Ιούλιος.

 

 

 

αυτός ήταν ο μήνας σου από την αρχή

 

δεν πειράζει που σε είδα πρώτα εναν οκτώβρη 

γιατί δεν σε κοίταξα τότε

ούτε που μετακόμισα μαζί σου έναν σεπτέμβρη

γιατί Ιούλιο σε τάισα καρμπονάρα μεθυσμένοι 

και θαύμασα την τρυφεράδα που μου ενέπνεες

 

έχεις και τα γενεθλιά σου αυτόν τον μήνα

 

σε μια παραμονή τους είπες να μου πάρεις εμένα δώρο 

μεταξωτό

αλλά μετά έκλαιγα πολύ συχνά για να αναπνέω πια 

την αγάπη 

και χάθηκα

 

δεν φοβήθηκα αφού

πολλές φορές το έχω ξαναπάθει 

αλλά λυπήθηκα περισσότερο 

γιατί ήσουν εσύ

 

και τώρα είμαι ακόμα με μισή καρδιά 

 

δεν θέλω ούτε καν να τριγυρίζω 

ούτε να τραγουδάω πια και πολύ

 

αυτός ο μήνας ο καυτός 

όλο φωτιά 

από τους αγαπημένους μου 

γιατί μήνες έχω πάνω από έναν αγαπημένους

 

αυτό τον μήνα 

ξύπνησα χωρίς να ξέρω πού

και είδα το χαμογελό σου από πάνω μου 

κι ανακουφίστηκα 

 

δεν σ αρέσει να διαβάζεις 

έχεις σκορπίσει από καιρό το βλέμμα και το νου σου 

πώς έτυχε κι έριξες πάνω μου 

τόσο συμπυκνωμένο έρωτα 

ίσως το'χω έτσι για μυστήριο 

σαν την μυρωδιά σου

κι άλλα πολλά που έζησα δίπλα σου 

 

μου άφησες την γεύση 

του ελληνικού καφέ και την μυρωδιά των γάτων 

λίγοι πια με πλησιάζουν 

κι ακόμα λιγότερους αφήνω εγώ να'ρθουν κοντά

 

γίνονται όλα τόσο προσωπικά μεγαλώνοντας

αλλά από ιδιωτικότητα τίποτα 

δεν ψάχνουμε καν το φάρμακο πια

όλα είναι κανονικοποιημένα και εκτός ελέγχου

 

δεν μας πειράζει που χανόμαστε

γιατί κανένας 

δεν θυμάται πού ήθελε να πάει

ή τους λόγος 

κι εγώ δηλαδή σε μια αγκαλιά ήθελα να είμαι 

αλλά δεν υπάρχει πια 

 

γιατί μεγάλωσα τώρα 

έχω και το σκυλάκι από την γέννα της δικιάς σου

να μου θυμίζει ακόμη ενα τρόπο 

που μου σώζεις την ζωή 

κι ας λείπεις 

 

αυτός ο καυτός μήνας αδερφούλα 

όταν περάσει ας έχει γεμίσει 

η μισή καρδιά μου πάλι 

την χρειάζομαι 

αλήθεια

 

ευχαριστώ.  

 

 

 

όλα τα μάτια στην Γάζα

εκτός από τα δικά σου

που'χουν ξεχάσει και περηφάνεια

και γη 

και όλα

ποιό παλιό όνειρο σε ξύπνησε 

προφανώς ήταν η βία

ίσως κάποια κύτταρα κάποιων 

να αντιδρούν αρκετά 

ώστε να βρίσκουν άλλο τρόπο

ξανά

κι είναι κι άλλοι 

που δεν τους έχασαν ποτέ

μόνο τους τους κλέψανε

όχι σε όνειρο 

στον ξύπνιο

τον πιο ξυπνητό ξύπνιο 

που δεν μπορείς να φανταστείς

ήτανε μέσα στις σπηλιές 

και γελούσανε γύρω απ'τους αργιλέδες

τους γκρεμίζανε τα σπίτια και τα κοτέτσια

κι εκείνοι τα χτίζανε την νύχτα

απ'την αρχή

κοπάδια προβατάκια και γελαστά παιδιά 

κι απέναντι τους οπλισμένοι 

με περίεργες στολές

και αφάνταστα μυαλά... 

εκείνη την στιγμή έβλεπα δύο 

διαφορετικά είδη μπροστά μου

το ένα σίγουρα 

έστεκε μες την απόλυτη δυσφορία 

σύγχυση και αμηχανία

το άλλο δεν ξεχώριζε και πολύ 

απ'την χαρά του ήλιου

ή το σκοτάδι ενός μαύρου φεγγαριού

το πολύ πολύ 

όλα τα μάτια στην Γάζα

εκτός απ'τα δικά σου 

που ρημάζουν εδώ μεθυσμένα

χαπακωμένα 

ξέφτελα...

στο Νεπάλ όμως φίλε μου 

πίνουν τα καλύτερα

όχι ρακές, ουίσκια, ζάναξ και σκόνες

ακαθορίστου

ούτε αγκαλιά δεν θέλω απόψε

βράζω στο ζουμί μου 

και μόνο το κύμα σου μπορεί να με σβήσει

μόνο η ελεύθερη ακτή σου 

μπορεί να με σηκώσει να ζήσω

από τότε που γεννήθηκα άκουγα πολλά

για τα δεινά του κόσμου 

άργησαν στην πόρτα μου να έρθουν 

σχεδόν νόμισα πως μας ξέχασαν

 

σαν μια καινούρια αρχή

να γράψω την αλήθεια που δεν βλέπετε στο κλάμα μου 

έτσι έγραψα το πρώτο μου ποιήμα 

στο δημοτικό 

ύστερα από ένα ακόμα μπερτάκι ξύλο που μετρούσα

δεν ήτανε το ξύλο 

τόσο 

που πονούσε

ήταν αυτή η σιχαμένη απελπισία

όταν έχεις ρίξει όλες σου τις ελπίδες 

για αγάπη 

σε κάποιον που σε πληγώνει 

και σε αποθεώνει ταυτόχρονα

άθελά του

κι ας μετανιώσει μετά όσο τίποτα

κι ας ζητήσει συγγνώμη 

εσύ έχεις αποφασίσει πια

να κλείσεις όλες τις πόρτες κι όλες τις γρίλλιες

να βουλώσεις τ αυτιά σου 

και να προχωρήσεις 

μέχρι που μεγαλώνεις

και γίνεται το ίδιο 

ξανά

και ξανά 

αναρρωτιέσαι 

αν θα μπορέσεις ποτέ 

να γίνεις κάτι άλλο 

και με ποιό τρόπο 

σκορπάς ολόκληρη τη ζωή σου

πασχίζοντας να σε αγαπήσεις περισσότερο 

αλλά αφού δεν ξέρεις πώς-

μέχρι εκεί σου δείξανε 

κυκλοφορείς και πυροβολείς παντού

τον ίδιο πόνο

που σου φορτώσανε 

κι η ζωή σου συχνά μοιάζει γεμάτη με λέξεις 

κούφιες

που από πίσω δεν κρύβουν τίποτα 

σχηματίζουν κύκλους απλώς 

από σχέσεις κι αισθήματα 

που νομίζεις ότι διαλεξες τούτη την φορά 

σωστά 

διαφορετικά 

κι όμως οι κύκλοι κλείνουν και κλείνουν 

μέχρι να σου κόψουν ξανά την ανάσα

κάποιοι αποφασίζουν 

να μην έχουν σχέσεις 

ή ακόμα καλύτερα να μην έχουν καν αισθήματα 

όμως εγώ 

όσες φορές κι αν έχω νιώσει 

τους λυγμούς μου να με κοπανάνε 

σκέφτομαι ότι τουλάχιστον έχω 

αυτή την πολυτέλεια 

που οι περισσότεροι γύρω μου έχουν απωλέσει

το να αισθάνομαι

τίποτα δεν αξίζει περισσότερο

και προκειμένου να μείνω πλάσμα 

με αισθήματα

θυσιάζω τα πάντα 

μια βολεμένη υποτιθέμενη ευτυχία

το κυνήγι της 

όσα περίμενε η μανούλα μου από μένα

όσα περίμεναν οι δάσκαλοι 

όσα η κολλητή μου εδώ και τριαντα χρόνια

κι ακόμη 

και τον καημένο 

μυξιάρικο 

εαυτούλη μου

from the river to the sea

Palestine will be free 

κάτι δικά μας.

κάποια στιγμή κάποιος οφείλει να δει πώς τα γέλια του

ξεζουμίσανε αλλουνού τα δάκρυα για να γίνουν 

και πώς το θαύμα που τον έσωσε 

ήταν πρώτα κάποιου άλλου 

η καταστροφή

μα τώρα πια έτσι κι αλλιώς 

γέλια δεν υπάρχουν 

ούτε κλάμματα

αληθινά

είμαστε μ ένα μειδίαμα στο στόμα

οι άνθρωποι που γνώρισα, οι περισσότεροι 

σκορπάνε τις μέρες

με τον ίδιο τρόπο 

εκείνον που μας δείξανε

με το καρότο και το μαστίγιο 

σαν τα ρομπότ 

όλοι ντυμένοι με μάσκες και στολές ολόσωμες.

από μέσα μία πέτσα

μουχλιασμένη

σαπισμένη και καμμένη 

κι οι στολές απ έξω γεμάτες γκλίττερ

και σκόνες που σκέπασαν την γη με πόνο

για να κοιταχτούν εκείνοι 

για λίγο στους καθρέφτες τους

και να φανούνε λαμπεροί

κι εγώ έτσι είμαι 

χαλασμένη απ'την κουλτούρα μου 

με το κακό στα νύχια

πολύ βαθειά χωμένο 

νόμιζα πώς θα ξέφευγα 

και θα άδειαζα την βρώμα τους

και θα έβαζα στην θέση της λουλούδια

όμως δεν φυτρώνει τίποτα πια εδώ 

ούτε και βρέχει. 

τα ζώα και τους φίλους κάθε δάσους 

τα κυνηγάνε με όπλα, σκύλους και φωτιές

οι λυσσασμένοι 

κι ούτε μια θύμηση 

δεν έχει κάποιος εδώ γύρω 

ρε γαμώτο

απ την αληθινή ζωή.

έψαξα τόσο...

έτσι που λες

ζουμερή σαν καλωριμασμένο ροδάκινο το καλοκαίρι

έτσι την ένιωθα την αγάπη μας 

κι έτσι την έβλεπα 

αιθέρια

σαν μια νύμφη του κεδροδάσους που πετάει μόνο

στο πολύ δυνατό φεγγαρόφως

έτσι ονειρεύτηκα την αγάπη μας 

αμετακίνητη 

κι επιβλητική σαν λέαινα 

που υπερασπίζεται το μικρό της

μυστήρια 

γεμάτη αλήθεια και αταξία 

σαν ένα κομμάτι μαύρο μαζεμένο απ'την σάρκα μας 

έτσι έζησα την αγάπη μας

κι έτσι θα την θυμάμαι 

σωτήρια 

σαν τον ήλιο 

ύστερα από μια παγωμένη νύχτα

έτσι την έφτιαξα την αγάπη μας 

και την έκρυψα σε μέρος μακρινό 

που μόνο οι ψυχές μας 

αν χρειαστεί ποτέ

μπορούν να την ξεθάψουν

μια τέτοια ώρα ανάγκης ήρθε αγαπημένε 

κι έτσι σ έψαξα ώσπου να σε βρω ξανά

απ' άκρη σ' άκρη 

καρδούλα για κεφάλι

οι πιο σπασμένοι άνθρωποι 

απ όσους έζησα μαζί, 

λέγανε τις μεγαλύτερες αλήθειες.

κυκλοφορούσαν και τις εκτόξευαν στους γύρω τους 

σαν μπόμπες. 

πολύ αληθινή η πιθανότητα να φας μια μπόμπα 

εδώ που κάθεσαι στις μέρες μας, στο μεγαλύτερο μέρος 

της Ηπείρου και της Θάλασσας... 

οι άνθρωποι που απ τα τραύματα

ούτε τα κομματάκια τους πια, δεν μπορούν να υπολογίσουν, 

γελούσανε και βρίζανε τον περισσότερο καιρό και

δύσκολα άφηναν ποτήρι μπροστά τους να'ναι γεμάτο.

αυτή η ασυνείδητή τους συνήθεια 

να πυροβολούνε αλήθειες

παράγει κάτι σαν κόλλα

πολλές φορές κομμάτια επανενώνονται

ακόμη και πολλές φορές

στην θέση τους. 

κάποιοι είναι εντελώς παραμορφωμένοι 

μα ποιός νοιάζεται;

όσοι ούτε ενα κομματάκι, ποτέ τους

δεν χρειάστηκε να παράξουν αγάπη για να το κολλήσουν 

περιφερόμενοι σαν άφθραρτα κινέζικα ανθοδοχεία από πορσελάνη

αναμένοντας κάποιον να τα γεμίσει με νερό και λουλούδια 

ώστε να νιώσουν ότι υπάρχουν

κι ότι εκπληρώνουν το σκοπό τους επάξια,

αυτοί θα δεις να θέλουν να μαζέψουν τους υπόλοιπους

με μια σκούπα κι ένα φαράσι και να τους πετάξουν,

στο διπλανό οικόπεδο. 

εκεί που βρεθήκαμε με τ' αλάνια 

που κι αν σπάσουν δεν μασάνε

κι είναι όμορφα και πολύ αλήθινα.

κομμάτια ανταλλάξαμε 

ο ένας με τον άλλον μες τα χρόνια.

κι ακόμα κι ένα κομμάτι μου μεγάλο 

απ την καρδιά μου έσπασα 

και στο δωσα να το'χεις για κεφάλι.

δέκα χρόνια

ό,τι κι αν ήταν 

κι αν είναι ακόμη

κι ό,τι στο μέλλον κι αν γενεί,

ας μην κλείσει ο κύκλος με σιωπή.

έστω και 

χωρίς στίχους 

όμως όχι, με σιωπή...

στον τελευταίο μας τεκέ.

για τα τελευταία εκατό χρόνια, την επέλαση του πλαστικού

και το μαζούτ στην θάλασσα. 

πότε έφτιαξα ένα περιβάλλον στο οποίο δεν αντέχω να είμαι μέσα;

που σωματικά, πνευματικά και ψυχικά με δηλητηριάζει ολημερίς 

κι όπου κάθε μου ανάσα πονάει και κάθε μου ανάγκη 

γεννά απελπισία; 

σίγουρα φέρω ευθύνη για τα πράγματα 

την καλή μου μοίρα, την κακή μου τύχη, την αδυναμία, τα ταλέντα
και τον φόβο μου. για το πώς τα αντιμετωπίζω, αν μη τί άλλο.

πώς τα κοιτάω στα μάτια, πόση σημασία τους δίνω. 

τώρα, για όπου φτάνει το χέρι μου και το χέρι μου το ίδιο επίσης 

μοιάζει τεχνητό, φτιαχτό, όχι αρκετά αυθεντικό ή ζωντανό, 
αδύναμο και ταλαιπωρημένο, με σβησμένα χρώματα και θλιβερή αναπνοή.

πρώτα αισθάνομαι κάτι στο στήθος μου να σπάει- 

η γειτονιά μου, δεν είναι ασφαλής. τα πρώτα δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα
κι έσκυψε το κεφάλι. 
ύστερα στο στομάχι μου κάτι σφίγγεται-

οι φίλοι μου, αρρωσταίνουν, τρελλαίνονται και πεθαίνουν.
αρκετοί ξεπουλιούνται και μοιάζει ακόμη χειρότερο.  

τα πόδια μου λυγίζουνε και κλείνουνε τα μάτια.  

είχαμε όμως και καλές στιγμές 

άνθρωποι.

οι δικοί μου μας πήγαιναν σε κάτι πελώριες ερημικές αμμουδιές 

και καθόμαστε εκεί από το πρωί ως το βράδυ. 

πριν την πρώτη γυμνασίου το καλοκαίρι, αγόρασα πρώτη μου φορά κόσμημα από πλανόδιο. 

ένα κρεμαστό από πηλό για το λαιμό μου, με δερμάτινο λουράκι κι ένα εφτάφυλλο στο κέντρο. 

δεν ήξερα τί και γιατί, αλλά πραγματικά το λάτρεψα και το φορούσα για χρόνια,
ώσπου να το κληροδοτήσω στην μικρή που δεν πετάει τίποτα.

ο πατέρας πάλι, δεν αγαπούσε και πολύ την μουσική. 

δεν την ήθελε στο αυτοκίνητο μα ούτε και στο σπίτι ιδιαίτερα την αναζητούσε 

δεν έπαιζε κάποιο όργανο και μου ακούγονταν πραγματικά φάλτσος, 
τις ελάχιστες φορές που αποπειράθηκε να τραγουδήσει μπροστά μου. 

διάβαζε συνέχεια για τις ιστορίες των ανθρώπων στον κόσμο. 

διάβαζε και τις ίδιες ιστορίες πολλές φορές -από αμέτρητες διαφορετικές, 
οπτικές γωνίες. για κάποιο λόγο όμως, είχε κάτι κασέτες και σιντί 
με χασικλίδικα, κομμένα, τεκετζίδικα τραγούδια από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.  

η ρεμπέτικη κληρονομιά, αποτελείται από απομεινάρια των τελευταίων έκφανσεων
μιας ζωής ελεύθερης, η οποία ενσωμάτωνε ουσιαστικές αξίες 
κι επέτρεπε σε αυθεντικά ανθρώπινα ένστικτα να εκφραστούν. 

μετά τους ρεμπέτες, αρχίδια κόπηκαν ολοσχερώς, 
γενιές ολόκληρες δηλαδή ευνουχίστηκαν 
προκειμένουν να εξημερωθούν και να ελεγχθούν.
παράλληλα, ποινικοποιήσαμε την φύση, κλάσαμε στις χημείες
αποθεώσαμε το χρήμα, λατρέψαμε την τεχνολογία και της παραδοθήκαμε. 

κοινωνικές νόρμες άρχισαν να επικρατούν των φυσικών σε βαθμό κακουργήματος 

ξανά και ξανά 
ώσπου οι περισσότερες χαρές κι αλήθειες θάφτηκαν
και κάποιες έχουν ήδη ξεχαστεί, ολοσχερώς. 

σαν αποτέλεσμα ο πόνος δαιμονοποιήθηκε, περιθωριοποιήθηκε, 
απαγορεύτηκε και όφειλε φυσικά ως εκ τούτου, να παραμένει βουβός.
σκάσανε και οδηγίες για όλους τύπου "πονάτε σιωπηλά", ή 

"είστε απόλυτα υπεύθυνοι για τον πόνο σας παρακαλούμε σε κάθε περίπτωση 

κρατήστε τον για τον εαυτό σας.", ή 

"δεν ντρέπεστε να πονάτε; τί θα πεί ο κόσμος;" και 

"άμα κάνετε ότι δεν πονάτε, σύντομα ο πόνος σας θα εξαφανιστεί!" 

κι η μούγκα μεγαλώνει, η απομόνωση.. κι εκείνος μεγαλώνει. ο πόνος. 

απαιτεί την προσοχή σου, ψάχνει για ελιξίρια, σε βγάζει απ τον δρόμο, 
σε κάνει να ιδρώνεις και να ζαλίζεσαι. έχει τους λόγους του. 

έχει βλέμμα, αληθινό, όσο η χαρά σου.
όσο αληθινή θα ήθελες να είναι η χαρά σου 
αλλά δεν είναι. 

μπουκωμένη όπως την έχεις κι αυτή. 

με το μπάτσωμα που'χεις φάει. την απόρριψη. τις ενοχές. 

μια ζωή χωρίς έρωτα. ένα μίζερο και δυστυχισμένο πλασματάκι 

στις όχθες του τελευταίου καθαρού ποταμού

που η εποχή του πέρασε και δεν το ξέρει ακόμη. 

η ζωή τραβάει την ανηφόρα*

κι από την κορυφή μου γνέφει κοροιδευτικά

η λύπη κερδίζει την πίστη αναρρωτιέμαι 
αν ήταν έτσι στους αιώνες των αιώνων 
καθώς μοιάζω χιλιάδες χρόνια κι εγώ να κυλώ
στο ίδιο χαμηλό ποτάμι 
με τα ίδια ψάρια και τα ίδια νερά
μόνο που τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω 
τσάμπα κρατώ τα μπόσικα στις όχθες τους 
τσάμπα περιμένω να λιώσουν τα χιόνια
δήθεν πως θα με παρασύρουνε κοντά σου 

η μοναξιά νικάει την ζωή μας και τα εργαλεία
ψυχομέτρησης που μου κολλάς
πετάνε σφαίρες συστημένες στο κεφάλι μου 
κάθε που ένα πουλάκι θα ρθει να σου πεί 
τον πόνο του
δεν είναι δικές σου οι σφαίρες ούτε οι αμφιβολίες
μα από σένα υιοθετήθηκαν και σε μένα καταλήγουν 
στο δικό μου κεφάλι στην δική μου καρδιά

γύρω γύρω κανένας στην μέση 
η αλήθεια σου όσο πιο σκληρή τόσο πιο αληθινή 
να φαίνεται μα δεν είναι πόλεμος 
να βρίσκω μες στην αγκαλιά σου ανοίγματα
σε κόσμους μαγεμένους κι εσύ να μην μπορείς
να δεις τα μάτια μου πώς κλαίνε και τα χέρια μου
πώς εγκαταλείπουν ξανά και ξανά

στο δρόμο με τις ομορφιές

πολλές ευχές μου είχαν δοθεί 
καμία δεν κρατούσα 

τ΄ όνειρο μες τον ξύπνιο μου είχε γίνει καθρέφτης 

έτσι που τίποτα δεν αγαπούσα αρκετά 
για να τον σπάσει και να γεννηθώ

έφτασα να έχω βασανίσει 
πιο πολύ απ' όσο όσο βασανίστηκα 

και να 'χω εγκαταλείψει διπλά κι απ' όσο εγκαταλείφθηκα 

έτσι όπως μόνο το ένα άκρο της μοίρας του 
ένας θνητός μπορεί να ορίσει  

ανάμεσα σε αρχαίους ναούς 
πνευματικών οραμάτων και ψυχικών αναστάσεων 
με βρήκαν μάγισσες να περπατώ και ξωτικά

αυτοεξόριστη και μόνη 
με το κεφάλι μέσα στο πηγάδι της καρδιάς 

να πίνω μα να μην ξεδιψώ 
κι απ το νερό τους του έρωτα μου σταξαν στα μάτια μου 
δυο στάλες και μια τρίτη στο στόμα  

ήτανε λέει στην χάρη τους ψυχές να περισώζουν 
με σήκωσαν απ της λησμονιάς το πένθος  μου
και την ντροπή ξορκίσαν

μου ψιθυρίσαν μία εκ βαθέων εξομολόγηση 
και περί τίνος πρόκειται ο σεβασμός στην καληνύχτα 
ύστερα ξεμακρύνανε πλάθοντας τα σύννεφα 
σε κόσμους γιορτινούς

χτίζω στα λέπια μου φτερά τώρα χτυπάω τις καμπάνες 

και σαν τα νυχτολούλουδα μυρίζω στο σκοτάδι  

όταν τ αστέρια αγγίζω τρυφερά εκείνα τραγουδάνε 

πώς τ' άκουσε όλ' αυτά ο καιρός 
κι ίσως με υπομείνει

First Lyrics First Vol.41

αναρχοκομμουνιστής 
            
                               ο διοικητής, παναγιώτης σαρρής

ήμουν τόσο κόκαλο προχθές που στα ξενερώματα
σου έστειλα να βρεθούμε.. να με ξυπνήσεις σου έστειλα
κι έτσι κι έγινε. σύνταγμα-καλύβια ώρα μηδέν. 

σου γαμάνε το δίκιο του εργάτη 
σου γαμάνε το δίκιο της νοικοκυράς 
σου γαμάνε και την αξιοπρέπεια 
για να μην έχεις να σηκώνεις κεφάλι. 

αθήνα είσαι καμίνι  
   
            ώσπου να φέξει να δούμε ποιός θ αντέξει


έχω ηρεμήσει μου πες 
πάνω που σκεφτόμουν ότι με αυτά και μ αυτά 
θα πρεπε να χω πάθει το αντίθετο 
και να χω γεμίσει το δρόμο που αφήνω γεμάτο φωτιές 
να καούν αυτά τα σχεδιάκια  εξαθλίωσης του ανθρωπίνου γένους,
να βρω καινούρια στον γυρισμό να ξεπετάνε φύτρες...

ζούμε τις μικρές μας ιστορίες 
                      
                                στο κέντρο και τις συνοικίες 


ενώ κάποιοι γουστάρουν να γράψουν μια μεγάλη 
πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι σηκώνει ο σβέρκος τους
μας κλέβουνε τις λέξεις, το χαρτί, τα χρόνια, 
όλα γίνονται αυτά στην πλάτη μας.

προτίμησα τον δρόμο που την ιστορία μου συρρικνώνει
μέχρι εκεί που ίσα ίσα αναπνέω. 
εσύ διάλεξες να φτιάξεις μία μεσαίου μεγέθους καταρχήν 
κι αν σου δοθούν οι ευκαιρίες και τα παραθυράκια 
θα την τσιτώσεις τότε, άμα είναι, όσο σε παίρνει 
όσο είναι δυνατόν. 

κι εσύ αποσπερίτη μου 
                
                                         του δειλινού ταιριάζεις 

σαν τίποτα να μην γνωρίζεις για την ανθρώπινη φύση 
-έτσι φέρεσαι- και σαν να βλέπεις μόνο με τα μάτια.
η τραγωδία μας λοιπόν ίσως να έγκειται 
στην οπτική μου αδυναμία. 
εγώ τα βλέπω όλα με τα χέρια 
και τα φαινόμενα σ αυτή την περίπτωση 
σπανιότερα απατούν.

η μέρα φεύγει ποιός την κλέβει


                                                   ήξερα μα ξέχασα 

καημένε μου ιππότη. 
σε ζώσανε τα άλογα και τις πανοπλίες και την ντροπή 
-το εκβιαστικότερο μέτρο όλων- 
δεν μπορείς να τους φτύσεις και να πεις 'όχι ωρέ, 
εγώ δεν πολεμάω. δεν πολεμάω γιατί αρκετούς νεκρούς κλαίμε 
χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς 
ο πόλεμος αυτός καλά κραττεί κι αναζωπυρώνεται 
κι όλο γεμίζει ο κόσμος στάχτες. γιατί δεν ξέρω ποiο;y την παρακμή
και τα συμφέροντα εξυπηρετεί και τέλος 
γιατί η καρδιά μου λέει ν αράξω κάτω απ' το δέντρο 
με την κοπελιά ν αγαπηθούμε μαζεύοντας τα συντρίμμια τους, 
να φουσκώνουμε απ την αγάπη, την υπερηφάνεια. 


αυτά σε άγγιξα να λες πάνω στο λόφο. 
τα ανακοίνωνες στο σπίτι σου, στην γη 
τους προγόνους και στον άλλον σου εαυτό. 
αυτά είδα κι ύστερα ξύπνησα από τα ποδοβολητά
τις σφαίρες και την υγρασία που έφερε το αίμα 
καθώς μου έσταζε στο πρόσωπο. 

εις το όνομα του φίλου και το άρωμα του ρόδου

δάκρυσα πρώτα από απόγνωση κι ύστερα από σοβαρότητα.

κι είδα την ρυτίδα στο μέτωπό μου τρία χιλιοστά

πιο βαθιά σε δυο λεπτά να γίνεται. 

και πώς και ποιόν να ευχαριστήσω για αυτό το 

οικοδόμημα από στροφές και σημεία του χρόνου;

στην όψη του όλα μου 

τα μέλη περιστρέφονται σαν να χορεύουν τάνγκο.

δεν είναι πως κι εγώ δεν είμαι έρμαιο των ανέμων

φυσικά 

και ο δυτικός ότι δεν με παγώνει για μέρες και δεν μπορώ

να φάω, φυσικά.

κι ότι δεν έχω το ένα πλευρό μου άρρωστο από 

τότε που που χάθηκαν τα ιστία μου, φυσικά.

ήθελες ν αλαφραίνεις το κλίμα πάντοτε

κι εχθροί και φίδια και φίλοι, ρόδα και βελούδα 

γίναμε όλοι μαλλιά κουβάρια γιατί στην εποχή

μας λέει η άκρη του νήματος δεν υπάρχει ή 

κι αν υπήρχε σε κανενός την θνητή μοίρα, την κοινή,

δεν περισσεύει χρόνος και δύναμη να ψάξει να την βρει.

κι όλες τις αποδείξεις τις βαφτίσαμε "άποψη" 

να ξεμπερδεύουμε στα γρήγορα, να καταπιούμε 

μια μπουκιά φαΐ, να βγει η δεκαετία. 

αυτό είδα και μ έκοψε στα δύο. με χτύπησε 

στο κεφάλι... βάρυνε τόσο την ψυχή μου που 

οι δρόμοι έγιναν ποτάμι ορμητικό και χωρίς καμία 

αντίσταση, κάθε σπιθαμή αληθινού μου εαυτού 

ευχόταν να με ρίξουνε στην θάλασσα, να μην 

βλέπω πια μολυσμένες ακτές και εγκαταλελειμμένα

ποιήματα, τραγούδια και μουσικούς και γιατί τί άλλο

από σένα που σαι διάφανος και σχεδόν αόρατος, 

έχω πια να βλέπω; εμένα τα χέρια μου είναι μες 

τις λάσπες και τα πόδια μου μες τα αίματα. 

"πανδαισία χρωμάτων", με κοίταξες ειρωνικά μα και 

με λίγο λύπηση. για ποιόν απ όλους μας δεν ξέρω...

στο πιο βαρύ ταξίδι

ήθελα να με πάρεις μαζί σου
κι αφού δεν μπορείς το σώμα μου
ήθελα να πάρεις ένα όνειρο
θα ήταν το δώρο μου για σένα. δεν γνωρίζα
ακόμη δεν γνωρίζω ποιός θα φύγει πρώτος
μα σήμερα ένιωσα μια ακόμη χαρακιά ανθρωπιάς μέσα μου.

τούτη ήταν πολύ βαθειά
και μ άφησε σύξυλη χωρίς να ξέρω

αν θα φτάσω σπίτι και μ έκανε κι έκλαψα
πριν το ρίξω στην φασίνα και το μαγειριό.

όσο πιο λίγα τα μπαγκάζια
τόσο πιο βαρύ το ταξίδι

κι εγώ ήθελα να σε φορτώνω
να μην πηγαίνεις καλά καλά.
ναι όχι για σένα το ξέρω
ότι εσένα δεν σ αρέσει να ταξιδεύεις
για μένα. για να μείνω εγώ μαζί σου
λίγο ακόμα. κι ας ξέρω στο τέλος
όλοι όλα τα πετούν και ... πετούν.
εγώ φορούσα την σάρκα σου
και μιλούσα το χρώμα στην φωνή σου.
κι έτσι όπως βλέπεις...

είχα ανατύξει επιχειρήματα.

πάνω που είπα φεύγω τώρα.
πρέπει να διαλέξω όνειρο και χρώμα στην κορδέλα
θυμήθηκα πως τελικά δεν πιστεύω στα δώρα.
ούτε εμπιστεύομαι τα όνειρα.

και θα σε αφήσω να με αφήνεις να φεύγω
όποτε θέλω χωρίς να έρχεσαι μαζί μου.
από δω και μπρος και δεν θα με πειράζει.

ούτε θα τρελαίνομαι κι από πείσμα να τρέχω
να εξαφανίζομαι στο επι τούτου.
αφού ξέρω έτσι φορτωμένο που σ έχω
και να θελες να με βρεις δεν θα μπορούσες.
σ αγαπώ κι εγώ πολύ λοιπόν

μόνο που μόλις τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω

τί σημαίνει.

εξαντλήθηκε.

γράψε μηδέν. όχι γιατί γύρισες πίσω
αλλά γιατί έφερες μια γύρα το άπειρο
κι έφτασες ξανά εκεί μα πού άλλού
απορώ πώς τόσο καιρό αφήνομαι
να με ρουφά η ιδέα του άπειρου
χε συν ψε ίσον μου λείπεις για πάντα

αηδίες λολ...

σε θυμάμαι να μου μιλάς για κύκλους που κλείνουν

κι ίσως μέσα μου να μην το ξέχασα ουτε στιγμή.
ίσως να είναι ακόμη ένας από εκείνους τους άσσους
στο μανίκι μου
παρόλο που χει ξεχαστεί η ύπαρξή τους 

η αίσθησή τους παραμένει
μένει μόνο στην κίνηση πάνω την κρίσιμη

να επιβεβαιωθεί η κατοχή κι η υπεροχή τους.

εξαντλήθηκε. μα επανακυκλοφορεί. γιατί
μα γιατί μπάζει κρύο τώρα από παντού

κι όχι από αυτό που ντύνεσαι ανάβεις μια φωτιά

κι είσαι ντάξει
κρύο από αυτό που σε ιδρώνει.
κρύο άρρωστο που βγαίνει από μέσα σου είναι η αλήθεια
λυπάμαι. 

μια ζωή γεμάτη ανέσεις! φουλ μια ζωή λέμε

τίποτα δεν της έλειψε. 

μια ζωή λοιπόν, αδύναμη.
μεγαλωμένη σε συνθήκες ιδανικές.
τόσο ανίκανη να αντιμετωπίσει τον κατακλυσμό
όσο να τον αναγνωρίσει. 

 

φαντάσου δηλαδή τί φαντάσου, θυμήσου 

να κοιτάζεις τους ανθρώπους.
πώς κινούνται σε κύματα. κι ύστερα θυμήσου
ο μοναδικός τρόπος να βγεις απ το κύμα
είναι να δημιουργήσεις ρεύμα δικό σου.
μπορεί να πνιγείς, μπορεί να παρασύρεις κι άλλους
και μπορεί ίσως μια μέρα, να δεις πάλι αυτή την ίδια
τόσο γνώριμη εικόνα της ανταριασμένης θάλασσας ανθρώπων
από την μέση ενός πολύ υψηλού κύματος

εκείνου που θα έχεις ουσιαστικά
δημιουργήσει. 

γιατί όχι;! αν όπως και να χει θα σαι μέρος ενός κύματος

καλύτερα να είναι και μεγάλο αλλά να είναι και δικό σου
για να έχεις προνομιούχο θέση να χαζεύεις την θέα.
τα κύματα σε όλα τα χρώματα, να βγάζουν κάθε λογής ήχο
να τραγουδάνε νανουρίσματα και πόνους
να σκάνε σε βράχια φτιαγμένα από θάνατο, θλίψη, αγωνία...
και να σκορπίζουν σε αφρούς. θυμήθηκες; 

τώρα μάθε επίσης ένα τρομερό μυστικό!

πως στην ακρογυαλιά την χρυσή
έχουν τα παλάτια τους οι νεράιδες, τα ξωτικά
ή τελοσπάντων σκέψου πως η ομορφιά στέκεται εκεί 

κι όποτε της έρχεται, σκαλίζει στην άμμο την αλήθεια της
κι εμείς ανά κύματα την καταστούμε πρόσκαιρη
και την βαφτίζουμε δευτερεύουσα.

την υπόλοιπη παραλία και τα βουνά και τα δέντρα
και τα κοράλλια από κάτω σου τα ρώτησες; 

πόσο μεγάλο το θέλεις τώρα το δικό σου κύμα άνθρωπε;

έχουν τα όνειρα το δίκιο μου;

κι εκτός απ το δικό μου, μήπως έχουν και το δικό σου;

μήπως τελικά τα όνειρά μου ... έχουν το δίκιο ολονών;

εκείνα το κρατάνε!! κι είναι τώρα εδώ και κάτι μέρες

που τα έχω ερωτευτεί και κοιμάμαι συνέχεια

μόνο για να τα περιμένω. κι εκείνα όπως κάθε φανταστικός

εραστής μια θα ρθούνε και δυο όχι.

ένα όνειρο  θα με γεμίζει φιλιά ένα άλλο δάκρυα

γιατί θυμάσαι, τότε που όλο φιλιά και χάδια και

χαμογελα έβλεπα, τότε δεν ειχα ερωτευτεί τα όνειρα αυτά 

καθ αυτά παρά μόνο την φαντασία την ίδια και θυμάσαι τότε 

που συνέχεια έβλεπα την προδοσία στον ύπνο μου...

τότε ήταν που είχα ερωτευτεί εσένα.

τελευταία όμως σε μισή νύχτα μέσα

πάω σχεδόν παντού και τους βλέπω σχεδόν όλους.

τα όνειρα, την φαντασία κι εσένα.

φαίνεται τα έχω μπλέξει.

κι ο ήλιος τώρα θυμήθηκε να βγει να μου πει

να υποταχτώ στην λάμψη του.

τώρα που θέλω τόσο πολύ να κοιμηθώ

και μόνο να κοιμάμαι.

ψέμματα...

αυτά που νιώθεις πιο κοντά σου

απ όσο μακριά κι αν βρέθηκες να τα κοιτάς να τρέχουν
μην αμελείς πώς μ ένα φύσημα του ανέμου
πάλι μπροστά σου θα τα βρεις.

θα ακουμπάς απ την αρχή αυτά που βλέπεις πιο όμορφα.

θα θυμηθείς απ την αρχή πως τα πλησίασες με πάθος και έξαψη

κι ύστερα πάλι με αγωνία...ξαναγυρνούσες.

καμιά φορά βαριεστημένα, ακόμα και με οργή 

που τα μυστικά πληθαίνουν και τα κλειδιά 

όλο σπάνε μες τις κλειδαριές.

κι ο χρόνος πάντα χάνεται μα πριν χαθεί για σένα
υπήρξε. 
.

χτίζουμε χτίζουμε τείχη γύρω γύρω

και πάνω απ τα κεφάλια και των δυο μας βρέχει

ξύπνησα με τον πόνο

πού να ξερα ότι δεν είχε έρθει όλος κι όλος 

όσος ήταν να με επισκεφτεί -για σήμερα.

τελικά έχει ήλιο όπως στο πρόγραμμα.

αυτό που δεν ήταν στο πρόγραμμα

ήταν να θέλω να σε ξυπνήσω

κι όσο μου αφήνεις χώρο τόσο ν απλώνομαι 

κι όσο μένεις τόσο να ησυχάζω

μαζί θα τον βρούμε τον φταίχτη  για τούτη την 

χασούρα και την πτώση,

στο υπόσχομαι.

μας αρέσει να σπρώχνουμε τον εαυτό μας 

εκεί που δεν πατάει, είναι γεγονός και οι δυό μας. 

ξέρουμε το πιο πιθανό κάποιο όριό μας μια μέρα

να διπλωθεί στα δυο, να μην αντέξει, κι εμείς μέσα του 

να γίνουμε χαλκομανία καλέ μου. ύστερα

θα πλανιόμαστε σε όρια αλλονών  λες

και θ αφήνουμε μ αυτό τον τρόπο

...το σημάδι μας στον κόσμο. 

κι όταν στενέψουνε οι μέρες κι άλλο 

κι όλοι θα τρέχουνε εμείς πάλι απ τους 

ρυθμούς παραγωγής θ απέχουμε κι όλο 

και σε καμιά γωνιά θα μας πετύχεις να πιούμε

ένα τσιγάρο και να γελάμε μετρώντας 

ασυναγώνιστης υποκρισίας και ανεπάρκειας μούτζες

απ τους θλιμμένους. 

σε λίγο θαρρείς κι ο κόσμος θα χωριστεί σε στρατόπεδα.

τα παιδιά των λουλουδιών, τα παιδιά των αστεριών,

τα παιδιά του θεού και τα παιδιά αγνώστου προελεύσεως 

που θα μας πάρουνε και τα σώβρακα. 

η απορία μου όμως παραμένει. θα διαλέξουμε στρατόπεδα

ή μας διαλέγουνε αυτά; το σίγουρο είναι πως 

το αίμα δεν θα τρέχει στους δρόμους αλλά στον αέρα.

και δεν θα πολεμάμε για κανένα ιδανικό ή πούστη. 

θα πολεμάμε γιατί τίποτα άλλο να κάνεις δεν θα υπάρχει. 

θα πολεμάμε απ την έκπληξη και ασχετοσύνη μας
που ανακαλύψαμε την αγάπη. κλασικά εικονογραφημένα.

φεύγω,

θα φύγω, πρέπει να φύγω, θέλω, δεν μ αφήνουν, 

δεν τους νοιάζει αλήθεια ή τους νοιάζει πολύ,

κοιτάζω να φύγω, μακάρι να έμενα, 

θα ξανάρθω, δεν γνωρίζω, θα σε σκέφτομαι,

θα σε θυμάμαι, τόσα μου έδωσες,

μου λείπεις, δεν πιστεύω στους αποχαιρετισμούς,
δεν τους αντέχω επίσης. 

βλέπω την καρδιά σου τώρα, ας είναι επιεικής μαζί μου

όταν χαθώ, δεν θα είναι για πολύ, δεν θα είναι για

καθόλου, εξαιτίας σου μου είναι αχρείαστες όλες οι ευχές,

πλανιέμαι στο όνειρο, εξαιτίας μου, ήμουν σκληρή

μαζί σου, ήσουν αυστηρός, ήσουν εκεί, εκεί που ήμουν κι εγώ.

χάρηκα που τα είπαμε...

το γέλιο μας θ αντηχεί παντού μέσα μου

παντού γύρω μου, θα με ρωτάνε, δεν θα ξέρω τί να πω,

θα σουφρώνουν τα μάτια και τα χείλη προσπαθώντας

να καταλάβουν, τίποτα δεν είναι ίδιο απ όσα έρχονται

κι όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα ή κανένα απολύτως.

κοίταζει την θέα λίγες ώρες πριν χαράξει

κι η μπουκαπόρτα πλησιάσει την προβλήτα

κατεβασμένη απειλητικά. όσοι ήρθαν, σφαίρες στο κεφάλι

όσοι φεύγουν θα ναι δικοί μας πάλι

προλαβε να γίνει γραφική αρκετά ωστέ να μην

την πάρει ο αέρας - αναρρωτιέται μες τα κλάματα

μα δεν θα βγάλει λέξη. φορτώνεται άλλη μια

του επόμενου βήματος την φόρα, δεν χρειαζότανε

ποτέ σπρώξιμο, σαν χαρακτήρας, δεν αντέχει

τις πιέσεις, διαχειρίζεται την έξαρση όμως σαν

να γεννήθηκε απ αυτή, γνήσιο κομμάτι της κι έτσι

μες την τρύπα της και την κορύφωσή της πρώτα θα

σου κλάψει κι όλα θα ναι εντάξει κι ύστερα

θα γελάει μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

αρκετά όμως για εκείνη... εκείνη δεν είναι κάποια.

ενώ τόσοι εδώ που αποχαιρετά θα είναι. κάποιοι συγκεκριμένοι,

κάποιοι σπουδαίοι, κάποιοι πολύ δικοί της. ο αέρας ζαλίζει της είπανε,

εμείς ξέρουμε...

και με τα δυο τους χέρια το κεφάλι και τ αυτάκια της

σκεπάσανε και τραγουδήσαν κάτι νανουρίσματα

ντόπια, δικά τους, αυτοσχεδιαστικά, κατευθείαν

βγαλμένα απ τον ερωτά τους. για τον αέρα.

για την ζάλη και για την αγκαλιά.συγκινήθηκε,
και ξανάγινε παιδί για λίγο ακόμα.

μου λείπεις ήδη

για το αν χάρηκα εγώ μην με φοβάσαι.

έχω το λυχνάρι με το τζίνι εγώ, δεν έχω ανάγκη

πέρα το να προσέχω τί εύχομαι

κι ακόμα δεν θέλω πλούτη και δόξες

ίσως να μην θελήσω και ποτέ 

αν κάτσουμε να τα πούμε 

κάτω από τ αστέρια άλλη μια φορά 

δεν θα είναι το ίδιο 

πρώτη φορά που δεν θέλω

ανάμνηση. δεν θέλω να επιλέξει τίποτα

ο νους μου να κρατήσει γιατί μόνο να το 

διαστρεβλώσει γίνεται και τούτο δεν μου 

φτάνει - πια. 

πάντα κοντά ποτέ μαζί

μαθαίνεις να κρατιέσαι. μαθαίνουμε  μαζί.

φαίνεται να είναι ο μόνος τρόπος.

so am I good or bad... and we cried and we cried 

                   ...oh you were majesty