...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Saturday, November 28, 2009

Φεύγα



μια νύχτα σαν κι αυτή
μέσα στην υγρή σιωπή
ξεγλυστρώ τη μικρή μου αμαρτία
να συναντήσω

στης νύχτας τη σκιά
και στην αγκαλιά παλιάς
ηδονής σκοτεινής και πλανεύτρας
κρύβομαι πάλι

φεύγα

πως βρέθηκα εδώ
ποιο ακολουθώ κρυφό
της ψυχής σκοτεινό μονοπάτι
πως να γυρίσω

στης φυγής μου το κορμί
ανασαίνω
απ'του χθες τη φυλακή
ξεμακραίνω


πως βρέθηκα εδώ
και ακροβατώ γυμνή
στη σκηνή δίχως μάσκα και λόγια
πως να ξεφύγω

Wednesday, November 25, 2009

First Lyrics First -- Vol.8

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

what grace have I to fall so in love

η αλήθεια είναι ότι μου αξίζει κάποιος που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. κάποιος που θυμίζει στον κόσμο και σε μένα, ότι είμαι ζωντανή.

μου αξίζει κάποιος που η ένταση από το κορμί του στην απέναντι γωνία κάνει τα χέρια μου να ιδρώνουν και το μυαλό μου να σταματάει.

κάποιος που η μεταξύ μας πραγματικότητα είναι χτισμένη με τέτοιο τρόπο που κορυφώνει την αγωνία, διαβρώνει τα κατεστημένα σαν επανάσταση. κάποιος που απλόχερα μοιράζει δάκρυα χαράς κι ενθουσιασμού.

μου αξίζει κάποιος που τα φιλιά του είναι ικανά να χαράξουν τις νύχτες μου σπάζοντας τα ρολόγια. κάποιος που μπορεί να αδειάσει ή να γεμίσει τις μπαταρίες μου σ΄’ενα λεπτάκι μόνο.

κάποιος που θα με πετάει από την ομίχλη στο φως κι από τον πάγο στην φωτιά μέχρι να βρω το είναι μου για να το χάσω επειδή του ανήκει.

Δεν λέω για σένα. ΈΤΣΙ, γενικά μιλώντας,

Μου αξίζει κάποιος...

ΤΡΥΠΕΣ - ΓΙΟΡΤΗ

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ' άφηνες θ' ανοίγαν μια ρωγμή
απ' το μικρό κελί σου ως το άπειρο


Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί


Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή


Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ' άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο


Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί


Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή


Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή


Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή


Tuesday, November 24, 2009

First Lyrics First -- Vol.7

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

I was born like this, I had no choice,


                                    I was born with the gift of a golden voice

που γελούσα περίεργο τόσο σου φαινόταν
κι όλο θα με ρώταγες γιατί γελώ εκείνη την στιγμή ή την άλλη, 
όποτε εσύ μ ακούμπαγες. 
κάθε γέλιο έντυνε την μικρή, χλωμή ελπίδα μας στα μπλε 
της έδενε κορδέλα από την μέση και την κράταγε 
και από τον κάτω κόσμο μία ευκαιρία ότι θα έχει, να την φέρουν πίσω, 
νόμιζε πως κοιτάζει.


what everybody knows


each time I laughed you’d find it odd
you d ask me why
you d smooth your moves
I d lay behind,
I d give you jasmine scented clues

each night we met you’d be ahead
I’d ask you why
I’d smooth my moves
you’d strip me down  
you’d blame my high-heel shoes

I pay my rent everyday to the tower of song

κρύφτηκα στο δωμάτιο των γονιών μου, 
κάνω τις σκανταλιές μου να έχουνε νόημα. 
την αγωνία αν θα πιαστώ και το φόβο της τιμωρίας 
κρατώ σφιχτά στα χέρια να θυμάμαι. 
να έχω μαζί. να θυμάμαι  ν’ αποφεύγω.

πίκρα νιώθω που το βράδυ δεν φανέρωσε το σώμα σου αλλά στιγμές-στιγμές 
πάνω που με πιάνει ο ύπνος ή που μ αφήνει, 
σαν να είσαι μαζί μου και να έχω όλα τα καλά αισθάνομαι.   

Sunday, November 22, 2009

fast car


you got a fast car
I want a ticket to anywhere
maybe we make a deal
maybe together we can get somewhere

anyplace is better
starting from zero got nothing to lose
maybe we'll make something
me myself I got nothing to prove

you got a fast car
and I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
managed to save just a little bit of money
we won't have to drive too far
just 'cross the border and into the city
you and I can both get jobs
 finally see what it means to be living

you see my old man's got a problem
he lives with the bottle that's the way it is
he says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his
my mama went off and left him
she wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him
so I quit school and that's what I did

you got a fast car
but is it fast enough so we can fly away
we gotta make a decision
we leave tonight or live and die this way

I remember we were driving driving in your car
the speed so fast I felt like I was drunk
city lights lay out before us
and your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
and I had a feeling that I belonged
and I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

you got a fast car
and we go cruising to entertain ourselves
you still ain't got a job
and I work in a market as a checkout girl
I know things will get better
you'll find work and I'll get promoted
we'll move out of the shelter
buy a big house and live in the suburbs
you got a fast car
and I got a job that pays all our bills
you stay out drinking late at the bar
see more of your friends than you do of your kids
I'd always hoped for better
thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain't going nowhere
so take your fast car and keep on driving

you got a fast car
but is it fast enough so you can fly away
you gotta make a decision
leave tonight or live and die this way

Saturday, November 21, 2009

η νύΜφη του Θερμαικού

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

τούτη την φορά, σε τούτη την φυγή, ο προορισμός όφειλε να είναι ζεστός και γνώριμος. 
να με ξέρει και να τον ξέρω. να έχει φωτογραφίες σκονισμένες, από την νιότη μου να κατεβάσει, να έχει μυρωδιά μακρινή... 
έπρεπε να είναι μελετημένος σωστά και από κάθε άποψη –χώρου, χρόνου και απόλαυσης.

μαθηματικά μιλώντας καταλήγαν όλα εδώ. στον Θερμαικό. ό
πως τόσες γλυκειές φορές, τόσες εποχές, τόσοι φίλοι, τόσες βόλτες... με το χαμόγελο της υστερίας και κλαμμένη από χαρά κι ενθουσιασμό πάτησα το γκάζι κι έφτασα πετώντας.
 
σαν δεύτερη μάνα και εστία, ο Θερμαικός στην θέση του, με κρατάει σφιχτά σαν φυλαχτό για όσο εγώ τον χρειαστώ. η φυγή δεν είναι λύση το έχω δει το έργο πολλές φορές.
για μένα όμως, η φυγή είναι ευκαιρία και ιστορία ευχάριστη. 
με σηκώνει να τα δω από ψηλά, μου δίνει λόγους να ξανακατέβω, να ξαναγαπήσω απ’την αρχή ό,τι με πλήγωσε. να ονειρευτώ να δω κι άλλα, πιο καινούρια, πιο μεγάλα...
 
ο Θερμαικός, σαν μια προσευχή στα ιδιαίτερά μου, στα παλιά, στα εντελώς δικά μου κι άγνωστα μαζί. όπως είναι το ιδανικό. 
χωρίς κριτική, χωρίς απαίτηση, το δεύτερο βιολί, ξέρει να δίνει πιο πολύ. 
όποτε το έχεις ανάγκη, ξανά. και ξανά. ξανά...
 
το δεύτερο βιολί σου θα ήθελα να ήμουνα κι εγώ. 
να μην αναρρωτιέσαι αν κάτι από εσένα αποζητώ. 
μόνο να ξέρεις πως για σένα φτιάχνω νότες, αν ποτέ τις χρειαστείς και θα είμαι πάντα και θα παίζω στις πλατείες, αν η ανάγκη σου σου πει να εμφανιστείς.
 
το μόνο που μας μάθανε, το λάθος που όλοι πάθαμε, να νομίζουμε αν δεν είσαι κέντρο στην σκηνή, μπροστά μπροστά και να σε χειροκροτούν πολλοί, πως έχει σημασία...
 
για μένα όμως κατέφτασε, με απόλυτη ειρωνεία, η έννοια του όλοκληρου, 
όλα ζυγίζουνε το ίδιο σε ουσία. 
μόλις το αποφάσισα να φύγω, να αναπνεύσω, έφερε η γη την τούμπα της και βρέθηκα στο μέσο. όπου και να μαι τώρα γίνεται ευθύς το ίδιο εδώ μου, δεν έχω από πουθενά να σηκωθώ, να πιαστώ για θέα, άρχισαν να με βρίσκουνε όπου κι αν εγώ στέκομαι. 
ίχνος τύχης. ΈΤΣΙ, μοιραία...

Friday, November 20, 2009

First Lyrics First -- Vol.6

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

έξω καιρός, βροχερός. λέω να βγω, να μην βγω,

που να γυρίζεις

ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου και σου τηλεφωνώ.
καμιά φορά έχει ξημερώσει η πόλη κι έχει πάει για δουλειά.
όμως εγώ ξέρω πως ακόμη εσύ κοιμάσαι και το μόνο που μετράει,
αν θυμάσαι πως με παίρνεις αγκαλιά,
αν θυμάσαι πόσες σκούρες μέρες έχεις να με δεις
κι αν πιστεύεις, πως στο τέλος,
κύριος όπως έγραψες, κύριος θα ξεχαστείς.

έπιασα κι εγώ μία δουλειά,
έμαθα ν’ αλλάζω ανάσες σε κομμένα λουλουδάκια,
ίσα για να χαθώ από σένα.
μα κάθε μέρα γίνομαι όμορφη και στέκομαι πλάι στην βιτρίνα
όλο το απόγευμα νιώθω πως με κοιτάζεις
πως περπατάς με μια κουκούλα και πως με θες μόνο δική σου,
όλους τους λόγους που ως το βράδυ δεν αντέχεις
δίνεις μία στο τζάμι με τον πόνο σου,
μ αρπάζεις απ’ τον ύπνο μου και τρέχεις.

Thursday, November 19, 2009

ό,τι επιθυμείς, το έχεις ήδη.

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

έτσι κι εγώ βρέθηκα να κοιμάμαι πλάι σου
να ξημερώνω στα χέρια σου τα πιο κρύα πρωινά απ΄ όσο με θυμάμαι,
καιρό τώρα.
αλλά αυτό το ακούς και στις καμπάνες και στα βλέμματα που σου ρίχνω
όταν δεν κοιτάς αλλά ξέρεις.
και πώς να γνωρίζω ποιός να φταίει που λυγίζουν στην φωνή σου τα γόνατα
κι ανοίγει το στόμα και δεν ξέρει το μυαλό ένα σωστό να πει.

οι επιθυμίες μου διαταγή του ήλιου και της θάλασσας
κι έτσι με συνάντησες λίγο πριν ξεχάσουμε τις εφηβείες και τα παιχνίδια.
ίσα να παίξουμε ένα τελευταίο, τόσο το έχουμε ανάγκη.
και ξεκινήσαμε νύχτα, με τα μυαλά ζαλισμένα,
τις ψυχές να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τα σώματα.
είμαστε εδώ και μπορώ να σε κοιτάζω στα κρυφά, από το πλάι.
να κοιτάζω να μην βαριανασαίνεις αλλά να ονειρεύεσαι.

μία τελευταία επιθυμία πριν να τινάξω την ζωή
που μου δώσανε για μία αληθινή και την είχα.
και πώς ήσουν εκεί και με είδες, ακόμη ντρέπομαι,
μύρισες την απόγνωση αλλά με ηρέμησες κι είπες να πάμε σπίτι
να γλιτώσουμε την βροχή και με την πρώτη αχτίδα θα με αφήσεις.

κι εγώ σ επιθύμησα, σε πεθύμησα κι είπα αυτή η βροχή
να πλημμυρίσει τα μέσα μου όπως τα πλημμύρισες εσύ
και να τα καθαρίσει.

Tuesday, November 17, 2009

που είσαι; ανησυχώ...

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

κι εσύ γελάς από άγνοια κι από ανασφάλεια όταν σε βρίσκω.
φαίνεται σαν να ξέχασες για μια στιγμή. ήμουν όντως εκεί μαζί σου ή απλά το νόμισες; 
δεν ήσουν σίγουρος ότι ξυπνάω κοντά εδώ ακόμη, ότι ακούω να φεύγεις και τα κλειδιά ότι έχω ακόμα στην τσέπη μου. 
ονειρεύτηκες κι εσύ όνειρα του μεσημεριού, βαριά σαν το πολύ κρασί. 
με πολλά μάτια και πολλά μπερδέματα. με κυνηγητό.

σου λέω κι εγώ, απ’όλα τα όνειρα θα ξυπνήσεις, γιατί με γνώρισες.

χαμογελάς συνεσταλμένα μπροστά στην αποκάλυψη της σκανταλιάς σου. 
κάπως ασυνείδητη αλλά βαθειά δική σου, την ανακαλύπτεις χωρίς να σε νοιάζει το πώς έφτασε να γίνει κομμάτι σου τελικά. την παρουσιάζεις και σου αρκεί που έφτασε. 
ποτέ πια μόνος, 
θα σπεύσεις να χαρείς τα καλούδια της με κόκκινα μάγουλα από την ντροπή και το τρέξιμο.

εμείς σε κοιτούμε με καρδιά μεγάλη και να τρέμει όποτε εξέχει λίγο απ’την κουβέρτα.      

proud 'n untitled no2

who has scared us so big
and what scarred us so deep
I might not try to mount

but what held us this strong 
what truth indicated we belong
that's what burns me out

reality appeared somewhat greater than me
and your corrupted politics found it ugly enough to agree
that the greatest of beauty you have just given me 
it has always been drawn from my own memory

why they suggested we play along
when we decided this was wrong
I won't spend another night

two pale pink lines of destiny
have set us up again to fly 
and that's the ring upon we fight

First Lyrics First -- Vol.5



σε μια ατέλειωτη παρτίδα σε κερδίζω και σε χάνω

        ερωτόκριτος θα γίνω και τον δράκο θα ξεκάνω

...γιατί σε θέλω

δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο το πάθος μου φτάνει στο τέλος του.
η γλυκειά μου λούμπα. η ησυχία της... πόσο θα μου λείψει! η ασφάλεια του ανεκπλήρωτου.
η αυτάρκεια του χαμένου ονείρου της και η επιμονή της να το προβάλει ξανά και ξανά γνωρίζοντας πως τίποτα δεν μπορεί να το ανυψώσει. η γαλήνη της στασιμότητάς της.

η λούμπα μου. γεννημένη από τα λάθη, με μόνο στόχο να καθρεφτίζει αυτιστικά τις ανάγκες μου στο προσωπό σου και να με προδίδει. τί απελευθερωτικά που ήταν τα παραπονάκια της για τις βαρετές μου ημέρες! πόσο έλαμπα να την δείχνω και να την μοιράζομαι. ήταν κι εκείνη ένα απ’τα βαγονάκια μου και συνεπώς υπήρξε ευρύχωρη –με κέφι να χωρέσει πολλούς οτοστόπερς- και προσεχτικά ευγενική.

δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο θα με αφήσει να κοιτάξω λίγο έξω από την καμπύλη της.
πόσο θα μου λείψει! εμπιστοσύνη σε σχοινιά που πέφτανε και σε τραμπολίνα που ξεπηδούσαν από το πουθενά στον πάτο της, δεν είχα. μέχρι πρότινος...
θέλεις που την αγαπούσα τόσο, θέλεις που την είχα συνηθίσει άλλο τόσο, το γούσταρα το παρεάκι.
με μένα να τσιμπάω τα πλευράκια της και να τα κάνω πάλι ευθεία. ένα με τον δρόμο, τον ορίζοντα, αυτά που φτιάξαμε κλεισμένοι εκεί κάτω οι δυό μας.

το πάθος μου φτάνει στο τέλος του και άγνωστο πώς, δεν έχω τόση αγωνία τελικά.

Monday, November 16, 2009

First Lyrics First -- Vol.3

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

μ' αρέσουνε τα όμορφια φουστάνια
που έχουνε στο πλάι τη ραφή

τι να κάνω, εδώ σε σκέφτομαι και σ ονειρεύομαι πια κοιμητό και ξύπνιο κανένα από τα δύο δεν με ρωτάει και μας ζωγραφίζουνε μαζί να ζούμε και να τριγυρίζουμε σ αυτή την αρχαία πόλη που έχει κοιμίσει μάγισσες και κυνηγημένους.
τώρα δεν φοβάμαι πια κι όλα μπροστά μου είναι ένα φως. εσύ φυσικά, μου είσαι αρκετός.

σε συναντώ σε μέρη με κόσμο και φασαρία αλλά φαίνεται μοναχά εσένα μπορώ ν ακούσω.
και μετράω τις αμαρτίες μου, τις ερινύες μου και τις βλακείες μου.
δίνω λάθος απαντήσεις γιατί έτσι έχω συνηθίσει και μην μου δίνεις σημασία.
μέχρι το πρωί εσένα περιμένω. μία θα φανείς γιατί κουράστηκες, την άλλη ο μορφέας θα μας πει 'κρίμα το φεγγάρι που σας φωτίζει' και μ ενοχή θα έρθεις...

κι αν έχω πολλές αδυναμίες, κι αν μου στοιχίζουν, όλες τις αγαπώ πιο πολύ απ’ όσα μου δίνουν δύναμη, όσα με θέλουνε δικιά τους και καλή και τέλεια. απόψε κι αν προτιμάς να μην με δεις, και εάν κρατιέσαι να δείξεις χαρακτήρα, σε θέλω ακόμα πιο πολύ αλλά χωρίς πόνο.
η χαρά μου είσαι κι αυτό πρώτη φορά, γι αυτό η καρδιά έριξε πέντε στο μυαλό και μαζεύει βότσαλα. και γι αυτό περπατώ στα μέρη που σε είδα. και γι αυτό είσαι έμπνευση τρομερή! γιατί η χαρά, τρομάζει πάντοτε μήπως βρήκε κορυφή.

η ίδια θέση, αυτή που βρίσκομαι, καθόλου δεν σ' αρέσει.
ρωτάω τα άστρα και το μέσα μου πότε θα την αλλάξουν και το βλέμμα τους αλλού το στρέφουν.
σαν να μην θέλουν να μου πούνε. ή σαν να μην μπορούν.
εσύ τίποτα δεν λες. καλύπτεσαι από την σιωπή και λες ότι ξεχνάμε.
 κι εγώ σε καλώ γιατί θυμόμαστε κιόλας, κι ονειρευόμαστε.

κάποιος το είδε κι αυτό στα μούτρα μου την άλλη μέρα. είδε πως ονειρεύομαι κρυφά κι απ΄ τον εαυτό μου, εσένα. κι ύστερα η φωνή που μιλά για αυτοκαταστροφές και κατάρες που βαραίνουν ό,τι όμορφο και ζωντανό. κατάρες φθόνου που κυλιούνται χρόνια κι ακόμα να ξεθυμάνουν. αποδέχομαι με χαμόγελο κάθε, ή μη, σου κίνηση και σκέψη, φτιάχνω πραγματικότητα κι ύστερα με περνάνε για τρελή, και συ κι αυτοί.

πού έγκειται η ανωμαλία;

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

τελικά δεν μας είπες... 

στο σώμα περνάει με δύναμη, ξενίζει, αφήνει σημάδια ορατά για τους περαστικούς και μοιραία σ αναγκάζει να την ακολουθήσεις.
έχει ρυθμό στο σώμα. σε τινάζει και σε ξυπνάει μέσ’ την νύχτα, δεν σ αφήνει να κλείσεις μάτι. 
σ’ έχει ολόκληρο δικό της. έτσι εμφανίζεται ως άλλος δικτάτορας, θέλει να σε υποτάξει.
έτσι και με ανάσες, με δέρματα, με πάθη, με ήχους από σένα κι από μένα, με εικόνες, μας καλεί παρέα της.

όχι μωρό μου. στην ψυχή κοιμάται η ανωμαλία μας.
στις βυθισμένες στο τετράγωνο συνειδήσεις και υποστάσεις μας.
και κάτι μας πειράζει σε όλο αυτό και μας τσιγκλά μετά τον έρωτα.
μας λέει ότι ήταν η ζάλη από το φεγγάρι και το ούζο ή το χόρτο και την ανάγκη μας για απόρριψη.
μας πείθει και μας γυρνάει το μυαλό, μας το στύβει για τα καλά.

το σώμα μας πια δεν έχει αλήθεια μέσα του. ντύνεται με φαντασία και κατεύθυνση δεν έχουν τα πόδια μας. η αφή μας, δεν ξεχωρίζει το σκληρό.
το μυαλό μας λέει πως ξέρει. μόνο αυτό. το μυαλό σου. που δεν ακούει τις μέρες και τις νύχτες που περνούν σαν συννεφάκια χαμογελαστά, όσα προλάβεις πιάσε

Thursday, November 12, 2009

First Lyrics First -- Vol.2

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

τhis rose will never die, this rose will never die

ποιόν προσπαθείς να πείσεις; 
τί θα κάνεις απόψε; θα βγεις θα πιεις, θα αναζητήσεις κάτι. κάτι σου λείπει μάλλον γι αυτό. 
είναι κάτι που έχασες ή κάτι που δεν έχεις βρει ακόμη; δεν είναι ένα και δίκιο έχεις. 
ένα είσαι εσύ και το πόσο λάμπεις. ένα ήμαστε εμείς πριν λίγο που ξημέρωνε. 
που ενώναμε τις μουρίτσες μας στις κουβέρτες και τα παπλωματάκια. 

τα φιλιά σου ευτυχώς δεν ήταν ένα. αγωνιώ για το επόμενο ωστόσο το φαντάζομαι τέλεια περιττό και δικό μου. δεν θα μάθω αν μου ταιριάζεις και δεν θα χει σημασία για κανένα, απ’ τα  αφυπνισμένα μου απ'το δίσκο σου, ένστικτα. τα βλέμματά μου ντρέπονται να πέσουν στα δικά σου για να μην φανούν λίγα.

σηκώθηκα μονάχος το πρωί,  χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή...

κι όμως σηκώθηκα. 
κι έπρεπε μέσα σ΄ όλα και να σε ξεχάσω. αφού σου μίλησα δε.
μόνο επειδή δεν με βολεύει από δω και μπρος δεν μπορώ να σε σκέφτομαι είτε το θέλεις είτε όχι. τώρα γίνομαι θύτης και κυνηγάω τα θηράματα της σχέσης μας. και τα πουλώ. 
τόσα ωραία μαργαριτάρια, τόσα πέταλα και κοράλλια είναι κρίμα να χαθούν μαζί μας και τα χώνω στις βαλίτσες. εσύ δεν τα θες. όπως σε ξέρω. τί να τα κάνεις; 
καλύτερα να τα αφήσεις όλα γιατί εσένα οι δρόμοι σου δεν έχουν γυρισμό. 
τόσο εξωγήινος είσαι κι εσύ.

εγώ όμως χαίρομαι την θνητότητά μου. επιτέλους την γιορτάζω και της καταλογίζω στραβά κι υπέροχα όλα δικά της. δικές της οι ευθύνες και οι εξελίξεις, δικά της και τα χνώτα μου, το σώμα μου στις υπηρεσίες της. το δικό σου; αλλά είπαμε δεν σε σκέφτομαι. 
μέσα σ’ ένα κουτί αν δεν χωράς θα χωρέσεις στο δαχτυλιδάκι στο πόδι μου και το τουρμπανάκι μου στην παραλία. έμαθα να παίρνω τα καλύτερα από σένα. από όλους.

χαμογελάω που πίστεψα πως θα ξεφύγω εύκολα 
απ όσα ζήσαμε μα κι από σένα. 

Saturday, November 07, 2009

+πτωση σου λέει μετά...

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

οι κανόνες σου ανήκουν. 
μόλις πάω να κάνω μια κίνηση είσαι ήδη εκεί και παραπέρα. 
είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά 
και τώρα που φτάχνω τα μαλλιά μου κουκλίστικα και το σκέφτομαι, 
μου την δίνει! 

ό,τι πάω να πλησιάσω με μεράκι και αγάπη για να σωθεί, 
την τελευταία στιγμή φαίνεται πως το έχεις ήδη ανατρέψει. 
το έχεις βγάλει άκυρο 
εννοείται χωρίς να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι. 
ή τόσα ξέρω τόσα λέω;

αλλά έτσι μας έχουνε ζυγιασμένους. 
ποιός θα μπορούσε να επηρεάσει 
ως προς τα που θα γείρει αυτή η κουλή ζυγαριά; 
ούτε εσύ ούτε κι εγώ. 

όμως, βλέπω τα μαλλιά μου έτσι που τα φτιάχνω
και αναστατώνομαι που δεν θα τα δεις. 
γιατί το έμαθα πάλι τελευταία.
είσαι ένα βήμα μπροστά.. 
αβάδιστα κι άβαθα στο χώρο μου. τι να κάνω; 
να σου κλείσω την πόρτα ε, δεν είμαι και τελείως τρελή!

First Lyrics First -- Vol.1

Jeff Thomas Pictures, Images and Photos

all you need is Love!! Love, is all you need

το είπαν και τα σκαθάρια όχι πολύ παλιά αλλά ξεχάστηκε ίσως -
λόγω αναποτελεσματικότητας.
όσο αναποτελεσματικό είναι να υποκρίνομαι πως δεν σ'αγαπώ
κιι ό,τι κι αν συμβαίνει τί πειράζει
αφού εγώ μπορώ κι αγαπώ έτσι άγρια και βαθειά;

τί κι αν εσύ άλλον αγαπάς, ο καθένας ό,τι είναι κι όπως φτιάχτηκε.

hey, you got to hide your love away

καλώς την λογική μας, καλώς τα μάτια μας τα δυο!
πιστεύω πως η κατά τούμπαλιν επηρεάζουσα σχέση μεταξύ λογικής
και συναισθήματος θα μας βγάλει όλους κερδισμένους!!
είναι μπροστά το σύστημα και σας το λέω δουλεύει σίγουρα,
αρκεί να μαζευτούμε γύρω από μια φωτιά να σιγοψήσουμε
τους εγωισμούς μας με την πρώτη ευκαιρία!

reach out and touch faith

τελικά στον άνθρωπο δεν αντιστοιχούν αυτά που έχει, αλλά αυτά που αφήσε πίσω.

Wednesday, November 04, 2009

proud 'n untitled no1


you know, I find it strange
your passion towards me
but you're still calling me tonight

you wear a fake absence
on your smile and your face
you know, I find it strange

you excuse my skin and breath
I tell myself again and again
there 'll be nothing ever at stake between us

I sense your desire
from miles and days away
I know you find it strange

you can't help it
and you won't
deep inside you sense it too
it's the innermost special
and above all its true

you know I find it strange
each time you lie to me and whisper
we'll be gone till dawn no matter what

I lay my all(s) upon you
I hear your beating heart
Boy, I never thought we would last

But you know, I find it strange
the way we cannot take control
it's not like the way we've been taught

it's either yours or mine
poor, twisted soul
and I know, it's not our fault

now your silence
comforts me
it shows what you truly understand
 how I fall in love
and pray for it to end

I know you find it strange
your passion towards me
but your still calling me tonight

May 09

Template by:
Free Blog Templates