...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Sunday, February 28, 2010

laid

this bed is on fire
with passionate love
the neighbors complain about the noises above
but she only comes when she's on top

my therapist said not to see you no more
she said you're like a disease without any cure
she said I'm so obsessed that I'm becoming a bore, oh no
ah, you think you're so pretty

caught your hand inside the till
slammed your fingers in the drawer
fought with kitchen knives and skewers
dressed me up in women s clothes
messed around with gender roles
dye my eyes and call me pretty

moved out of the house, so you moved next door
I locked you out, you cut a hole in the wall
I found you sleeping next to me, I thought I was alone 
you're driving me crazy, when are you coming home

Saturday, February 27, 2010

First Lyrics First -- Vol.17

Photobucket

ακούγονται τώρα σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

                          ξέρω τ ονομά σου την εικόνα σου και πάλι από την αρχή


γιατί τίποτα δεν είναι ομορφότερο από το να γυρνάς σε σένα και να σε βρίσκεις ακόμη εκεί
να υπάρχεις χωρίς παράπονο. να προχωράς. όσο μπορείς, όσο νομίζεις, όσο αντέχεις

δεν λες κουβέντα 

                        κρατάς κρυμένα μυστικά και ντοκουμέντα

και καλά κάνεις κι αν αργούν να βρουνε φως ξέρω πιο αληθινά πως γίνονται.
γιατί εγώ δεν είμαι άξια ακόμα να πάρω το βλέμμα σου στους ώμους μου 
και το μόνο που κάνω είναι να χορεύω και να αναρρωτιέμαι.
κάνω ερωτήσεις που τις απαντήσεις ξέρω για να περάσω ακόμη ένα απόγευμα
και την στιγμή που παρούσα θα με χρειάζεσαι εγώ κάπου αλλού θα είμαι 
και θα χω στήσει γλέντι. ειδική πρόσκληση θα θες αλλά εγώ από τέτοια δεν έμαθα ποτέ μου.

τις νύχτες θα σου κάνω τα χατήρια 

                                 όσα ποτέ σου δεν σου έκανε κανείς 

γιατί μόνη να πάω παντού ξέρω 
μα να πάω παντού μόνη δεν χρειάζομαι 
κι ίσως σε μια σταλίτσα γης να βασιλέψω
μα είναι η αγαπημένη μου, με καμιά δεν την αλλάζω.

γιατί εγώ στον έρωτα κερδίζω χαρακτήρα,
δεν τον χάνω. τα υπόλοιπα είναι ματαιοδοξίες, φαντασίες και προσευχές. εγώ ενας
άνθρωπος είμαι, σταθερά εξαρτημένος απ τον ήλιο και τα βογγητά μας
κι έτσι φιλοδοξώ να μείνω ως το τέλος.
κι ήθελα να πω για την προδοσία αλλά δεν την έχω συναντήσει ακόμη. ή δεν θυμάμαι...
τυχερή με λες. απλά τυχερή;

τί σήμερα τί αύριο τί τώρα
                         
                                                    ας καθαρίσουμε μια ώρα αρχύτερα

θέλει δύναμη, θάρρος
να μην διστάσουμε και τα στραβά μας ν αγκαλιάσουμε ο ένας του άλλου 
αφού τόσο καλό μας κάνουν τελικά
γιατί άλλος δρόμος να φλερτάρει με τον χρόνο τον αληθινό δεν φαίνεται να χει χαραχτεί ως τώρα
κι εγώ δεν θέλω να πετάξω άλλη μια μέρα στην θάλασσα, ούτε να την ταίσω στα γλαροπούλια θέλω
έχω ήδη ρίξει εκεί πολλές, έχω χαρίσει. δεν μου φαίνεται όταν με κοιτάς γιατί μου κόβει δέκα χρόνια 
η αγάπη σου και πάντα θα μου κόβει. :)

Friday, February 26, 2010

ή να συνεχίσω καλύτερα. χα.

Photobucket

εκείνο το e-book που δεν θα ξαναβρω ποτέ στο blue-whitegt
που έλεγε για τους τεμπέληδες (τί γαμώ τα παιδιά που είμαστε) two or three years έχω να το πετύχω
ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν είναι ότι δεν το κατέβασα να το διαβάσω επειδή βαριόμουν κάθε άλλο.

για τις γλώσσες να πω πως σε άκουσα να το λες και γαλήνεψαν τα μέσα μου και χοροπηδήσαν
 πριν.. two or three weeks.
αυτά για την δύναμή της ψυχής σου.

παρακάτω τώρα,
πριν two or three days μου ήρθαν οι σοφίες της γιαγιάς μου
"να παλεύεις την τεμπελιά σου. μην την αφήνεις"
μου ρθε λοιπόν να μου το λέει και να το ακούω σαν τώρα,
δημοτικό εγώ, θα είχα ξυπνήσει στο ηλιόλουστο κρεβάτι της για να μην πάω σχολείο
επειδή θα μου χε σπάσει το νύχι την προηγούμενη και "μαμα πονάααααω"
κλάιν δηλαδή βαριόμουν πιο πολύ κι από τον θάνατο το σχολείο. πάντοτε.
τελείωσε ευτυχώς πάει χαχαχαχα τί χαρά που είχα κάνει θυμάμαι... μέχρι και δουλειά έπιασα τρεις του Σεπτέμβρη.

ενοχέεεεες σου λέει η γιαγιά πάλι 
αν δεν ήσουν εσύ θα συνέχιζε να με παίρνει από κάτω στον αιώνα τον άπαντα 
(ναι υπάρχει κι αυτός δεν είναι μύθος  κι η γιαγιά μου αποκλείεται να αλλάξει γνώμη στα 78 ανθρώπινα αλλά πάντα θα μ αγαπάει;))

τελικά two or three blog updates πριν στο dashboard μου
με περίμενε το πεπρωμένο -χαχαχαχαχα ξύπνησα πολύ πρωι- μας. κοινώς το εξής απελευθερωτικό και σουπερ update
να παλεύεις ΓΙΑ την τεμπελιά σου. μην την αφήνεις 



p.s. το blog είναι της Jane και είμαι τόοοοσο μέρι μετά από αυτό... χα!

Thursday, February 25, 2010

αυτό πάει πολύ!

pon and zi Pictures, Images and Photos

εντάξει να μου πέφτει.
αλλά να μην γράφω ρε φίλε το χοντρύναμε (σταματάς με την ειρωνεία σε παρακαλώ είναι σοβαρό).
αναρρωτιέμαι τί συμπτώματα παρουσιάζεις εσύ ενόσω κατεβάζω ταχύτητα
και να ζαλίζομαι απ το γέλιο σταματάω.

θυμάμαι εκείνο τον προορισμό που σχεδίαζα πολύ καιρό
κι όταν ήρθε η στιγμή τα πάντα είχαν βρει την θέση τους
ξεκίνησα να πάω επειδή ήθελα δράση όχι διαφυγή και στην αρχή απογοητεύτηκα.
καλά να πάθω. χα. στην αρχή...
στην συνέχεια με κουβαλήσανε από κει με το ζόρι. με ξεκολλήσανε με την σπάτουλα.

έμαθα από δεύτερες ευκαιρίες κι από επόμενες.
ξέρω από τραγούδια που τα φτιάχνει ο άνεμος κι αν είσαι κουρασμένος
σου ακούγονται σαν τσιρίδες και παράσιτα. κουνάς το κεφάλι σου αλλά δεν φτάνει...
  
τί συμβαίνει; πού είμαι;
νιώθω διαφορετικά, το διαφορετικά είναι καλά,
λέω να κατέβω για λίγο εδώ. να δω τί παίζει.

the unforgiven II


lay beside me, tell me what they've done
speak the words I wanna hear, to make my demons run
the door is locked now, but it's opened if you're true
if you can understand the me, then I can understand the you

lay beside me, under wicked sky
black of day, dark of night, we share this pair of lives
the door cracks open, but there's no sun shining through
black heart scarring darker still, but there's no sun shining through
no, there's no sun shining through

what I've felt, what I've known
turn the pages, just turn to stone
behind the door, should I open it for you?

what I've felt, what I've known
sick and tired, I stand alone
could you be there, 'cause I'm the one who waits for you
or are you unforgiven too?

come lay beside me, this won't hurt I swear
she loves me not, she loves me still, but she'll never love again
she lay beside me, but she'll be there when I'm gone
black heart scarring darker still, yes she'll be there when I'm gone
yes she'll be there when I'm gone
dead sure she'll be there

lay beside me, tell me what I've done
the door is closed, so are your eyes
but now I see the sun, now I see the sun
yes, now I see it

I take this key
and I bury it in you
because you're unforgiven too


Tuesday, February 23, 2010

ο στόκος.

I like cookies... Pictures, Images and Photos

ο στόκος είναι χρήσιμος. βουλώνει τρύπες.
ναι, δεν θα με πείραζε να είμαι στόκος. ειδικά αν είναι να βουλώνω εσένα. εσύ; 
θα σε πείραζε να είμαι στόκος; και δηλαδή εσύ τί είσαι να πούμε
another brick in the wall και μου την βγαίνεις κι όλας. 

δεν μ ενοχλεί τίποτα πια. όλα περνάνε.
εγώ είμαι τρελή; οι άλλοι είναι τρελοί εμένα η ζωή μου βγάζει νόημα
μια χαρά. η δική σου; δεν σου φταίω εγώ πες...να κάνω κάτι δεν μπορώ πες.
δεν με θυμάσαι, ήμαστε μαζί χτες, πες το κι αυτό.
δεν πειράζει. όλα καλά.

από τότε που με είχε τυφλώσει το φλας και πήγαινα στο σκοτάδι μόνο με την μνήμη και τον θυμό
έχουν αλλάξει πολλά. όλο και αποκαθίσταται η όραση μου, όλο και αναγνωρίζω τα γνώριμα και τα ξένα πάλι.

δεν μ αρέσει να με τραβάνε συνήθως δεν βγαίνω καλή, αλλά δεν με ρώτησαν.
τώρα που την βλέπω ομως ε, τί να πω...
αφού είναι και γαμώ τις φωτογραφίες! είχε έμπνευση ο καλλιτέχνης.

λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα ;

First Lyrics First -- Vol.16

μου μαθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ

                                      και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω


αλλά δεν πειράζει γιατί τί είναι αυτό που αγαπώ το βλέπω, 
στέκεται εμπρός μου, καθε στιγμή
κι όπως ανοίγω τα χέρια και την αγκαλιά μου και το αφήνω να μου γλιστρήσει ελεύθερο
λύπη και ανακούφιση. ισορροπία. 

μα ό,τι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες 

                                   το βλέπω τώρα καθαρά πως είναι αργά για αλήθειες


η ζωή είναι επιλογές και όχι συμπτώσεις. 
πρέπει να πάρω το κύμα κι ας ξέρω.
πρέπει να το πάρεις κι εσύ. 
πνιγήκαν όλοι όσοι γνωρίζουμε. όλοι. οι καλύτεροι, πνιγήκαν κι αυτοί. 

με εξουσιοδότησαν με μια ζωή να τη ζήσω όπως την θέλω.
μα πως αλλιώς θα μπορούσα να την ζήσω; 

όλη μου η ζωή συνενοχή και πως γουστάρω 

                            τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέματα

δεν ξεχνιέμαι όπως νομίζεις. κι εγώ για την πλάκα είμαι εδώ. για την φάση, 
για την καύλα, για τον χαβαλέ. για το παιχνίδι. 
ούτε κολαση ούτε παράδεισο μαζί μου δεν θυμάσαι. 
αυτά τα κουβαλάς μέσα σου, είναι τα ρέστα σου! 

σήκω τώρα να πάμε να κάνουμε και καμιά δουλειά. εκτονώνει τα πάντα όλα.

Monday, February 22, 2010

λάθη

πολλά λάθη
κι άλλα 
πάμεεεεεεε
κι άλλα λάθη 
παντού λάθη 
συνεχώς
λάθη 
να δει το μάτι σου 
τι να κάνω; 
να τις κόψω;
χα.χαχα
λεω να καθίσω
και να το σκεφτώ
λίγο ακόμα
(αν δεν σε πειράζει)

σε παρακαλώ αν μπείς στον πειρασμό να αφήσεις comment οτι σε πειράζει
μην το κάνεις.
δεν θα το αντεξω. χαχαχαχαχα
μην μου πείς γιατί κλαίγομαι, γιατί κλάνω. σορυ ...


πάρε κι ένα παραλήρημα γιατί δεν κοιμήθηκα πάλι όλο το βράδυ.
ναι δεν τα λέω να με κράξεις ευχαριστώ
είμαι ενθουσιασμένη. όχι που δεν κοιμάμαι, που έχω όλες αυτές τις όμορφες σκέψεις
που δεν μ αφήνουν να κοιμηθώ!(όχι, όχι τα λάθη! τα λάθη τα βλέπεις εσύ! χαχαχαχα)

τί είχα πει; α ναι. βολίδα σε κανόνι αναμένη χα. χαχα
ακόμη εκεί λοιπόν. ακόμη με την άκρη του φιτιλιού αναμένη. με τον αέρα να μας φυσά.

Sunday, February 21, 2010

η μέρα που...

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

...ποιός χέστηκε αν θα έφτανε!

εντάξει για να είμαι ειλικρινής, σε θυμάμαι να ψελλίζεις με συστολή την ευχή τούτης της μέρας αλλά εμένα νόμιζα καθόλου δεν με υπολόγισες. τί χαζή. κι έχει τόσο ήλιο. λατρεύω ήλιο!!

στο παρελθόν κοιτάζω να με βρω δεν είμαι εκεί...

                                     ...και απορώ, αν είχαμε ποτέ συναντηθεί

μα φυσικά και είμαι ιδέα και όχι ανάμνηση. το ήξερα αυτό.
αν είχες δίκιο; όχι. επειδή κι εμένα έτσι θα με βόλευε τότε; απαπαπαπαπαπα όχι. όχι δεν είχες.
ο παροξυσμός και η μισαλλοδοξία του πάθους, μας χαιρετάνε τώρα από το τζαμάκι του λεωφορείου.
στο καλό τους λέμε.
εμείς χρειαζόμαστε διακοπές  κι εκείνα δεν μας χωράγαν στις βαλίτσες.
με πολλή αγάπη τα στέλνουμε κατασκήνωση και στο επισκεπτήριο ήδη θα περνούν τόσο καλά που ούτε να μας φτύσουν.

γουστάρω ξαστεριά μα θα τρυφερολιμπίζομαι το συννεφάκι μου πίσω on time για την βροχούλα του.
μην ξεραθούνε και τα πάντα! μπορεί να είναι δύσκολο να σκέφτεσαι και τους άλλους πέρα από τον εαυτό σου αλλά διαφορετικά χάνεις όλη την πλάκα και την φάση. 

και πόσο αξίζουν τελικά

                                                         η αρχή, η σπίθα, η φωτιά...

κυνηγάω την ουρά μου, εσύ κυνηγάς την ουρά μου, μετά η δική μου γίνεται δική σου κ.ο.κ.
κυνηγάμε κι οι δύο, μέχρι να μας κάνει διαφορά. 
μετά κουραζόμαστε πεφτουμε χτυπάμε τα χέρια μας κι απαιτούμε τις ουρές μας πίσω.

από ποιόν.
είμαστε τόσο γελοίοι, σήμερα θα χαχανίζω όλη την μέρα μαζί μας.
σήμερα που μας κοίταξα με τόσο φως και από το πλάι, τί πελώριες μύτες τελικά!

Saturday, February 20, 2010

turn your lights down low

turn your lights down low
and pull your window curtains
oh, let Jah moon come shining in -
into our life again,
sayin': ooh, it's been a long, long time
I kept this message for you, girl
but it seems I was never on time
still I wanna get through to you, girlie,
on time - on time.
I want to give you some love
I want to give you some good, good lovin'
oh, I - oh, I - oh, I
say, I want to give you some good, good lovin'
turn your lights down low
never try to resist, oh no!
oh, let my love come tumbling in
into our life again
sayin': ooh, I love ya
and I want you to know right now
'Cause I - that I -
I want to give you some love
I want to give you some good, good lovin'

το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο

jeff thomas Pictures, Images and Photos

είναι...
                                                   δύο άνθρωποι που κάνουν έρωτα :-)
τι περίμενες;;;;;

sometimes you wonder if this fight is worthwhile...

                            ...listen to your heart there's nothing else you can do

και δεν θέλω αηδίες ότι ασχολούμαστε με το πουλί μας όλη την ώρα. 
εκεί δίνονται οι σημαντικότερες μάχες. αυτές για την ψυχή, τον χαρακτήρα, τις επιθυμίες και τα μυστικά. τί να κάνουμε δλδ; άμα θέλουμε χαρτζιλίκι δουλεύουμε μεροκάματο. αλλά όχι στον έρωτα σορυ.
είμαστε νέοι ναι γιατί να το κρύψουμε; 
ούτ εμείς θα μείνουμε νέοι για πάντα, ούτε όμως μας το έχουνε κρύψει.
είναι όλο εκεί έξω...

I don't know where you re going and I don't know why,

                                  listen to your heart before you tell him goodbye

από μικρή ήθελα να μεγαλώσω και να μην ξεχάσω.
καλά το πάω γιατρέ μου, τί λέτε κι εσείς; η μαμά μου μου το είχε αφιερώσει αυτό το τραγούδι. πού να ξερε... χα. χαχα. 

the scent of magic the beauty that's been

                             ...listen to your heart when he's calling for you
                                               
συγγνώμη στους περαστικούς μου,
δεν ξέρω αν μιλάμε για το ίδιο πράγμα. αν καταλαβαινόμαστε.
κάποιες στιγμές με ενδιαφέρει, άλλες καθόλου, μου φαντάζει ακόμα και περιττό. 
δεν γουστάρω να ψάχνω αφορμές για να προχωρήσω στα αυτονόητα. ούτε να ονομάσω 
τις αιτίες με ενδιαφέρει άντε πάλι! 

καλά το έλεγε το ανέκδοτο. το μυστικό της ζωής 
είναι η λίμνη.



Friday, February 19, 2010

grounded.

έχει γεύση και μυρωδιά. είναι μία ξυνίλα και μυρίζει σαν τετράποδο κατοικίδιο. 

μα πού πήγε η Εδέμ οεό; 
στα πατώματα χαχαχαχα και το στρώμα και το πάπλωμα και τα ογδονταδύο μαξιλάρια
μέσα τους να προσπαθώ να την σηκώσω ενόσω η μία αποτυχία διαδέχεται την άλλη για έξι μέρες σερί (είναι σοβαρό).
σε αυτή την φάση μου σκάνε ξεχασμένες σοφίες ενώ κάνω μπάνιο, από μεγάλα μυαλά όπως ο Γιώργος Μαζωνάκης που πολύ σωστά είχε πει "μερικές φορές πρέπει να φτάσεις στον πάτο για να ξανασηκωθείς". ή ενδεχομένως όπως έγραψε ο dr. Johnson "He who makes a beast of himself gets rid of the pain of being a man" μην φρικάρεις θα συμπληρώσω και σηκώνεται άνθρωπος δυο φορές μετά.

εμ τί περίμενα τέτοιες ώρες; τέτοια λόγια...
με τις Αλκυονίδες σκάει η πρώτη ιδέα ότι και καλά είναι άνοιξη, πριν την εκτόνωση της άνοιξης και την ολοκληρωτική παράκρουση του καλοκαιριού. 

την πατάω, νομίζω πάλι ότι οι μύξες μου τρέχουνε απ την γύρη και φτερνίζομαι από την σκόνη 
αλλά ούτε καν.
βγαίνω με το κοντομάνικο, τα γυαλιά πλέον must, κοιμάμαι χωρίς κάλτσες και αυτά είναι μόνο όσα είχα παρατηρήσει μεχρι πέρσι. και είναι και το άλλο. νομίζω ότι τα λουλουδάκια και οι πεταλουδίτσες ζουζουνίζουν αλλά δεν είναι έτσι. είναι πιο έξυπνα τα πλάσματα από εμένα δεν μπερδεύονται!...

αναλογίστηκα κατι συγκεκριμένες αλκυονίδες φυσικά, αυτές του 2003.
εντελώς τρελαμένες.
τα θέλανε όλα δικά τους. πέντε ήταν μόνο στον αριθμό αλλά θρασύτατες. 
σχεδόν μου κλείσανε το σπίτι! τελικά -τί λέγαμε για την παράκρουση του καλοκαιριού;- εκείνο το καλοκαίρι μου έβαλε λουκέτο. 

ο να βάλει το του τι θα μου ξεράσουν φέτος. καμιά μπουλντόζα στο κεφάλι θα μου ρθει. 
σου λέει μετά, γιατί το καλοκαίρι κλείνεις το σπίτι και πας στο στο νήσι ούτως ή άλλως.
αφού φτάνεις να μην την παλεύεις με όλα τα υπόλοιπα που είναι γύρω από το σπίτι σου όλο τον υπόλοιπο χρόνο και στο τέλος, σ ενα καύσωνα που δεν αντεχεις το πετσί σου (χοχοχο), κλείνεις και το σπίτι και φεύγεις. σιγά την απώλεια αν είναι το ξανανοιγείς ή γυρνάς  στο πατρικό σου.
ε δεν πάει έτσι κυρίες αλκυονίδες μου!
φέτος τους την έχω στημένη για τα καλά (γιατί νιώθω τώρα ότι θα γελάσουμε πολυ;...)

εμετοί παπαραλιάτης τελευταία δύο επεισόδια σύνολο: 7 (αρκετά καλά τα πήγε)

δεεεεεεν τελειώνει ο χειμώνας ακόμη. μόνο οι μυγδαλιές μου είπανε έχουνε μπερδευτεί εγώ μυγδαλιά δεν είμαι. μέχρι κλαίουσα ιτιά με λες. για την ακρίβεια με είπε ένα personality test κάτι άλλες πατωματένιες μέρες χιχι. κι αυτό είναι το κομματάκι μιας ευχής που δεν σου χρειάζεται μα πετάει έξω εκείνα που θα την έκαναν να πραγματοποιηθεί και στουμπώνεται άυλη κι άχρηστη να καμαρώνει, σαν ιδέα. 

μετράω με πιο πολύ μέτρο. κι ας έχει το πόδι μου βαρύνει.
κι επειδή θέλω να κλείσω με μία χαρούμενη νότα. 

αφού δεν ακούω και χατζηγιάννη πάλι καλά...  


Wednesday, February 17, 2010

everybody's got to learn sometime


Change your heart
Look around you
Change your heart
It will astound you
I need your lovin'
Like the sunshine

Everybody's gotta learn sometime
Everybody's gotta learn sometime
Everybody's gotta learn sometime

Tuesday, February 16, 2010

στον εξευτελισμό.

Photobucket



μου πεσε. καιρός ήταν...
για να μου σηκωθεί τώρα θα χρειαστούμε γερανό. στην καλύτερη. 

αμαν πια μ αυτή την σιχαμάρα του ανθρώπου προς τον εαυτό του. 
δηλαδή ό,τι δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. το παρατηρησαμε, το βιώνουμε 
γιατί δεν το δεχόμαστε; πώς κάνουμε έτσι;
και ξέρεις τί δεν φαίνεται να προσαρμόζεται και να επιβιώνει. η φύση! 
ο άνθρωπος ίσα ίσα ζει όλο και περισσότερο... 
τον έχουμε βάλει κάτω και τον πατάμε για μένα είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα στον κόσμο!

αστο καλό πια. 
παράσιτο τον λέμε, ηλίθιο όλη την ώρα, πληγή του πλανήτη, ανήθικο, ανάξιο, βρώμικο κι ελεεινό.
εκείνος παλεύει με την άρνηση, το τίποτα. πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό;

ν απογοητευτώ; από ποιόν; από αυτόν που με κάνει να χαμογελώ;
η επιστήμη μας έχει φτάσει να αποδεικνύει ότι όλα είναι ένα και στον άνθρωπο αυτό ακόμα ακούγεται 
υστερικά ρομαντικό ! μήπως είναι συνομωσία; για σε παρακαλώ!!

το κομμάτι του ανθρώπου που αρνείται, περνάει στο χάος αυτούσιο και υπάρχει 
στα ανείπωτα για πάντα. υπάρχει όμως. γι αυτό και μπορεί και αρνείται έτσι πεισματικά να το αφήσει  
ελεύθερο, να το αποδεχτεί. να ανθίσει. και να πεθάνει. 
μέσα στο άχρονο θα είναι πάντα ασφαλές. λέμε τώρα... 

τίποτα δεν μπορείς να κάνεις για να προστατέψεις τα παιδιά σου από τον κόσμο. 
παρ το απόφαση. ούτε από σένα δεν μπορείς να τα προστατέψεις τον ίδιο.

απλά ούτε για τις γέννες μας παίρνουμε πλήρη ευθύνη ακόμη. 
μα φύσικα. πώς αλλιώς... 



Monday, February 15, 2010

ένα παιχνιδάκι

ας παίξουμε.
Πόσο κομμάτια έγινα χθες;;;
τα καρναβάλια μας τελειώσανε κι ας μην ντύθηκα φέτος.

ξύπνησα στο πάτωμα με τα ρούχα, το πάπλωμα από το κρεβάτι να με κρατάει αγκαλιά.
μαζί με τα απομεινάρια νερόβραστου αστρακίου, την ανοιγμένη coca cola  και την λεκάνη που κείτεται ακόμη λίγο πιο πέρα από την μούρη μου, λένε ότι προφανώς έχω φίλους.

το γεγονός ότι το delivery δεν το σηκώνει για καφέ και σαντουιτς σήμερα, μου λένε ότι προφανώς
έχω κι εχθρούς, τούτη την Δευτέρα. για την ακρίβεια παίρνω τους δρόμους να πάρω το σάντουιτς μόνη μου και πώς του ήρθε... λάμπει ο ήλιος. ο θερμαικός φυσιέται απ την σωστή κι όχι μόνο μπορώ ν αναπνεύσω πλάι του αλλά βλέπω και μέχρι τον ξεχασμένο πάτο του! ένα τραγούδι μου παίρνει το μυαλό γιατί τ αυτιά μου παραείναι ευαίσθητα σε αυτή την φάση. εξάλλου εννοείται δεν πήρα κινητό.

θάλασσα πλατειά, σ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
θάλασσα βαθειά, μια στιγμή δεν ησυχάζεις
λες κι έχεις καρδιά, την δική μου την μι κρου λα την φτω χειάααααααα

μα πόσο κομμάτια έγινα χθες; μετράμε πόντους.

θυμάμαι κάτι αρχικά κονιάκ στο σπίτι με την φίλη, θυμάμαι και μιαμισι βότκα και δυο σφηνάκια τεκίλα (αυτά μου την κάνανε, το αποφασίζω και τους γαμώ το σπίτι) στο μαγαζί.
και φτου ρε πούστη μου πάλι δεν ξεβάφτηκα, σούρα θα είναι η μούρη μου σε δέκα χρόνια.

το κρουασάν με μανούρι, ντομάτα αγγουράκι και καπουτσίνο το πέτυχα κι όσο το ετοίμαζε η κοπελιά μία με ρώτησε αν κάτι έχει η μέση μου γιατί έκανα να γείρω στο πλάι κι αφού της είπα "όχι, απλά είμαι χθεσινή" μπήκανε κι οι μπάτσοι μέσα κι ένιωσα τόσο καλά που δεν είμαι μία από αυτούς.
και πήρα κι ένα καρέλια κασετίνα χρυσή για το μνημόσυνο που δεν πήγα

λέει επάνω το κάπνισμα σκοτώνει κι εγώ σκέφτηκα "ας ήταν μόνο αυτό..."

θυμάμαι.
να πέφτω στον δρόμο με τον κώλο στα νερά, πάνω από μία φορά, να μην βλέπω τίποτα,
να βρίζει η Γιώτα τον ταξιτζή που δεν μας πήρε γιατί φοβότανε μην του ξεράσω τα καθίσματα.
τέλος, να κλαψουρίζω στο σπίτι ότι να ξεράσω άλλο δεν μπορούσα
και να δέχομαι απειλές πως θα με πάνε στο νοσοκομείο.

τελικά τίποτα δεν έχασα πάλι. όλα τα θυμάμαι.
και το πώς ξεκίνησα, για να ξεχάσω εσένα. έστω για λίγο...

πέρισυ τέτοια νύχτα και την προηγούμενη, πάνω σου είχα πέσει πάλι.
μου σκασαν όλες οι μνήμες, τις συζήταγα κι αυτές στο μπαρ, πόσο ηλίθια ήμουνα
και τότε, πόσα τα ρακόμελα και τότε, πόση η βόλτα με τα πόδια θησείο-γκάζι και πίσω
πόσο εκτός χρονοδιαγράμματος, πόσο ασυντόνιστη.
τουλάχιστον φέτος ήμουνα πιο συντονισμένη. με τον εαυτό μου, τον ήλιο, τον καπουτσίνο, την θάλασσα και τον αέρα κι έτσι όπως άραζα στην άκρη και γελούσα μόνη μου σκέφτηκα

αυτό είναι τέχνη!

Sunday, February 14, 2010

μην βρυκολακιάζεις.

Photobucket

μείνε άνθρωπος.
φάε σκοτάδι να χεις. να ξέρεις και πώς είναι. εσύ τα χωράς όλα.
εδώ γεννιούνται οι θυμωμένοι, κι εκεινοι που χτυπάνε πίσω. τι κι αν κάποιοι πουλιούνται εχθροι του φωτός και βρυκολακιάζουν, κι εκείνοι φοβισμένοι είναι. ακόμη περισσότερο...

από παντού θε να περάσεις. μα τίποτα απ αυτά δεν θα ναι εσύ, ποτέ τους.
ίσως το χώμα μόνο κάποτε, αυτό να σε προδώσει τελευταίο,
ή να σε σώσει.

άσε τα κεριά και την θράκα σου γιατί τώρα βρέχει
και πρόσεξε όπου κρυφτείς από κάτω, πόσα χρωστούμενα θα σου ζητάει μετά.

γιατί ό,τι φαίνεται πιο χαμηλά από σένα να το βλέπεις,
από κάπου πιο ψηλά εκείνο ξέπεσε
κι ό,τι σου φαίνεται ν αστράφτει συνεχώς και να σ εμπνέει,
άντε να φτάνει ως την μύτη σου που δεν μπορείς να δεις.

και θα σου πω να μην κλάψεις τώρα. το κάνει ο ουρανός για σένα γι αυτό κρατήσου
θα ρθουν κι άλλα, λάσπες, δουλειές να επείγουνε και να σαι εξαντλημένος. τότε το συζητάμε...
αλλά δεν θα κλάψω για το σκοτάδι την χάρη αυτή δεν του την κάνω. όσο κι αν τα δακρυά του ρίχνει 
στους ώμους για να με βαφτίσει.

εγώ σ αγάπησα κι έφτασε η ώρα,  που για όλα τ άλλα πια είναι αργά.

put your lights on


hey now all you sinners
put your lights on, put your lights on
hey now all you lovers
put your lights on, put your lights on 

hey now all you killers
put your lights on, put your lights on 
hey now all you children
leave your lights on, you better leave your lights on

cause there's a monster living under my bed
whispering in my ear
there's an angel, with a hand on my head
she says I've got nothing to fear

there's a darkness living deep in my soul
I still got no purpose to serve
so let your light shine, deep into my home
god, don't let me lose my nerve

la illaha illa allah
we all shine like stars
la illaha illa allah
then we fade away



για να τελειώνουμε.

να τελειωνουμε

ο έρωτας και η ζωή είναι το ίδιο πράγμα.
κι αν φιλοδοξείς να ζήσεις πολλές αντί για μία, λογικό είναι να τις κοστολογείς φτηνά και να χαλιέσαι.

σε ρώτησε κανένας για να σε φέρει στον μάταιο τούτο κόσμο;
μήπως είσαι από αυτούς που δεν έχουν πει ποτέ, μάνα γιατί με γέννησες;
που δεν τους φάνηκε η ζωή τρύπα δίχως τέλος;
αν ναι, τότε άντε διάβασε τίποτ άλλο γιατί συγχύζομαι και μόνο που το σκέφτομαι πως υπάρχεις!

και όχι μόνο δεν πήρε την έγκρισή σου η ζωή για να σου χτυπήσει την πόρτα αλλά ενδεχομένως περνάς και αρκετή από αυτή λαχταρώντας κάποια άλλη και διαμαρτυρόμενος!
αποτέλεσμα; να μην την ζεις στο έπακρο. να μην την ρουφάς, να σε ρουφάει.
κατά τ άλλα, έστω και το παιρνεις απόφαση. γιατί πως να το κάνουμε, στο τέλος τέλος την γουστάρεις την πουτάνα. γουστάρεις και το πόσο μικρή είσαι αλλά μπορείς να υπάρξεις. και βρίσκεις και τις άκρες σου κι όσο πας πας τόσο δεν χάνεσαι.

ε το ίδιο και ο έρωτας. δεν σε ρωτάει, ούτε τον νοιάζει αν εσύ θα τον ήθελες κάπως αλλιώς.
στο τέλος της ημέρας, όταν έρχεται και αν χαλαρώσεις να πάρεις το κομμάτι σου όπως και στην ζωή,
σου δίνει πολλά παραπάνω απ όσα φανταζόσουν. κι επειδή είναι αληθινά, σου τρέχει η γλώσσα μέχρι το πάτωμα και ούτε σκέφτεσαι πια, ούτε αναρρωτιέσαι.

τώρα πως οι άνθρωποι έχουν καταφέρει να ζουν συγκαταβατικά και μίζερα μην με ρωτάτε.
σημασία έχει πως βρίσκουν πιο εύκολο να αυτοκτονούν στον έρωτα από ό,τι στην ζωή. αντί το ένα τ άλλο, πώς το σκέφτονται;
κι ας είναι το ίδιο πράγμα..
ζώντας και ψευτοζώντας. κουτσοπερνώντας...

Friday, February 12, 2010

First Lyrics First -- Vol.15


πες τώρα σ όλους αυτούς που δεν μας τα παν στα ίσια...


                                   .....μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

γιατί έχω και δικαίωμα στο θυμό και την ξενέρα. όοοοολα μέσα. 
δηλαδή όταν γούσταρα ήτανε καλύτερα; για ποιόν;; εγώ πάλι εδώ είμαι και η διαφορά; 

γιατί είχα δικαίωμα στην διάρκεια. και ήταν ωραία πολύ μα τώρα κάτι τέλειωσε.

η ανακωχή κάτι σαν τα λάθη που αγαπώ. ιδεολογικά διαφωνώ αλλά αισθητικά απολαμβάνω. 
αναπόφευκτο παρ όλα ταύτα και για όσους ξέρουν, αναμενόμενο. παντού βολεύεσαι. όπου να'ναι. 

...θα δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια

                                                να πάνε να γαμηθούν ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν

τώρα γελάμε. τώρα χορεύουμε.
ανυποψίαστα σκάει η άπνοια και ο καταρράκτης.άντε καλά το ρεύμα του ποταμού είχε ήδη δυναμώσει  αισθητά και το βλέμμα έφτανε μέχρι την άκρη του. η πτώση μαγική γιατί είναι κι αυτή στα μέτρα μου.
εσένα σε βλέπω από κάπου πολύ ψηλά θες να πέσεις, μεγάλο το ρίσκο και με λάθος αντάλλαγμα.

πες με μια λέξη ό,τι αισθάνεσαι...

                                        ...όσο για τις καλές στιγμές μας να παν να γαμηθούν

γιατί όποιος σ έμαθε να ερωτεύεσαι έκανε πολύ καλή δουλειά αλλά που ήτανε όταν με συναντούσες αλήθεια; σου φευγαν ξώφαλτσες εκεί που εγώ στρουθοκαμήλιζα για χάρη σου. 
δεν μου το ζήτησες όχι. όχι στα ίσια. είχα αποφασίσει να πάψω να ζορίζομαι εκείνη την νύχτα κι εσύ σεβασμό κανέναν μπλα μπλα μπλα και στο τέλος φιλιά και γέλια απόλυτα. 

λοιπόν τι να πω κάθε μέρα πιο δυνατή νιώθω που υπάρχω

                                                    καθε μερα σχεδον εχοντας καρδιά βραχο

δεύτερος εφιάλτης καλώς τα μας, ύπνος ικανοποιητικός. τί είναι φυσιολογικό άραγε; μήπως αυτό...
χα. μέχρι και τηλεόραση έβαζα τώρα λίγο πριν την υπέρτατη νταγκλίτσα. ευτυχώς που δεν έχω

το κομμάτι όμως με κρατάει και πάλι 
μακάρι να μην ήταν έτσι αλλά η άρνηση μόνο χειρότερα μπορεί να τα κάνει. κι ύστερα, λύσεις 
απελπισίας, γρήγορες και ατσούμπαλες και βραχυπρόθεσμες. δεν είμαστε για τέτοια.


 



                                                        

a thousand kisses deep

the ponies run, the girls are young
the odds are there to beat
you win a while, and then it’s done
your little winning streak
and summoned now to deal
with your invincible defeat
you live your life as if it’s real
a thousand kisses deep

I’m turning tricks, I’m getting fixed
I’m back on boogie street
you lose your grip, and then you slip
into the masterpiece
and maybe I had miles to drive
and promises to keep
you ditch it all to stay alive
a thousand kisses deep

and sometimes when the night is slow
the wretched and the meek
we gather up our hearts and go
a thousand kisses deep

confined to sex, we pressed against
the limits of the sea
I saw there were no oceans left

for scavengers like me
I made it to the forward deck
I blessed our remnant fleet
and then consented to be wrecked
a thousand kisses deep

I’m turning tricks, I’m getting fixed
I’m back on boogie street
I guess they won’t exchange the gifts
that you were meant to keep
and quiet is the thought of you
the file on you complete
except what we forgot to do
a thousand kisses deep

Thursday, February 11, 2010

First Lyrics First -- Vol.14

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

κι εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό 

                                          να δω αλήθεια αν είσαι, όπως μου λέγανε κακό

αγαπημένε ξύπνησα με το κεφάλι στα πόδια και το μαμούνι μάντεψε
ακριβώς απέναντι... 

παίρνω κουράγιο και μπορώ και μετανιώνω

                          για όλα εκείνα που χα πει, στα βαριά δήθεν τραγούδια

και για το κάπνισμα. 
και την αρρώστεια. και ένα ένα τα δάκρυα. και το παιδί μέσα μου που μεγάλωσε 
για να σ αγαπήσει. και τον ενήλικα που μένει ανώριμος για να σε συναντάει και που δεν παίρνει 
ευθύνη. 
για όλα τα πράγματα στην ντουλάπα μου και για το αλκοόλ. 

για τα νυχτοπερπατήματα που από πριν ήξερα καθόλου δεν βοηθούσαν. 

μέσα μου κρατούσα 

                                                       ένα θαμμένο χρόνια μυστικό

κι όσο το ξέθαβε ο ήλιος σαν να χανε το χρώμα του 
κι όταν έφτασες το βλέμμα σου να ρίξεις έπρεπε να μαντέψεις τα μισά 
και να μ εμπιστευτείς οταν σου είπα εδώ ήταν το μπλε βαθύ και το κόκκινο πορφύρα...

τόση ενοχή που οι λέξεις βγαίνουνε και κυλούν στους τοίχους 
κάποτε στις νότες έκαναν παρέα και τρέχανε 
τώρα σαν κάτι από έξω να τις σέρνει και με το κεφάλι κάτω να προσεύχονται. 
τόση ντροπή για έγκλημα απ αλλουνού το χέρι δεν έχεις συναντήσει 
ούτε και τόση μεταμέλεια

ακόμη και ο διάολος για δικηγόρο έχει δικαίωμα 
και ποιοί είναι αυτοί που μου κουνάνε το κεφάλι και με δείχνουν. άντε στις αυλές και τα παιδιά σας κύριοι. άντε στο σπιτάκι σας το ζεστό. 
δεν είναι αυτά για σας θεάματα
δεν θα τ αντέχατε ούτε αν ο κόσμος όλος από αυτό κρεμότανε.

όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί 

                                           τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί                                                            

στην κορυφή της πυραμίδας μου το φίδι σου 
στον πάτο λάφυρα, μάγισσες, ήλιοι κι ένα πλοίο
στο ενδιάμεσο σκαθάρια, αιχμάλωτοι και μια κουπίτσα όλο μέλι.
να δω που πάμε, να το βρω, να το προλάβω, ξανά ποτέ να μην χαθώ. 
λες κι έγινα θεός στα ξαφνικά ναι το αισθάνθηκα κι αυτό 
κι αν ναι, τί άλλο μου απομένει; 

σ έχει προδώσει το αίμα

                                    που κυλάει ξωτικό

κι ούτε έχω ευθείες μα ούτε επιθυμώ. μόνο ανηφόρες βουνά και γκρέμι βλέπω 
έτσι γεννήθηκα 
την χλιδή σας να ενοχλώ και στα υπόγεια μαζί του να κυλιέμαι 
χωρίς ούτε στιγμή ν αναρωτιέμαι 
για τα ωραία σας, για τ αραχνούφαντα και τα χρυσά κουτάλια, για το σεις και για το σας, 
για τις εργάσιμες που πληρώνουν τις αργίες σας και τις πληθαίνουν. 
όλοι έχουνε κεφάλι να γυρίζουν και χέρια για να κλείνουνε τ αυτιά. 
στο καλό κι ο μικρός μου πρίγκιπας δεν τον ξέρω κι ούτε στάλα στ αλήθεια τον αγάπησα.
για ένα λόγο σέρνομαι κι εγώ, ταξιδεύω κολλημένη εδώ και μισώ τις υποψίες 
σνομπάρω τα ημίμετρα, δικαιολογώ τις απουσίες και σ αγκαλιάζω

ω ναι, 

σ αγκαλιάζω σφιχτά...


Wednesday, February 10, 2010

ό,τι και να θες

δεν θα σε προδώσω ό,τι και να λες
θα σου δώσω τώρα ό,τι και να θες

το χαμογελό σου με κάνει τρελό
όταν βγαίνεις έξω θέλω να κρυφτώ
ξυπνάς οτιδήποτε ερωτικό
απο κοινότυπο κάνεις καθε τί φανταστικό

δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό
μα εγώ θέλω να σε παντρευτώ
έπαψα να γράφω γι αυτά που πονώ
εύκολα στιχάκια τώρα τραγουδώ

ό,τι και να θες θα σου το δώσω
ό,τι και να λες δεν θα σε προδώσω

σταμάτησα να κλαίγομαι και να πονώ
όταν βρίσκει έξω δεν μελαγχολώ
ό,τι κι αν μου τύχει ξέρω
θα σ΄εχω στο πλευρό μου

θέλω να σου το πω
τίποτα δεν μας κρατάει εδώ

ώσπου μου δειξες τί σημαίνει σ αγαπώ
σ αγαπώ

let's conquer it all

from the size of our destiny 
to the lies of our enemies
we now together make it all 
a ground on which we laugh and crawl

am sorry if for you this ll never be the case
am sorry if you re always on the chase 
it s now the time you all doomed should know 
we conquer it all, we let it show

the ugly fate of who we are 
we leave it shine along our path
while play it true we meet no end 
we squeeze the crap out of our head

too long addicted to our mind
left nothing there to seek and find
we draw the sword a life to take
lay it rest boy the paranoia of the fake

substance consumed: We/Πονοκέφαλος και χρόνια καλά

Tuesday, February 09, 2010

για το τρελάδικο

pon and zi Pictures, Images and Photos

είμαι.
όλοι μου το λέγανε και δεν τους πίστευα.
άνθρωποι που με γνώριζαν από δέκα λεπτά έως δέκα και δεκαπέντε χρόνια
αναφωνούσαν σε ανύποπτες στιγμές και με διαφορετικούς τόνους και χρωματισμούς
-μα εμένα στο κεφάλι μου το ίδιο αντηχούσε-
"είσαι τρελή!"

κάποιοι το λέγανε με ενθουσιασμό, άλλοι με ανησυχία, ίσως κάποιοι με απορία για κάτι που θα τους έλεγα, άλλοι με συστολή (!!) κι ακόμη και με θαυμασμό μπορώ να πω πως
μου το έχουν ξεστομίσει κατά καιρούς.

τώρα για προσωπικούς λόγους που βαριέμαι να αντλήσω λεπτομέρειες από την πάρτη τους,
εγώ, το έπαιρνα για καλό.
ειδικά όταν συνέπεφτε με περιόδους που ήμουν στα χάι μου και το "είσαι τρελή" είχε καταντήσει γραφικό διότι έπεφτε καθημερινά δηλαδή και από όποιον -πραγματικά- νά'ναι
τόσο μ έβρισκα να λέω από μέσα μου "καλά πας".

ε να που έφτασα σήμερα να το πω μόνη μου στον εαυτό μου.
και όχι, τούτη την φορά δεν με το πήρα ως κοπλιμέντο. (χμ χμ)

αφού κατάφερα να γυρίσω πάλι το βιολογικό μου ρολόι ύστερα από τρεις ολόκληρες εβδομάδες
που κοιμόμουν εννιά το πρωί και ξυπνούσα λίγο πριν δύσει ο ήλιος (ενώ είχαν προηγηθεί άλλες τρεις ωραιότατες με ωράριο που θύμιζε κορίτσι που δουλεύει στο cosmo)
έτσι, με την χαρά που ξύπνησα στις έντεκα παρά δέκα κυρία η δικιά σου και χωρίς ξυπνητήρι, κι αφού είχα μία κατά τα άλλα άκρως απολαυστική μέρα με φίλη, σουπερ μαρκετ και το chariots rise στο repeat,
έτσι, μεταξύ δεύτερης και τρίτης βραδινής ντάγκλας,
ένα μικρό μαμούνι που εντόπισα πάνω από το κρεββάτι μου με έκανε να ξοδέψω ΟΛΟΚΛΗΡΗ την υπόλοιπη νύχτα γράφοντας για τον έρωτα και τον πόλεμο.
ή βασικά για τον δρόμο. στον έρωτα. και στον πόλεμο. και στην ειρωνεία του θανάτου.(ζντόινγκ δλδ)

γιατί ρε γαμώτο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

δεν μπορεί να φταίει αποκλειστικά το μαμούνι, σίγουρα αποτέλεσε μια απλή αφορμή.

καλά το κατάλαβες. εχω τρελαθεί. έχω χάσει τα λογικά μου.
τόσο πολύ πια ούτ εγώ να μην μπορώ να το παλέψω; εντάξει όσοι με ξέρουν με έχουν συνηθίσει κι όσοι δεν με ξέρουν ή τρέχουν μακριά απ το φόβο τους ή που μου λένε ένα σωρό ωραία πράγματα δεν βάζει ο νους σου...

μέχρι τώρα μια χαρά την πάλευα έτσι. εσύ φταις.
ναι εσύ φταις. που δηλαδή έστω και δεν φταις εσύ. ο έρωτας τα φταίει. τι μαλακία!!!!!!! :ppp
πού μένει να του στείλω το εφτασέλιδο, που τουμπάνιασαν τα μάτια μου να το συντάξω μπας και αναθεωρήσει και με λυπηθεί;

ανεβαίνω από το υπέρτατο χάι και πέφτω στην τρομερότερη μιζέρια μέσα σε ένα επεισόδιο the big bang theory. και δεν είναι ότι φταίει η σειρά. η σειρά γαμάει κώλους...
και ξέρεις τι παρατήρησα; όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο γρήγορες είναι οι εναλλαγές από το χάι στην μιζέρια και τούμπαλιν. άσε που πλέον δεν παίζουν ρόλο μόνο τα γεγονότα που έχουν σχέση με μας. προφανώς έχουν μπει στο παιχνίδι και εξωγενείς παράγοντες που αδυνατώ να αναγνωρίσω προς το παρόν. (μα με το big bang theory??wtf..)

ναι εντάξει είμαι πολεμιστής. ναι εντάξει αντέχω. ναι αναγνωρίζω ότι χωρίς αγώνα και με βόλεμα κανείς δεν πηγε πουθενά. ναι είμαι υπεύθυνη για τις πράξεις μου και κανέναν άλλον δεν κατηγορώ.
αλλά που θα πάει αυτό (εαυτέ μου σε ρωτώ! και καλά ότι με νοιάζει, μούσι)

κι εγώ τώρα έχεις καταλάβει, δεν είναι ότι θα πιεστώ με τα συναισθήματά μου απλά δεν γίνεται!
με την έννοια ότι δεν μπορώ να τα στριμώξω σε μια γωνία και να κάνω πως δεν υπάρχουν
συνεχίζοντας την καθημερινότητά μου. πες το σοφία, πες το πρόληψη κατά του καρκίνου
πάντως θέλω δεν θέλω κάτι τέτοιο δεν γίνεται καρατσεκαρισμένο. ούτε πρόκειται να παραδώσω τα όπλα, την μάχη και τα πιστεύω μου απλά επειδή έχω αυπνίες. στους πολέμους έχουν χαθεί ζωές λέμε! υπάρχουν και αξίες και ιδεώδη δεν θα τα φτύσω εγώ στην μούρη σε μια στιγμή αδυναμίας και για λίγο ραχάτι.

μα κι εσύ είναι ανάγκη κάθε φορά που σε βλέπω να είσαι και καλύτερος; δεν μπορείς εκεί πέρα να χαλάσεις λίγο, να γελάσει το χειλάκι μου χαιρέκακα, να ελευθερωθεί η καρδιά μου,
να γλιτώσω το τρελάδικο στην τελική; μα κάθε φορά; μα τόσο καιρό;
κάνε ενα καλό και ρίχ το στο γυαλό!

οοοόχι γιατί ακριβώς την στιγμή που θα ξενερώσω τσουπ! πετάγεσαι. δεν προλαβαίνω η δύσμοιρη να κλαφτώ καλά καλά.(και καλά..λες και δεν βλεπεις ολόκληρο blog μπροστά σου!) άσε που προσπαθώ να ξενερώσω με το ζόρι (μπας και τσουπ πιο γρήγορα)
πράγμα που η όλο και πιο ανοδική πορεία των συναισθημάτων μου καθιστά αδύνατο! δηλαδή τί θα γίνει αν ξενερώσω τελείως; μήπως θα πέσουν τα κάραβια μου έξω ή μήπως θα πέσουν τα δικά σου αφού εσύ χέστηκες ή μήπως η μοίρα τα κάνει όλα
ή ο μικρόκοσμος του καθενός είναι τελικά υπερβολικά μικρός και τα φέρνει όλα σβούρες σβούρες.

ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!!

με το που φεύγεις ξαφνικά από το ζεν που χαν έρθει, σταδιακά διαλύονται.
και δεν είναι καν πως εγώ έχω καμία αξίωση να σε κρατήσω (δεν ξέρω τι θα σε έκανα και να προσπαθούσα και να το κατάφερνα το πολύ πολύ να σε τάιζα κάτι...)! ό,τι θες θα κάνεις, εγώ μαζί σου αλλά
το νερό κόβεται πάνω που πάω να λουστώ, μαμούνια εμφανίζονται από το πουθενά (το'παμε), το χέρι μου θυμάται να το πιάσει η υγρασία και πονάει πάλι, ο ελληνικός χύνεται, κάθε που πάω να ξεχαστώ βρίσκω άλλη μια σου τρίχα (κι αυτό γίνεται δυο μέρες α μα πια πόσες είναι), το laptop μου κολλάει οχτώ φορές πιο συχνά και μου σκίζεται και το καλσόν.

δεν είναι ότι δεν επανέρχομαι. επανέρχομαι αλοίμονο αλλά τί να το κάνω αφού πάλι όταν χτυπάω κορυφή εσύ τσουπ! δηλαδή είτε χάλια να μαι είτε τέλεια μία η άλλη είναι για μας. τουλάχιστον ξέρω πως όταν δεν τσουπ δεν είμαι αρκετά ούτε το ένα ούτε το άλλο!

έχω μπει στο rabbit hole...
πήρα το χαπάκι και γυρισμό δεν έχει... 
για όσους ζηλεύετε έχετε δίκιο
αλλά κι εγώ δεν έχω άδικο που και που να νοσταλγώ γκρινιάρικα το επιφανειακό μου matrix και τις ευκολίες...έτσι ανώδυνα, περιστασιακά και στο απ έξω απ έξω...

ακόμη κι αν θα παιρνα το red pill να χα την επιλογή ξανά χίλιες φορές.
after all.. we are the one :) if not us who?

Monday, February 08, 2010

the chariots rise


I've never felt this way before
I have seen so many islands
I've never felt this way before
so in this song here I describe him

the chariots rise up high in the sky
what grace have I to fall so in love
what a wonderful dream it seems to be
cause I love him

I took my notes of past excursions
I read them through once more
only to find them all diversions
from the one true love in store

though I have been waiting long
and they have all been wrong
now I find in the end
with him I need not pretend

Saturday, February 06, 2010

το όνειρο.

jeff thomas Pictures, Images and Photos


είχα γενέθλια και ήμουν στο σπίτι μου.
δεν ήτανε το πατρικό μου, ούτε αυτό που μένω τώρα, ήτανε το σπίτι μου και γύρω μου ήταν λίγοι και εκλεκτοί.

ήταν πεντακάθαρο, το είχα κάνει με την γλώσσα και την ψυχή μου ν αστράφτει, δεν είχα προλάβει να πάω για ψώνια όμως κανέναν δεν πείραζε κι είχα μόνο ένα μπουκαλάκι κονιάκ που κανείς μας δεν θα πινε.

είχα γενέθλια και ήρθανε φίλοι να μου ευχηθούν.

κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και είναι εκείνη. η πιο μοναδική μου απ όλους. εκείνη που θα της συγχωρούσα τον φόνο μου και μετά θα πήγαινα μάρτυρας υπερ της στο δικαστήριο. μου είπε θα έρθει και θα φέρει και την παρέα της. η χαρά και η έκπληξή μου με κάνανε να χοροπηδάω στο σαλόνι.

από την πόρτα του ασανσέρ βγήκε πρώτη και ύστερα οι φιγούρες οι άγνωστες έμοιαζαν να μην τελειώνουν. θυμάμαι το πρώτο ψήγμα αγωνίας που με έκανε να πω 'μα καλά πόσοι είστε;' αλλά η ευτυχία μου που είχε φανεί εκείνη ήταν τόση και το σπίτι μου ανοιχτό για όσους μαζί της έφερε. μέχρι και που γελώντας είπα και με κάποια συστολή 'έχω κι ένα μπουκάλι κονιάκ!'...

δεν γύρισα το βλέμμα μου πολλές φορές μες το δωμάτιο πριν το κέφι απογειωθεί.
ο dj είχε στήσει μηχανήματα και βάραγε αυτές τις μουσικές που προσωπικά καθόλου δεν μ αρέσουν αλλά ο κόσμος ήτανε πολύς.
πάω να του πω να το χαμηλώσει λίγο θα μας βρίζει η γειτονιά κι ίσως έρθουνε και οι μπάτσοι
μα τότε μια άλλη φίλη μου με πιάνει ενόσω δυο τρεις ακόμη μου κάνανε νόημα με τα μάτια και μου λέει πόσο μεγάλο όνομα είναι αυτός ο τύπος ο dj και καλύτερα να είμαι φιλική μαζί του ποτέ δεν ξέρεις. εκτός από dj ήταν και δημοσιογράφος και κάνανε σαν να ήταν πρώτο όνομα όχι μόνο στην αθήνα μην χέσω αλλά σε ολόκληρη την γη. 

του είπα να το χαμηλώσει και με ύφος μπλαζέ έκανε πως δεν με άκουσε. ξεχνάω τους μπάτσους και την γειτονιά όλοι δικαιούνται ένα πάρτυ στην τελική και σηκώνω το βλέμμα γύρω.

βλέπω ανθρώπους να ανοίγουν το ψυγείο και πάνω στον εκστασιασμό τους να βανδαλίζουνε τα πάντα. χυμένο το γάλα μου παντού, στον πάγκο της κουζίνας, μια κοπέλα με σώμα ογδοντάχρονης σκορπάει τα λουλούδια μου ανεβαίνοντας την σκάλα γυμνή και σαν να βρίζει κάποιον που μόνο εκείνη μπορεί να δει.
ένας νάνος ημίγυμνος και τουμπανιασμένος τόσο που νόμιζες το στήθος του το πήρε από άλλο σώμα, με σπασμένες τις αρθρώσεις μα με τεράστια μυική δύναμη, κάνει κυματισμούς ξαπλωμένος στο πάτωμα υπό τις εντολές ενός άλλου.

πού είναι η διασκέδαση όεο;
στο ντουλάπι πάνω από το ψυγείο είναι το δαχτυλίδι μου. πρέπει να τους προλάβω πριν το βρούνε την ώρα που θα σπάνε το ντουλάπι και χαθεί για πάντα. δεν ανησυχούσα μην το κλέψουνε, θα ήταν αδύνατο γι αυτούς να αναγνωρίσουν την αξία του. απλά θα χανότανε μέσα στους εμετούς και τις αηδίες τους.


τα κατάφερα.
χώθηκα στα μηχανήματα και έκλεισα την μουσική με το έτσι θέλω. τώρα έμενε να τους πέταξω όλους έξω με τις κλωτσιές.
δυστυχώς ως συνήθως μου συμβαίνει όταν φορτίζομαι όσο όνειρεύομαι, δεν είχα φωνή
αλλά ούρλιαζα "ζώα, εξαφανιστείτε. φύγετε. ΤΩΡΑ. όλοι, κι ΕΣΥ" της έλεγα,  "το πάρτυ τελείωσε. τον πούλο! ζώα, σιχαμένοι..ζώα.." αλλά ευτυχώς είχα την γλώσσα του σώματος κι έγινα κατανοητή μέχρι και στον τελευταίο.

μείναμε πάλι όσοι ήμαστε στην αρχή, όσοι είχανε έρθει για τα γενεθλια μου.
κι ήτανε και μια κοπέλα ακόμη, καθισμένη στην πολυθρόνα
με κοιτάει και μου λέει
"δεν ήμουν εδώ, εγώ τώρα ήρθα. αλλά φυσικά έχεις μάθει να με κατηγορείς. αλλά δεν ήμουν εδώ,
τώρα ήρθα."

ξάπλωσα στον καναπέ γνωρίζοντας πως ο τρόπος που θα γιόρταζα εκείνα τα γενέθλια ήταν καθαρίζοντας την καταστροφή που ο όχλος Της άφησε πίσω.
νιώθωντας τόσο χαζή τελικά για την καλοπροαίρετη συμπεριφορά μου. τόσο χαζή πραγματικά...

Thursday, February 04, 2010

κι ας μη σώσω.

jeff thomas Pictures, Images and Photos

βρε ας πάνε όλα κατ ευχήν κι ας μην σώσω να γράψω ούτε μια λέξη ξανά
σιγά την απώλεια

κι άλλοι πάντα θα πονάνε και θα προσπαθούν να βγουν κι άλλοι που πονάνε εξίσου θα πιάνονται απ τα χέρια κι απ τις μουσικές κι απ όλα τα εργαλεία που για να γυρίζεις τούμπα μας έχουνε δοθεί.
κι άλλοι με ψυχή βαθειά θα σου κρατάνε συντροφιά όταν θα κλαις με τα χέρια στο πάτωμα

δεν θα γίνει και αυτοσκοπός ο πόνος μην τρελαθούμε άνθρωπε.

κι οι μαμάδες ανησυχούν αν τα παιδάκια τους θα είναι ευτυχισμένα

όλοι σε τούτη την ζωή θα πάρουν την μερίδα τους
και τα παιδάκια σου το ίδιο
αν φοβηθούνε να πονέσουν θα φοβηθούν και να χαρούν όταν θα έρθει η ώρα

εφόσον είναι όλα εδώ και γύρω
κι εφόσον είναι αιώνια 
ανησυχίας λόγος κανένας δεν γεννιέται

ας πάνε όλα κατ ευχήν κι ας μην σώσω να γράψω ούτε μια λέξη ;)

Wednesday, February 03, 2010

άτιτλο -



κοίταζες να μείνουμε όπως πρώτα
κοίταζα να είμαι διαφανής 
κι αν είναι απόψε ο λόγος μου επιφανής 
συγγνώμη δεν σ αγάπησα πιο λίγο

αν είναι να χαθούμε μωρό μου  και να ερωτευτούμε 
η γη θα σβήσει σαν άλλο αστέρι και θα τα ξαναπούμε

Monday, February 01, 2010

το χρυσόψαρο


Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα
και μια γατούλα μούρλια θηλυκό
πρασινομάτα και κοκκινομάλλα
αρχίσαν ένα παιχνιδάκι ερωτικό

Η γάτα λέει για δες το κοροϊδάκι
επίστεψε ότι εγώ το αγαπώ
Μα λέει και το κουτό χρυσοψαράκι
η κούνια που σε κούναγε πωπωπωπω!

Κι αν σ αγαπώ δε θα σου το πω
το χω για κακό να μην έχω μυστικό
κι αν σ αγαπώ δε θα σ αγαπώ
αν θα σου το πω ότι έχω μυστικό

Μα παίξε παίξε το ίδιο παιχνιδάκι
νιώθει η γατούλα έρωτα κρυφό
και γίνηκε αυτή το κοροϊδάκι
κι ατσίδα έγινε το ψάρι το χρυσό

αυτά τα λέει ένα τραγουδάκι
που τραγουδιέται σ εύθυμο σκοπό
αντί να φάει η γάτα το ψαράκι
το ψάρι τρώει τη γατούλα π αγαπω

Template by:
Free Blog Templates