...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Friday, January 31, 2014

κι ύστερα*


περνάει ο φόβος λήγει 
σαν το γιαούρτι στο ψυγείο τελειώνουν 
κι οι αγωνίες κι οι ερωτήσεις 
όλες παύουνε

οι αγώνες δικαιώνονται 
τα όνειρα παίρνουν σάρκα και οστά 
όσες αναμνήσεις μένουν ζωντανές 
φέρνουνε μόνο γέλιο

σκύβεις πάνω απ το ανθρώπινο
σώμα σου και την ψυχή 
που τόσο τρόμαξες ν αναγνωρίσεις
κι είστε ένα 

όλα είναι στην θέση τους
σαν να ήταν εκεί από πάντα
οι ευχές ενώνονται και σκάνε σαν αστέρια
στον κατάμαυρο ουρανό 

σηκώνεις τα μάτια ορθάνοιχτα
κι η θάλασσα σε φωνάζει 
σαν κάθε καλή μάνα να καθίσεις κοντά της
να σε μάθει την ζωή 

οι αλήθειες ολονών σου χτυπούν 
την πόρτα και σ όλες κάτι 
έχεις να δώσεις χωρίς να πρέπει 
ν' ανταλλάξεις την δική σου 

σε βλέπω σε ακούω σε καταλαβαίνω
όπως τα πουλιά που χωρίς μιλιά
πετάνε σε σχηματισμούς ευχαριστίας
και φτιάχνουν σύννεφα







Saturday, January 04, 2014

στην φουρτούνα φαίνεται*


τυχεροί όσοι αγάπησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... άξιοι. 
τυχεροί κι όσοι έζησαν. 
τί τυχεροί δηλαδή... αδιάλλακτοι 

οι υπόλοιποι παρ'τε μια γουλιά καφέ 
ένα σπίτι στα προάστια με σκύλους και γάτες 
μία επιτυχημένη καριέρα 
μία μητέρα να σας βαράει τα κουδούνια όταν ξεχνιέστε
μία ήσυχη συνείδηση. τί ήσυχη δηλαδή... κοιμώμενη

καταραμένοι όσοι μίσησαν. 
τί καταραμένοι δηλαδή... φοβισμένοι 
καταραμένοι κι όσοι πεθαίνουν. 
τί καταραμένοι δηλαδή...αμαθείς

οι υπόλοιποι παρ'τε όνειρα σε ξύπνιο και ύπνο συνταιριασμένα
μία δύναμη αλλόκοτη που πόνο δεν γνωρίζει
μία κρυφή χαρά να σας καθίζει πάνω στου ήλιου το καμίνι
μία καρδιά που ακούει το ρυθμό της γης και για χάρη της 
χορεύει ξεχασμένη απ΄όλα 

περ'απ'αυτά μάτια μου υπάρχουμε κι εμείς.
που τίποτα από αυτά δεν κάναμε 
ούτε πονέσαμε κανέναν μα ούτε χαρά του δώκαμε 
που ούτε σπίτι ανοίξαμε ούτε καρδιά. 
αδέσποτες ψυχές, τσιγγάνικες. πολύχρωμες μα σιωπηλές. 
μόνιμα περαστικές, μοναδικά χαμένες.
να ζητάμε μόνο τον αέρα και το νερό. το νερό και το κύμα. 
τα είδωλά μας που δεν συναντιούνται για ν αγκαλιαστούν.

περ'απ'όλα ομορφιά μου υπάρχουμε κι εμείς  
που ούτε μυστικά ούτε όπλα κρατήσαμε ενάντια σε κανέναν
καθρέφτες σπάγαμε νύχτα μέρα και στο αίμα ήμαστε βουτημένοι
δεν κοιτάξαμε πίσω τα κομμάτια μας ενώ τ αφήναμε
κι ούτε ο ένας τον άλλον ψάχναμε να γνωρίσουμε μόνο 
αγκαλιαζόμαστε στους δρόμους με λαχτάρα και ταπεινοφροσύνη.
αρχαίες μουσικές, που μουρμουρίζουμε του καθενός την τρέλα 
και καθόμαστε πλάι στα μνήματα, παρέα αφοσιωμένη.