...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Tuesday, January 31, 2012

μέλισσες


να σε μισήσω είναι αργά 
αέρας με δροσολογά
με κυνηγούν οι μέλισσες 
κι εσύ που δεν με θέλησες

τινάζω τον βασιλικό 
να σταματήσω το κακό
σ είχανε δέσει οι μάγισσες
μα πάλι εσύ με ράγισες

νυχτώνει βγαίνω να σε βρω
σαν φεγγαράκι δυο μερώ
κλειστά παραθυρόφυλλα
να μ αγαπάς πώς το θελα

θυμάρι ρίχνω στις φωτιές
με τυραννούν οι ομορφιές
οι ομορφιές οι φόνισσες
κι εσύ που με λησμόνησες

αν κλάψω μην με φοβηθείς
την ένιωσα και πριν χαθείς 
μια πίκρα στο ροδόνερο
γιατί μ αρνιόσουν τ όνειρο 

θα ρίχνω εκεί που περπατάς
τον όρκο μας να τον πατάς
κι ας με πονούν οι μέλισσες
κι εσύ που δεν με θέλησες  


Saturday, January 28, 2012

προκειμένου να ζήσουμε

pon and zi Pictures, Images and Photos

"καλά". 
πόσα θα πρέπει να ανεχτώ χτυπήματά σου 
επειδή ελπίζω κάποτε να μ αγαπήσεις; 
προκειμένου να ζήσουμε "καλά". πόσες στιγμές μου 
πρέπει να κάνω τα στραβά μάτια όταν τις κλέβεις; 
προκειμένου να "προχωρήσουμε" μαζί, για πόσο θα
πρέπει να ανέχομαι την μοναξιά του κελιού σου;

δεν είναι ο κόσμος αρκετά μεγάλος πια να μας χωράει; 
ή μήπως δεν ήτανε ποτέ και εξαρχής; ή μήπως... 
φταίει μονάχα που εσύ τραβάς στην δύση κι εγώ 
στην ανατολή και το κενό αναμεταξύ μας που διαστέλλεται
γεννάει το φόβο μας ότι ποτέ ξανά δεν θα βρεθούμε;

που πήγε η πίστη και η σιγουριά μας, άλλο μου μισό; 

αναρωτιέμαι ενόσω η μνήμη μου προσπαθεί ν ανακαλέσει
ένα κομμάτι ουρανού και το πώς έμοιαζε... τελευταία φορά
το θυμάμαι το είχανε κάνει κόκκινο απ το αίμα κι έτσι, 
έσκαψα λαγούμι και τ αρνήθηκα. ήτανε τότε που δώσαμε
όρκο στην γη και τα "πάντα" μας της τάξαμε, προκειμένου
να μας δώσει μια μικρή βοήθεια, -τελευταία, της είπαμε
ότι θα ναι, βέβαια εκείνη γνώριζε και μας χτύπησε φιλικά
στην πλάτη. τίποτα να χωρίσουμε δεν είχαμε μαζί της.
δυστυχώς για εμάς, δεν σταμάτησε λεπτό να μας λυπάται..

προκειμένου λοιπόν να ανακοπούν οι πορείες μας προς 
τα αντίθετα σημεία του ορίζοντα, λες κι εκεί δεν θα μας 
περιμένει φως, λες κι εκεί δεν είναι σπίτι μας, 
πόσα παιδιά μας θα πρέπει να γεννάς και να σκοτώνεις
για να με κρατάς καθηλωμένη στο πάτωμα του σαλονιού
μας να θρηνώ;  
ο εγωισμός μας δεν βρίσκει όριο. δεν βρήκε ουρανό
κι έτσι η κακία μας τον καταράστηκε. 

για την κρυφή συμφωνία των αστεριών που μας κοιτούν 
ψυχρά κι αδιάφορα και μας σνομπάρουν ως πλάσματα 
κατώτερης ποιότητας και αξίας,  
δεν ήρθε η ώρα ακόμα να σου πω. άσε τ όπλο σου 
πρώτα κι ίσως τ ακούσεις κι εσύ να τραγουδάνε, 
να μουρμουράνε της ζωής την αρχή και τα κυκλώματα, 
να πετάνε αχτίδες, λευκούς προβολείς σ όλες σου τις
σκοτεινές γωνιές. 

άσε το όπλο μόνο τώρα και σώπασε.
σώπασε γιατί σε λίγο, δεν θα χουμε σταλιά νερό 
κι ύστερα ούτε γη ούτε φεγγάρι, 
ούτε μνήμη, ούτε τραγούδι πια δεν θα χουμε. τόσο μεγάλο
θα είναι το κενό και θα μας πάρει μέσα. κάτι μου λεγε
να μην σ αφήσω, ώσπου τα χρειάστηκα...

someone like you


I heard that you re settled down 
that you found a girl and you re married now
I heard that your dreams came true
I guess she gave you things I didn't give to you 

old friend why are you so shy
it ain't like you to hold back 
or hide from the light

I hate to turn up out of the blue uninvited 
but I couldn't stay away I couldn't fight it 
I'd hoped you'd see my face and that you'd be reminded 
that for me it isn't over 

nevermind I will find someone like you 
I wish nothing but the best for you too
don't forget me, I beg, I remember you said
sometimes it lasts in love 
but sometimes it hurts instead

you know how the time flies 
only yesterday was the time of our lives 
we were born and raised in a summer haze
bound by the surprise of our glory days 

nothing compares, no worries or cares 
regrets and mistakes they are memories made
who would have known how bittersweet
this would taste



Sunday, January 15, 2012

First Lyrics First Vol.49



σε κάνουν να νομίζεις ότι είχες αρκετά. 
ότι θα σκάσεις από τα πολλά που είχες ενώ στ αλήθεια 
σου χανε κόψει τις φλέβες την ώρα που κοιμόσουν. 

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει 

πάει τόσος καιρός κι εσύ δεν με καταλαβαίνεις
πόσος πολύς μου φαίνεται. μας μάθανε να μετράμε 
με το ίδιο μέτρο λάθος αντικείμενο. εμένα το βάθος σου 
κι εσένα το ύψος μου, ενώ εμάς, μας ενδιαφέρει μόνο ο 
χρόνος. τρέχουμε να μαζεύουμε τα σπασμένα αργά
τις νύχτες.


αλλού πιάνει φωτιά αλλού πάμε και καταβρέχουμε. 
καμιά φορά λες τίποτα να μην κάναμε μπορεί να βγαινε
σε καλύτερο. αναγκαζόμαστε όμως κι εκεί κάπου 
σαν σε όνειρο συνήθως, χανόμαστε. 

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει 


                                    θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ

προσπαθώ να δω στο σκοτάδι. χορεύω, αγγίζω πάνω απ όλα.
φωνάζω δυνατά όμως όχι για πολύ. γρήγορα 
με καταστέλλουν.