...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Monday, December 19, 2011

η τίγρης


έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει, καιρό με τον καιρό

έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου, για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω
για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

καμιά φορά απ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι, καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα
σαν την στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

Thursday, December 08, 2011

First Lyrics First Vol.48

pon and zi Pictures, Images and Photos


κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν, 

                 να ρθεις να μου την πάρεις 

μόνο που εσύ δεν πρόλαβες να βαρεθείς κι ούτε
κανένας μας να βαρεθεί εσένα, ήτανε δυνατόν. 
πήγαινες και κοιμόσουνα στις οικοδομές 
με μια κουβέρτα μιας και το σπίτι που μεγάλωσες
φανερά και ξάστερα δεν ήτανε ποτέ δικό σου
και η πόρτα εκείνη πάντοτε θα περίμενε να την 
κλείνεις πίσω σου φεύγοντας. 

να ξεχαστεί σαν των βουνών

                                  το περσινό το χιόνι 

μόνο που εσύ δεν ξεχνιέσαι από κανέναν. πλασμένος
από την ουσία που δεν σβήνει ποτέ, ψηλά κι αν ανέβηκες 
για να μας γλιτώσεις να σε ταίζουμε, να χουμε 
κι ένα ζευγάρι χέρια λιγότερο να ζεστάνουμε. 
για μας το έκανες.
μας έβλεπες μέσα στο ζόρι κι απελπισία σ έπιανε
που δεν μπορούσες να τ αλλάξεις. όχι εμάς, 
τα ζόρια μας, γιατί πού να το φανταζόσουνα μικρό παιδί
πως ήμαστε όλοι με τα ζόρια μας το ίδιο 
και το αυτό. 

μια νύχτα θα ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν 

                              αγέρας πεχλιβάνης

μόνο που εσύ δεν θα ξανάρθεις. έχεις πάει 
με τα πουλιά και υφαίνεις μετάξια και κόβεις
καρπούς και σκαλίζεις όργανα ώστε 
μόλις τα ζόρια μας αφήσουμε επιτέλους 
και το πάρουμε απόφαση -όπως την αγάπη σκέψου- 
να βρεθούμε και ν αρχίσουμε, ένας κι όλοι μαζί 
να μετράμε χαρές
στους αιώνας των αιώνων.  


για σένα*



πάω να κάτσω στο γρασίδι
και τη μία ενοχλώ δύο μελισσούλες
και την άλλη μια παρέα μικροσκοπικά φτερωτάκια
αγνώστης συνομωταξίας.


κάθισα για να συλλογιστώ την ελευθερία,
την ασυδοσία στον έρωτα
και τους δρόμους του γυρισμού.


διάβασα πως ο φόβος σου κι αν κοιμηθεί
δεν πεθαίνει ποτέ. τόσο ευγενική
τείνει να γίνεται μαζί σου η επιστήμη
και τόσο στοργική.
λέω μπας και φέρει ευθύνη για το φόβο και που
δεν τον σπας...


τόσοι φαύλοι κύκλοι, άλλος ένας ν ανακαλυφθεί
δεν είναι περίεργο, όμως όλοι θέλουμε
να φτιάξουμε έναν ολόδικό μας, σε ελεγχόμενο
περιβάλλον κι έτσι να νιώθουμε ότι
τα καταφέραμε.


κι αν φοβάμαι τώρα μην χαθείς για πάντα
κι αν φοβάμαι μην χαθώ κι εγώ,
αρνούμαι τα παυσίπονα που τόσο απλόχερα αυτός
ο κόσμος μου προσφέρει. διαλέγω από μνήμη
και συνείδηση, να αγαπώ τον πόνο. τον πόνο
κι εσένα.
διαλέγω, αξιώνω, εύχομαι...


Thursday, November 17, 2011

αλήθειες και πλανέματα

pon and zi Pictures, Images and Photos

μπορεί να καταγόμαστε από τα αστέρια όμως
γινόμαστε όλο και περισσότερο γήινοι 
κάθε μέρα που περνάει. η γη, φαίνεται να είναι 
η εξέλιξή μας. να μας ρουφάει και κοιτάχτε...να μας αρέσει. 
η γη είναι εδώ δίπλα μας, τ αστέρια στου διαόλου τον κώλο,
ποιός λες να φτάσει πρώτος για βοήθεια;


ωστόσο, η υπεροψία μου ως προς τη γη, σε συνάρτηση 
με τον θαυμασμό που τρέφω για τα αστέρια, 
δεν μου επιτρέπουν ν αλλάξω εύκολα συντεταγμένες. 
είναι φορές που δεν έχεις τί να πεις. τί να απαντήσεις, 
πώς να νιώσεις... συχνότερες όλο και γίνονται κι εγώ 
προσπαθώ να μπω σε μια τελευταία τροχιά 
ενός δικού μου γυρισμού προτού με καταπιεί η γη ή σβήσω 
απλώς, σαν άλλο αστέρι (ε, ναι αστεράκι, τί ...), έτσι, 
επειδή με μάθανε.


να βρίσκαμε ένα τρόπο τα "ρίσκα" μας, να μοιάζανε
λιγότερο μεταξύ τους . να οδηγούμαστε μέσω αυτών
στην ευδαιμονία. να ξυπνούσαμε το πρωί αγκαλιά
και να πηγαίναμε παντού τρέχοντας. να πλαγιάζαμε
και να μην σηκωνόμαστε για δύο εβδομάδες. να έσταζε
ο ιδρώτας στο μετωπό μας και στο ψωμί. να σταματούσανε 
τα μπαμ μπουμ, πέρα-δώθε, χάσε-βρες. να ήμαστε όλοι μαζί 
και να κάναμε, ό,τι μπορεί ο καθένας. ξέρω ότι για κάποιους
είναι ήδη εφικτό και αναγκαία πραγματικότητα.... τα δύο
χακούνα ματάτα στο χέρι μου λένε πια πώς στην πλατεία
αριστοτέλους, δύσκολο να μείνω πέντε λεπτά μόνη κι
αμίλητη, να την χαζεύω. 


εαν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι τότε μήπως
οι καιροί μπορεί ν αλλάζουν;  




extra substances consumed and at the soundtrack: Joda Papaya

Tuesday, November 15, 2011

wild child


wild child full of grace 
savior of the human race 
your cool face 
natural child, terrible child 
not your mother's or your father's child
you re our child 
screaming wild 
an ancient rulage of grains 
and the trees of the night 
with hunger at her heels 
freedom in her eyes 
she dances on her knees 
pirate prince at her side 
stirrin' into a hollow idol's eyes
do you remember when we were in africa? 



Monday, November 14, 2011

First Lyrics First Vol.47



ας ξεκινήσουμε με ένα τρανταχτό γέλιο
να το βγάλουμε από τον οργανισμό μας.
πάμε-


θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι


         και άμα ξεμεθύσω σας λέω και γκουντμπάη


κάποτε 
με βλέπανε οι άνθρωποι και σαλιώνανε
και αρκετοί απ αυτούς ένιωθαν ξυπνητοί
ξαφνικά, σαν να τους χτύπησε κεραυνός.
μεγάλη ευθύνη και πολύ απαιτητικό να σαι
κεραυνός.  δεν την άντεξα. δεν ήμουν άξια, 
σμίλεψε κι έτσι το σκαρί μου η θάλασσα, ποιός ξέρει, 
έγινα μία κλαίουσα ιτιά με το αλάτι 
να τις καίει τις φλέβες. όταν συναντώ πλέον 
κεραυνούς τους κοιτώ αποσβολωμένη και τους
αγαπώ όπως αγαπούν οι απλοί άνθρωποι, με μία στάλα 
φόβο.


θα κολλήσω κι όποιον με περιγελάει 


            χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει


ωστόσο στην αρχή, όντας κλαίουσα, 
υπήρξα ασυνήθιστη. γούσταρα ν ανεβαίνω
στ άκρα και τις βουνοκορφές και να κάνω λες
κι είχα πιάσει τον Πάπα απ τ αρχίδια. ύστερα,
έμπαινα σε βάρκες που χα φτιάξει μόνη μου 
και δεν έπιανα στεριά για μήνες. οι φίλοι μου 
γουστάρανε ταξίδια που και που κι εγώ γούσταρα 
τον ασυνήθιστο και μοναχικό πόνο της φύσης μου. 
όταν δεν έβλεπα ουρανό απ τ αστέρια 
κι ήμουν στην άκρη του κόσμου,
γελούσα μ όλη μου την αλήθεια μόνη και δυνατά,
σαν να χα κάνει την καλύτερη σκανταλιά και 
φάρσα στην ιστορία του κόσμου.  






extra substances consumed: νικόλας άσιμος - εγώ με τις ιδέες μου 

Sunday, October 23, 2011

κοκαϊνη


πριν το κορμί μου το ποτίσουν
η κοκαϊνη, το κρασί  και η βρωμιά
είχε η καρδιά μου αγαπήσει
όπως αγάπησε η κάθε μια

πέρασαν όλα σαν έφυγε αυτός
και πήρα πια τον δρόμο τον δικό μου
ζητώ να λησμονώ μα τί σας μέλλει πως
είν το κρυφό το μυστικό μου

μην με ρωτάτε
τί σας μέλλει αν μεθώ και αν πεθαίνω
τί με κοιτάτε
έτσι θέλω και τα βάσανα πληθαίνω

όποιος σκοτώνει την καρδιά
ολότελα για το κορμί δεν νοιάζεται
κάθε βραδιά κάθε νυχτιά
το σέρνω μες τους δρόμους κι αγοράζεται

τον αγαπούσα, με αγαπούσε
και μου χε πάρει το κορμί και την ψυχή
στην αγκαλιά μου τον κρατούσα
κι ήταν η σκέψη μου η μοναχή

κάποια τον πήρε, ανάθεμα κι αυτή
δεν έχω δάκρυ πια για να θρηνήσω
τί άλλο να σας πω, είναι πληγή φρικτή
αφήστε με να λησμονήσω





Wednesday, October 19, 2011

παίρνω φόρα

pon and zi Pictures, Images and Photos


και για να την πάρω χρειάζεται να σταματώ 
που και πού. συχνά δεν το θέλω, αυτό το σταμάτημα
γιατί με αγχώνει. με κάνει να φαντάζομαι σκηνές
φρικτές όπου με βρίσκουν όλα τα κακά -μαζί και ο 
θάνατος- μέσα σε αυτό τον βάλτο τον ακίνητο 
της αεργίας και του πένθους όπου εκτός από την 
βρώμα και την απόγνωση, στην γωνία του δρόμου
με κοιτάζει και το τέλος. πολύ ανατριχιάζω και 
αναστατώνομαι με αυτή την κατάσταση ώσπου να 
βρω υπομονή και άνεση μέσα στο βάλτο μου 
αναπολώντας βέβαια ταυτοχρόνως τις μόλις 
δυο ανάσες μου προηγούμενες λαμπρές στιγμές πάθους 
και αγαλλίασης. πολλές φορές το παίρνω απόφαση 
πως τα φαγα τα ψωμιά μου τουλάχιστον όσον 
αφορά το μερίδιό μου στην απόλαυση και στο ζεν
κι εκεί είναι που με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη
από το μέτρημα και το σκούπισμα. 


κοιμάμαι και ξυπνάω, κοιμάμαι και ξυπνάω
παραδομένη πλέον στην άπνοια, αγαπώντας
επιτέλους τον αγέρα από μακριά και για αυτό που είναι ώσπου
ένα σκοτεινό από γέλια και πτωχευμένο από νότες 
πρωινό ή μέσημέρι ή νύχτωμα ή απογευματινό εσπρέσσο
εκείνος απόφασίζει να με επισκεφτεί ξανά. λατρεύει να μου 
κάνει έκπληξη, είναι το αγαπημένο του. 
κι ενώ γνωρίζω πως κι εμένα μια μέρα εδώ κοντά
ολοκληρωτικά θα με αφήσει ξεχασμένη μέσα στον κόσμο 
των κοινων θνητών κι ούτε μια επίσκεψη δεν θα περνάει
για να μου κάνει, για όσο έρχεται και για όσο με φουσκώνει 
με κάνει μπαλόνι όσο βαριά κι αν νιώθω 
και για όσο μου ψιθυρίζει ένα κομμάτι μας ότι είναι ίδιο 
και μ αγαπάει κι εκείνος όσο εγώ. αχ! για όσο... κοίτα με
τώρα πώς χοροπηδώ και πώς το δίκιο μου με βρίσκει
και πώς δεν κρυώνω σταλιά! 

Thursday, September 29, 2011

εσύ, όχι εγώ.


όχι εσύ, εγώ.
ποιός απ τους δυο μας είναι πιο εγωιστής, ποιά απ τις
δυο μας έχει περισσότερα απωθημένα, ποιοί απ όλους είναι
οι πιο κομπλεξικοί και ποιανού ο θυμός όταν ξεσπάει
δικαιολογείται; όχι εσύ σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου,
όχι εγώ δεν μπορώ να μυρίσω τα νύχια μου γι αυτό
που χρειάζεσαι εάν δεν μου το ζητήσεις κι οι δυο
μας θα χαθούμε μόλις ανοίξει το κλουβί κι ίσως το βάλουμε
στα πόδια;


ο πόλεμός μου είναι η ειρήνη σου κι η ειρήνη μου
σου σβήνει την υπόσταση. όχι εσύ θέλησες να ελέγχεις
τα πάντα όχι εγώ αφέθηκα στις ορέξεις τους παραπάνω απ το
επιθυμητό, όχι εγώ ό,τι έχω να δώσω δεν το βλέπεις,
όχι εσύ, όταν δίνεις δεν είναι από επιθυμία. ποιανού
οι ευθύνες θα φουσκώσουν να ζητάνε μες τα μούτρα μας 
και τί θα ζητάνε τελικά χώρο, χρόνο, δύναμη ή υπέρβαση 
κι όταν και των δύο μας βάλουν χειροπέδες τότε μήπως
θα καταπιούμε την γλώσσα μας και θα κλείνουμε
πάλι τις πόρτες;


πότε η αγάπη μας έγινε τοίχος που σκάμε με
το κεφάλι και την μετράμε στα αίματα;
μάλλον από την αρχή. όπως όλα. τα γνωρίζεις
από την αρχή. ε ρίξε ένα σκοινί και σκαρφάλωσε.
θα σε περιμένω στην άλλη πλευρά.
θα προσεύχομαι γι αυτό*

Wednesday, September 21, 2011

αερικό


όλου του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσαν

εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει


Thursday, September 15, 2011

First Lyrics First Vol.45



when you came in the air went out


                            and every shadow filled up with doubt


γύρισε σπίτι κι όλα του έμοιασαν δανεικά. είχε πιστέψει 
πριν λίγο καιρό πως θα τα αποκτούσε. για λίγο νόμισε κι όλας
πως είχε βρει τον τρόπο να τα αποκτήσει κι ακόμη,
του φάνηκε ότι το πάλεψε ίσως όσο μπορούσε για αρκετό καιρό
όμως απόψε τα κοίταξε πάλι και φάνηκαν πάλι όλα τους δανεικά. 
η αύρα τους ήταν ξένη, η λάμψη τους φώναζε πως δεν θα 
γίνουνε δικά του ποτέ. το είδε ξεκάθαρα κι άνοιξε την 
πόρτα να πάει μια βόλτα, να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know who you think you are


                                 but before the night is through


τόσο καιρό είχε να περάσει από το μπαράκι του βασίλη που 
είχε ξεχαστεί η πιθανότητα να εμφανιστεί, ακόμη και από
το τρίτο σκαμπό από το αριστερό τέρμα του μπαρ, που
ήταν το συνηθισμένο του. παρ όλ αυτά το βρήκε άδειο όταν
έφτασε και σαν να ήθελε να μην χαθεί κάποιου είδους 
μυστικιστική τελετή στο χρόνο, έκατσε να κάνει ένα τσιγάρο
να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know what you've done to me


                          but i know this much is true


ξύπνησα σε πολλά μέρη τελευταία και κοιμήθηκα
σε ελάχιστα. αφέθηκα να σωπάσω κι ευχαριστήθηκα
τα ουρλιαχτά των γύρω μου σαν να ήτανε δικά μου,
ή απαραίτητα. δοκίμασα καρπούς απαγορευμένους
που με γέμισαν ελπίδα και μνήμη, κολύμπησα πολύ
συχνά όταν πονούσα για να ανακουφιστώ. κράταγα
την ανάσα μου δίπλα στην λιποθυμιά για να βρω τα 
όριά μου κι είπα στον άνεμο να με πάει όπου θέλει
μέχρι να μάθω να τον πιλατεύω. 


i wanna do bad things with you


                                         i wanna do real bad things with you 



βαρέθηκε, κουράστηκε, μπούχτισε, δεν άντεχε άλλο
να λυπάται και να φτύνει, να οργίζεται και να μπουκώνει,
να τρελαίνεται το αίμα της στις αρτηρίες και να σαπίζει το 
δέρμα της στην αφάνεια. έβαλε την μουσική στο τέρμα
κι άρχισε να χοροπηδάει σαν κάποια μυστικιστική τελετή 
που την γνώριζε από πάντα, άρχισε να ιδρώνει 
ό,τι την ταλαιπωρούσε κι ώσπου το κομμάτι να τελειώσει,  
είχε αναγνωρίσει κάθε γωνιά κι επιφάνεια γύρω
και με όλα είχε μιλήσει. χτύπησε το τηλέφωνο να πάει στο
μπαράκι, κοίταξε για λίγο στο δρόμο, έβαλε το κομμάτι απ την 
αρχή και συνέχισε.

Monday, September 12, 2011

οι ευχαριστίες.

Pon and Zi Pictures, Images and Photos
ήρθε η ώρα τους και είμαι σύντομη ή τελοσπάντων 
δεν ξέρω αν είμαι σύντομη αλλά αισθάνομαι. 
ακούω ακόμα ένα κομμάτι που εσύ μου έβαλες 
κι απορώ, απορώ απορώ απορώ απορώωωωωωωω.

πότε θα γίνω άνθρωπος; 
εσύ με κάνεις; 
σε ακούω να με κάνεις. ακούω το τραγούδι 
που εσύ μου έβαλες και είναι μια αρχή
αλλά είναι θα είναι αρκετό; με τρώει η
αγωνία.

όλοι βαριούνται τις ευχαριστίες κι εμένα όταν
με ευχαριστούν για κάτι τις περισσότερες φορές
νιώθω άβολα αλλά σε όλους αρέσει να το λένε
όταν το εννούν παρόλο που ευχαριστώ λένε οι ξένοι. 
δεν θυμάμαι ποιός τρισάγιος φίλος μου το είπε αυτό
-ας μην περάσω στις συγγνώμες τώρα... 

ευχαριστώ τον νεολαίο για το κεφάλι μου και... 
τα πάντα ζητάνε απεγνωσμένα το τέλος τους. εκτός 
από κάτι νύχτες που όλα μαζί τυχαίνει να πέφτουνε
χωρίς να το περιμένεις και ξαφνικά 
στεναχωριέσαι που ξημερώνει... 

κάπου εδώ σκέφτομαι πόσο μου λείψανε οι νύχτες
ή αν μου λείπουνε κι αν είναι στο χέρι μου 
να με επισκεφτούν ξανά έστω και μέρα να με 
δουν καλά στα μάτια, να μου πιάσουνε για λίγο 
το χέρι γιατί δεν είναι οι νύχτες που μου λείπουν
μα ανάσες γνώριμες και στ αλήθεια αν ήταν μέρα πάντοτε
κανείς δεν θα χανόταν. το αντίθετο θα σκότωνε 
ό,τι ξέρουμε αλλά και πάλι ας μην δώσουμε δεκάρα
είμαστε πολύ μικροί... 

εκατό τελείες να σου βάλω εσύ θα βάζεις κεφαλαίο 
και θα πηγαίνεις. είναι δυνατό να τα θέλουμε όλα; παιδικό  
πισογύρισμα.  ο άνθρωπος περνάει στάδια. 
ευχαριστώ πολύ πολύ. 

τρελαίνομαι με το ευχαριστώ.  κυρίως μέσα μου
βέβαια (!) . δυστυχώς γιατί ούτε με την ανταπόδωση
το χω και πολύ. σαν να μην είναι στο χέρι μου,
σαν να την κοιτάζω να φεύγει μακριά και ν αναρρωτιέμαι
θα ξαναφυσήξει στο δρόμο μου σύντομα 
ν ανακουφιστώ;

σ ευχαριστώ και που με είπες σύντομη,
αυτό, μου έφτιαξες την νύχτα μέρα κι
άντε πάλι πίσω στην φωλίτσα μου.



Friday, September 09, 2011

βουρ στον πατσά.



κοινώς -επανάληψη μήτηρ μαθήσεως αλλά και του
όσο ζω παθαίνω. έρχεται η στιγμή που ο κάθε άνθρωπος
πρέπει να κυνηγήσει το όνειρό του. 


μισοπεθαμένοι άγγελοι παίρνουν το φιλί της ζωής 
από συναισθήματα που φέρνουν περισσότερο σε εξάρσεις
ζήλειας και σκεπασμένα λες από πολλών μηνών τα χώματα 
κοιμισμένα παράπονα αφυπνίζονται ξαναζητώντας ένα κομμάτι 
μοίρας και αλλαγής. κύκλοι διαγράφονται πάνω σε ευχές 
για λύτρωση κι οι απειροελάχιστες στιγμές στο χρόνο
που φαντάζουν άπειρες έχουν σηκώσει πανιά 
παραδομένες πια ολοκληρωτικά, στον άνεμο. 


τί κόσμο θα αφήσεις στο αγόρι σου; όλα μοιάζουν
μπερδεμένα για όσο δεν βολεύονται και ξεκάθαρα
όταν τα αγκαλιάζουν με αγάπη. δρόμο παίρνω δρόμο 
αφήνω. ίδιοι είναι οι άνθρωποι, όλες τις εποχές.  
δεν ξεχωρίζουν, δεν γνωρίζουν κι οι καλύτεροι
απ αυτούς δεν μάχονται πριν πέσουν. . 

Friday, September 02, 2011

έφτασε ο μήνας,

Pon and Zi Pictures, Images and Photos


ο μετά του Αυγούστου. πίνω την αλισφακιά μου όσο είναι ακόμη
πολύ ζεστή έτσι ώστε κάτι να προλάβει να λιώσει
για να το φτύσω.
ξέχασα το σώμα μου αλλά δεν θυμάμαι πού.
τόσο παλιά το ξέχασα.
κοιτάζω γύρω μου και άλλους χωρίς σώματα, και άλλους
με ξεθωριασμένο δέρμα και στέρνο εν βρασμώ.

χαμογελώντας επάνω στην γλύκα της καύσης, απ' την
μυρωδιά την ίδια τους και τις αναθυμιάσεις, μου κλείνουνε
το μάτι και μου χαρίζουν την ψυχή μου σαν να ήταν
χάρη τους, κομμάτι-κομμάτι.
...μα δεν μπορώ να τους πάρω μαζί μου. τους αγαπώ.
 είναι δυο μέρες τώρα που τα πράγματα αποκτούν
για μένα, προοπτική εκεί που καθόλου δεν το περίμενα.

είναι όλοι τους τρελοί
κι εγώ χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί, γέννησα μία
τεράστια επιθυμία να βουτηχτώ στην τρέλα τους με το
κεφάλι ή με τα πόδια προσγειώθηκα δεν μου ρχεται
για να σου πω αλλά δέκα χέρια απ' την αρχή με πιάσανε
κι εκατό μάτια είδα να λάμπουν τότε όλα μαζί και δυνατά,
σ ένα θέαμα εντελώς πρωτόγνωρο.

τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία μου να τους ζήσω τα
μέσα έξω, που τον περισσότερο καιρό, μέχρι κι εσένα
ξέχναγα. ακόμη και σε ξεπέρναγα θαρρείς και σαν μαγεμένη
που ποτέ δεν γνώρισε το σκότος σου, χόρευα μαζί τους και
γελούσα και έκλαιγα στο πλάι τους κι ακόμα κι ονειρευόμουν.
μ έπιασε ξανά, μία ρίγη για φυγή. ο πυρετός,
ύστερα από ένα απόγευμα που φύσηξε στην γυμνή μου
πλάτη -ο γνωστός, που με κάνει να βογγώ όλη νύχτα
και να βρίζω.

σκέφτηκα ότι λίγο λίγο οι φυγές μου,
επιστροφές θα γίνονται ώσπου κάποια στιγμή,
όλος ο κόσμος θα 'ναι σπίτι μου.
αρκεί να φεύγω, συλλογίστηκα, για να μπορώ ύστερα
να γυρίζω. αρκεί να φεύγω...

το άλλο πρωί αφού τα σκέφτηκα, βγήκα πάλι
στον ήλιο και όλα τα μάτια τα πενταφώτιστα
που με φιλούν στο στόμα με ρωτήσανε μέσα
από την καρδιά τους -τί θές;
κι εγώ είπα -τελικά, 
θέλω ή να μείνω, ή να πάω παντού.


Tuesday, August 09, 2011

είμαι πρεζάκιας



από το βράδυ ως το πρωί 
με πρέζα στέκω στην ζωή 
κι όλο τον κόσμο κατακτώ
την άσπρη σκόνη σαν ρουφώ

όλος ο κόσμος είναι θύμα μου
σαν έχω πρέζα και ρουφάω 
κι οι πολιτσμάνοι όταν θα με δουν 
μελάνι αμολάω 

σαν μαστουρωθείς
γίνεσαι ευθύς 
βάσιλιας, δικτάτορας, θεός 
και κοσμοκράτορας
πρέζα όταν πιείς 
βρε θα ευθρανθείς 
κι όλα πια στον κόσμο 
ρόδινα θε να τα δεις 

δική μου είναι η ελλάς 
και στην κατάντια της γελάς 
της λείπει το να της ποδάρι 
ρε και το παίξανε στο ζάρι 

εγώ θα είμαι ρε δικτάτορας 
κι ο κόσμος στάχτη αν θα γίνει
ο ένας θα μ ανάβει τον λουλά 
κι ο άλλος θα τον σβήνει 


Friday, August 05, 2011

εγώ* ο κλέφτης

Ostrach Pictures, Images and Photos

ο μικρός, ο αμνός του θεού
ξεχασμένος στο νότο γεννημένος αλλού 

του εαυτού μου πότε σύμμαχος και πότε εχθρός
φοβάμαι μην μου λείψει ο ήλιος και το 
καθαρό νερό 
κι έχω αφήσει, την πατρίδα μου κάπου μες τα
ηφαίστεια μοναχή της να βουλιάζει
ενώ σε κάποιο ακρογιάλι εγώ παίζω μέρες
με τα κύματα

ο κλέφτης ο εκ των έσω, ο γνωστός 
που δεν μπορείς να τον κλείσεις σε φυλακή καμιά
ο κλέφτης το λουλούδι που σου είπανε
ότι αν κάνεις μια ευχή εκείνος θα την ταξιδέψει
μακριά 

μυριάδες νοήματα για σένα και για μένα 
τα ίδια βιώματα μας φέρανε να κοιτιόμαστε
σαν τους μουγγούς κι ύστερα αυτή η σιωπή
όσο πρωτόγνωρη κι ωραία κι όσο μαγική 
είναι τόσο δική μας που χάνει σε δυναμική
για τους τριγύρω το ξημέρωμα.

γιατί τώρα θέλουμε να είμαστε όλος ο κόσμος
χώρια, μαζί, χαρούμενα και λυπημένα 
αρκεί να παίζει μουσική στο μπακγκράουντ κι
ευθύς, αιωρούμαστε. 

τότε εσύ απέναντι μες τα
μάτια τα ίδια με τα δικά σου κοιτάς 
με μια γλυκειά απορία και μου λες να προσέχω ότι
η τύχη έρχεται όπως φεύγει και δεν κρατάει 
αγάπη ούτε κακία, όπως εμείς. σ ακούω καμιά φορά
και σταματάω να χορεύω.


Wednesday, July 20, 2011

η εξέλιξή του.

pon and zi Pictures, Images and Photos

ήταν αέρας κοπανιστός. φάντασμα. είχε ξεχάσει
και τ όνομά του. δεν ήταν πλέον κανείς...
το πρόσωπό του ήταν χωρίς μορφή και είχε
την υφή της άμμου. χωρίς ταυτότητα, 
δεν θα ένιωθε μόνος ξανά, ποτέ.

σήκωσε την άδεια από μοναξιά καρδιά του
με προσμονή και ενθουσιασμό πεντάχρονου
που ανακάλυψε πώς να σκάει την μπάλα 
στο πλακόστρωτο κι εκείνη να γυρίζει πίσω.  
η καρδιά του φάνηκε τότε να είναι βαρύτερη 
από πριν. 

μία πικρή μετάνοια πλημμύρισε 
την σκέψη του καθώς έβλεπε την 
πρωτοβουλία και ανακάλυψή του αυτή, 
να αποτινάσει την μοναξιά και να τον 
καθιστά, ευθύς αμέσως 
κατά ένα αίσθημα πτωχότερο. "ο πλούτος"
συλλογίστηκε κείνη την στιγμή, "μοιάζει 
με τον πολιτισμό και πόνο μόνο φέρνει. 
ας είναι."   

Sunday, July 10, 2011

First Lyrics First Vol.44

Blood Pictures, Images and Photos




δύο κόσμους έχει η ψυχή μου


                                         δύση και ανατολή 

σταμάτησα ν αποφασίζω και να πασχίζω
για τα εισιτήρια 
δεν μου ζητείται μία για να πληρώσω
με βάζουνε στην ζούλα οι φίλοι μου 
που θέλουνε συντροφιά και να μοιραστούν
το γέλιο τους το άφθονο, την συγκομιδή και
τις καβάτζες τους


μα η αγάπη μου στέκει στην μέση 


                 σαν μητέρα θεά με τα δυο της παιδιά 

πεταλούδες και μικρά πουλάκια 
φωλιάζουνε στο σπίτι μας 
να προφυλαχτούν απ τον αέρα λέει το μικρό 
μα μπορεί και να ξεμένουνε 
πίσω απ τις κλειδωμένες πόρτες μας 
την νύχτα

μες τα καστανά της τα μάτια 


                                   μία θάλασσα ανοιχτή 

κάποιος χθες το βράδυ έγινε πολύ χαρούμενος
γιατί του πεσε ο κλήρος 
την ώρα που εδώ ήμαστε χαρούμενοι 
πολλοί,
μερικοί σίγουρα έως και ευτυχισμένοι. 

θέλω μες τα δυο της μάτια να κοιτάζω 


                             μες τα μάτια της 

κι όσο θυμάμαι να ξυπνώ απ τις 
μυρωδιές και την ζέστη σκεπτόμενη ότι δεν 
είναι καιροί για πανηγύρι θυμήθηκα, 
πώς τα πιο ηχηρά μας γλέντια των ανθρώπων
μέσα σε πόνο αβάσταχτο γεννιούνται 
και στην απελπισία... μου φάνηκε τότε 
ότι το πιο άδικο πράγμα στον κόσμο 
είναι ένας μάγκας να χορεύει μόνος του

Wednesday, July 06, 2011

το μαγαζί

Girlfriend Pictures, Images and Photos

της,
βλέπει μία ιδέα την θάλασσα και μία το κάστρο
κι είναι ολόκληρο ζωγραφισμένο στο χέρι.
κάθεται πάνω στην περατζάδα για τον γιαλό
και το χέρι μου πιάνεται από τις χαιρετούρες
και τα πάνω κάτω.


ξυπνάω πρωί και κοιμάμαι σχεδόν απόγευμα,
την ώρα που επισκέπτομαι τον φούρνο
έχει τα πάντα.


περνούν και με ρωτάνε πού να βρίσκεται,
ο μικρός το ίδιο τρεις μέρες τώρα κι εγώ απαντώ
ότι δεν είναι αρμοδιότητα ή δουλειά μου
να γνωρίζω. τί τους νοιάζει; τον μικρό εντάξει...


έρχονται κι άλλα απ τα μισά μου
και με βοηθάνε κι αυτά, είτε απλώς μου γελάνε.
αυτή την εποχή πολύ τα γουστάρω
τα μισά μου.


θα ήθελα η πρεσβυωπία να μην επηρέαζε
το πλύσιμο των μαχαιροπίρουνων -ειδικά- τόσο
αλλά δεν βαριέσαι...πολύ με μάθανε
κάτι να με χαλάει κι όταν τώρα βλέπω όλα
γύρω να χαλάνε, το κατσαβίδι πάνω μου
πιάνει μια χαρά!



p.s. γειά σου Αννούλα <3

Monday, July 04, 2011

satta massagana



there is a land, far far away
where there's no night, there's only day 
look into the book of life, and you will see 
that there's a land, far far away 

the king of kings and the lord of lords 
sit upon his throne and he rules us all 
look into the book of life, and you will see 
that he rules us all 

satta massagana 
ahamlack, ulaghize 

Wednesday, June 29, 2011

First Lyrics First Vol.43

Ostrach Pictures, Images and Photos

see the lonely boy out on the weekend 
                                         
                                                      try to make it pay 

εκεί που πάω δεν με φοβούνται. ίσως να μην ξέρω
για το αν με αγαπούν αλλά προς το παρόν το ότι δεν
με φοβούνται, με φτάνει.
οι ευχές τους για καλό ταξίδι έπιασαν παραπάνω τόπο
απ' όσο είχαν ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί
στο νου τους, όταν με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν
τρυφερά.

can't relate to joy 


                           he tries to speak and can't begin to say


αυτή η ανατολή που ακόμη τώρα στην θάλασσα φαίνεται
πιο κοντά απ ότι στον ουρανό, χάραξε στο πρόσωπό μου
ένα πλατύ χαμόγελο
κι όσο για την μοναξιά της στιγμής, για μένα παραμένει μία
σκοτεινή ψευδαίσθηση που με κάνει να κλαίω φωναχτά
όσο και να γελώ σπαραξικάρδια,
προ ύπνου.


Wednesday, June 22, 2011

σε είδα ψες ν' αργείς...

pon and zi Pictures, Images and Photos

θ ακολουθείς τις φωνές των φίλων σου απ τα πανηγύρια
αλλά δεν θα τους αναγνωρίζεις. οι στίχοι των κομματιών 
θα ναι γραμμένοι στην γλώσσα σου μα δεν θα τους 
καταλαβαίνεις. δεν θα υπάρχει άνθρωπος να του ανοίξεις 
την καρδιά σου.


θα δεις πως ό,τι έλεγες ήτανε για σένα και πως 
κανέναν απ τους δυο μας δεν αγάπησες. 
μετά θ αρχίσεις τα ταξίδια μα απ την αρχή θα είσαι
κουρασμένος. 


πως σου τα πήραν όλα από μέσα σου θα αισθάνεσαι, 
πέρα απ την μοναξιά σου και πως απ όσα τους ξεφύγαν,
απ όσα σου μείναν κατά λάθος, μοναχός σου εσύ 
αποτραβήχτηκες. γαμημένοι εγωισμοί, πολύ θ αργήσεις
για να το σκεφτείς. 


κανένα φεγγάρι δεν θα παρηγορεί τον πόνο σου 
ούτε κανείς θα βρίσκεται για να σου τον γλυκάνει. 
σ αυτόν τον κόσμο που σε φέρανε και που σε βάλανε 
να πίνεις, σαν φτάνει η ώρα που απ την νύστα θες 
να πέσεις στο κρεβάτι είτε στο χώμα, σου γεμίζουν
το ταβάνι και τον ουρανό με οράματα, να έχεις
υπερένταση και άκρη να μην βγάζεις. 


όλα για να χάνεις τον ύπνο σου, να τον μπερδεύεις 
με τον ξύπνιο τους και να τους αδειάζεις την γωνιά 
μια ώρα πριν ανακαλύψεις ότι έχεις βούληση 
αλήθεια. 


νόμιζες πως είσαι τίμιος 
μα ύστερα έγινες μπεκρής, πρεζάκιας
και μοναχά δικός μου αγαπημένος. 



Sunday, June 12, 2011

πώς έχει το πράγμα



κοίτα,
χτυπήσου κοπανήσου δώσε πόνο έρχεται
αναγέννηση έρχεται το μεγαλύτερο ψέμα
για να γίνει αλήθεια.


τραγουδάμε και ρίχνουμε τις γροθιές μας
σε σάκους από άμμο
μας μιλάνε για την εποχή του υδροχόου 
οι άνθρωποι σταματάνε να κλέβουν
και γίνονται καλοί.


μπουμπουνητά πάνω απ την ομπρέλα της
θαλάσσης μας βλέπω τα μούτρα σου αλλαγμένα
απ τον τρόμο και γελάω πολύ
μπορεί για τελευταία φορά και το γνωρίζεις
κι εσύ γι αυτό τρέχεις, με παίρνεις αγκαλιά
και με σηκώνεις.




**

Template by:
Free Blog Templates