...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Saturday, April 12, 2014

άγιοι και αγγελάκια*




























καλώ τις δυνάμεις της αγάπης και της ευημερίας 
υπερ του ανθρώπου και της αποστολής του 
σε αυτή την πανέμορφη πραγματικότητα που ονομάζουμε 
ζωή. 

απαρνιέμαι τον θάνατο και την εγκατάλειψη 
γιατί τίποτα δεν υπάρχει εκεί για εμένα ή για τους φίλους μου 
τους αγαπημένους. απαρνιέμαι τον ύπνο της ψυχής 
και τις παραισθήσεις της σάρκας από αυτή την θέση συνειδητότητας 
που τόσο απλόχερα μου έχει χαριστεί από τους προγόνους μου 
-ορατούς και αόρατους- και βαδίζω να την μοιραστώ 
ώσπου όλοι μαζί να εξελιχθούμε στα όνειρά μας
ευτυχισμένοι. 

τίποτα δεν είναι μάταιο. 
βλέπω τις καρδιές να επιπλέουν φουσκωμένες αισθήματα 
κι ύστερα να εξυψώνονται μέσω της ειλικρινούς αναζήτησής τους 
για αγάπη, αλήθεια, ομορφιά. δέχομαι την ευθύνη 
για κάθε περασμένο πόνο και με αγωνία και χαρά βαθύτατη 
θα εργάζομαι ν απελευθερωθούμε.






τα πάθη μας, τα λάθη μας, η ανάγκη, η επιθυμία κι η κατανάλωση 
η φιλοσοφία, ο χαμαιλέοντας και τα σκατά που πρέπει να μαζέψεις 
η ομορφιά σου. η απίστια και το θαύμα της 
η πίστη και η ευθύνη της 
η μνήμη που πηγαινοέρχεται στα ουράνια παρέα με το κρασί μας 
η στιγμή που θα σε δω και θα τρέξω να σ' αγκαλιάσω 
η λαχτάρα σου για το καλό όλων μας 
το πόσο ίδιοι είμαστε. το πώς με μαθαίνεις ν΄αγαπώ 
η προσευχή της γιαγιάς μου που με φτάνει 
το αστέρι που τ' αρέσαμε κι αποφάσισε να παίξει μαζί μας 
ο θυμός που μεταβολίζεται και γίνεται δημιουργία 
ο δρόμος που δεν τελειώνει
η ψευδαίσθηση της επιλογής και η σκληρή δουλειά 
η ανταμοιβή όταν δεν το περιμένεις. 
η ελευθερία του λόγου και της ψυχής μου όταν σε κοιτώ στα μάτια 
οι προηγούμενες ζωές που δεν ζήσαμε 
η ακόμα μία ευκαιρία να κάνεις το σωστό
ο γιαλός που ξαπλώνω και σε συναντώ 
τα χέρια μου που θέλουν να σου πάρουνε όλους σου τους πόνους 
το πεπρωμένο που ξεπερνάει κάθε υποβαθμισμένη απ' το νου μας φαντασίωση 
τα στέφανα που ξεχάσαμε προτού να τ' αρνηθούμε 
η αόρατη κλωστή που υφαίνει αναμεσά μας ζωής πλεχτό πανέμορφο 
το να δίνεις ό,τι έχεις 
η μουσική στ' αυτιά μου όταν σε πρωτογνώρισα 
η ανάσταση του γέλιου σου 
η απουσία κριτικής και η αποκάλυψη 
ο λόγος που γεννήθηκες. 



Wednesday, April 02, 2014

μία εικόνα


ποιός έβαλε το κορίτσι στα πόδια του Shiva να κλαίει; 
είναι απλώς μια ζωγραφιά, μια ονειροπλασία, μια ιδέα 
κι όμως την βλέπω ν' αρπάζει το κορμί μου  
και να γίνεται ζωή. κανείς να μην ρωτάει κι εκείνη 
να με αποπλανεί πάραυτα, καθισμένη πάνω στων αισθήσεων 
την δίψα και στου πάθους μας την φλογισμένη
μοναξιά

μυριάδων ψυχών ντύνεται το κουφάρι.μια θάλασσα από κοπέλες 
κλαίει στα πόδια σου για ένα χάδι που δεν θα 'ναι τούτη τη φορά 
κλεμμένο. κουλουριασμένες σαν το σκυλί τί χρησιμότητα θα βρούνε 
για τις καρδιές που κομματιάζονται και ποιά αγάπη θα τους μείνει 
για να θυσιαστούν; 

αναρρωτιέμαι μήπως τα κρύβει η εικόνα τα κομμάτια μου 
μέσα σε κάποια άλλη οπότε βγω να τα γυρέψω. 
κάπως έτσι κλείνει ο κύκλος των ψυχών και των χωμάτων
τρώει το 'να τ' άλλο και τί μένει; 

κι ούτε μπορώ να σου πω για το ακοντεόν στον ήλιο 
και δίπλα να σου οι καρδούλες μου ούτε για τους πίνακες 
πώς θα μπορούσαν στο δικό μου πατρικό να κρέμονται 
ούτε πόσο όμορφος είσαι με τα μαλλιά λυμένα και το πρόσωπό σου 
να λάμπει σαν ξαναγκάλιασε τις ρίζες του. 

ούτε ότι θέλω να γίνουμε αθάνατοι ή τουλάχιστον 
άφθαρτοι καθώς τείνω να νιώθω όταν με ακουμπάς. 
κι από λόγια και διαόλους άλλο τίποτα ο κόσμος μας γεμάτος 
όσο κι από εικόνες είδωλα - μασάνε λουλούδια και καπνίζουν 
απ' την στάχτη αυτών που φύγαν. τί να περιμένεις πια αφού απ' την αρχή 
όλα πλάστηκαν απρόσμενα, ατελή και ξένα. 

Tuesday, March 18, 2014

First Lyrics First Vol.52

αφιερωμένο. 



























χαράματα η ώρα τρεις 
                    θα 'ρθω να σε ξυπνήσω
                                
τρίτη και φαρμακερή τρίτη και λυτρωτική
ένα κι ένα κάνουν τρία
τον μικρότερο υπαρκτό αριθμό...

δεν θα μας δει άλλος κανείς
                           μόνο το φεγγαράκι

μια και ρωτάς όχι δεν ντρέπομαι 
που πρόδωσα τα πάντα εξόν εσένα 
γιατί όταν με συγχωρείς στον κόσμο αυτόν 
γίνονται θαύματα από αγάπη καμωμένα

έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ
                           και δως μου ένα φιλάκι

κέρνα τσιγάρο και κρασί ολόκληρο το κόσμο 
ήσυχη να με αφήσει για να σβήσω 
ενόσω σε κοιτώ να φεύγεις και γι αλλονών 
τον πόλεμο συνέχεια να πονάς

την μυστική αγάπη μας 
                        κρυφά να την κρατήσεις

γραμμένη ήτανε ήδη η ιστορία από τα πάθη μας 
μα δεν διστάσαμε στιγμή
ανάγνωση αν μάθαινα εγώ κι εσύ 
αν ήξερες καλύτερα γραφή

Friday, January 31, 2014

κι ύστερα*


περνάει ο φόβος λήγει 
σαν το γιαούρτι στο ψυγείο τελειώνουν 
κι οι αγωνίες κι οι ερωτήσεις 
όλες παύουνε

οι αγώνες δικαιώνονται 
τα όνειρα παίρνουν σάρκα και οστά 
όσες αναμνήσεις μένουν ζωντανές 
φέρνουνε μόνο γέλιο

σκύβεις πάνω απ το ανθρώπινο
σώμα σου και την ψυχή 
που τόσο τρόμαξες ν αναγνωρίσεις
κι είστε ένα 

όλα είναι στην θέση τους
σαν να ήταν εκεί από πάντα
οι ευχές ενώνονται και σκάνε σαν αστέρια
στον κατάμαυρο ουρανό 

σηκώνεις τα μάτια ορθάνοιχτα
κι η θάλασσα σε φωνάζει 
σαν κάθε καλή μάνα να καθίσεις κοντά της
να σε μάθει την ζωή 

οι αλήθειες ολονών σου χτυπούν 
την πόρτα και σ όλες κάτι 
έχεις να δώσεις χωρίς να πρέπει 
ν' ανταλλάξεις την δική σου 

σε βλέπω σε ακούω σε καταλαβαίνω
όπως τα πουλιά που χωρίς μιλιά
πετάνε σε σχηματισμούς ευχαριστίας
και φτιάχνουν σύννεφα







Saturday, January 04, 2014

στην φουρτούνα φαίνεται*


τυχεροί όσοι αγάπησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... άξιοι. 
τυχεροί κι όσοι έζησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... αδιάλλακτοι 

οι υπόλοιποι παρ'τε μια γουλιά καφέ 
ένα σπίτι στα προάστια με σκύλους και γάτες 
μία επιτυχημένη καριέρα 
μία μητέρα να σας βαράει τα κουδούνια όταν ξεχνιέστε
μία ήσυχη συνείδηση. τί ήσυχη δηλαδή... κοιμώμενη

καταραμένοι όσοι μίσησαν. 
τί καταραμένοι δηλαδή... φοβισμένοι 
καταραμένοι κι όσοι πεθαίνουν. 
τί καταραμένοι δηλαδή...αμαθείς

οι υπόλοιποι παρ'τε όνειρα σε ξύπνιο και ύπνο συνταιριασμένα
μία δύναμη αλλόκοτη που πόνο δεν γνωρίζει
μία κρυφή χαρά να σας καθίζει πάνω στου ήλιου το καμίνι
μία καρδιά που ακούει το ρυθμό της γης και για χάρη της 
χορεύει ξεχασμένη απ΄όλα 

περ'απ'αυτά μάτια μου υπάρχουμε κι εμείς.
που τίποτα από αυτά δεν κάναμε 
ούτε πονέσαμε κανέναν μα ούτε χαρά του δώκαμε 
που ούτε σπίτι ανοίξαμε ούτε καρδιά. 
αδέσποτες ψυχές, τσιγγάνικες. πολύχρωμες μα σιωπηλές. 
μόνιμα περαστικές, μοναδικά χαμένες.
να ζητάμε μόνο τον αέρα και το νερό. το νερό και το κύμα. 
τα είδωλά μας που δεν συναντιούνται για ν αγκαλιαστούν.

περ'απ'όλα ομορφιά μου υπάρχουμε κι εμείς  
που ούτε μυστικά ούτε όπλα κρατήσαμε ενάντια σε κανέναν
καθρέφτες σπάγαμε νύχτα μέρα και στο αίμα ήμαστε βουτημένοι
δεν κοιτάξαμε πίσω τα κομμάτια μας ενώ τ αφήναμε
κι ούτε ο ένας τον άλλον ψάχναμε να γνωρίσουμε μόνο 
αγκαλιαζόμαστε στους δρόμους με λαχτάρα και ταπεινοφροσύνη.
αρχαίες μουσικές, που μουρμουρίζουμε του καθενός την τρέλα 
και καθόμαστε πλάι στα μνήματα, παρέα αφοσιωμένη.