που τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω 
τσάμπα κρατώ τα μπόσικα στις όχθες τους 
τσάμπα περιμένω να λιώσουν τα χιόνια
δήθεν πως θα με παρασύρουνε κοντά σου 

η μοναξιά νικάει την ζωή μας και τα εργαλεία
ψυχομέτρησης που μου κολλάς
πετάνε σφαίρες συστημένες στο κεφάλι μου 
κάθε που ένα πουλάκι θα ρθει να σου πεί 
τον πόνο του
δεν είναι δικές σου οι σφαίρες ούτε οι αμφιβολίες
μα από σένα υιοθετήθηκαν και σε μένα καταλήγουν 
στο δικό μου κεφάλι στην δική μου καρδιά

γύρω γύρω κανένας στην μέση 
η αλήθεια σου όσο πιο σκληρή τόσο πιο αληθινή 
να φαίνεται μα δεν είναι πόλεμος 
να βρίσκω μες στην αγκαλιά σου ανοίγματα
σε κόσμους μαγεμένους κι εσύ να μην μπορείς
να δεις τα μάτια μου πώς κλαίνε και τα χέρια μου
πώς εγκαταλείπουν ξανά και ξανά