there in the middle of the people he stands
seeing, feeling
οι άνθρωποι κυνηγιόμαστε κι εμείς
σαν τα ζωάκια
δαγκώνουμε ο ένας τα ποδαράκια του άλλου
σαν να λέμε τις ιδέες του
ή ίσως τα αγαπημένα του στέκια στον κόσμο
ακόμα και τα μυστικά του, τα όνειρά του
και τα κατασπαράζουμε
εαν βρεθούμε σε ανάγκη.
and the day had just began
ο εαυτός μας
είναι ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο αναφοράς
μέσα στον καθένα μας
όπου η αλήθεια του λάμπει και τον αγκαλιάζει
ό,τι και να γίνεται τριγύρω κι ό,τι και να του λένε.
όταν κάποιος "χάνει τον εαυτό του" εννοούμε ότι
έχασε το σημείο του. το μπέρδεψε μέσα στα εξωτερικά ερεθίσματα,
ίσως το αντάλλαξε ή το άφησε για λίγο και του το κλέψανε...
και τώρα είναι χαμένη ψυχή. ψυχή που έχει ξεχάσει
το σκοπό της
one time in the year of the fox
when the bell began to ring
το πιο όμορφο όσο μεγαλώνεις
είναι που σου επιτρέπεται να κοιτάς τις στιγμές σου
και να βρίσκονται στο παρελθόν.
να μοιάζουν τότε πολύ μεγαλύτερες απ όσο περίμενες
και πολύ πιο σημαντικές απ' ότι όταν τις ζούσες
και απερίγραπτα ομορφότερες απ όσο θα μπορέσεις ποτέ
να εκφράσεις με την τέχνη ή την επιστήμη σου
σε εκατό ζωές.
it meant the time had come for the one to go
to the temple of the king
όταν αναπολείς όλα αυτά τα φαντασμαγορικά παιχνίδια
που έχει παίξει ο χρόνος επάνω σου
κοιμάσαι καλύτερα και ξυπνάς ελαφρύτερος.
είναι σημαντικό να αναπολείς.
να δίνεις την αξία εκεί που της πρέπει
χωρίς να τσιγκουνεύεσαι.
then all could see by the shine in his eyes
the answer had been found
έχω δύο λογιών κόσμους στο κεφάλι μου κι ένας τρίτος
γεννιέται με κάθε μου ανάσα.
ενώ η μοναξιά πλέον γίνεται αφόρητη
όσο πάμε και μαζευόμαστε
έχουνε χαθεί τα κίνητρα και οι αξίες
έχουν χαθεί και οι καρδιές μας
κι έχω ένα καλάθι να γεμίσω και κάπου να το αφήσω
αν δεν μου το θυμήσεις χαθήκαμε
κι εμείς.
