...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Sunday, October 08, 2017

scale down

stand up 
look around 
and then scale that down too

oh i believe in a revolution 
i believe it is a hand 
i believe in its thick hands
that strenghen daily daily on a man 

because see i am a blacksmith 
of metal and words 
and a sheep that's pitch black too
and lord in this life 
that's all we wound up to do 

cause 500years ago when 
these same trees were more dense 
and all this color pristine 
so the chaos it made sense 
there was no knowing of the loss 
of a whole mountain 
of that same mountain that i call home

and lord, lord these same trees 
they rolled on and on 
without mention of vanishing 
or with whom to belong 
and these same mountains 
echoed peace lord 
a long time before the noose lord 
and now that too is nearly gone

so tell me what have we done a a civilization 
to destroy in our way 
oh that metaphorical hand that feeds us 
ya'll we are trashing our own bithday cake 
and i consider myself a sceptic my lord
i'm an optimistic soul 
and we all getting thrown around
and dragged along like the bull 

he's huge and rageful 
and yet somehow subdued
and hauled by those thick rings
so don't you too shut out 
nasty sticky thruth things
here we go 

get the fuck out of your car 
walk it's good for you
stop consuming blindly
and get by on that that you do
have and possess 
and scale that down too

it start's there 
everybody's got a lot to say 
about everybody else
but it's our own transgression 
that always tends to melt away 
and fade into that critique
of who's faul or who's blame or who's wrong
oh oh no no each and every one of us
we are doing something 
that's too hard, or too fast, or too long 
and there's nothing but ourselves 
to make this thing last  

so it starts there 
everybody take a long hard look at you
a long long hard look at you 
lord it starts there
everybody take a long hard look at you 
and you stand up 
and you look around 
and then you scale that down too 







 

Wednesday, January 20, 2016

wake up alone



its okay in the day i m staying busy
tied up enough so i don't have to wonder where is he 
got so sick of cryin' so just lately 
when i catch myself i do a 180

i stay up clean the house at least i m not drinking
run around just so i don't have to think about thinking
that silent sense of content that everyone gets
just disappears soon as the sun sets 

he's fierce in my dreams seizing my guts
he floods me with dread 
soaked in soul he swims in my eyes by the bed 
pour myself over him moon spilling in 

and i wake up alone 

as far as my heart i'd rather be restless
the second i stop the sleep catches up and i'm breathless
this ache in my chest 'cause my day is done now
the dark covers me and i cannot run now 

my blood running cold i stand before him 
it's all i can do to assure him 
when he comes to me i drip for him tonight 
drowning me we bathe under blue light




Saturday, January 03, 2015

δεύτε τελευταίο άσμα των.


σε είχα εδώ 
σίγουρο 
να υπάρχεις 
κι εγώ να ξεμακραίνω 
με τις απορίες μου και τον θυμό μου. 
να μην ανησυχώ για σένα ούτε λίγο 
εξάλλου δεν μου το επέτρεπες. 

άρχισα τα ταξίδια και δεν το μετάνιωνα 
γιατί στην φυγή και στην πειθώ υπήρξα μάνα
για όλους εκτός από σένα 
και σ είχα εδώ
να περιμένεις στο ίδιο σημείο 
να σφυγμομετράς την τρέλα μου ανα πάσα 
ακόμα κι από απόσταση 

τώρα έχω τα χέρια  μου ψηλά να βαστούν τον ουρανό
μην πέσει και το στόμα ορθάνοιχτο 
απ την άρνηση 
θα κάνει μια και θα φάει το μισό πλανήτη.
πάνω στο απίστευτο 
διαγράφονται κι οι πόνοι οι μεγαλύτεροι 

κι ο θάνατος 

μπρος τα μάτια μας κι εμείς ανίκανοι 
να το χωνέψουμε 
το ζούμε ξανά και ξανά 

μπήκα να σε χαιρετήσω 
αλλά φαίνεται ούτε αυτήν την ευκαιρία έχω πια
ό,τι αγάπησα, αγάπησα
ό,τι σε σκοτώνει σ έχει δικό του για πάντα
κι εμείς δεν το 'χαμε ποτέ 
με τα προσχήματα 





Saturday, April 12, 2014

άγιοι και αγγελάκια*






















καλώ τις δυνάμεις της αγάπης και της ευημερίας 
υπερ του ανθρώπου και της αποστολής του 
σε αυτή την πανέμορφη πραγματικότητα 
που ονομάζουμε ζωή. 

απαρνιέμαι τον θάνατο και την εγκατάλειψη 
γιατί τίποτα δεν υπάρχει εκεί για εμένα 
ή για τους φίλους μου τους αγαπημένους. 
απαρνιέμαι τον ύπνο της ψυχής και τις παραισθήσεις της σάρκας 
από αυτή την θέση συνειδητότητας που τόσο απλόχερα 
μου χαρίστηκε από τους προγόνους μου -ορατούς και αόρατους- 
και βαδίζω να την μοιραστώ ώσπου όλοι μαζί να εξελιχθούμε στα όνειρά μας
ευτυχισμένοι. 

τίποτα δεν είναι μάταιο. 
βλέπω τις καρδιές να επιπλέουν φουσκωμένες αισθήματα 
κι ύστερα να εξυψώνονται μέσω της ειλικρινούς αναζήτησής τους 
για αγάπη, αλήθεια, ομορφιά. δέχομαι την ευθύνη 
για κάθε περασμένο πόνο και με αγωνία και χαρά βαθύτατη 
θα εργάζομαι ν απελευθερωθούμε.



τα πάθη μας, τα λάθη μας, η ανάγκη, η επιθυμία κι η κατανάλωση 
η φιλοσοφία, ο χαμαιλέοντας και τα σκατά που πρέπει να μαζέψεις 
η ομορφιά σου. η απίστια και το θαύμα της 
η πίστη και η ευθύνη της 
η μνήμη που πηγαινοέρχεται στα ουράνια παρέα με το κρασί μας 
η στιγμή που θα σε δω και θα τρέξω να σ' αγκαλιάσω 
η λαχτάρα σου για το καλό όλων μας 
το πόσο ίδιοι είμαστε. το πώς με μαθαίνεις ν΄αγαπώ 
η προσευχή της γιαγιάς μου που με φτάνει 
το αστέρι που τ' αρέσαμε κι αποφάσισε να παίξει μαζί μας 
ο θυμός που μεταβολίζεται και γίνεται δημιουργία 
ο δρόμος που δεν τελειώνει
η ψευδαίσθηση της επιλογής και η σκληρή δουλειά 
η ανταμοιβή όταν δεν το περιμένεις. 
η ελευθερία του λόγου και της ψυχής μου όταν σε κοιτώ στα μάτια 
οι προηγούμενες ζωές που δεν ζήσαμε 
η ακόμα μία ευκαιρία να κάνεις το σωστό
ο γιαλός που ξαπλώνω και σε συναντώ 
τα χέρια μου που θέλουν να σου πάρουνε όλους σου τους πόνους 
το πεπρωμένο που ξεπερνάει κάθε υποβαθμισμένη απ' το νου μας φαντασίωση 
τα στέφανα που ξεχάσαμε προτού να τ' αρνηθούμε 
η αόρατη κλωστή που υφαίνει αναμεσά μας ζωής πλεχτό πανέμορφο 
το να δίνεις ό,τι έχεις 
η μουσική στ' αυτιά μου όταν σε πρωτογνώρισα 
η ανάσταση του γέλιου σου 
η απουσία κριτικής και η αποκάλυψη 
ο λόγος που γεννήθηκες. 




Tuesday, March 18, 2014

First Lyrics First Vol.52

αφιερωμένο. 



























χαράματα η ώρα τρεις 
                    θα 'ρθω να σε ξυπνήσω
                                
τρίτη και φαρμακερή τρίτη και λυτρωτική
ένα κι ένα κάνουν τρία
τον μικρότερο υπαρκτό αριθμό...

δεν θα μας δει άλλος κανείς
                           μόνο το φεγγαράκι

μια και ρωτάς όχι δεν ντρέπομαι 
που πρόδωσα τα πάντα εξόν εσένα 
γιατί όταν με συγχωρείς στον κόσμο αυτόν 
γίνονται θαύματα από αγάπη καμωμένα

έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ
                           και δως μου ένα φιλάκι

κέρνα τσιγάρο και κρασί ολόκληρο το κόσμο 
ήσυχη να με αφήσει για να σβήσω 
ενόσω σε κοιτώ να φεύγεις και γι αλλονών 
τον πόλεμο συνέχεια να πονάς

την μυστική αγάπη μας 
                        κρυφά να την κρατήσεις

γραμμένη ήτανε ήδη η ιστορία από τα πάθη μας 
μα δεν διστάσαμε στιγμή
ανάγνωση αν μάθαινα εγώ κι εσύ 
αν ήξερες καλύτερα γραφή

Saturday, January 04, 2014

στην φουρτούνα φαίνεται*


τυχεροί όσοι αγάπησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... άξιοι. 
τυχεροί κι όσοι έζησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... αδιάλλακτοι 

οι υπόλοιποι παρ'τε μια γουλιά καφέ 
ένα σπίτι στα προάστια με σκύλους και γάτες 
μία επιτυχημένη καριέρα 
μία μητέρα να σας βαράει τα κουδούνια όταν ξεχνιέστε
μία ήσυχη συνείδηση. τί ήσυχη δηλαδή... κοιμώμενη

καταραμένοι όσοι μίσησαν. 
τί καταραμένοι δηλαδή... φοβισμένοι 
καταραμένοι κι όσοι πεθαίνουν. 
τί καταραμένοι δηλαδή...αμαθείς

οι υπόλοιποι παρ'τε όνειρα σε ξύπνιο και ύπνο συνταιριασμένα
μία δύναμη αλλόκοτη που πόνο δεν γνωρίζει
μία κρυφή χαρά να σας καθίζει πάνω στου ήλιου το καμίνι
μία καρδιά που ακούει το ρυθμό της γης και για χάρη της 
χορεύει ξεχασμένη απ΄όλα 

περ'απ'αυτά μάτια μου υπάρχουμε κι εμείς.
που τίποτα από αυτά δεν κάναμε 
ούτε πονέσαμε κανέναν μα ούτε χαρά του δώκαμε 
που ούτε σπίτι ανοίξαμε ούτε καρδιά. 
αδέσποτες ψυχές, τσιγγάνικες. πολύχρωμες μα σιωπηλές. 
μόνιμα περαστικές, μοναδικά χαμένες.
να ζητάμε μόνο τον αέρα και το νερό. το νερό και το κύμα. 
τα είδωλά μας που δεν συναντιούνται για ν αγκαλιαστούν.

περ'απ'όλα ομορφιά μου υπάρχουμε κι εμείς  
που ούτε μυστικά ούτε όπλα κρατήσαμε ενάντια σε κανέναν
καθρέφτες σπάγαμε νύχτα μέρα και στο αίμα ήμαστε βουτημένοι
δεν κοιτάξαμε πίσω τα κομμάτια μας ενώ τ αφήναμε
κι ούτε ο ένας τον άλλον ψάχναμε να γνωρίσουμε μόνο 
αγκαλιαζόμαστε στους δρόμους με λαχτάρα και ταπεινοφροσύνη.
αρχαίες μουσικές, που μουρμουρίζουμε του καθενός την τρέλα 
και καθόμαστε πλάι στα μνήματα, παρέα αφοσιωμένη.







Wednesday, December 25, 2013

καίγομαι καίγομαι*

pon zi photo: pon and zi Pon_and_Zi_Everywhere.jpg


            ίσως σταμάτησα να σου γράφω γιατί δεν απάντησες ποτέ 
γιατί δεν μου είπες ποτέ ποιός είσαι στ αλήθεια
κουράστηκα να ζω για σένα -μία μέρα συλλογίστηκα 
πρέπει να είσαι η ίδια η μοναξιά
οικειοποιούσουν τα πάθη και τις αδυναμίες μου 
η φωνή μου όποτε ήθελες συνταιριαζόταν με των αγοριών
που για εκείνα πέθανα πολύ πριν γνωρίσω τί είναι θάνατος
μα στερνά και μ΄εκείνου που στο πλάι του αναστήθηκα
πολύ αφότου είχα φιληθεί με την ζωή στο στόμα

           σε κάθε περίπτωση υπήρξα απούσα 

από την ζωή κι από τον θανατό μου
άνθρωποι πίστεψαν ότι με κοιτούν 
ότι μου μιλούν κι ότι εγώ τους αποκρίνομαι 
αλλά πίσω από κάθε φράση μου γύρευαν εσένα 
συντρόφους αγκάλιαζα και φιλούσα 
μέσα σε πεφταστέρια και κάτω από βροχές αισθημάτων
ενώ το μυαλό μου κατέκλυζαν οι χρυσοί σου στίχοι 
κι οι επευφημίες σου ως προς την υπέρτατη αξία 
της αποκάλυψης της στιγμής της δικής σου στιγμής
γιατί εγώ χωρίς να το καταλαβαίνω 

            έλειπα.

ήσουν σανίδα σωτηρίας που με τα χρόνια έγινε βαρίδιο
οι ρίζες μου σε αυτόν τον κόσμο 
το παρελθόν που δεν διάλεξα και το μέλλον που αδυνατώ
να ονειρευτώ όλες μου οι θύμισες που εξαφανίζονται 
σε κάθε ρίγη απ' το κρύο ή το δέος και γυρίζω στην αρχή
μου άναβες τα τσιγάρα ενόσω μου έσβηνες τα χνώτα
να μπερδεύονται πιο εύκολα με της μοίρας τα γραμμένα
να μην κουνάω ρούπι από το σχέδιό σου
τώρα αναρρωτιέμαι μήπως ήθελες κι εσύ απλώς
λίγη αγάπη




Friday, November 29, 2013

κλειστό το μαγαζί και δεν πουλάμε*



η άγνοιά σου δεν έπαιρνε του αγγέλου της νερό 
στο χρεώναν ακριβά και δεν μασούσες
κι ήταν την πρώτη φορά που σε αφήσανε ελεύθερο 
που το μυαλό σου πόνεσε κι από τον πανικό του 
αποφάσισε να φτιάχνει κάγκελα 

η παράνοιά σου δεν δίνει έλεος 
δεν βρίσκει τέρμα μα την αρχή της πια δεν την θυμάσαι 
κι ήταν την πρώτη φορά που σε βάλανε στο κλουβί
που η ψυχή σου αποφάσισε να πέσει σε ύπνο βαθύ 
για να μην βλέπει τα κάγκελα 

σε συναντώ ένα βροχερό ξημέρωμα 
που έχει ξεπλύνει όλα τα χρώματα κι ήταν τότε 
που έγινα ένα με την υποψία της μνήμης σου και χώθηκα 
στης ψυχής σου τα όνειρα κι άρχισα να σου τραγουδώ 
και να καλώ κι άλλες βροχές

κι ήταν τότε που άρχισα να έχω υπομονή 
και που το να καβαλάμε το διάολο μας έγινε παιχνίδι 
και κρυφή συμφωνία ο ένας με του άλλου την μνήμη δώσαμε
να ξυπνάμε από δω και μπρος μόνο σε όνειρα 
που η ψυχή έχει διαλέξει











Thursday, November 14, 2013

η ζωή τραβάει την ανηφόρα*


κι από την κορυφή μου γνέφει κοροιδευτικά

η λύπη κερδίζει την πίστη αναρρωτιέμαι 
αν ήταν έτσι στους αιώνες των αιώνων 
καθώς μοιάζω χιλιάδες χρόνια κι εγώ να κυλώ
στο ίδιο χαμηλό ποτάμι 
με τα ίδια ψάρια και τα ίδια νερά
μόνο που τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω 
τσάμπα κρατώ τα μπόσικα στις όχθες τους 
τσάμπα περιμένω να λιώσουν τα χιόνια
δήθεν πως θα με παρασύρουνε κοντά σου 

η μοναξιά νικάει την ζωή μας και τα εργαλεία
ψυχομέτρησης που μου κολλάς
πετάνε σφαίρες συστημένες στο κεφάλι μου 
κάθε που ένα πουλάκι θα ρθει να σου πεί 
τον πόνο του
δεν είναι δικές σου οι σφαίρες ούτε οι αμφιβολίες
μα από σένα υιοθετήθηκαν και σε μένα καταλήγουν 
στο δικό μου κεφάλι στην δική μου καρδιά

γύρω γύρω κανένας στην μέση 
η αλήθεια σου όσο πιο σκληρή τόσο πιο αληθινή 
να φαίνεται μα δεν είναι πόλεμος 
να βρίσκω μες στην αγκαλιά σου ανοίγματα
σε κόσμους μαγεμένους κι εσύ να μην μπορείς
να δεις τα μάτια μου πώς κλαίνε και τα χέρια μου
πώς εγκαταλείπουν ξανά και ξανά






Sunday, November 10, 2013

too good to be true


you're just too good to be true

can't take my eyes off of you
you'd be like heaven to touch
I wanna hold you so much
at long last love has arrived
and I thank God I'm alive
you're just too good to be true
can't take my eyes off of you


pardon the way that I stare

there's nothing else to compare
the sight of you leaves me weak
there are no words left to speak
but if you feel like I feel
please let me know that it's real
you're just too good to be true
can't take my eyes off of you


I need you baby and if it's quite alright

I need you baby to warm the lonely nights
I love you baby, trust in me when I say its ok
oh pretty baby, don't let me down, I pray
oh pretty baby, now that I've found you, stay
and let me love you, o baby, let me love you, o baby



Tuesday, March 26, 2013

καλημέρα σύντροφε























γνωστοί άγνωστοι ξυπνάμε μαζί μα όχι παρέα. τα πρωινά συνήθως
μας βρίσκουν ανέτοιμους, αλλά χαλαρούς. τείνουμε να περνάμε καλά 
από μας για μας. τείνουμε να περνάμε άσχημα με τον ίδιο τρόπο.
γύρω μας τίποτα δεν δείχνει σημείο ζωής. 

πάνω στο χορό του πρωινού μας ήλιου αρπάζει την καρδιά μας
μια αποκαλυπτική αγωνία. μήπως/ίσως/σίγουρα δεν είμαστε πια παιδιά.
οι απαντήσεις μας έχουν σηκώσει τοίχους εκεί που οι ερωτήσεις μας 
χάραζαν μονοπάτια κι έσπαγαν φράχτες.

θα αποδεσμεύσουμε ποτέ την ψυχή μας ώστε να μεγαλώσει κι αυτή
θα γίνουμε αγάπη τελικά ή θα μείνουμε απλώς θόρυβος.
κατα τ άλλα είμαστε αποφασισμένοι, καθ όλα συνηθισμένοι στον δικό μας
μικρό κόσμο, όπου έχουμε μόνοι μας ερμηνεύσει τις πιθανότητες
και νοθεύσει τους χάρτες.

πάνω στην σπίθα της συνείδησης η αγωνία αρπάζει και καίγεται 
σαν ενθουσιασμός. φουσκώνει το στήθος κι ανασαίνουμε πολύ βαθειά 
μέχρι την άκρη της αλήθειας που θα θέλαμε να φτιάξουμε. σ' αυτό το ταξίδι 
βαλίτσα δεν χρειαζόμαστε κι έχουμε τα ναύλα μας ήδη πληρωμένα
απ' τ' όνειρο.

εις το επανιδείν σου λέω χωρίς να γνωρίζω προορισμό
μα πιστεύω πια, το κάθε τι.