κι όπως ακριβώς...

ξετυλιγόταν η ζωή μπροστά σου για χρόνια και την διάβασες 

σε δυο βραδιές και τα ερωτηματικά σβηστήκαν

έτσι ξανάγινε κουβάρι μέσα σε πέντε ώρες ύπνο 

χωρίς να μπορείς να κουνήσεις χέρια πόδια

και χωρίς να μπορείς να μιλήσεις. 

το γέλιο χάθηκε φίλε μου. 

ήταν εκεί, στον αέρα ισσορροπούσε στις δίνες...

το γέλιο χάθηκε γιατί είναι ελαφρύ

και όποιος το χρειάζεται το βουτάει πολύ πριν 

τον πάρουνε χαμπάρι. γιατί είναι ελαφρύ το γέλιο

φίλε μου κι επειδή είναι έτσι, η αξία του στην αγορά

έχει πέσει κατακόρυφα. μέχρι που

ντρέπονται και θέλουν να το παίρνουν στα κρυφά. 

υστερά επίσης νιώθουν άσχημα να το βγάζουν βόλτα, 

ακριβώς εξαιτίας της ανάλαφρης φύσης του και το χουν 

κλειδωμένο για τους ίδιους μα και για όλους. 

δεν θέλω να δίνω σημασία και βαρέθηκα να

ανησυχώ αν σε βαραίνω με την ανάγκη μου 

για προσοχή ή αν με εξαντλείς με την απουσία σου 

επίτηδες για να αλλάξω γνώμη 

δεν έχω γνώμη. δεν θέλω να έχω άποψη. 

θέλω να ανοίξουν οι φυλακές και να ελευθερωθούν

τα γέλια μας και να είναι πιο δυνατά 

από τους ήχους και τις μουσικές κι από τα 

ζώα κι από όλα γενικά τα πράγματα....

όμως δεν το βλέπω να γίνεται αυτό 

κι έτσι αποζητώ το γέλιο πάλι σήμερα για λίγο έστω...

όπως και κάθε μέρα μόνο που σήμερα 

χώρος και χρόνος δεν υπάρχει γιατί 

κλαίνε όλα κι έτσι;

εορταστικό/πρώην tsonta plakosane anomaloi

all and all you re just another brick in the wall

στα γενέθλια κάνω ευχές. πέρα από αυτή του ποδιαριού

πριν σβήσει το κεράκι που ναι να μου κάτσει ο γκόμενος

εύχομαι....

εύχομαι να μπορούσα να μιλήσω.

για τα καλά όσο και για τα άσχημα. να μιλάω

παραπάνω. ειδικά για τα όμορφα πολύ

εκνευρίζομαι που δεν μπορώ να μιλάω.

που ξέρω πως αν οι λέξεις ακουστούν απ το στόμα

μου θα εξατμιστούν με την αναπνοή

θα χαθούν οι έννοιες τα χουμε πει αυτά

ποιός τα βαζει με τον admin

τί θες να πω για τον έρωτα; πάει, το χασα. κάπου θα μου πεσε
ΚΑΙ αυτό...

περπατάω αφηρημένη κοιτώ συνήθως τον ουρανό.
τις φατσούλες των φίλων μου ήταν πολλοί, πολύ γλυκειές...

μακάρι να μην το είχα χάσει. 

μακάρι και να το ξαναβρω κι αν όχι 

δεν χάθηκε ο κόσμος μικρές μου νεράιδες

(πιστεύω σίγουρα βγαίνει NC17 το κείμενο

χαλαρά...)

τσόντα γράφει από πάνω τί περίμενες; πίπες. 

πρέπει να βάλω το άνω των δεκαοχτώ; να πάνε να γαμηθούν

πολύς έλεγχος πάντως κι εδώ για να πετάξεις τα σκουπίδια

στην γειτονιά θέλεις κάρτα. έχε χάρη που ναι σαν να 

έχουμε δώσει όλοι οι ελκυστικοί άνθρωποι της υφηλίου
ραντεβού στην ίδια πόλη.χε.χεχεχεχε

για κερασάκι έχω τον συγκατοικό μου που μετατράπηκε 

αστραπίαια κι απροσδόκητα σε ένα μικρό σουπερ μαν 

(ο οποίος μόλις μου ενσωματώνει φωτακι με usb στο λαπτοπ
για να βλέπω στο σκοταδι). δεν περιγράφω άλλο...

αλλά θα ευχηθώ κάτι ακόμη. 

τα μπλουζ του αποχωρισμού

απόψε τόσο μόνος να μαι

κι εσύ να λείπεις μακριά

σαν να ναι τώρα το θυμάμαι

το τελευταίο όταν μου πες

έχε γεια

ήτανε τρεις θυμάμαι απρίλη

κάποια δευτέρα αλλιώτικη

κι ήτανε κάπου προς το δείλι

όταν δακρύσαμε στο τελευταίο

φιλί

μεγάλωσες μες τα σαλόνια κι έμαθες

στο πάρκο μες τα περιστέρια

με τον αλήτη που μπλεξες τί γύρευες

αφρόψαρο στα φουσκονέρια

κάποτε κύλαγε το αίμα

μέσα στις φλέβες μας καυτό

τώρα συμβόλαιο με το ψέμα

έχουμε κάνει εσύ εκεί κι εγώ εδώ

μα αυτή την νύχτα ώρα μία

όπου κι αν είσαι θα σταθείς

το κάλεσμά μου ως σαν μια υποψία

μες το σκοτάδι στα τυφλά

να σε καλεί

κατέβα απ τ αστικό!

υπεραστικό και βάλε... για το περιβάλλον λέω

που με κάνει να αισθάνομαι απολίτιστη. μια βλάχα και μισή.

μου λείπει η απλή, αυθόρμητη, ενστικτώδης καθημερινότητά μου

στο νησί. βέβαια κι εκεί είχε υγρασία...κάθε μου μετακίνηση

και λίγο υγρασία παραπάνω ουτ επιτηδες αγάπη μου 

οπότε πάλι βήχω. έχει λιακάδα σήμερα και δεν το διακινδυνεύω.

κατα τ άλλα πάλι αύριο θα μαθαίνω ποδήλατο εκεί έξω 

αποτελώντας δημόσιο κίνδυνο...γελάς..χα.βράζω ογδονταέξι τσάγια 

το δευτερόλεπτο.

κατουράω τουλάχιστον τα μισά στο τέταρτο και κάνω άσχημες σκέψεις

για τον παρανοικά χαρούμενο συγκάτοικο και κολλητό μου

τί κρίμα! δεν είναι όλα ρόδινα

ούτε για σένα, ούτε τώρα ακόμη κι ας ήταν πριν,

ήταν για λίγο. πέρασε

φτου κι απ την αρχή να πάρεις φόρα κι όσο

ανέβεις από πάνω. κι όσο δεις, όσο ισορροπήσεις

εδώ μπορεί να βοηθήσει και το ποδήλατο χεχε.

χμ.

αυτά κι άλλα πολλά μέχρι που είχε στο αγκίστρι σύννεφα

και στην ολλανδία λιακάδα

μέχρι που μου μιλήσαν όλοι. κι εσύ...

κι άκουσα το ίδιο κομμάτι σε δυο εκτελέσεις 

μία απ το music challenge (ο μι τζι) και μία από το στερεοφωνικό

του σπιτιού που το έπαιξε από cd ο εν λόγω συγκάτοικος
όλα μέσα σε τρείς ώρες...

ταξιδιάρα ψυχή

λονδίνο άμστερνταμ ή βερολίνο

έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας

όσα κι αν έχω δανεικά πια δεν σου δίνω

να κάνεις βόλτες με το μάτιζικ μπας

ταξιδιάρα ψυχή κι αν θέλω δίπλα σου

είναι δύσκολο να μένω

καιρός να δω την δική μου ζωή

σ αυτό το ταξίδι δεν θα σε περιμένω

θα ψωνιστώ και κάποιο βράδυ

ό,τι έχω μέσα μου για σένα θα το σβήσω

είναι μονόδρομος ο δρόμος που χεις πάρει

και δεν σε βλέπω να γυρίζεις πίσω

First Lyrics First Vol.31

η αγάπη μας ήταν γραφτό

                        να γίνει δυο κομμάτια

ένα εσύ ένα εγώ...
τα ενδιάμεσα όλη η αλήθεια και η κίνηση του κόσμου
που πλημμύρισαν τους δρόμους πέφτοντας απ τις στέγες και
μας έδωσαν θέα απέραντη έτσι ώστε νιώσαμε αμέσως μικροί,
βιώσιμοι, ακίνδυνοι και ασφαλείς. να κουραζόμαστε, να αισθανόμαστε
χρήσιμοι. να θυσιαζόμαστε, να αποφεύγουμε την ευθύνη...

μόνο σαν συλλογίζομαι τα όμορφα τα βράδια

               που μου δινες γλυκά γλυκά όρκους φιλιά και χάδια

ώσπου στέγνωσε η χαρά σου στου ήλιου τα σκληρά μεσημέρια
και τα δακρυά μου τρέχανε μαζί με τον ιδρώτα κι έμοιαζα
διαμαντάκι πραγματικό έτσι που έλαμπα και κινδύνευσα 
δεν στο κρύβω και για μια στιγμή αν με κλείνανε σε βιτρίνα  
ή αν με βγάζανε σε πλειστηριασμό θα λεγα όλοι σ αυτό τον κόσμο
έχουμε την θέση μας κι ούτε να κουνηθούμε πολύ γίνεται
ούτε να επιλέξουμε κι ότι μπορεί ο καθένας. όμως εγώ είχα το
θάρρος, επέλεξα εσένα.  

με μια λαχτάρα καρτερώ και πόνο στην καρδιά μου

             ίσως γυρίσεις γρήγορα ξανά στην αγκαλιά μου

το τέλος του χρόνου. το σημείο μηδέν. το τέρμα που
η ανάγκη μας γέννησε και η φύση τούμπαρε με τα πολλά και τα
παρακάλια μας και τρελάθηκε κι αποφάσισε να μας το χαρίσει.
όταν όλες οι αγκαλιές θα ναι γεμάτες κι όλα τα χείλη θ ακουμπούν
εκείνα που φτιάχτηκαν να τ ακουμπούν.
όλα θα ναι θάλασσα τότε αγόρι μου. λάδι θάλασσα.
ένα όνειρο που θα σμίγει στον ορίζοντα με τον ουρανό όπως
ακριβώς σμίγει και με την ζωή μας και τότε τί θα χεις να μου πεις
μόνο κανά δυο στιχάκια θα τραγουδάς κατά την δύση για να με δεις
να φεύγω και να το αντέξεις παραυτα...

σε χρειάζομαι

μια φορά με μια βαρκούλα σε μια θάλασσα

μες το κύμα δάκρυ στην ζωή μου χάλασα

μέρα νύχτα, νύχτα μέρα ίδια πράγματα

κι έφτασες εσύ κι αρχίσανε τα θαύματα

σε χρειάζομαι γιατί σ αγαπώ

πώς να σου το πω

πάω να τρελαθώ

σε χρειάζομαι

τώρα ό,τι και να γίνει δίπλα μου εσύ

μες την έρημη ζωή μου είσαι όαση

δεν ακούω εγώ του κόσμου τα λεγόμενα

αρκεί να είμαστε μαζί τα χρόνια τα επόμενα

δικό μας.

φεύγω,

θα φύγω, πρέπει να φύγω, θέλω, δεν μ αφήνουν, 

δεν τους νοιάζει αλήθεια ή τους νοιάζει πολύ,

κοιτάζω να φύγω, μακάρι να έμενα, 

θα ξανάρθω, δεν γνωρίζω, θα σε σκέφτομαι,

θα σε θυμάμαι, τόσα μου έδωσες,

μου λείπεις, δεν πιστεύω στους αποχαιρετισμούς,
δεν τους αντέχω επίσης. 

βλέπω την καρδιά σου τώρα, ας είναι επιεικής μαζί μου

όταν χαθώ, δεν θα είναι για πολύ, δεν θα είναι για

καθόλου, εξαιτίας σου μου είναι αχρείαστες όλες οι ευχές,

πλανιέμαι στο όνειρο, εξαιτίας μου, ήμουν σκληρή

μαζί σου, ήσουν αυστηρός, ήσουν εκεί, εκεί που ήμουν κι εγώ.

χάρηκα που τα είπαμε...

το γέλιο μας θ αντηχεί παντού μέσα μου

παντού γύρω μου, θα με ρωτάνε, δεν θα ξέρω τί να πω,

θα σουφρώνουν τα μάτια και τα χείλη προσπαθώντας

να καταλάβουν, τίποτα δεν είναι ίδιο απ όσα έρχονται

κι όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα ή κανένα απολύτως.

κοίταζει την θέα λίγες ώρες πριν χαράξει

κι η μπουκαπόρτα πλησιάσει την προβλήτα

κατεβασμένη απειλητικά. όσοι ήρθαν, σφαίρες στο κεφάλι

όσοι φεύγουν θα ναι δικοί μας πάλι

προλαβε να γίνει γραφική αρκετά ωστέ να μην

την πάρει ο αέρας - αναρρωτιέται μες τα κλάματα

μα δεν θα βγάλει λέξη. φορτώνεται άλλη μια

του επόμενου βήματος την φόρα, δεν χρειαζότανε

ποτέ σπρώξιμο, σαν χαρακτήρας, δεν αντέχει

τις πιέσεις, διαχειρίζεται την έξαρση όμως σαν

να γεννήθηκε απ αυτή, γνήσιο κομμάτι της κι έτσι

μες την τρύπα της και την κορύφωσή της πρώτα θα

σου κλάψει κι όλα θα ναι εντάξει κι ύστερα

θα γελάει μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

αρκετά όμως για εκείνη... εκείνη δεν είναι κάποια.

ενώ τόσοι εδώ που αποχαιρετά θα είναι. κάποιοι συγκεκριμένοι,

κάποιοι σπουδαίοι, κάποιοι πολύ δικοί της. ο αέρας ζαλίζει της είπανε,

εμείς ξέρουμε...

και με τα δυο τους χέρια το κεφάλι και τ αυτάκια της

σκεπάσανε και τραγουδήσαν κάτι νανουρίσματα

ντόπια, δικά τους, αυτοσχεδιαστικά, κατευθείαν

βγαλμένα απ τον ερωτά τους. για τον αέρα.

για την ζάλη και για την αγκαλιά.συγκινήθηκε,
και ξανάγινε παιδί για λίγο ακόμα.

I want you

the guilty undertaker sighs

the lonesome organ grinder cries

the silver saxophones say I should refuse you

the cracked bells and washed-out horns

blow into my face with scorn

but it’s not that way

I wasn’t born to lose you

I want you, I want you

I want you so bad

honey, I want you

the drunken politician leaps

upon the street where mothers weep

and the saviors who are fast asleep, they wait for you

and I wait for them to interrupt

me drinkin’ from my broken cup

and ask me to

open up the gate for you

how all my fathers, they’ve gone down

true love they’ve been without it

but all their daughters put me down

’cause I don’t think about it

well, I return to the Queen of Spades

and talk with my chambermaid

she knows that I’m not afraid to look at her

she is good to me

and there’s nothing she doesn’t see

she knows where I’d like to be

but it doesn’t matter

now your dancing child with his Chinese suit

he spoke to me, I took his flute

no, I wasn’t very cute to him, was I?

but I did it, though, because he lied

because he took you for a ride

and because time was on his side

and because I . . .

I want you, I want you

I want you so bad

honey, I want you

φυσάει - at last!

κι επιτέλους...

ωραία η νύχτα εχθές, μα σήμερα το πρωί
ήρθε πάλι ο αέρας.

όπως άνοιξα τις δυο τις πόρτες
τον ένιωσα να απειλεί την θέση μου
και την θέση όποιου αντικειμένου είτε αισθήματος

αφήσα απροστάτευτο στο έλεός του και

χαμογέλασα ξανά.

πόσο μου 'χε λείψει ο άνεμος και πόσο

τον θαυμάζω αλήθεια...
δεν θυμόμουν ότι μου πηγαίνει τόσο.
η ταχύτητα κι η ανατροπή του
μου δίνουνε απ τον εαυτό που εσύ μου πήρες πίσω.
και με κάνει να σε γνωρίζω από την αρχή πολλές φορές
και σου μπερδεύει τα μαλλιά και τις λέξεις
και μισοκλείνεις τα μάτια όταν σηκώνει χώμα

και φωνάζεις δυνατά να σ ακούσω
μέσα απ τα σφυρίγματά του

και παίζει κρυφτό με όλα...

χωρίς να εξαφανίζει τίποτα.

εάν ο ήλιος μου δίνει ζωή λοιπόν,

ο άνεμος με μαθαίνει περί τίνος πρόκειται...

First Lyrics First Vol.30

tonight you re mine completely

        you give your love so sweetly

δυο μήνες τώρα κι όταν είμαι μελαγχολική

κι αν έχω κέφι

κι όταν δεν μπορώ να βαστάξω την έξαψη

και τρέχω

κι όταν δεν μπορώ να σηκώσω την έπαρση

και κλαίω

ήσουν δικός μου

ολόκληρος και καυτός. ειλικρινής;

tonight the light of love is in your eyes

                 will you still love me tomorrow

που θα έχω φύγει μακριά

και η μαγεία θα ποτίσει απ τις βροχές και το κρύο

και τα νερά θ ανταριαστούν

και τα χρώματά μας κι οι φωνές θα ξεθωριάσουν

πόσο χώρο στην καρδιά σου θα πιάνω τότε;

που θα φανεί η αδυναμία μου και το σώμα μου

θα πουληθεί ακόμη μια φορά

και οι συντεταγμένες μας θα καμπυλώσουν

tonight with words unspoken

                   you say that I'm the only one

θα χεις ακόμη ένα χαμόγελο για μένα την αδύναμη

που ήρθα μες το σπίτι σου και το κανα άνω κάτω

κι έλεγες πόσο σ αρέσουν τα τραγούδια κι οι χοροί μου...

πως δεν πειράζει να σπάσουμε και κάτι

μπροστά μου όλα είναι περιττά και δεύτερα

so tell me now cause I won't ask again

                       will you still love me tomorrow

μα δέχτηκα την φροντίδα σου χωρίς να ξέρω αν την αξίζω

και τώρα τρέμω κι είμαι μελαγχολική

που δεν μπορώ την μοίρα της αγάπης μας να ορίσω

μα έτσι ήταν πάντα. ούτε το μίσος θα μπορώ

το έχω πάρει απόφαση και έτσι συνεχίζω