...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Tuesday, August 31, 2010

First Lyrics First Vol.31

Photobucket

η αγάπη μας ήταν γραφτό

                        να γίνει δυο κομμάτια

ένα εσύ ένα εγώ...
τα ενδιάμεσα όλη η αλήθεια και η κίνηση του κόσμου
που πλημμύρισαν τους δρόμους πέφτοντας απ τις στέγες και
μας έδωσαν θέα απέραντη έτσι ώστε νιώσαμε αμέσως μικροί,
βιώσιμοι, ακίνδυνοι και ασφαλείς. να κουραζόμαστε, να αισθανόμαστε
χρήσιμοι. να θυσιαζόμαστε, να αποφεύγουμε την ευθύνη...

μόνο σαν συλλογίζομαι τα όμορφα τα βράδια

               που μου δινες γλυκά γλυκά όρκους φιλιά και χάδια

ώσπου στέγνωσε η χαρά σου στου ήλιου τα σκληρά μεσημέρια
και τα δακρυά μου τρέχανε μαζί με τον ιδρώτα κι έμοιαζα
διαμαντάκι πραγματικό έτσι που έλαμπα και κινδύνευσα 
δεν στο κρύβω και για μια στιγμή αν με κλείνανε σε βιτρίνα  
ή αν με βγάζανε σε πλειστηριασμό θα λεγα όλοι σ αυτό τον κόσμο
έχουμε την θέση μας κι ούτε να κουνηθούμε πολύ γίνεται
ούτε να επιλέξουμε κι ότι μπορεί ο καθένας. όμως εγώ είχα το
θάρρος, επέλεξα εσένα.  

με μια λαχτάρα καρτερώ και πόνο στην καρδιά μου

             ίσως γυρίσεις γρήγορα ξανά στην αγκαλιά μου

το τέλος του χρόνου. το σημείο μηδέν. το τέρμα που
η ανάγκη μας γέννησε και η φύση τούμπαρε με τα πολλά και τα
παρακάλια μας και τρελάθηκε κι αποφάσισε να μας το χαρίσει.
όταν όλες οι αγκαλιές θα ναι γεμάτες κι όλα τα χείλη θ ακουμπούν
εκείνα που φτιάχτηκαν να τ ακουμπούν.
όλα θα ναι θάλασσα τότε αγόρι μου. λάδι θάλασσα.
ένα όνειρο που θα σμίγει στον ορίζοντα με τον ουρανό όπως
ακριβώς σμίγει και με την ζωή μας και τότε τί θα χεις να μου πεις
μόνο κανά δυο στιχάκια θα τραγουδάς κατά την δύση για να με δεις
να φεύγω και να το αντέξεις παραυτα...

Sunday, August 22, 2010

σε χρειάζομαι


μια φορά με μια βαρκούλα σε μια θάλασσα
μες το κύμα δάκρυ στην ζωή μου χάλασα
μέρα νύχτα, νύχτα μέρα ίδια πράγματα
κι έφτασες εσύ κι αρχίσανε τα θαύματα

σε χρειάζομαι γιατί σ αγαπώ
πώς να σου το πω
πάω να τρελαθώ
σε χρειάζομαι

τώρα ό,τι και να γίνει δίπλα μου εσύ
μες την έρημη ζωή μου είσαι όαση
δεν ακούω εγώ του κόσμου τα λεγόμενα
αρκεί να είμαστε μαζί τα χρόνια τα επόμενα


δικό μας.

Saturday, August 21, 2010

φεύγω,

Photobucket

θα φύγω, πρέπει να φύγω, θέλω, δεν μ αφήνουν, 
δεν τους νοιάζει αλήθεια ή τους νοιάζει πολύ,
κοιτάζω να φύγω, μακάρι να έμενα, 
θα ξανάρθω, δεν γνωρίζω, θα σε σκέφτομαι,
θα σε θυμάμαι, τόσα μου έδωσες,
μου λείπεις, δεν πιστεύω στους αποχαιρετισμούς,
δεν τους αντέχω επίσης. 

βλέπω την καρδιά σου τώρα, ας είναι επιεικής μαζί μου
όταν χαθώ, δεν θα είναι για πολύ, δεν θα είναι για
καθόλου, εξαιτίας σου μου είναι αχρείαστες όλες οι ευχές,
πλανιέμαι στο όνειρο, εξαιτίας μου, ήμουν σκληρή
μαζί σου, ήσουν αυστηρός, ήσουν εκεί, εκεί που ήμουν κι εγώ.

χάρηκα που τα είπαμε...
το γέλιο μας θ αντηχεί παντού μέσα μου
παντού γύρω μου, θα με ρωτάνε, δεν θα ξέρω τί να πω,
θα σουφρώνουν τα μάτια και τα χείλη προσπαθώντας
να καταλάβουν, τίποτα δεν είναι ίδιο απ όσα έρχονται
κι όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα ή κανένα απολύτως.

κοίταζει την θέα λίγες ώρες πριν χαράξει
κι η μπουκαπόρτα πλησιάσει την προβλήτα
κατεβασμένη απειλητικά. όσοι ήρθαν, σφαίρες στο κεφάλι
όσοι φεύγουν θα ναι δικοί μας πάλι
προλαβε να γίνει γραφική αρκετά ωστέ να μην
την πάρει ο αέρας - αναρρωτιέται μες τα κλάματα
μα δεν θα βγάλει λέξη. φορτώνεται άλλη μια
του επόμενου βήματος την φόρα, δεν χρειαζότανε
ποτέ σπρώξιμο, σαν χαρακτήρας, δεν αντέχει
τις πιέσεις, διαχειρίζεται την έξαρση όμως σαν
να γεννήθηκε απ αυτή, γνήσιο κομμάτι της κι έτσι
μες την τρύπα της και την κορύφωσή της πρώτα θα
σου κλάψει κι όλα θα ναι εντάξει κι ύστερα
θα γελάει μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

αρκετά όμως για εκείνη... εκείνη δεν είναι κάποια.
ενώ τόσοι εδώ που αποχαιρετά θα είναι. κάποιοι συγκεκριμένοι,
κάποιοι σπουδαίοι, κάποιοι πολύ δικοί της. ο αέρας ζαλίζει της είπανε,
εμείς ξέρουμε...
και με τα δυο τους χέρια το κεφάλι και τ αυτάκια της
σκεπάσανε και τραγουδήσαν κάτι νανουρίσματα
ντόπια, δικά τους, αυτοσχεδιαστικά, κατευθείαν
βγαλμένα απ τον ερωτά τους. για τον αέρα.
για την ζάλη και για την αγκαλιά.συγκινήθηκε,
και ξανάγινε παιδί για λίγο ακόμα.

Thursday, August 19, 2010

ο βασιλιάς του αυγούστου


κοιτάζω πίσω πίσω δεν θέλω να κοιτώ
από τούτη την πόρτα απόψε θα βγω
κοιτάζω πίσω γυρίζω τρεις φορές το κλειδί
αντίο αντίο χρυσό μου κλουβί

είμαι ο βασιλιάς του αυγούστου
και κάνω την αρχή
ό,τι αγαπάω αφήνω
και πάλι απ την αρχή

θέλω να τρέξω θέλεις να τρέξουμε μαζί
κάπου εκεί πίσω υπάρχει ζωή
θέλω να τρέξω πριν μετανιώσω όπως όλοι αυτοί
αντίο αντίο χρυσό μου κλουβί



Wednesday, August 18, 2010

πανταχού παρούσα



και ξεκαπίστρωτη
είμαι καιρό τώρα και σου έκανε εντύπωση - όποτε το αντιλαμβανόσουν 
και φώναζες και τραβούσες τα βυζάκια σου μα μέσα σου 
γούσταρες κάπως και το τσίμπημα..την παραχώρηση της εξουσίας (τρόμαζες
βλαμμένο, λες κι αν δεν είσαι εσύ θεός μπορεί ο άλλος να είναι)

εεεεεε ρε κατακαμμένη αράχωβα (?!)  στο καλαματιανό που έσπασα
χθες και μα τα βουνά του Χιώτη που δεν σμίγουνε 
σε βλέπω...
αφημένη κι εσύ στο έλεος του εποχιακού τουρίστα.
έρχεται/σπάει/εκμεταλλεύεται/απολαμβάνει με μόνο
αντίτιμο τα φράγκα του και γυρίζει στο γκριζουλί με μίνιμαλ διακόσμηση
κλουβάκι του νομίζοντας πως σε γνώρισε. 
και τί εγινε δηλαδή; ξαφνικά το wallpaper του υπολογιστή
του μετατράπηκε σε virtual reality παιχνιδομηχανή και 
μπήκε με μακροβούτι κλείνοντας 
μάτια, μύτη κι αναπνέοντας απ την κωλοτρυπίδα του.
όλ αυτά επειδή βαριέται, κατα βάση την πάρτη του.

πανταχού παρούσα τα προλαβαίνεις όλα. 
εκτός απ το παράπονο του γιώργη... 
θα μιλήσουμε εκτενέστερα γι αυτό στο μέλλον. 
κυρίως  θα ήθελα να αναφερθούμε στον εναλλακτικό
τουρισμό(νταά!), τον φασισμό του μέτριου, την αυτοχειρία στην τέχνη
και την αιμομιξία στο everyday life,  αλλά είμαι μες την καύλα τώρα 
και όσο να ναι με αποπροσανατολίζει.
δεν θέλω κακεντρεχή σχόλια επ αυτού,
σωματικα/συναισθηματικα/πνευματικά ανέραστοι του κόσμου 
προς ΘΕΟΥ μην ενωθείτε(!). απομονωθείτε καλύτερα 
να φαίνεστε λιγότεροι μπας και σας πάρουμε κανέναν στο σκοτάδι.

οι μέρες περνούν. οι μήνες περνούν. τα χρόνια περνούν
(δικό σας) ερχεται το φέσι γαμήσι που θα πέσει... 
για τους φρόνιμους! οι υπόλοιποι παρ τε ένα μπισκότο
που ξέρετε από ανάγνωση κι ελπίδα.

p.s. η αγάπη κύκλους κάνει 
p.s.2 θεσσαλονίκη μου ποτέ δεν σ απαρνιέμαι 
p.s.3 γειά σου νουνούκο με τα ωραία σου
p.s.4 ζήσε. δεν έχεις να χάσεις τίποτα. 


Monday, August 16, 2010

I want you

the guilty undertaker sighs
the lonesome organ grinder cries
the silver saxophones say I should refuse you
the cracked bells and washed-out horns
blow into my face with scorn
but it’s not that way
I wasn’t born to lose you

I want you, I want you
I want you so bad
honey, I want you

the drunken politician leaps
upon the street where mothers weep
and the saviors who are fast asleep, they wait for you
and I wait for them to interrupt
me drinkin’ from my broken cup
and ask me to
open up the gate for you

how all my fathers, they’ve gone down
true love they’ve been without it
but all their daughters put me down
’cause I don’t think about it
well, I return to the Queen of Spades
and talk with my chambermaid
she knows that I’m not afraid to look at her
she is good to me
and there’s nothing she doesn’t see
she knows where I’d like to be
but it doesn’t matter

now your dancing child with his Chinese suit
he spoke to me, I took his flute
no, I wasn’t very cute to him, was I?
but I did it, though, because he lied
because he took you for a ride
and because time was on his side
and because I . . .
I want you, I want you
I want you so bad
honey, I want you

Saturday, August 14, 2010

φυσάει - at last!

και επιτέλους...
ωραία νύχτα ήταν χθες μα σήμερα
το πρωί που ήρθε πάλι ο αέρας
όπως άνοιξα τις δυο τις πόρτες και τον ένιωσα
να απειλεί την θέση μου και την θέση
όποιου αντικειμένου ή αισθήματος
αφήνω απροστάτευτο στο έλεός του
χαμογέλασα ξανά.

πόσο μου έλειψε ο άνεμος και πόσο
τον θαυμάζω αλήθεια δεν γνώριζα ότι μου
πηγαίνει τόσο. η ταχύτητα και η ανατροπή
του μου δίνουνε απ τον εαυτό που εσύ μου πήρες
πίσω. και με κάνει να σε γνωρίζω
από την αρχή πολλές φορές, και σου μπερδεύει
τα μαλλιά και τις λέξεις και μισοκλείνεις
τα μάτια όταν σηκώνει χώμα
και φωνάζεις δυνατά να σ ακούσω μέσα
απ τα σφυρίγματά του

και παίζει κρυφτό με όλα
χωρίς να εξαφανίζει τίποτα.
εάν ο ήλιος μου δίνει ζωή λοιπόν,
ο άνεμος με μαθαίνει περί τίνος πρόκειται...

Friday, August 13, 2010

First Lyrics First Vol.30


tonight you re mine completely

        you give your love so sweetly

δυο μήνες τώρα κι όταν είμαι μελαγχολική
κι αν έχω κέφι
κι όταν δεν μπορώ να βαστάξω την έξαψη
και τρέχω
κι όταν δεν μπορώ να σηκώσω την έπαρση
και κλαίω
ήσουν δικός μου
ολόκληρος και καυτός. ειλικρινής;

tonight the light of love is in your eyes

                 will you still love me tomorrow

που θα έχω φύγει μακριά
και η μαγεία θα ποτίσει απ τις βροχές και το κρύο
και τα νερά θ ανταριαστούν
και τα χρώματά μας κι οι φωνές θα ξεθωριάσουν
πόσο χώρο στην καρδιά σου θα πιάνω τότε;
που θα φανεί η αδυναμία μου και το σώμα μου
θα πουληθεί ακόμη μια φορά
και οι συντεταγμένες μας θα καμπυλώσουν

tonight with words unspoken

                   you say that I'm the only one

θα χεις ακόμη ένα χαμόγελο για μένα την αδύναμη
που ήρθα μες το σπίτι σου και το κανα άνω κάτω
κι έλεγες πόσο σ αρέσουν τα τραγούδια κι οι χοροί μου...
πως δεν πειράζει να σπάσουμε και κάτι
μπροστά μου όλα είναι περιττά και δεύτερα

so tell me now cause I won't ask again


                       will you still love me tomorrow

μα δέχτηκα την φροντίδα σου χωρίς να ξέρω αν την αξίζω
και τώρα τρέμω κι είμαι μελαγχολική
που δεν μπορώ την μοίρα της αγάπης μας να ορίσω
μα έτσι ήταν πάντα. ούτε το μίσος θα μπορώ
το έχω πάρει απόφαση και έτσι συνεχίζω


Thursday, August 12, 2010

στην άκρη του κόσμου

plague Pictures, Images and Photos

θ ακολουθούσα της καρδιάς σου το κάλεσμα
κι έφτασα ως το κέντρο του κόσμου
ακολουθώντας της δικής μου καρδιάς τις αντοχές.
ποιός να φυσούσε όταν γεννήθηκε
το πάθος μας ίσως τ αυγουστιάτικα μελτέμια
που φέτος απουσιάζουν κι όλοι λιώνουμε
δέρματα και εικόνες και μνημονικά κάτω
απ τον καυτό ήλιο χύνοντας ιδρώτα πολύ
και διαπιστώνοντας έκπληκτοι πως η αλλαγή
υφίσταται - δεν είναι μύθος.

Tuesday, August 10, 2010

surreal love και ανα δυο, οι Τρίτες

Pon and Zi. Pictures, Images and Photos



to punish me for my contempt for authority 
fate made me an authority myself

φανταστικό αφεντικό και υπερρεαλιστική
μαμά καλημέρα

χθες δεν βγήκα, διότι η ντάγκλα που βάρεσα
στη μία και μισή -καναπεδάτη αρχικά- κατέληξε
σε δεκάωρο ύπνο δίχως τέλος. δηλαδή είχε τέλος
- το τέλος που του έδωσε το ξυπνητήρι.

ξυπνώντας, βρήκα την ιωάννα προτού κατέβω στο μαγαζί
όρθια στην κουζίνα να ψήνει καφέ και να χει
αδειάσει τα ζαρζουβατικά για να τα γεμίσει.
εντυπωσιάστηκα.

ύστερα μου είπε πως χθες στο μπαράκι γινότανε της
πουτάνας, τόσο κόσμο άλλη μια φορά μόνο έχει
δει τόσα χρόνια λέει κι αυτό δεκαπεντάγουστο.
κόσμος μέσα, κόσμος έξω, κόσμος στα σκαλάκια...
την μεγαλύτερη είσπραξη ως τα τώρα κάνανε τα παιδιά.
βγήκε μου λεγε μία βρώμα ότι μαζεύεται ο κόσμος εκεί
μετά τις τέσσερις κι είχε έρθει όλο το καμπινγκ.

αν την έβγαλα εγώ παρόλο που ήξερα πως θέλουν να τους
μαζεύουνε νωρίς για να μην κλείνουν στις επτά και ο γείτονας
να κράζει και απλά μου διέφυγε μέσα στην αναταραχή
και την αναμπουμπούλα; μα αλλιώς δεν θα το συζητούσα αγαπημένη.
κι εμείς το μεγαλύτερο ταμείο κάναμε ψες, πάντοτε αυθόρμητα
και κατα λάθος πάνω στην έξαψη -με ρωτούσανε οι διαβάτες
κοιτώντας τα ράφια μας τί να τους έλεγα; την αλήθεια και μόνο
αν και στις παραλίες που ακόμα πάμε γυμνοί και λίγοι δεν αναφέρομαι.
αυστηρά.

φανταστικό αφεντικό καλημέρα! σ αγαπώ. 
θα κοιτάξω να ξεσκονίσω λίγο τώρα το πρωί
σήμερα ξύπνησα φρέσκια και μαγεμένη

υ.γ. ό,τι ωραίο έχεις καβατζώσει για πάρτη σου
απ την πραμάτεια θα το βγάλω έξω δεν θα σε
λυπηθώ. να πουλήσουμε και τίποτα κοπελιά!!!




pon n zi #1 Pictures, Images and Photos

δεν σε κατάλαβα χθες που ανέβηκες.
ονειρευόμουνα το τίποτα γιατί τα έχω όλα έδω
κι όσα με παίρνουν να μου θυμίσουν πως
μου λείπουνε τα καλώ κι αυτά να ρθουν κοντά
και να πετάξουν πλάι μου αν το θέλουν γιατί
εγώ χάραξα πορεία σε πάχνη επάνω και σε
πλανήτες άγνωστους στο ευρύ κοινό.

συνεχίζω να συγκατοικώ και να θέλω να γνωρίσω
τα μέσα μας και τα έξω όλου του κόσμου
κι εκείνα όπου με συναντούν
κάνουμε στάση να τα πούμε λίγο να με δουν στα μάτια
να μου πάρουν το σφυγμό
να κλέψουνε τα μυστικά μου με την καλή έννοια.

όσο για τις χρήσεις και τις καταχρήσεις της
καρδιάς μου... εφόσον άντεξε μέχρι εδώ κι ακόμα
οι αναπνοές κι οι γλυκές φατσούλες κι οι αγκαλιές
την φουσκώνουν κι έχει τσαγανό και φόρα και εξακολουθεί
να μην περιμένει τίποτα
μόνο ξεχύνεται όπου ακουμπά και ξεχειλίζει
κι αφήνει αστερόσκονες...δεν την φοβάμαι

σήμερα ξύπνησα συγκινημένη απ την ευτυχία
και ζαλισμένη από την ζέστη της αλήθειας μου
μοναδικές στιγμές. ατόφιες. όλα μαζί παρέα μου
καθώς τον ορίζοντα αγγίζω με το χέρι.

σσσσσ! είπαμε. αυτόνομος άνθρωπος έγινα
όχι θεός. άνθρωπος που είχε την ευκαιρία να
χαρεί όχι να λοβοτομηθεί. κι ακόμα γράφω θα με πεις...
σε φιλώ στο στόμα. η αστροπαρμένη κι άχαρη,
η όχι τόσο εύληπτη στο  μέσο αναγνώστη και θεόμουρλη
- τρελή σου. σορυ για το κάτω σονγκ κι ευχαριστώ για το πάνω.
απλώς λάτρεψα <3

Monday, August 09, 2010

free bugs


...και να χεις ψείρες!
έλα να στρίψω ένα τσιγαράκι να τα πούμε κι αν δεις
κανέναν να μπαίνει έχε το νου σου

σε είδα στον ύπνο μου πάλι να με αναζητάς
στα τηλέφωνα, στα φώτα, στους γνωστούς
κι όταν με βρήκες πια θυμάμαι να με νοιάζει
μόνο ο τόνος της φωνής σου, το χρώμα της
να μ ακουμπά κι ουδέποτε κόλλησα στις λέξεις
σου και τους συνειρμούς σου. λάθος; one would say.

αν μου βρεις δουλειά έρχομαι αύριο
κι αν δεν βρω πάλι θα σου βρω ένα λόγο
να περπατήσουμε στα κανάλια
να μαγειρέψω τάρτα μπρόκολο μπέικον
όπως πέρασε η συνταγή από το προπτυχιακό στο μετά
μέσω πρωτόγνωρων συνθηκών και ιδανικών φίλων
και φιλιά κι αγκαλιές και μέτρημα των κυμάτων
-έχει κι εκεί μια υποψία θάλασσας φυσικά
ασύγκριτη- ώ τι καλά.

το βαρέθηκε το νησί λέει 
ε μα βέβαια και την υγρασία πού την πας;
τους...βασιλικούς;
ίδιοι είναι οι άνθρωποι όλες τις εποχές 
και σ όλες τις σχέσεις. στις καρδιές τους,
στα δύσκολα, σουφρώνουν τα φρύδια τους
και ανεβάζουν σφυγμό. ασυναίσθητα, φεύγουν
τα χέρια και τα πόδια τους απο δω κι απο κει
και σπάνε πράγματα. εγώ σπάω απ την αγωνία
μου. εγώ...
άμα σε πετύχω,  έσπασα.

Saturday, August 07, 2010

First Lyrics First Vol.29

moonlight Pictures, Images and Photos

I'm wishing on a star

                    to follow where you are

όλοι έχουμε ανάγκη την ευχή έτσι φαίνεται
γι αυτό κοιτάμε τ άστρα
κι ακόμη όταν πιάνει η άκρη του ματιού μας
ένα από δαύτα να διασχίζει μικρή απόσταση
μες το μαύρο τ ουρανού, σκιρτάμε πως
λίγο για πάρτη μας έπεσε κι αμέσως
κλείνουμε τα μάτια και το λέμε στον διπλανό

and I wish on every rainbow that I see

            and I wish on all the people who really dream

σ όσους ξέχασαν μα δεν ξεχνιούνται
κι έτσι έχουν κάπου να πάνε να ζήσουν
όταν το μέσα τους πετάει μακριά, έχουν εναλλακτική
γιατί αντέχουνε την πολλή ζέστη και τον πολύ
αέρα και το φως.

and I didn't mean to hurt you but I know

               that in the game of love you reap what you sow

όση καταστροφή ο χειμώνας κι αν σου επέφερε
κι όσο κι αν λάθη έκανες πολλά και σε καταστροφές
από αβλεψία και έλλειψη πάθους μονάχος οδηγήθηκες
αν είσαι την κατάλληλη στιγμή με τα μάτια
και τα χέρια στο χώμα θα δεις σπόροι πόσοι σου
μείναν ζωντανοί και θα κλαις γονατιστός 
μπροστά στην τύχη και την απλοχεριά του κόσμου
σου.

and make the best of things oh baby

         when we re together whether or never

με όλα ευχαριστημένη. για κάθε τι ένα χαμόγελο
κάποιο πιο πλατύ, άλλο πιο μαζεμένο, άλλο
δαγκώνοντας το κάτω χείλι,
κάποια που έρχονται απ την καρδιά βαθειά πολύ
κι απ την ντροπή δεν φτάνουν πάνω
κι άλλα για να κατευνάσουν πνεύματα φουρτουνιασμένα
στα γρήγορα ντύνονται λευκή σημαία.
όπως και να χει ένα χαμόγελο σε όλα
και για εσένα να σ αναζητά το γέλιο μου το
τρανταχτό κι επίμονο. αυτό της ευτυχίας

Wednesday, August 04, 2010

always look on the bright side of life

some things in life are bad
they can really make you mad
other things just make you swear and curse
when you're chewing on life's gristle
don't grumble, give a whistle
and this'll help things turn out for the best


and...always look on the bright side of life 
always look on the light side of life

if life seems jolly rotten
there's something you've forgotten
and that's to laugh and smile and dance and sing
when you're feeling in the dumps
don't be silly chumps
just purse your lips and whistle - that's the thing

for life is quite absurd
and death's the final word
you must always face the curtain with a bow
forget about your sin - give the audience a grin
enjoy it - it's your last chance anyhow


so always look on the bright side of death 
just before you draw your terminal breath

life's a piece of shit
when you look at it
life's a laugh and death's a joke, it's true
you'll see it's all a show
keep 'em laughing as you go
just remember that the last laugh is on you

Tuesday, August 03, 2010

κονσερβοποίηση αποχή και ζεν

**Cookie** Pictures, Images and Photos

ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη σε αγαπάμε 

                                             πολλοί


working class heroes, τουρίστες, γαμήσια
το μαύρισμα του οικοδόμου
ο χειμώνας που πλησιάζει άδειος κι έρημος
οι επιλογές που παίρνονται με το ένα
πόδι στην απ έξω και τα πλοία που φεύγουν
γεμάτα

κι αυτά είναι τα καλύτερα
κι αυτά είναι που γκρινιάζουν πιο πολύ
γιατί ζούνε την χλιδή του χρόνου
την άπλετη κι αμέσως σου γελάνε
για ένα χάδι στην πλάτη

υπερκατανάλωση στις σχέσεις,
στους ανθρώπους μεταξύ τους
αποφασιμένοι ότι άκρη δεν βγαίνει και
ούτε εμείς στα παιδιά μας θα μπορούμε
ν απαντήσουμε τα γιατί κι ίσως
αυτός ο συμβιβασμός κι η αδιαφορία μας
να τα τρελάνει
όπως ακριβώς τρέλανε κι εμάς.

μπαμπά, τρώμε κουνέλια; ρώτησε ο πιτσιρίκος.
ως τί; ως είδος; ως οικογένεια;
ως τί να τρώμε κουνέλια και λαγούς;
ως... προσωπικότητες; αν ήταν γι αυτό δεν
θα υπήρχαν ερωτήσεις και θα όφειλαν
να μην υπήρχαν. αλλά τίποτα δεν είναι τζάμπα
σ αυτή την ζωή, ούτε ο χαρακτήρας.

αν πεις στην φίλη μου
την νίνα να φάει κουνέλι πριν σε
χιώσει ευγενικά θα έχει βγάλει φτερά
στους αστραγάλους και θα αιωρείται
πέντε ορόφους πάνω απ την θάλασσα
κοιτώντας σε με υπομονή και αγάπη.
ο γιος της στα δεκαπέντε του όμως παίζει
να βιώνει την απόλυτη ηδονή της επανάστασης
στο αρνίσιο παϊδάκι...
ή μήπως όχι;

ουφ ουφ να πω και κάτι για σένα
να πω κάτι και για μας γιατί η σιωπή
μέσα στον πανικό παραπήγε τελευταία
κι όλο κοιμάμαι και κοιμάμαι
με τους απόηχους απ το πάρτυ να μου
τα σκάνε σε όνειρα -με τίποτα δεν το γλιτώνεις-

να πω κάτι και για μένα λοιπόν
...θα περιμένω.

Sunday, August 01, 2010

ακυρο



χθες έφτασα να θέλω την μαμά μου,
να μου λένε να κάνω το σωστό 
και πεισματικά να το αρνούμαι
να βλέπω αδιέξοδα εκεί που η λογική
το απαγορεύει
και να ανακαλύπτω πως είμαι μια χαζή και μισή
και συ μου το κρυβες αριστοτεχνικά

έπρεπε να είχα μείνει στην αγκαλιά σου
για πάντα; ή μήπως τελικά η γνώση 
είναι δύναμη; εσύ μου το μαθες κι αυτό.

για μας που θέλαμε να είμαστε εδώ, 
πιο αλλού από εκεί που βρίσκομαι
δύσκολο να υπάρχει
κι ανησυχώ δακρύζοντας πως φεύγω. 
απ όλα τα όμορφα
στερούμαι. αποφεύγω. χάνω ουσία.
και η αθωότητα εξαυλώθηκε -επιτέλους
θα πούνε οι φίλοι μου γιατί μου έκανε κακό.

πονάω και τραβάω τα άκρα μου πέρα
απ όσο αντέχω
και φαίνεται να είναι αργά πια για γυρισμούς.
αργά και για συγγνώμες. εξάλλου κι εσύ
είσαι καλύτερα πια. ούτε μια νύχτα
δεν με σκέφτεσαι ούτε θα με καλείς.

κι ούτε να ξεχνώ ούτε να θυμάμαι
θα βοηθάει πια την θλίψη μου.
μια θλίψη που πλημμυρίζει ό,τι έχω
για ψυχή και νου γιατί χρωστάω λέει
τόσο που έχω γελάσει
παραπάνω απ όσο μου άξιζε.

μια κλέφτρα είμαι λοιπόν που πιάστηκε
στέκομαι με τα χέρια δεμένα πίσω 
ακούω τα κατηγορητήρια
μετράω τα χείλη που με σιχτιρίζουν
με αποστροφή απ το ακροατήριο 

κι όλα αυτα αδιαφορώντας που
δεν ξέρουν ότι κρατάω το κεφάλι μου
ψηλά μόνο για να τους κοιτώ στα μάτια
λίγο ακόμη


Template by:
Free Blog Templates