...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Monday, December 19, 2011

η τίγρης


έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ
τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει
μα ελπίζω να φιλιώσει, καιρό με τον καιρό

έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου, για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω
για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της
μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

καμιά φορά απ το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι
σχεδόν αγαπημένοι, καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα
σαν την στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

Thursday, December 08, 2011

First Lyrics First Vol.48

pon and zi Pictures, Images and Photos


κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν, 

                 να ρθεις να μου την πάρεις 

μόνο που εσύ δεν πρόλαβες να βαρεθείς κι ούτε
κανένας μας να βαρεθεί εσένα, ήτανε δυνατόν. 
πήγαινες και κοιμόσουνα στις οικοδομές 
με μια κουβέρτα μιας και το σπίτι που μεγάλωσες
φανερά και ξάστερα δεν ήτανε ποτέ δικό σου
και η πόρτα εκείνη πάντοτε θα περίμενε να την 
κλείνεις πίσω σου φεύγοντας. 

να ξεχαστεί σαν των βουνών

                                  το περσινό το χιόνι 

μόνο που εσύ δεν ξεχνιέσαι από κανέναν. πλασμένος
από την ουσία που δεν σβήνει ποτέ, ψηλά κι αν ανέβηκες 
για να μας γλιτώσεις να σε ταίζουμε, να χουμε 
κι ένα ζευγάρι χέρια λιγότερο να ζεστάνουμε. 
για μας το έκανες.
μας έβλεπες μέσα στο ζόρι κι απελπισία σ έπιανε
που δεν μπορούσες να τ αλλάξεις. όχι εμάς, 
τα ζόρια μας, γιατί πού να το φανταζόσουνα μικρό παιδί
πως ήμαστε όλοι με τα ζόρια μας το ίδιο 
και το αυτό. 

μια νύχτα θα ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν 

                              αγέρας πεχλιβάνης

μόνο που εσύ δεν θα ξανάρθεις. έχεις πάει 
με τα πουλιά και υφαίνεις μετάξια και κόβεις
καρπούς και σκαλίζεις όργανα ώστε 
μόλις τα ζόρια μας αφήσουμε επιτέλους 
και το πάρουμε απόφαση -όπως την αγάπη σκέψου- 
να βρεθούμε και ν αρχίσουμε, ένας κι όλοι μαζί 
να μετράμε χαρές
στους αιώνας των αιώνων.  


για σένα*



πάω να κάτσω στο γρασίδι
και τη μία ενοχλώ δύο μελισσούλες
και την άλλη μια παρέα μικροσκοπικά φτερωτάκια
αγνώστης συνομωταξίας.


κάθισα για να συλλογιστώ την ελευθερία,
την ασυδοσία στον έρωτα
και τους δρόμους του γυρισμού.


διάβασα πως ο φόβος σου κι αν κοιμηθεί
δεν πεθαίνει ποτέ. τόσο ευγενική
τείνει να γίνεται μαζί σου η επιστήμη
και τόσο στοργική.
λέω μπας και φέρει ευθύνη για το φόβο και που
δεν τον σπας...


τόσοι φαύλοι κύκλοι, άλλος ένας ν ανακαλυφθεί
δεν είναι περίεργο, όμως όλοι θέλουμε
να φτιάξουμε έναν ολόδικό μας, σε ελεγχόμενο
περιβάλλον κι έτσι να νιώθουμε ότι
τα καταφέραμε.


κι αν φοβάμαι τώρα μην χαθείς για πάντα
κι αν φοβάμαι μην χαθώ κι εγώ,
αρνούμαι τα παυσίπονα που τόσο απλόχερα αυτός
ο κόσμος μου προσφέρει. διαλέγω από μνήμη
και συνείδηση, να αγαπώ τον πόνο. τον πόνο
κι εσένα.
διαλέγω, αξιώνω, εύχομαι...