trick questions, drawn relationships

μας ξυπνούν πολλές ζωές μέσα σε μία ώστε καμιά
φορά ο χρόνος να μας μοιάζει οικείος, συμπαγής,
απροσπέλαστος. αργότερα εμείς μαραζώνουμε, έχοντας
απαρνηθεί μία από τις φοβερότερες μας δυνατότητες,
το να ταξιδεύουμε φυσιολογικά στον χρόνο
προς πάσα κατεύθυνση και ανάλογα τα κέφια μας.


μεγάλοι εγωισμοί που απ την ντροπή τους ο ένας τον άλλον
αγκαλιάζει σφιχτά και σβήνει μέσα του ως
την αυτοκαταστροφή. μα αυτή την ερώτηση δεν την
σκέφτηκα ποτέ μου συνέχισα να κατηγορώ, συνήθισα
να ονειρεύομαι και ξέχασα να θαυμάζω.


θυμάμαι να χαράζεις επάνω στο δέρμα μου την ελευθερία
μόνο για να την δεις κι ύστερα να φαντάζεσαι μία ακόμη
ελευθερία μεγαλύτερη και να με παρακαλάς μετά
να σε βγάλω απ το κλουβί μου. μα εγώ δεν είμαι τίποτα
εάν εσύ δεν θελήσεις να με πλάσεις. μία με πιάνεις, μία
με αφήνεις, μαθαίνω να αφήνω κι εγώ σιγά σιγά,
να αισθάνομαι κι ένα ευχαριστώ, έστω κι αν  δεν το λέω.


για να κυλίσουμε αν όχι πιο ήσυχα
πιο πολύχρωμα

θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία*

μες την νύχτα να ψάχνεις για άλλοθι, εκεί που καλά
καλά δεν μπορείς ν ανοίξεις βλέφαρο πια
είναι εύκολο να βλέπεις ό,τι θες.
να νομίζεις ότι βρήκες αυτό που ψάχνεις. να αφήνεσαι
και να ξυπνάς με το ένα χέρι κομμένο.
όλοι το έχουμε πάθει. όλοι έχουμε δείξει με τον
εναπομείναντα δείκτη μας το κομμένο μας
χέρι κι ύστερα όλοι είπαμε "καλύτερα που μου το κόψανε.
απ την αρχή είχα υποψίες προδοσίας κι όταν
έκανε ό,τι του καπνίσει, πολύ εξεγείρονταν τα
μέσα μου", πατάτες και μπρόκολα.


ανάπηροι κι ευτυχισμένοι; ω, ναι. σ αυτή την ζωή.
κατά μάνα, κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα, όλοι παίρνουμε
σειρά κι ευχόμαστε να ξυπνήσουμε περήφανοι και ημιτελείς, 
χωρίς πόνο. αυτό θα πει προσφορά βρε αδερφέ! χρειάστηκε
να την εξισώσουμε με την θυσία βέβαια γιατί
τόσα μάθαμε αλλά δεν βαριέσαι, μια ζωή αυτήν την έχουμε.
θα γυρίσουμε και θα τα κάνουμε καλύτερα. δεν θέλω
να μας χαλάσω και την έκπληξη αλλά σίγουρα κάποιοι
θα ξανάρθουμε και με τρία χέρια και με τέσσερα.
μπορεί να ξανάρθουμε και με μισό μυαλό και να μην σκεφτόμαστε
για κανέναν και να νιώθουμε για πολλούς.
εμένα μ αρέσει, μ αρέσει πολύ. 

dreams

my life 

is changing every day 

in every possible way 

 my dreams 

it's never quite as it seems

never quite as it seems

I know I've felt like this before

but now I'm feeling it even more

because it came from you 

then I open up and see

the person falling here is me

a different way to be 

I warn more 

impossible to ignore

they'll come true 

impossible not to do 

now I tell you openly 

you have my heart so don't hurt me 

you're what I couldn't find

totally amazing mind

so understanding and so kind

you're everything to me 

and all my dreams 

it's never quite as it seems

cause you're a dream to me 

ένα παλιό χαρτάκι

μ' αρέσει που αγαπάς 
μ' αρέσει που μ΄ αγαπάς 
μ' αρέσει που μας αγαπάς 
θέλω να σε δω να αγαπιέσαι 
περισσότερο. 


here's my excuse and I don't know 
      any better 


είμαστε ίδιοι. 


                  you are truly majestic 


just like the initial material that 
we are made of 


για την ύλη που φτιάχτηκαν τ'αστέρια 
που τώρα κι οι δυο μας κυνηγάμε μου ήρθε
μία σκέψη τρομερή! 
ίσως εμείς να μαστε το φως τους κι εκείνα
απλώς ξερά κομμάτια βράχου και γης. 


@one of my beloved sweets. cookie dough. 

μέλισσες

να σε μισήσω είναι αργά 

αέρας με δροσολογά

με κυνηγούν οι μέλισσες 

κι εσύ που δεν με θέλησες

τινάζω τον βασιλικό 

να σταματήσω το κακό

σ είχανε δέσει οι μάγισσες

μα πάλι εσύ με ράγισες

νυχτώνει βγαίνω να σε βρω

σαν φεγγαράκι δυο μερώ

κλειστά παραθυρόφυλλα

να μ αγαπάς πώς το θελα

θυμάρι ρίχνω στις φωτιές

με τυραννούν οι ομορφιές

οι ομορφιές οι φόνισσες

κι εσύ που με λησμόνησες

αν κλάψω μην με φοβηθείς

την ένιωσα και πριν χαθείς 

μια πίκρα στο ροδόνερο

γιατί μ αρνιόσουν τ όνειρο 

θα ρίχνω εκεί που περπατάς

τον όρκο μας να τον πατάς

κι ας με πονούν οι μέλισσες

κι εσύ που δεν με θέλησες  

προκειμένου να ζήσουμε

"καλά". 
πόσα θα πρέπει να ανεχτώ χτυπήματά σου 

επειδή ελπίζω κάποτε να μ αγαπήσεις; 

προκειμένου να ζήσουμε "καλά". πόσες στιγμές μου 

πρέπει να κάνω τα στραβά μάτια όταν τις κλέβεις; 

προκειμένου να "προχωρήσουμε" μαζί, για πόσο θα

πρέπει να ανέχομαι την μοναξιά του κελιού σου;

δεν είναι ο κόσμος αρκετά μεγάλος πια να μας χωράει; 

ή μήπως δεν ήτανε ποτέ και εξαρχής; ή μήπως... 

φταίει μονάχα που εσύ τραβάς στην δύση κι εγώ 

στην ανατολή και το κενό αναμεταξύ μας που διαστέλλεται

γεννάει το φόβο μας ότι ποτέ ξανά δεν θα βρεθούμε;

που πήγε η πίστη και η σιγουριά μας, άλλο μου μισό; 

αναρωτιέμαι ενόσω η μνήμη μου προσπαθεί ν ανακαλέσει

ένα κομμάτι ουρανού και το πώς έμοιαζε... τελευταία φορά

το θυμάμαι το είχανε κάνει κόκκινο απ το αίμα κι έτσι, 

έσκαψα λαγούμι και τ αρνήθηκα. ήτανε τότε που δώσαμε

όρκο στην γη και τα "πάντα" μας της τάξαμε, προκειμένου

να μας δώσει μια μικρή βοήθεια, -τελευταία, της είπαμε

ότι θα ναι, βέβαια εκείνη γνώριζε και μας χτύπησε φιλικά

στην πλάτη. τίποτα να χωρίσουμε δεν είχαμε μαζί της.

δυστυχώς για εμάς, δεν σταμάτησε λεπτό να μας λυπάται..

προκειμένου λοιπόν να ανακοπούν οι πορείες μας προς 

τα αντίθετα σημεία του ορίζοντα, λες κι εκεί δεν θα μας 

περιμένει φως, λες κι εκεί δεν είναι σπίτι μας, 

πόσα παιδιά μας θα πρέπει να γεννάς και να σκοτώνεις

για να με κρατάς καθηλωμένη στο πάτωμα του σαλονιού

μας να θρηνώ;  

ο εγωισμός μας δεν βρίσκει όριο. δεν βρήκε ουρανό

κι έτσι η κακία μας τον καταράστηκε. 

για την κρυφή συμφωνία των αστεριών που μας κοιτούν 

ψυχρά κι αδιάφορα και μας σνομπάρουν ως πλάσματα 

κατώτερης ποιότητας και αξίας,  

δεν ήρθε η ώρα ακόμα να σου πω. άσε τ όπλο σου 

πρώτα κι ίσως τ ακούσεις κι εσύ να τραγουδάνε, 

να μουρμουράνε της ζωής την αρχή και τα κυκλώματα, 
να πετάνε αχτίδες, λευκούς προβολείς σ όλες σου τις
σκοτεινές γωνιές. 

άσε το όπλο μόνο τώρα και σώπασε.
σώπασε γιατί σε λίγο, δεν θα χουμε σταλιά νερό 
κι ύστερα ούτε γη ούτε φεγγάρι, 

ούτε μνήμη, ούτε τραγούδι πια δεν θα χουμε. τόσο μεγάλο

θα είναι το κενό και θα μας πάρει μέσα. κάτι μου λεγε
να μην σ αφήσω, ώσπου τα χρειάστηκα...

someone like you

I heard that you re settled down 

that you found a girl and you re married now

I heard that your dreams came true

I guess she gave you things I didn't give to you 

old friend why are you so shy

it ain't like you to hold back 

or hide from the light

I hate to turn up out of the blue uninvited 

but I couldn't stay away I couldn't fight it 

I'd hoped you'd see my face and that you'd be reminded 

that for me it isn't over 

nevermind I will find someone like you 

I wish nothing but the best for you too

don't forget me, I beg, I remember you said

sometimes it lasts in love 

but sometimes it hurts instead

you know how the time flies 

only yesterday was the time of our lives 

we were born and raised in a summer haze

bound by the surprise of our glory days 

nothing compares, no worries or cares 

regrets and mistakes they are memories made

who would have known how bittersweet

this would taste

First Lyrics First Vol.49

σε κάνουν να νομίζεις ότι είχες αρκετά. 
ότι θα σκάσεις από τα πολλά που είχες ενώ στ αλήθεια 
σου χανε κόψει τις φλέβες την ώρα που κοιμόσουν. 

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει 

πάει τόσος καιρός κι εσύ δεν με καταλαβαίνεις
πόσος πολύς μου φαίνεται. μας μάθανε να μετράμε 
με το ίδιο μέτρο λάθος αντικείμενο. εμένα το βάθος σου 
κι εσένα το ύψος μου, ενώ εμάς, μας ενδιαφέρει μόνο ο 
χρόνος. τρέχουμε να μαζεύουμε τα σπασμένα αργά
τις νύχτες.


αλλού πιάνει φωτιά αλλού πάμε και καταβρέχουμε. 
καμιά φορά λες τίποτα να μην κάναμε μπορεί να βγαινε
σε καλύτερο. αναγκαζόμαστε όμως κι εκεί κάπου 
σαν σε όνειρο συνήθως, χανόμαστε. 

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει 


                                    θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ

προσπαθώ να δω στο σκοτάδι. χορεύω, αγγίζω πάνω απ όλα.
φωνάζω δυνατά όμως όχι για πολύ. γρήγορα 
με καταστέλλουν.

η τίγρης

έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη

που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ

τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει

μα ελπίζω να φιλιώσει, καιρό με τον καιρό

έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου

κι εγώ για το καλό μου, για κείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω

για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω

για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της

μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

καμιά φορά απ το πιοτό πέφτομαι μεθυσμένοι

σχεδόν αγαπημένοι, καθείς να κοιμηθεί

και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα

σαν την στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

First Lyrics First Vol.48

κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν, 

                 να ρθεις να μου την πάρεις 

μόνο που εσύ δεν πρόλαβες να βαρεθείς κι ούτε

κανένας μας να βαρεθεί εσένα, ήτανε δυνατόν. 

πήγαινες και κοιμόσουνα στις οικοδομές 

με μια κουβέρτα μιας και το σπίτι που μεγάλωσες

φανερά και ξάστερα δεν ήτανε ποτέ δικό σου

και η πόρτα εκείνη πάντοτε θα περίμενε να την 

κλείνεις πίσω σου φεύγοντας. 

να ξεχαστεί σαν των βουνών

                                  το περσινό το χιόνι 

μόνο που εσύ δεν ξεχνιέσαι από κανέναν. πλασμένος

από την ουσία που δεν σβήνει ποτέ, ψηλά κι αν ανέβηκες 

για να μας γλιτώσεις να σε ταίζουμε, να χουμε 

κι ένα ζευγάρι χέρια λιγότερο να ζεστάνουμε. 

για μας το έκανες.

μας έβλεπες μέσα στο ζόρι κι απελπισία σ έπιανε

που δεν μπορούσες να τ αλλάξεις. όχι εμάς, 

τα ζόρια μας, γιατί πού να το φανταζόσουνα μικρό παιδί

πως ήμαστε όλοι με τα ζόρια μας το ίδιο 

και το αυτό. 

μια νύχτα θα ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν 

                              αγέρας πεχλιβάνης

μόνο που εσύ δεν θα ξανάρθεις. έχεις πάει 

με τα πουλιά και υφαίνεις μετάξια και κόβεις

καρπούς και σκαλίζεις όργανα ώστε 

μόλις τα ζόρια μας αφήσουμε επιτέλους 

και το πάρουμε απόφαση -όπως την αγάπη σκέψου- 

να βρεθούμε και ν αρχίσουμε, ένας κι όλοι μαζί 

να μετράμε χαρές

στους αιώνας των αιώνων.  

για σένα*

πάω να κάτσω στο γρασίδι
και τη μία ενοχλώ δύο μελισσούλες
και την άλλη μια παρέα μικροσκοπικά φτερωτάκια
αγνώστης συνομωταξίας.


κάθισα για να συλλογιστώ την ελευθερία,
την ασυδοσία
και τους δρόμους του γυρισμού.


διάβασα πως ο φόβος σου κι αν κοιμηθεί
δεν πεθαίνει ποτέ. τόσο ευγενική
τείνει να γίνεται μαζί σου η επιστήμη
και τόσο στοργική.
λέω μπας και φέρει ευθύνη για το φόβο...


τόσοι φαύλοι κύκλοι, άλλος ένας ν ανακαλυφθεί
δεν είναι περίεργο, όμως όλοι θέλουμε
να φτιάξουμε έναν ολόδικό μας, σε ελεγχόμενο
περιβάλλον κι έτσι να νιώθουμε ότι
τα καταφέραμε.


κι αν φοβάμαι τώρα μην χαθείς για πάντα
κι αν φοβάμαι μην χαθώ κι εγώ,
αρνούμαι τα παυσίπονα που τόσο απλόχερα αυτός
ο κόσμος μου προσφέρει. διαλέγω από μνήμη
και συνείδηση, να αγαπώ τον πόνο. τον πόνο
κι εσένα.
διαλέγω, αξιώνω, εύχομαι...