...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Wednesday, June 29, 2011

First Lyrics First Vol.43

Ostrach Pictures, Images and Photos

see the lonely boy out on the weekend 
                                         
                                                      try to make it pay 

εκεί που πάω δεν με φοβούνται. ίσως να μην ξέρω
για το αν με αγαπούν αλλά προς το παρόν το ότι δεν
με φοβούνται, με φτάνει.
οι ευχές τους για καλό ταξίδι έπιασαν παραπάνω τόπο
απ' όσο είχαν ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί
στο νου τους, όταν με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν
τρυφερά.

can't relate to joy 


                           he tries to speak and can't begin to say


αυτή η ανατολή που ακόμη τώρα στην θάλασσα φαίνεται
πιο κοντά απ ότι στον ουρανό, χάραξε στο πρόσωπό μου
ένα πλατύ χαμόγελο
κι όσο για την μοναξιά της στιγμής, για μένα παραμένει μία
σκοτεινή ψευδαίσθηση που με κάνει να κλαίω φωναχτά
όσο και να γελώ σπαραξικάρδια,
προ ύπνου.


Wednesday, June 22, 2011

σε είδα ψες ν' αργείς...

pon and zi Pictures, Images and Photos

θ ακολουθείς τις φωνές των φίλων σου απ τα πανηγύρια
αλλά δεν θα τους αναγνωρίζεις. οι στίχοι των κομματιών 
θα ναι γραμμένοι στην γλώσσα σου μα δεν θα τους 
καταλαβαίνεις. δεν θα υπάρχει άνθρωπος να του ανοίξεις 
την καρδιά σου.


θα δεις πως ό,τι έλεγες ήτανε για σένα και πως 
κανέναν απ τους δυο μας δεν αγάπησες. 
μετά θ αρχίσεις τα ταξίδια μα απ την αρχή θα είσαι
κουρασμένος. 


πως σου τα πήραν όλα από μέσα σου θα αισθάνεσαι, 
πέρα απ την μοναξιά σου και πως απ όσα τους ξεφύγαν,
απ όσα σου μείναν κατά λάθος, μοναχός σου εσύ 
αποτραβήχτηκες. γαμημένοι εγωισμοί, πολύ θ αργήσεις
για να το σκεφτείς. 


κανένα φεγγάρι δεν θα παρηγορεί τον πόνο σου 
ούτε κανείς θα βρίσκεται για να σου τον γλυκάνει. 
σ αυτόν τον κόσμο που σε φέρανε και που σε βάλανε 
να πίνεις, σαν φτάνει η ώρα που απ την νύστα θες 
να πέσεις στο κρεβάτι είτε στο χώμα, σου γεμίζουν
το ταβάνι και τον ουρανό με οράματα, να έχεις
υπερένταση και άκρη να μην βγάζεις. 


όλα για να χάνεις τον ύπνο σου, να τον μπερδεύεις 
με τον ξύπνιο τους και να τους αδειάζεις την γωνιά 
μια ώρα πριν ανακαλύψεις ότι έχεις βούληση 
αλήθεια. 


νόμιζες πως είσαι τίμιος 
μα ύστερα έγινες μπεκρής, πρεζάκιας
και μοναχά δικός μου αγαπημένος. 



Sunday, June 12, 2011

πώς έχει το πράγμα



κοίτα,
χτυπήσου κοπανήσου δώσε πόνο έρχεται
αναγέννηση έρχεται το μεγαλύτερο ψέμα
για να γίνει αλήθεια.


τραγουδάμε και ρίχνουμε τις γροθιές μας
σε σάκους από άμμο
μας μιλάνε για την εποχή του υδροχόου 
οι άνθρωποι σταματάνε να κλέβουν
και γίνονται καλοί.


μπουμπουνητά πάνω απ την ομπρέλα της
θαλάσσης μας βλέπω τα μούτρα σου αλλαγμένα
απ τον τρόμο και γελάω πολύ
μπορεί για τελευταία φορά και το γνωρίζεις
κι εσύ γι αυτό τρέχεις, με παίρνεις αγκαλιά
και με σηκώνεις.




**

Saturday, June 11, 2011

σήμα κινδύνου. (και με δική σου ευθύνη)



ΠΑΡΑΠΟΝΟ: γιατί δεν γράφει τα labels του κάθε post 
από κάτω ας πούμε; 


σήμα κινδύνου δηλαδή τί; ...για μένα. 
που μαι κι ευεπηρέαστος τύπος. κι επιρρεπής...   
σε λίγο, θα ζω στα διαλλείματα του facebook. 
κι απ ό,τι νιώθω, δεν είμαι μόνη. 


ειλικρινά τέτοια ΓΚΑΒΩΜΑΡΑ, δεν την περίμενα. πάνε 9 μήνες 
που έχω αρχίσει το γάμω σόσιαλ νετγουόρκινγκ
-επειδή είχα πάει στην ολλανδία καπάκια μετά, ίσως, το πιο σοσιαλ καλοκαίρι
της ζωής μου (δυο γραμμούλες πριβε, σορρυυυ)- μέσω του facebook δηλαδή,
κι η ζωή μου από τότε φαίνεται... να περνάει νεράκι!


ε ρε κάτι γλέντια στο facebook. γαμώ, όχι, ειλικρινά.
εδώ μου χει φάει έναν χρόνο απ την ζωή μου λες να μην
μ αρέσει; με τόσα γαμώ τα παιδιά που δεν είναι φίλοι μου 
έχω επαφή. ή νομίζω ότι έχω... λολ.
αλλά ρε γαμώ την πουτάνα μου όχι.
όχι.
όχι
ΌΧΙ
Ο Χ Ι
.
είναι μια φωνή.
κατάλαβες?


είπαμε. έπεσες και στην περίπτωση οσον
αφορά εμένα για σένα ίσως θα πρέπει να προσέξεις...
εγώ αγάπη μου κουράστικα απ το ιντερνετ στα δεκαπέντε
και μισό μου. επίσης,
πήρα μισή ζωή από μέσα του και αν θα επιθυμούσα παραπάνω
θα το ήξερα ήδη. (λέμε τώρα). η αλλού ντ αλλού καθώς ποστάρει..
όοοχι αγάπη μου τί να λέμε; τέλος οι κουβέντες, δυστυχώς.
άντε στον πόλεμο εσύυυυ εγώ θα πάω λίγο τώρα
στους αμμόλοφους εντάξει το χουμε λούσει
τόσο καιρό πια... απ την μύτη θα μου βγειειειειειειειειει το
ξερωωωω γαμώ τουλάχιστον το λέω. ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ!
εσυ?
αλλά άντε και κλείνω το φέησμπουκ. (που το χειμώνα στο 
βίλατζ, κλασμένο το είχα εδώ που τα λέμε χεχεχε). νομίζεις 
στους αμμόλοφους τον δρόμο λίγο πιο πάνω αν κάνω 
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ το ΓΑΜΩΣΗΜΑ της κονεξ σκατα δεν ξέρω... 
το χω φάει στην μάπα τελείιιιιωςςςς. πολύ ακραία. εφηβεία φάση.
πολυυυυυυυ τσατ λέμε όλη νύχτα με αναλογικο -:pp-
και άρθρα στα φόρουμς.. χεεεε. επειδή βαφτίστηκα (!!) 
κι ήμουνα νια κι εγώ και γέρασα. -ναι είναι αλήθεια
μου το πε μια κολλητή μου (!)-, σου το λέω - 
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ. 


συγγνώμη που μιλάω σαν σε καθυστερημένο 
αλλά έχει φρίξει η πλάση τελευταία 
-αν δεν το πρόσεξες, τί να πω. φτού σου μανάρι μου 
ΓΙ ΑΥΤΟ Σ ΑΓΑΠΑΩ! 


στην τελική, έμαθα να παίζω πόκερ θα μου πεις σιγά,
θα σου πω ποτέ δεν ξέρεις θα μου πεις
στο επόμενο μπλογκ θα ξεπουληθούν περιουσίες
θα σου πω... δεν έχει σημασία.
ο ήλιος είναι τόσο καυτός και το νερό πολύ
πολύ κοντά. κι όλοι καίγονται. καίγονται. άλλοι στην
πυρά, άλλοι μεταξύ τους σε πάλη κι αλλοι αυτοπυρπολούνται.
συνεχώς.


με κάθε έναν αν τον βλέπεις μπροστά σου να καίγεται
δεν πεθαίνεις κι εσύ έστω λίγο;
εγώ συναντώ τον εαυτό μου πολύ συχνά σε κατάσταση πολέμου 
και σε όλα τα επίπεδα. είπαμε, φωτιά στα πατζάκια μου! 


γι αυτό τρέχω από δω κι από κει σαν την αλλοπαρμένη, 
έχω αρπάξει από κάπου?! θα το βρω? θα προλάβω?
είναι σημαντικό που είναι σε όλα τα επίπεδα βέβαια,
ώστε μπορούμε να τα απομονώνουμε για μελέτη
εάν μας έρχεται έτσι όπως εμένα ένας ντουβρουτζάς
ας πούμε που στέκω, σαν ήδη καμμένη. μπορεί και να είμαι. 
είπαμε, δεν ξέρω. το πρώτο κομμάτι του ντουβρουτζά 
το έχω ξαναμελετήσει, είναι το πολιτιστικό. ενώ γουστάρω φύση
το χωριό μου είναι στην αθήνα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ 
χωριό. έλεος δλδ... απολίτιστη είμαι.


αυτό που γνωρίζω είναι ότι γίνεται γύρω μου τόσο
της πουτάνας που δεν μπορώ να περιμένω άλλο!
θα πρέπει ν αρχίσω να πηγαίνω προς την θάλασσσα και 
να σέρνω και μαζί μου όλο μου το σόι +τους 180 (ελάχιστοι, το ξέρω)
φίλους μου από το φέησμπουκ προς την θάλασσα 
διότι εννοείται ότι είμαι και μεγάλο σόι που θέλει 
να το χιλιάσει το σόι. χα. εύκολο το χεις; 
αν γίνεται που δεν γίνεται οπότε λέω να φύγω. πάλι. 


και να σκεφτώ σοβαρά (όχι το σόι μου άλλο)
το να μην γυρίσω. αλλά να μην πεθάνω κι όλας. να ζήσω,
όσο πιο αυτόνομα γίνεται και χωρίς τις υπερβολές
αυτού του τρόπου του απερίγραπτου που δεν ξέρεις
τι έχεις τι θες τι χρειάζεσαι όλα αχταρμας λέμε και της
πουτάνας καθαρά βρώμικα μαζί δεν έχεις ιδέα...
το ξεκαθάρισα ότι θα προσπαθήσω να τους σύρω όλους.

τέλοςςςςςςςςςς. μου είπες καφρίλα. γιατί μου την είπες;
αφού δεν την εννοείς. άκου εκεί δεν μας συμφέρει να
καταλυθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα! χαχαχαχα.
what are you . eight? γιατί νομίζω εγώ κάπου εκεί το
κατάλαβα... ναι ρε. θα είναι καλό μόνο γι αυτούς που 
πεινάνε. για μας θα είναι κακό. χορτασμένε μουουουουου
έχεις φάει εσύυυυ... την ζωή με το κουτάλι!!


τέσπα, αυτά. γουστάρω φέησμπουκ μέχρι νεωτέρας
και παίζει αν βρω ένα κείμενο που χω γράψει
κατά του φέησμπουκ έναμισι χρόνο πριν να το ποστάρω
έτσι να το βλέπω και ευτυχώς που το γραψα γιατί
το χα ήδη ξεχάσει... τί μνήμες να θέλω να κρατήσω πια; 
πρέπει να παλέψουμε για τις μνήμες μας, ειδικά τις μελλοντικές,
τώρα. πιο σκληρά. λίγο ακόμα. κι εγώ...*





label post:
who let the bitch out?

Tuesday, June 07, 2011

First Lyrics First Vol.42


θεέ μου και πώς τηνε θωρώ άλλον να αγκαλιάζει 

               και μ ένα βλέμμα ειρωνικό εμένα να κοιτάζει 

χαβαλές και χαλβάς ανευ προηγουμένων,  παρελκόμενα, 
ζημίες ανυπολόγιστου μεγέθους. φόβος. 
τρέχουμε και δεν φτάνουμε τώρα έτσι δεν είναι;
ποιός να μαζέψει τ ασυμάζευτα! τώρα μεγάλο κακό
μας βρήκε, το παρελθόν μας..

τώρα ανοίγουμε τα χέρια 
και κλαίμε εναν αμανέ στον άγνωστο που μας 
κατήντησε έτσι, να μην μπορούμε να σηκώσουμε
την ευθύνη της άγνοιάς μας αλλά παρ όλ αυτά να την
χρεωνόμαστε. 


 απόψε παραδίνομαι ολόκληρος σ εκείνη
      
      αφού το πάθος μου γι αυτήν, περνά την ηρωίνη


την ζωή μάλλον θα εννοεί αλλά περίεργο τρόπο 
έχει βρει να της το δείχνει. κάπως.. ματαιόδοξο που το λες.
αφελές ίσως κι όλας. παιδικό; μακάρι. διαστρεβλωτικό;
θα χουμε να λέμε... καβαλάει τον θάνατο και αφήνει τα μάλλιά
να στροβιλίζονται στον άνεμο - την τέλεια φωτογραφία.
αυτό βρήκε να κάνει για να εκφράσει το μέγεθος 
των συναισθημάτων που η ζωή γεμίζει. μια φωτογραφία
να μένει μετα θάνατον. και για τα εν ζωή; απ ό,τι φαίνεται 
ακόμα δεν είμαστε τόσο κοντά ούτε καν, 
για να τα μυρίσουμε.... 

Saturday, June 04, 2011

βγήκα απ' το σπίτι της μαίρης

pon and zi Pictures, Images and Photos


κι ίσα που θα προλάβαινα το ραντεβού. ακόμη κι αφού
γνώριζα ότι ο φίλος πάντοτε αυτός αργεί, ήταν ευτύχημα
ο ταρίφας που μόλις ξεφόρτωνε - έξω από την πόρτα
της μαιρούλας στην α.κυψέλη. ούτε ραντεβού να είχαμε
μου λέει ο ταρίφας και το τί θα επακολουθούσε μέσα
στην επόμενη μία ώρα, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες
πέρασε ευθύς κι αμέσως μπροστά απ τα μάτια μου.


στην μία ώρα παρά λίγο, εκπληρώνοντας τον περιβάλλοντα
χωροχρόνο κατα τ άλλα στην ακριβέστερη μορφή του,
πέρασες κι εσύ. ούτε ραντεβού μου είπες να χαμε
μόλις με είδες... τί να σου εξηγώ, σκέφτηκα,
δεν καταλαβαίνεις εσύ απ' αυτά.


ύστερα ξύπνησα από κάτι πολύ πρωινές και τσιριχτές φωνές
τόσο διαστρεβλωμένες και οι δύο,
αγανακτισμένη η μία, έξω απ τα ρούχα της
κι η άλλη αδίστακτη, με σκληρότητα και υπεροψία
παρακράτους. επιδεικνύοντας θάρρος και πρωτοβουλία
η πρώτη, ένοπλη δύναμη και τραμπουκισμό η δεύτερη.
ίσως να ήμουνα κι εγώ λίγο προκατειλημένη απ το
βράδυ μαζί σου κι έτσι να τις άκουσα. 


ανακάλυψα πως οι σωλήνες έχουν κ β' μέρος
ακραία πετυχημένο. έχω να φτιάξω βαλίτσα,
να βγω στον δρόμο, να συναντήσω παλιούς, νέους 
και εν δυνάμει δημιουργούς και να σώσω 
την χώρα των θαυμάτων μου.
είτε καταλάβεις εσύ κάτι ποτέ απ αυτά, είτε όχι.



Friday, June 03, 2011

στροφή εν πλώ

pon and zi Pictures, Images and Photos

γιατί η θάλασσα είναι τόσο γλυκειά...αεικίνητη.
και παραδέχτηκες πως έχουμε όλοι τις ίδιες
ανάγκες αλλά πως η θέση σου δεν σου επιτρέπει
να το διαπραγματευτείς περαιτέρω. 
όπως ακριβώς έτσι επιπόλαια κι εγώ 
προσπάθησα να στην χαλάσω  χωρίς να ξέρω το γιατί.


ετοιμάζω
ταξίδι και θα στρίψω εν πλω...
νιώθω την αλλαγή που μου φέρνετε, την αρρώστεια σας,
ο θανατός σας με εξοντώνει, ο θάνατος σας
είναι ο δικός μου θάνατος κι αυτό μου κόβει την
αναπνοή. θα χαλαρώσω όμως... όλοι χαλαρώνουμε
αργά ή γρήγορα.


ακούω τόσες πολλές σιωπές που έχω ξεχάσει
τον ήχο της φωνής σου. και πάλι ξέμεινα από τσιγάρα.
θα κάνω κάμποση ησυχία, θα κοιτάξω ν αφήσω
ίχνη ελάχιστα, θα φορέσω γάντια, θα σκουπίσω
και θα πλύνω το παρκέ. ο φόνος μέσα στο χαμό
του κόσμου αυτού που φτιάξαμε να ζούμε
ίσα σαν κιχ που ν ακουστεί,
σε δρόμο, σε αγορά, σε παρκάκι γεμάτο σκιές.


Thursday, June 02, 2011

don't believe a word



don't believe me if I tell you
not a word of this is true 
don't believe me if I tell you, especially, 
if I tell you that I'm in love with you 


don't believe me if I tell you
that I wrote this song for you
there just might be some other silly pretty girl
I'm singing it to 


don't believe a word
cause words are only spoken
and a heart is like a promise
meant to be broken


don't believe a word
for words can tell lies
and lies are no comfort, when,
there's tears in your eyes


don't believe a word lord,
don't believe a word
don't believe me, don't believe me
oh, not a single word, oh


@πονοκέφαλος.