...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Sunday, October 23, 2011

κοκαϊνη


πριν το κορμί μου το ποτίσουν
η κοκαϊνη, το κρασί  και η βρωμιά
είχε η καρδιά μου αγαπήσει
όπως αγάπησε η κάθε μια

πέρασαν όλα σαν έφυγε αυτός
και πήρα πια τον δρόμο τον δικό μου
ζητώ να λησμονώ μα τί σας μέλλει πως
είν το κρυφό το μυστικό μου

μην με ρωτάτε
τί σας μέλλει αν μεθώ και αν πεθαίνω
τί με κοιτάτε
έτσι θέλω και τα βάσανα πληθαίνω

όποιος σκοτώνει την καρδιά
ολότελα για το κορμί δεν νοιάζεται
κάθε βραδιά κάθε νυχτιά
το σέρνω μες τους δρόμους κι αγοράζεται

τον αγαπούσα, με αγαπούσε
και μου χε πάρει το κορμί και την ψυχή
στην αγκαλιά μου τον κρατούσα
κι ήταν η σκέψη μου η μοναχή

κάποια τον πήρε, ανάθεμα κι αυτή
δεν έχω δάκρυ πια για να θρηνήσω
τί άλλο να σας πω, είναι πληγή φρικτή
αφήστε με να λησμονήσω





Wednesday, October 19, 2011

παίρνω φόρα

pon and zi Pictures, Images and Photos


και για να την πάρω χρειάζεται να σταματώ 
που και πού. συχνά δεν το θέλω, αυτό το σταμάτημα
γιατί με αγχώνει. με κάνει να φαντάζομαι σκηνές
φρικτές όπου με βρίσκουν όλα τα κακά -μαζί και ο 
θάνατος- μέσα σε αυτό τον βάλτο τον ακίνητο 
της αεργίας και του πένθους όπου εκτός από την 
βρώμα και την απόγνωση, στην γωνία του δρόμου
με κοιτάζει και το τέλος. πολύ ανατριχιάζω και 
αναστατώνομαι με αυτή την κατάσταση ώσπου να 
βρω υπομονή και άνεση μέσα στο βάλτο μου 
αναπολώντας βέβαια ταυτοχρόνως τις μόλις 
δυο ανάσες μου προηγούμενες λαμπρές στιγμές πάθους 
και αγαλλίασης. πολλές φορές το παίρνω απόφαση 
πως τα φαγα τα ψωμιά μου τουλάχιστον όσον 
αφορά το μερίδιό μου στην απόλαυση και στο ζεν
κι εκεί είναι που με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη
από το μέτρημα και το σκούπισμα. 


κοιμάμαι και ξυπνάω, κοιμάμαι και ξυπνάω
παραδομένη πλέον στην άπνοια, αγαπώντας
επιτέλους τον αγέρα από μακριά και για αυτό που είναι ώσπου
ένα σκοτεινό από γέλια και πτωχευμένο από νότες 
πρωινό ή μέσημέρι ή νύχτωμα ή απογευματινό εσπρέσσο
εκείνος απόφασίζει να με επισκεφτεί ξανά. λατρεύει να μου 
κάνει έκπληξη, είναι το αγαπημένο του. 
κι ενώ γνωρίζω πως κι εμένα μια μέρα εδώ κοντά
ολοκληρωτικά θα με αφήσει ξεχασμένη μέσα στον κόσμο 
των κοινων θνητών κι ούτε μια επίσκεψη δεν θα περνάει
για να μου κάνει, για όσο έρχεται και για όσο με φουσκώνει 
με κάνει μπαλόνι όσο βαριά κι αν νιώθω 
και για όσο μου ψιθυρίζει ένα κομμάτι μας ότι είναι ίδιο 
και μ αγαπάει κι εκείνος όσο εγώ. αχ! για όσο... κοίτα με
τώρα πώς χοροπηδώ και πώς το δίκιο μου με βρίσκει
και πώς δεν κρυώνω σταλιά!