...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Thursday, September 29, 2011

εσύ, όχι εγώ.


όχι εσύ, εγώ.
ποιός απ τους δυο μας είναι πιο εγωιστής, ποιά απ τις
δυο μας έχει περισσότερα απωθημένα, ποιοί απ όλους είναι
οι πιο κομπλεξικοί και ποιανού ο θυμός όταν ξεσπάει
δικαιολογείται; όχι εσύ σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου,
όχι εγώ δεν μπορώ να μυρίσω τα νύχια μου γι αυτό
που χρειάζεσαι εάν δεν μου το ζητήσεις κι οι δυο
μας θα χαθούμε μόλις ανοίξει το κλουβί κι ίσως το βάλουμε
στα πόδια;


ο πόλεμός μου είναι η ειρήνη σου κι η ειρήνη μου
σου σβήνει την υπόσταση. όχι εσύ θέλησες να ελέγχεις
τα πάντα όχι εγώ αφέθηκα στις ορέξεις τους παραπάνω απ το
επιθυμητό, όχι εγώ ό,τι έχω να δώσω δεν το βλέπεις,
όχι εσύ, όταν δίνεις δεν είναι από επιθυμία. ποιανού
οι ευθύνες θα φουσκώσουν να ζητάνε μες τα μούτρα μας 
και τί θα ζητάνε τελικά χώρο, χρόνο, δύναμη ή υπέρβαση 
κι όταν και των δύο μας βάλουν χειροπέδες τότε μήπως
θα καταπιούμε την γλώσσα μας και θα κλείνουμε
πάλι τις πόρτες;


πότε η αγάπη μας έγινε τοίχος που σκάμε με
το κεφάλι και την μετράμε στα αίματα;
μάλλον από την αρχή. όπως όλα. τα γνωρίζεις
από την αρχή. ε ρίξε ένα σκοινί και σκαρφάλωσε.
θα σε περιμένω στην άλλη πλευρά.
θα προσεύχομαι γι αυτό*

Wednesday, September 21, 2011

αερικό


όλου του κόσμου τα πουλιά
όπου κι αν φτερουγίσαν
όπου κι αν χτίσαν την φωλιά
όπου κι αν κελαηδήσαν

εκεί που φτερουγίζει ο νους
εκεί που ξημερώνει
μαργώνουν τα πουλιά της γης
κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

ανάσα είναι καυτερή
και στέπα του καυκάσου
η σκέψη που παραμιλά
και λέει τα όνειρά σου

όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει


Thursday, September 15, 2011

First Lyrics First Vol.45



when you came in the air went out


                            and every shadow filled up with doubt


γύρισε σπίτι κι όλα του έμοιασαν δανεικά. είχε πιστέψει 
πριν λίγο καιρό πως θα τα αποκτούσε. για λίγο νόμισε κι όλας
πως είχε βρει τον τρόπο να τα αποκτήσει κι ακόμη,
του φάνηκε ότι το πάλεψε ίσως όσο μπορούσε για αρκετό καιρό
όμως απόψε τα κοίταξε πάλι και φάνηκαν πάλι όλα τους δανεικά. 
η αύρα τους ήταν ξένη, η λάμψη τους φώναζε πως δεν θα 
γίνουνε δικά του ποτέ. το είδε ξεκάθαρα κι άνοιξε την 
πόρτα να πάει μια βόλτα, να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know who you think you are


                                 but before the night is through


τόσο καιρό είχε να περάσει από το μπαράκι του βασίλη που 
είχε ξεχαστεί η πιθανότητα να εμφανιστεί, ακόμη και από
το τρίτο σκαμπό από το αριστερό τέρμα του μπαρ, που
ήταν το συνηθισμένο του. παρ όλ αυτά το βρήκε άδειο όταν
έφτασε και σαν να ήθελε να μην χαθεί κάποιου είδους 
μυστικιστική τελετή στο χρόνο, έκατσε να κάνει ένα τσιγάρο
να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know what you've done to me


                          but i know this much is true


ξύπνησα σε πολλά μέρη τελευταία και κοιμήθηκα
σε ελάχιστα. αφέθηκα να σωπάσω κι ευχαριστήθηκα
τα ουρλιαχτά των γύρω μου σαν να ήτανε δικά μου,
ή απαραίτητα. δοκίμασα καρπούς απαγορευμένους
που με γέμισαν ελπίδα και μνήμη, κολύμπησα πολύ
συχνά όταν πονούσα για να ανακουφιστώ. κράταγα
την ανάσα μου δίπλα στην λιποθυμιά για να βρω τα 
όριά μου κι είπα στον άνεμο να με πάει όπου θέλει
μέχρι να μάθω να τον πιλατεύω. 


i wanna do bad things with you


                                         i wanna do real bad things with you 



βαρέθηκε, κουράστηκε, μπούχτισε, δεν άντεχε άλλο
να λυπάται και να φτύνει, να οργίζεται και να μπουκώνει,
να τρελαίνεται το αίμα της στις αρτηρίες και να σαπίζει το 
δέρμα της στην αφάνεια. έβαλε την μουσική στο τέρμα
κι άρχισε να χοροπηδάει σαν κάποια μυστικιστική τελετή 
που την γνώριζε από πάντα, άρχισε να ιδρώνει 
ό,τι την ταλαιπωρούσε κι ώσπου το κομμάτι να τελειώσει,  
είχε αναγνωρίσει κάθε γωνιά κι επιφάνεια γύρω
και με όλα είχε μιλήσει. χτύπησε το τηλέφωνο να πάει στο
μπαράκι, κοίταξε για λίγο στο δρόμο, έβαλε το κομμάτι απ την 
αρχή και συνέχισε.

Monday, September 12, 2011

οι ευχαριστίες.

Pon and Zi Pictures, Images and Photos
ήρθε η ώρα τους και είμαι σύντομη ή τελοσπάντων 
δεν ξέρω αν είμαι σύντομη αλλά αισθάνομαι. 
ακούω ακόμα ένα κομμάτι που εσύ μου έβαλες 
κι απορώ, απορώ απορώ απορώ απορώωωωωωωω.

πότε θα γίνω άνθρωπος; 
εσύ με κάνεις; 
σε ακούω να με κάνεις. ακούω το τραγούδι 
που εσύ μου έβαλες και είναι μια αρχή
αλλά είναι θα είναι αρκετό; με τρώει η
αγωνία.

όλοι βαριούνται τις ευχαριστίες κι εμένα όταν
με ευχαριστούν για κάτι τις περισσότερες φορές
νιώθω άβολα αλλά σε όλους αρέσει να το λένε
όταν το εννούν παρόλο που ευχαριστώ λένε οι ξένοι. 
δεν θυμάμαι ποιός τρισάγιος φίλος μου το είπε αυτό
-ας μην περάσω στις συγγνώμες τώρα... 

ευχαριστώ τον νεολαίο για το κεφάλι μου και... 
τα πάντα ζητάνε απεγνωσμένα το τέλος τους. εκτός 
από κάτι νύχτες που όλα μαζί τυχαίνει να πέφτουνε
χωρίς να το περιμένεις και ξαφνικά 
στεναχωριέσαι που ξημερώνει... 

κάπου εδώ σκέφτομαι πόσο μου λείψανε οι νύχτες
ή αν μου λείπουνε κι αν είναι στο χέρι μου 
να με επισκεφτούν ξανά έστω και μέρα να με 
δουν καλά στα μάτια, να μου πιάσουνε για λίγο 
το χέρι γιατί δεν είναι οι νύχτες που μου λείπουν
μα ανάσες γνώριμες και στ αλήθεια αν ήταν μέρα πάντοτε
κανείς δεν θα χανόταν. το αντίθετο θα σκότωνε 
ό,τι ξέρουμε αλλά και πάλι ας μην δώσουμε δεκάρα
είμαστε πολύ μικροί... 

εκατό τελείες να σου βάλω εσύ θα βάζεις κεφαλαίο 
και θα πηγαίνεις. είναι δυνατό να τα θέλουμε όλα; παιδικό  
πισογύρισμα.  ο άνθρωπος περνάει στάδια. 
ευχαριστώ πολύ πολύ. 

τρελαίνομαι με το ευχαριστώ.  κυρίως μέσα μου
βέβαια (!) . δυστυχώς γιατί ούτε με την ανταπόδωση
το χω και πολύ. σαν να μην είναι στο χέρι μου,
σαν να την κοιτάζω να φεύγει μακριά και ν αναρρωτιέμαι
θα ξαναφυσήξει στο δρόμο μου σύντομα 
ν ανακουφιστώ;

σ ευχαριστώ και που με είπες σύντομη,
αυτό, μου έφτιαξες την νύχτα μέρα κι
άντε πάλι πίσω στην φωλίτσα μου.



Friday, September 09, 2011

βουρ στον πατσά.



κοινώς -επανάληψη μήτηρ μαθήσεως αλλά και του
όσο ζω παθαίνω. έρχεται η στιγμή που ο κάθε άνθρωπος
πρέπει να κυνηγήσει το όνειρό του. 


μισοπεθαμένοι άγγελοι παίρνουν το φιλί της ζωής 
από συναισθήματα που φέρνουν περισσότερο σε εξάρσεις
ζήλειας και σκεπασμένα λες από πολλών μηνών τα χώματα 
κοιμισμένα παράπονα αφυπνίζονται ξαναζητώντας ένα κομμάτι 
μοίρας και αλλαγής. κύκλοι διαγράφονται πάνω σε ευχές 
για λύτρωση κι οι απειροελάχιστες στιγμές στο χρόνο
που φαντάζουν άπειρες έχουν σηκώσει πανιά 
παραδομένες πια ολοκληρωτικά, στον άνεμο. 


τί κόσμο θα αφήσεις στο αγόρι σου; όλα μοιάζουν
μπερδεμένα για όσο δεν βολεύονται και ξεκάθαρα
όταν τα αγκαλιάζουν με αγάπη. δρόμο παίρνω δρόμο 
αφήνω. ίδιοι είναι οι άνθρωποι, όλες τις εποχές.  
δεν ξεχωρίζουν, δεν γνωρίζουν κι οι καλύτεροι
απ αυτούς δεν μάχονται πριν πέσουν. . 

Friday, September 02, 2011

έφτασε ο μήνας,

Pon and Zi Pictures, Images and Photos


ο μετά του Αυγούστου. πίνω την αλισφακιά μου όσο είναι ακόμη
πολύ ζεστή έτσι ώστε κάτι να προλάβει να λιώσει
για να το φτύσω.
ξέχασα το σώμα μου αλλά δεν θυμάμαι πού.
τόσο παλιά το ξέχασα.
κοιτάζω γύρω μου και άλλους χωρίς σώματα, και άλλους
με ξεθωριασμένο δέρμα και στέρνο εν βρασμώ.

χαμογελώντας επάνω στην γλύκα της καύσης, απ' την
μυρωδιά την ίδια τους και τις αναθυμιάσεις, μου κλείνουνε
το μάτι και μου χαρίζουν την ψυχή μου σαν να ήταν
χάρη τους, κομμάτι-κομμάτι.
...μα δεν μπορώ να τους πάρω μαζί μου. τους αγαπώ.
 είναι δυο μέρες τώρα που τα πράγματα αποκτούν
για μένα, προοπτική εκεί που καθόλου δεν το περίμενα.

είναι όλοι τους τρελοί
κι εγώ χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί, γέννησα μία
τεράστια επιθυμία να βουτηχτώ στην τρέλα τους με το
κεφάλι ή με τα πόδια προσγειώθηκα δεν μου ρχεται
για να σου πω αλλά δέκα χέρια απ' την αρχή με πιάσανε
κι εκατό μάτια είδα να λάμπουν τότε όλα μαζί και δυνατά,
σ ένα θέαμα εντελώς πρωτόγνωρο.

τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία μου να τους ζήσω τα
μέσα έξω, που τον περισσότερο καιρό, μέχρι κι εσένα
ξέχναγα. ακόμη και σε ξεπέρναγα θαρρείς και σαν μαγεμένη
που ποτέ δεν γνώρισε το σκότος σου, χόρευα μαζί τους και
γελούσα και έκλαιγα στο πλάι τους κι ακόμα κι ονειρευόμουν.
μ έπιασε ξανά, μία ρίγη για φυγή. ο πυρετός,
ύστερα από ένα απόγευμα που φύσηξε στην γυμνή μου
πλάτη -ο γνωστός, που με κάνει να βογγώ όλη νύχτα
και να βρίζω.

σκέφτηκα ότι λίγο λίγο οι φυγές μου,
επιστροφές θα γίνονται ώσπου κάποια στιγμή,
όλος ο κόσμος θα 'ναι σπίτι μου.
αρκεί να φεύγω, συλλογίστηκα, για να μπορώ ύστερα
να γυρίζω. αρκεί να φεύγω...

το άλλο πρωί αφού τα σκέφτηκα, βγήκα πάλι
στον ήλιο και όλα τα μάτια τα πενταφώτιστα
που με φιλούν στο στόμα με ρωτήσανε μέσα
από την καρδιά τους -τί θές;
κι εγώ είπα -τελικά, 
θέλω ή να μείνω, ή να πάω παντού.