ο ύμνος της αγάπης

ἐάν ταῖς γλώσσαις 

τῶν ἀνθρώπων λαλῶ και τῶν ἀγγέλων,

ἀγάπην δέ μή ἔχω,

γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον.

Καί ἐάν ἔχω προφητείαν

καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα

ὥστε ὄρη μεθιστάνειν,

ἀγάπην δέ μή ἒχω, οὐδέν εἰμί.

Καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπάρχοντά μου,

καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἴνα καυθήσομαι,

ἀγάπην δέ μή ἔχω,

οὐδέν ὠφελοῦμαι.

ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται,

ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ,

ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,

οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ,

οὐ ζητεῖ τά ἐαυτῆς,

οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τό κακόν,

οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ,

συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ·

πάντα στέγει,

πάντα ἐλπίζει,

πάντα ὑπομένει.

 ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει 

εἴτε δέ προφητεῖαι 

καταργηθησόνται,

εἴτε γλῶσσαι παύσονται,

εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται.

νυνί δέ μένει 

πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, 

τά τρίτα ταῦτα· 

μείζον δέ τούτων ἡ ἀγάπη

στο απυρόβλητο

η αλήθεια 
το βάθος, το πάθος, η αθωότητα, 
το τραγούδι δίχως λόγια, τα όνειρα της γιαγιάς και του παππού 
η ουσία στην απουσία, τα σβησμένα σύνορα
ο ξεχασμένος απ'τον θάνατο που αφήνεται να τον χορεύει
ο άνεμος 


ο έμπιστος 
η δίκη που δεν επιφέρει ποινές σε κανέναν, οι πλανήτες
εκείνος που με το κλάμα του γελάει ολόκληρη η πλάση
οι μνήμες που ονειρεύονται απ τα κύτταρα
τα άδεια κιτάπια, ο ιδρώτας
η γνώση 

"κλικ".

ένα ίσον κανένα. 
σύνολο έχουμε ή κανένα ή πολλά "κλικ". εγώ λέω 
ότι με βάλανε στην πρίζα. εσένα ελπίζω μέχρι τώρα
να σου έχει γίνει το κλικ που περίμενες. συγγνώμη
-που αναζητούσες. η πόλη είναι τρελαμένη πια
δύσκολο να σε ξετρελάνει. ίσως για λίγο...
άμα κρατάει ακόμα η σκούφια σου και δεν γύρισες
να την δεις μόνο για το τυπικό παρόν.


ύστερα πάλι συνηθίζεις το σβούρηγμά της 
κι αρχίζει το γνωστό τρισυπόστατο ρούφηγμά της.
κάποιος κάποτε για πρώτη φορά σε τράβηξε απ'την ψυχή σου 
προς τα πάνω έστω τυχαία. κι αναρρωτιέσαι επιστρέφοντας 
πώς θα γίνει να τραβήξεις κι εσύ τον παλιό σου εαυτό ολόκληρο 
προς τα πάνω. προσπαθείς να υπολογίσεις για πόσο...
αλλά δεν ανησυχείς.


οι άνθρωποι βρέθηκαν εδώ για να ξέρουν. όχι ώστε να ελέγχουν 
τα πάντα είτε για να ψάχνουν σαν τους περίεργους σε σκοτεινές γωνιές
να ξεθάβουν θησαυρούς για να τους πουλήσουν.
ο άνθρωπος βρέθηκε εδώ για να μάθει όσα ακριβώς 
του χρειάζονταν. κι ήταν πολλοί οι άνθρωποι 
πολύ διαφορετικοί το σύνολο του είδους στον καθένα ξεχωριστά 
φάνταζε άπειρο και άπιαστο. ή μήπως όχι;


σώμα, μυαλό, ψυχή και γλώσσα όλα χίλια κουβάρια 
στην ζωή του καθενός. κάθε μέρα ένας γρίφος πόνου και 
αγωνίας ακόμη και για τους πιο κοντινούς. κουκίδες που νόμισαν 
ότι είναι το κυρίως θέμα πάνω στο παγκόσμιο χάρτη ενός ινδιάνου 
ταξιδευτή. προκαλούσαν ανέκαθεν αμηχανία στ' αστέρια 
υστερικό γέλιο στον ήλιο κι ενίοτε λίγα δάκρυα νοσταλγίας 
στην σελήνη. τα βουνά δεν είχαν τίποτα μαζί τους 
η θάλασσα πότε τους περιγελούσε και πότε τους κατάπινε 
τα ποτάμια τους αγαπούσαν.


το μέτρησαν μονάχοι τους πώς ήταν δυνατοί 
από συμμάχους και κίνησαν να πάρουνε τον χάρτη 
και πέσαν σε γκρεμό. κανείς δεν ξεχνάει όλοι ήταν εκεί 
τίποτα δεν τους βοηθούσε.


κι εμένα δεν ξέρω το ποιός μ έστειλε να πω την ιστορία
μ' αυτό που με νοιάζει περισσότερο είναι να βρω εκείνον
που με στείλαν να την πω. μην το ξεχάσω και γίνω προδότης
περιορισμένης ευθύνης. από την άλλη...πόσο απίθανο 
να ενδιαφέρεται κανείς για μερικές χαμένες από τον χάρτη 
υπερφίαλες κουκίδες. 

το μαύρο πρόβατο

του έκλεισε από μπαταρία, του τέλειωσε το κέφι
και να κάνει το φρικιό, γύρισε στην μάνα του
κι ένιωσε ευτυχισμένο αρπάζοντας τις καρπαζιές.
βλέπεις το είδε το έργο νόμισε και σε αυτή την φάση,
η φύση του η μαύρη, έφτασε κι απ τον ίδιο του τον
εαυτό να είναι κατακριτέα. που ήταν μια μαύρη κηλίδα
σ ένα άσπρο κοπάδι δεν θα ένιωθε ξανά ποτέ ωραία...


πήγε να ζητήσει σεντόνια λευκά και σοβαρά
το σκέφτηκε ν αλλάξει μυαλά, να βάλει περούκες
και κοστούμια, να δει την οικογένεια μια φορά στα ίσα 
και τα μούτρα τους άμα το δούνε να χαμογελάσουν
κι ας είναι αποτέλεσμα τρικ και μασκαρέματος.


το τί απέγινε δεν ξέρω πια μια που να το ξεχωρίσω
ούτε εγώ ο ίδιος που τόσο το αγάπησα δεν μπορώ


κάθε φορά που πάω να το επισκεφτώ τα κοιτάζω
όλα ένα ένα και ψάχνω για μια ραφή στου
καθενός το λαιμό. μέχρι τώρα τα ίχνη του δεν έχω
βρει κι όσο αργώ τόσο φοβάμαι πως απ τον πόνο
του έως τώρα ίσως μονάχο σ ένα γκρεμό
από κάτω έχει βρεθεί.


ήθελα να το βρω και να του ζητήσω συγγνώμη
που τ αγάπησα τόσο μα και που άκουσα των γύρω μου 
την γνώμη κι έτσι δεν το υπερασπίστηκα ενάντια σ αυτού
του καθεστωτικού κόσμου την  βαριά αγχόνη... από
φόβο, από δειλία χάθηκε. κι όχι απ την δική του,
απ των αλλονών. έχεις ακούσει πιο λυπητερή ιστορία
απ του μαύρου πρόβατου την καταδικαστέα μοίρα;


ποιός ύστερα απ αυτό μπορεί να θεωρείται αγνός και ποιός
μπορεί να λέει ότι είναι της ζωής οπαδός; θάνατος
στα μαύρα πρόβατα κι αυτό ξέρεις ποιός το φωνάζει;
εκείνος που περίμενες τελευταίος. αυτός που υποφέρει
πιο πολύ και που πιο πολύ απ όλους έχει στερηθεί το φως.

όχι το πότε άλλα το πού*

εμένα μ αρέσει να σε ξυπνώ και να παίζουμε 

να μιλάω χωρίς να σκέφτομαι 

να σου λέω βλακείες (τις πικρές μου αλήθειες) 

να σου ζωγραφίζω την πλάτη παραπάνω και διαφορετικά και 

να σου πετάω νερά στο πρόσωπο εκεί που δεν το περιμένεις 

σε ερωτεύτηκα εδώ κι εσύ με ξε-αγάπησες στο μόλις τώρα 

εμένα μ αρέσει να ντύνομαι πριγκίπισσα-χανούμισσα του δάσους 

να τραγουδώ, να σε πιάνω από τους ώμους και 

να σε γαργαλάω γύρω από τον αστράγαλο αλλά εσύ είσαι σοβαρός 

και δεν σηκώνεις. είσαι μαζί μου μόνο όταν είμαστε χώρια

κι εμένα μ’ αρέσει να περπατάω χωρίς λόγο και να κοιμάμαι 

ώρες πολλές ώσπου τα όνειρά μου να μπερδεύονται 

και να μετακομίζουν στον ξύπνιο μας 

και δεν το βρίσκω τόσο κακό όταν κάνει κρύο να σε παίρνω αγκαλιά 

ή όταν δεν θέλω να φύγεις και να είμαι ελεύθερη να σε κοιτάζω 

όσα λεπτά θέλω συνεχόμενα χωρίς ούτε ένα ερωτηματικό 

ν’ ανάβει πάνω από το κεφάλι μου. 

όμως εσύ δεν είσαι εσύ όπως είμαι εγώ 

δεν είσαι εσύ, παρά μόνο όταν λείπω

ένα δύο ένα δύο

στην άλλη άκρη της γραμμής δεν χρειάζεται πλέον
να βρίσκεται κανείς. αφήνουμε μηνύματα που όλο
και κάποιος ίσως κι εσύ ο ίδιος τα δεις πάνω που θα σκέφτεσαι
πως έμεινες μόνος, αβοήθητος και δυστυχής. ζωοδόχου ψυχής
στο μικρόφωνο δεν ωφελεί πια να στηρίζεται κανείς
εφόσον ψίθυροι και ουρλιαχτά ντύθηκαν με της κορυφής την στολή
απ την κραυγή αυτή κανείς δεν δύναται να ξεχωρίσει
τ αστέρι απ τα φωτάκια, τις μοίρες απ την τυχαία αρχή,
τον άρρωστο απ τους υγιείς 
κι απ την αγάπη πότε πέθανε κάποιος τελευταία θα μου πεις;
να με αγγίξεις μην βιαστείς
το μισό του μισού του το ταίρι δεν αναγνώρισε μισός κανείς.
μέσα στον ήλιο θα ξυπνήσω ή απ το δάκρυ μιας αυγής θα κυλήσω
και θα με δεις, θα προσέξω από την έκπληξη για μια στιγμή
να τυφλωθείς κι ίσως σε αρπάξω κι απ το χέρι αφού θα τα χω
καταφέρει και θα μαι εγώ για μια φορά ο ποιητής

στο δρόμο με τις ομορφιές

πολλές ευχές μου είχαν δοθεί καμία δεν κρατούσα 

τ΄ όνειρο μες τον ξύπνιο μου είχε γίνει καθρέφτης 

έτσι που τίποτα δεν αγαπούσα αρκετά για να τον σπάσει

και να γεννηθώ


έφτασα να έχω βασανίσει πιο πολύ απ' όσο όσο βασανίστηκα 

και να 'χω εγκαταλείψει διπλά κι απ' όσο εγκαταλείφθηκα 

έτσι όπως μόνο το ένα άκρο της μοίρας του ένας θνητός 

μπορεί να ορίσει  

ανάμεσα σε αρχαίους ναούς πνευματικών οραμάτων 

και ψυχικών αναστάσεων με βρήκαν μάγισσες να περπατώ 

αυτοεξόριστη και μόνη με το κεφάλι μέσα στο πηγάδι της καρδιάς 

να πίνω μα να μην ξεδιψώ κι απ το νερό τους του έρωτα μου σταξαν 

στα μάτια μου δυο στάλες και μια τρίτη στο στόμα  

ήτανε λέει στην χάρη τους ψυχές να περισώζουν με σήκωσαν 

απ της μνήμης μου το πένθος και την ντροπή ξορκίσαν

μου ψιθυρίσαν μία εκ βαθέων εξομολόγηση και περί τίνος πρόκειται

ο σεβασμός στην καληνύχτα κι ύστερα ξεμακρύνανε  

πλάθοντας τα σύννεφα σε κόσμους γιορτινούς

χτίζω στα λέπια μου φτερά τώρα χτυπάω τις καμπάνες 

και σαν τα νυχτολούλουδα μυρίζω στο σκοτάδι  

όταν τ αστέρια αγγίζω τρυφερά εκείνα τραγουδάνε 

πώς τ' άκουσε όλ' αυτά ο καιρός κι ίσως με υπομείνει

η ζωή

μη μου ζητάς τραγούδια

χθεσινά ξαναφορεμένα

μην ψάχνεις τα φεγγάρια

τα περπατημένα

η ζωή ξεκινά δυνατά

και πατά σ αλλούς γαλαξίες

συγχωρεί τους πολύ τολμηρούς

τους τρελούς και τις αξίες

η ζωή τρέχει μ έτη φωτός 

ο καιρός δεν την τρομάζει

προχωρεί και γι αγάπες παλιές

ούτε που το κουβεντιάζει 

μην μου ζητάς θυσίες

αρκετές έκανα για σένα

έχω πολλές αιτίες που κρατώ

το αύριο για μένα

hideaway

hideaway

well they'll seat us in the sun

by the way

know you've always been the one

you'll ask your reasons why

what once was yours is mine

my baby's gone

ride away

gonna take me from my man

by the way

no they'll never understand

we'll have a bit of fun

watching everyone pass us by

ουσία

ή αλλιώς,

μεγαλύτερη του συνηθισμένου ψυχολογική εκδήλωση,
παρατήρηση του προφανές μα μέχρι τότε ασυνείδητου κόσμου
της χαράς, ο H.C.Bukowski, αναγέννηση του φοίνικα από την στάχτη του,
σοφή ιδιοτέλεια,
αποδοχή της φύσης των πραγμάτων ως ανώτερη
και ως πραγματική, συναίσθηση της ένωσης μαζί των,
περιστασιακή ή μόνιμη και μερική, απώλεια της απόγνωσης,
αναζήτηση κολλημένη στο eureka. αλλαγή του λάθος
σε σωστό, του γρήγορα σε αργά, του χωρίς σκοπό στο
με ομορφιά. μετατόπιση της ευθύνης της αρχής και του
τέλους στην παρούσα μέση, παντελής απώλεια ενοχής,
συγκρότηση μνήμης, διάθεση για δημιουργία.


αν κουβαλάς μία ουσία μέσα σου, οι υπόλοιπες
θα διεκδικήσουν τον θρόνο για να κάτσουν.
τις περισσότερες φορές θα το κάνουν πιο ευγενικά
απ' τον robbins όταν σε συστήνει στην μοναχικότητα της
αγάπης και πιο φαντασμαγορικά απ'την όρασή σου όταν
γίνεται καρέ σε κορνίζα και μάλιστα από γιασεμί...


τα κουτσομπολιά περιττεύουν, η γνώση έρχεται με τα κύματα
μέχρι τον γιαλό όπου το κουράγιο πιάνεται στα δίχτυα μας και
οι εμπνεύσεις μας στροβιλίζονται σε δίνες πάνω απ' την άμμο
και το θαλασσινό νερό. τα όπλα βαφτίζονται εργαλεία ξανά.
ηφαίστεια ζωής εκρήγνυνται απ τα χέρια και τα μάτια μας,
κανένας πόνος δεν υπερτερεί της ευχαρίστησης.
τις νύχτες που μας κυνηγάνε ο πυρετός κι η ατέλεια
για να παίξουν, εμείς κοιμόμαστε αγκαλιά με την τίγρη, ανασαίνοντας
ο ένας την ανάσα του άλλου, με σεβασμό και οικειότητα.


καμία δύναμη σαν την δική μας δύναμη. καμία τύχη
σαν την δική μας τύχη. καμία παρηγοριά σαν την δική μας παρηγοριά.
καμία ανάγκη σαν την δική μας επιθυμία. καμία βουνοκορφή αλήθειας
χωρίς τους δικούς μας πρόποδες ψεύδους. καμία ταυτότητα χωρίς
την δική μας επίδειξη ταυτότητας. καμία προδοσία χωρίς την δική μας
ενοχή. καμία μνήμη χωρίς την δική μας λησμονιά.
καμία φωτεινή μουσική χωρίς το δικό μας σιωπηλό σκοτάδι.
κανένα κακό χωρίς την δική μας συνενοχή.


ο εκ της εκάστοτε ουσίας, επιβαλλόμενος θάνατος, 
προϋποθέτει την παράδοση και την εγκατάλειψη 
του μυστικού κόσμου του πάθους μας καθώς και 
την θυσία του προσωπικού μας χάους 
στον βωμό μίας βαθειά ριζομένης παραίσθησης, 
περί της τάξης που φέρει μαζί της, η παραμύθα 
του συλλογικού. 

πειραματικό

κοιτάω ψηλά στον ουρανό
πάνω απ όλα τα επίπεδα

εκεί που τ' όνειρο είναι αγνό 

μες τα μάτια τα καχύποπτα

κοιτάζω πάνω απ τον θεό 

και τ' όνειρο γυρεύω 

το άδικο και τ' όνειρο 

μες την γη το παγιδεύω

μόνο εκεί στον ουρανό 

τα μάτια γαληνεύουν 

που ματια ανθρώπων δεν θα βρουν

για να τα διαφεντεύουν

πιο πέρα απ τον αυγερινό 

τα όνειρά μου ζούνε

μα στης αυγής το πέρασμα

θα πάνε να κρυφτούνε

τα μάτια μου νικήθηκαν 

και χάσαν τ όραμά τους

σκληρός ο ήλιος νικητής 

μα η βραδιά μπροστά τους