ποιός να μαζέψει τ ασυμάζευτα! τώρα μεγάλο κακό μας βρήκε το παρελθόν μας..
τώρα ανοίγουμε τα χέρια και κλαίμε εναν αμανέ στον άγνωστο που μας κατήντησε έτσι να μην μπορούμε να σηκώσουμε την ευθύνη της άγνοιάς μας αλλά παρ όλ αυτά να την χρεωνόμαστε.
απόψε παραδίνομαι ολόκληρος σ εκείνη αφού το πάθος μου γι αυτήν, περνά την ηρωίνη
την ζωή μάλλον θα εννοεί αλλά περίεργο τρόπο έχει βρει να της το δείχνει. κάπως.. ματαιόδοξο που το λες. αφελές ίσως κι όλας. παιδικό; μακάρι. διαστρεβλωτικό; θα χουμε να λέμε... καβαλάει τον θάνατο κι αφήνει τα μαλλιά να στροβιλίζονται στον άνεμο - στην τέλεια φωτογραφία. αυτό βρήκε να κάνει για να εκφράσει το μέγεθος των συναισθημάτων που η ζωή γεμίζει μια φωτογραφία να μένει μετα θάνατον. και για τα εν ζωή; απ ό,τι φαίνεται ακόμα δεν είμαστε τόσο κοντά ούτε καν για να τα μυρίσουμε....
ήμουν τόσο κόκαλο προχθές που στα ξενερώματα σου έστειλα να βρεθούμε.. να με ξυπνήσεις σου έστειλα κι έτσι κι έγινε. σύνταγμα-καλύβια ώρα μηδέν.
σου γαμάνε το δίκιο του εργάτη σου γαμάνε το δίκιο της νοικοκυράς σου γαμάνε και την αξιοπρέπεια για να μην έχεις να σηκώνεις κεφάλι.
αθήνα είσαι καμίνι ώσπου να φέξει να δούμε ποιός θ αντέξει
έχω ηρεμήσει μου πες πάνω που σκεφτόμουν ότι με αυτά και μ αυτά θα πρεπε να χω πάθει το αντίθετο και να χω γεμίσει το δρόμο που αφήνω γεμάτο φωτιές να καούν αυτά τα σχεδιάκια εξαθλίωσης του ανθρωπίνου γένους, να βρω καινούρια στον γυρισμό να ξεπετάνε φύτρες...
ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο κέντρο και τις συνοικίες
ενώ κάποιοι γουστάρουν να γράψουν μια μεγάλη πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι σηκώνει ο σβέρκος τους μας κλέβουνε τις λέξεις, το χαρτί, τα χρόνια, όλα γίνονται αυτά στην πλάτη μας. προτίμησα τον δρόμο που την ιστορία μου συρρικνώνει μέχρι εκεί που ίσα ίσα αναπνέω. εσύ διάλεξες να φτιάξεις μία μεσαίου μεγέθους καταρχήν κι αν σου δοθούν οι ευκαιρίες και τα παραθυράκια θα την τσιτώσεις τότε, άμα είναι, όσο σε παίρνει όσο είναι δυνατόν.
κι εσύ αποσπερίτη μου του δειλινού ταιριάζεις
σαν τίποτα να μην γνωρίζεις για την ανθρώπινη φύση -έτσι φέρεσαι- και σαν να βλέπεις μόνο με τα μάτια. η τραγωδία μας λοιπόν ίσως να έγκειται στην οπτική μου αδυναμία. εγώ τα βλέπω όλα με τα χέρια και τα φαινόμενα σ αυτή την περίπτωση σπανιότερα απατούν.
η μέρα φεύγει ποιός την κλέβει
ήξερα μα ξέχασα
καημένε μου ιππότη. σε ζώσανε τα άλογα και τις πανοπλίες και την ντροπή -το εκβιαστικότερο μέτρο όλων- δεν μπορείς να τους φτύσεις και να πεις 'όχι ωρέ, εγώ δεν πολεμάω. δεν πολεμάω γιατί αρκετούς νεκρούς κλαίμε χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς ο πόλεμος αυτός καλά κραττεί κι αναζωπυρώνεται κι όλο γεμίζει ο κόσμος στάχτες. γιατί δεν ξέρω ποiο;y την παρακμή και τα συμφέροντα εξυπηρετεί και τέλος γιατί η καρδιά μου λέει ν αράξω κάτω απ' το δέντρο με την κοπελιά ν αγαπηθούμε μαζεύοντας τα συντρίμμια τους, να φουσκώνουμε απ την αγάπη, την υπερηφάνεια.
αυτά σε άγγιξα να λες πάνω στο λόφο. τα ανακοίνωνες στο σπίτι σου, στην γη τους προγόνους και στον άλλον σου εαυτό. αυτά είδα κι ύστερα ξύπνησα από τα ποδοβολητά τις σφαίρες και την υγρασία που έφερε το αίμα καθώς μου έσταζε στο πρόσωπο.
πολύ δουλειά και κόπο τούτη η ζωή βρε παιδάκι μου.. :p
+όλα τα όνειρα που απαραιτήτως πρέπει να φροντίζεις
για να μην πάει τσάμπα ο ιδρώτας και η χύμα από την σκάλα
την αποφράδα μέρα σου.
να πιστέψεις στην εξέλιξη; κάποιες φορές α, είναι παρήγορο.
σήμερα μου μοιάζει δισδιάστατο κόμικ που μου κάνει παρέα στο μπανιο.
σκέτο ανέκδοτο δηλαδή.
μα πώς αφού είμαι ίδια ολόιδια φτυστή όπως ήμουν
πότε εξελίχθηκα και σε τί;
κι εσύ ακόμη είσαι ίδιος φτυστός όπως ήσουν.
και τα μεταξύ μας. ίδια κι αυτά, ολόιδια.
μπορεί έτσι εμάς να βολεύει
στο χέρι τους είναι;
δεν έχει παρακάτω. παρακάτω δεν χρειαζόμαστε.
σ αυτό εδώ το μικρό κυκλάκι γύρω γύρω να πηγαίνουμε
ν αράζουμε και καμιά φορά στο κέντρο για ξεκούραση, ανάσες και επικοινωνία.
i m a big big girl
in a big big world
its not a big big thing, if you leave me
να πεθάνω δεν με νοιάζει.
δεν θυμάμαι να μ ένοιαζε και αφού είμαι ίδια, ολόιδια σίγουρα
ούτε τώρα δα με νοιάζει.
να ζήσω μ ένοιαζε
κι έτσι ξεδιπλώθηκε η ζωή των ονείρων μου με τα όλα μέσα της
όπως κι εγώ. ποιές οι πιθανότητες σκέφτομαι
κι ανατριχιάζω ολόκληρη.
σαν παραμύθι που κι αυτό από την αλήθεια φτιάχτηκε
γιατί μόνο εκείνη υπήρχε όταν έφτασα.
τρίβω τα ματάκια μου για την καλή μου τύχη που στην τύχη δεν θέλω να πιστεύω.
είναι πολύ μεγάλη κλέφτρα.
δεν έχει καν σάρκα κι οστά, κανείς δεν την έχει συναντήσει
κι όμως εχει πείσει για την ύπαρξη και δράση της ακόμη και τους πιο στενούς μου φίλους
και τους κάνει όλο νάζια, μαζί της ν ασχολούνται
μόνο για να ξεσπούν όταν είναι στα δύσκολά τους
και να μεταβολίσουν δυσκολεύονται.
κι εγώ τους λέω δεν είσαι τύχη
είσαι γλυπτό από γήινους καμωμένο κι οι γήινοι έχουν μόνο χέρια κι αισθήματα.
από αυτά τα τόσο πραγματικά είναι φτιαγμένοι
και δεν είμαι μαζί σας γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω
είμαι γιατί είναι το καλύτερο που έχω να κάνω!
και γελάνε. κι ενα λουλούδι ακόμη μου σκαλίζουν με τα γελαστά τους χείλη
στην πλάτη και την κοιλίτσα μου κι ο κήπος των ονείρων μεγαλώνει
κι εγώ τρίβω τα ματάκια μου κι απ'το λευκό που βγαίνει και τ αστεράκια
μορφές πετάνε γύρω βλέπω, εσένα, ψωμί ζεστό,
ό,τι δικό μου. ό,τι τύχη να γνωρίσει, δεν γινόταν.
ποιός μου μιλάει;
συγγνώμη, εγω είμαι πάλι. δεν ξέρω τί γίνεται εκεί που είσαι πιά αλλά εγώ ξέχασα να μετράω κι ότι θα άνοιγες τα μάτια σου ίδια, ολόιδια φτυστά κι απέναντι με τα δικά μου νόμισα!
ένα αρχικά αφιερωμένο θα ήτανε
κλαψομούνικο αλλά καλό ομολογουμένως θα άραζα να βράσω στο ζουμί μου
και θα παραπονιόμουν που φτιάχνεις την κωλοθράκα μια στο τόσο και γιατί αργεις αφού
στο τέλος θα με κόψεις σε μερίδες και λυπήσου τα νιάτα και την ομορφιά μας.
η ζωή πρόλαβε αυτό το τριπ λίγο πριν αραδιαστεί στον κόσμο και του στριψε!!!!!
λαλαλαλαλαλαλαλα και πάλι τσίμπα με να δεις αν έχω γίνει
αν είμαι έτοιμη τώρα να με φας
αυτό το τώρα που όλο έρχεται κι όλο είναι μακρινό
μια και καλή θα το ζουλήξω κι ό,τι δώσει κουράστηκα να νοσταλγώ και πλέον δεν χρειάζεται
με συμπάθεια για το παρ ολίγον τριπάκι που το μόνο που διασώθηκε ήταν τρεις λέξεις
και δυο στίχοι αλλουνού, θα προτιμήσω της ουσίας μου την στροφή
γιατί με σένα και με μένα εδω μέσα δεν τίθεται ότι υπάρχει διαστροφή
χρήσιμη μεν, αλλά μόνο όταν μου λείπεις.
εγώ λίγο πριν σε αφήσω για το δρόμο και τα τραγούδια (γιατί εγώ δεν σταματώ)
θ' αναρωτηθώ αν φταίω
κι αν κάτι που έκανα είναι η αιτία γι αυτή σου την γκρίζα όψη
κι αηδία σχεδόν, την λες.
έκπληκτος αρνείσαι την φλαταριά που εντόπισα στο σώμα σου
και σ αυτό που από εσένα ορμώμενο τριγυρίζει στο δωμάτιο κι όπου σταθείς εκεί κοντά.
λέω λάθος θα νόμισα
ίσως εγώ να είμαι μελαγχολική και κάνω να φύγω
βάζω μουσική και χαμογελώ ρε συ. εύχομαι το ίδιο να κάνεις κι εσύ.
και τώρα είναι πιο δύσκολα φυσικά πολύ πιο δύσκολα από πριν
όταν λιγότερα είχα πατήσει χώματα, λιγότερους ανθρώπους είχα δει
πιο λίγες πληγές, πιο πολλά αγόρια αγαπούσα...
κι ακόμη λιγότερη ανάγκη τον ρομαντισμό τον είχα
γιατί ήτανε αληθινός και κομμάτια του έβρισκα παντού σε υφάσματα
σε χέρια, σε παγκάκια και σκαλάκια βρώμικα, σε ταλαιπωρημένες γωνιές
παντού, όπου να ναι. τώρα; μικρά σποτάκια από εμάς (!)
με συγκεκριμένο φωτισμό και ήχο όποτε, όποτε
δεν ξέρω κάθε πότε
αλλά συχνά πυκνά τελευταία πετάγονται κι είναι από τα σποτάκια μου
τα πιο αγαπημένα και στο δικό μου στυλ
με μία συνέπεια που μόνο εγώ μπορώ ν αναγνωρίσω σ εκείνη
έργο και προσπάθεια, ζωή πραγματική.
έξι σελίδες έβαλα κάτω με τον φίλο τις προάλλες να το στείλω λέει να ησυχάσω
κι ότι κάποια αντίδραση μπορεί να υπάρξει.
δύο γράμματα δηλαδή έγραψα
το δεύτερο αριθμούσε τα λάθη μου για κάμποση ώρα,
ώσπου έφτασε τα δεκαεφτά και κόλλησε ίσα για να το κλείσει...
σου ζητούσα συγγνώμη γι αυτά μου τα λάθη
δεν νομίζω στιγμή να πίστεψα πως αν με συγχωρησεις
θα έχει σημασία.
ίσως γι αυτό κι η ενοχή κι η αμφιβολία η τόση...
είμαι ένα μικρο χαρούμενο μπαλόνι
φουσκωμένο με ευτυχία που το κάνει να πετάει στα σύννεφα
το μόνο που σκέφτεται είναι πότε θα πετύχει την γωνία σου
και θα σου πεταχτούν όλα στην μουρη!
προβλέπεται μεταμόρφωση και για τους δύο.
ακόμα και τα σύννεφα κάποιες από τις μορφές τους αγαπάνε πιο πολύ
κι η δική μου ουράνια μορφή είναι...μα ποιός άλλος; φυσικά εσύ.
ξέεερω δεν συγκινώ κανέναν.
αλλά είναι αλήθεια.
και να μπαίνω στο ψητό γιατί η εκτόνωση παρουσιάζεται αναγκαία
και τί είμαι άλλωστε κι εγώ; μια πνευματική πουτάνα.
καλυτερα να δινα το σώμα καμιά φορά έχω σκεφτεί.
πάρε την τσόντα σου
γεια σου τι κάνεις;
με νοιάζει. αλλά με νοιάζει περισσότερο τί κάνω εγώ.
εγώ ζορίζομαι - ένα μέρος μου ζει στο σκοτάδι.
επίσης, αυτό που κάνω, είναι κάνω κάτι γι αυτό.
με σκέφτεσαι; με ενδιαφέρει, αλλά περισσότερο με ενδιαφέρει τί σκέφτομαι εγώ. έχω τύψεις σκέφτομαι.
περιμένω την ευκαιρία μου. θα την φτιάξω μόνη μου σκέφτομαι.
θα την γεννήσω κι αυτή όπως όλα. και συνεχίζω:
κάθετί μας είναι μαγικά πλασμένο
κι αν στο δείξω και δεν είναι πια μακάρι
πάλι καθόλου άσχημα
από πότε το να μην περιμένεις τίποτα και απλά να χαίρεσαι
δείχνει αδιαφορία ή έλλειψη συναισθήματος;
τυφλό μου πάθος.
πιο τυφλό από σένα δεν έχει γεννηθεί.
πιο λιανά να στο κάνω, να στο δείξω δεν γίνεται.
ίσως δεν είναι τόσο αργά ακόμη κι αν είναι κοντά στην ώρα που ανατέλλεις
να σε προλάβω για λίγο πριν την δύση μου
παράδεισος μου ακούγεται.
ένα χρόνο πριν ακριβώς (δεν το προγραμμάτισα ξεκόλλα)
αποφάσισα να τ αφήσω όλα για ένα όνειρο πρεσβεύοντας με σιγουριά
πως αποκλείεται να είναι αληθινό. ήρθε μόνο για να κινήσει τις διαδικασίες.
ακόμη σήμερα αναρρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να σκέφτηκα κάτι
τόσο παιδαριώδες. ότι μπορούσα δηλαδή ξαφνικά
να διαλέξω ποια όνειρα είναι του ξύπνιου και ποια του ύπνου μοναχή μου
κι εκείνα τίποτα να μην γνωρίζουν για τις προθέσεις μου!
κι αν πω πως δεν αντέχω
πάλι νόημα κανένα δεν θα βγαίνει.
γιατί όσο και να κοπανιέμαι
με χέρια και πόδια, σε ύπνο και ξύπνιο
για σένα και τα λάθη μου που τόσο με ταλαιπωρούν
καμία ευχή στον κόσμο δεν πατάει flash forward στην καρδιά μας
ούτε και την ανοίγει. θέλει χέρια.
σου πα κι άλλη φορά, να το ρίξουμε στα βαριά
είχα ένα κάρο απορίες
κι εσύ είχες αποφασίσει να περάσουμε την νύχτα μαζί.
δεν είχες συμφωνήσει τότε
προβάλλοντας μια δικαιολογία τόσο γελοία
που μόνο εγώ θα την λάμβανα στα σοβαρά υπ΄όψιν.
κάτσε να ψήσω καφέ.
επιτέλους να μ ακούει κανείς
τί θα σκέφτεται για το πάθος μου για σένα!
να σου φτιάξω και κάτι να φας, να σου ξεμπλέξω τα μαλλιά
να χαρώ για δυο λεπτά, να ζήσω μισό ακόμα αλλα πού εσύ.
το εννοώ. εσύ πού;!
μήνες τώρα έχεις εξαφανιστεί. και γαμώ τις τακτικές.
την εφαρμόζω κι εγώ. ή συνηθίζα
μέχρι που αποφάσισα να είμαι εδώ μόνο για να με βρίσκετε.
κι εκεί κέρδισα χαρακτήρα αλλά περίμενε
θα βρω τρόπο να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι
αλλά κι εσείς πώς μιζεριάζετε
έτσι με την μία και τα παρατάτε; έλεος πια.
και τώρα γράφω όχι τίποτα
απλά πάλι στον ύπνο μου έδωσες ρεσιτάλ!
ήμαστε λέει κι ήταν πάσχα, κάπου στην εξοχή
είχε και θάλασσα κι ένα πολύ μεγάλο σπίτι με φίλους μέσα
και με οικογένεια, και με σημάδια δικά σου να σε ψάχνω
γύρω γύρω στο μεγάλο σπίτι
κι όταν με βρήκες
πάλι σε κοίταξα με περιφρόνηση
για να μην δεις πόσο αδύναμη αισθάνομαι και πόσο λείπω
όταν εσύ είσαι κοντά. δεν υπάρχω.
κι είναι τόση η παρηγοριά κι εδώ, να μην υπάρχεις.
γέρνεις στου κενού τον ώμο
στην κατανόηση που δείχνει το σκοτάδι
και σταματάνε όλα.
τίποτα δεν περνάει να σε ταράξει.
μπορείς τώρα να κάνεις από την φαντασία κόσμο
για όσο θες. αν κανείς δεν σ αγαπήσει
μπορεί να μην σε ξυπνήσουν και ποτέ
μα ύστερα μεγάλωσες.
σκάλωσες στου χρόνου και των μορφών τα κόλπα.
αποπροσανατολίστηκες.
ξαφνικά έβλεπες μόνο τα έξοδά σου.
κι από χαρά τίποτα. από ανανέωση.
από ανεμελιά...
those were the reasons and that was new york
we were running for the money and the flesh
και μου άπλωσες τις ενοχές και τ αδιέξοδα πρώτος. άρχισες για όλους ότι είναι στραβοί μα δεν το εννούσες ήταν για να περάσει η ώρα να χεις κάτι να σκέφτεσαι κι εγώ ένα πλάσμα με τα μάτια γουρλωμένα απλώς κοίταζα κι έβλεπα τριγύρω μας να πέφτουνε χριστουγεννιάτικες βροχές,πυροτεχνήματα, φούσκες πολύχρωμες λεφτά, διαμάντια και νερό έβλεπα να πέφτει επάνω μας πάνω στις μούρες μας και φαντάζεσαι την ταραχή μου! πού να άκουγα τί έλεγες και τί ήθελε να πει ο ποιητής...
but you got away
didn't you babe?
you just turned your back on the crowd
κι άλλη φορά να σε δω να φεύγεις έτσι λυπημένος δεν θέλω.
μείνε μαζί μου για λίγο.
ίσως κάτι από τα χέρια μας να γεννηθεί και να είναι δυνατό
πιο δυνατό κι από τους δυο μαζί και να μας πάρει στην πλάτη του.
τα πάντα πως έγιναν σωστά τότε θα νιώθουμε.
δεν ξέρω για πόσο. σε νοιάζει;
κι εγώ λυπημένη είμαι
μην κοιτάς που σου χαμογελώ χωρίς σταμάτημα.
είναι επειδή σε βλέπω!
είναι όλο εσύ.
όχι αναμνήσεις, όχι όνειρα, όχι προσδοκίες.
μόνο εσύ, εδώ, μαζί μου.
να ξημερώνω στα χέρια σου
τα πιο κρύα πρωινά απ΄ όσο με θυμάμαι, καιρό τώρα.
αλλά αυτό το ακούς και στις καμπάνες
και στα βλέμματα που σου ρίχνω όταν δεν κοιτάς
αλλά ξέρεις.
και πώς να γνωρίζω ποιός να φταίει
που λυγίζουν στην φωνή σου τα γόνατα
κι ανοίγει το στόμα, άναυδο
χωρίς να βρίσκει το μυαλό μου
τίποτα σωστό να πει.
οι επιθυμίες μου
διαταγή του ήλιου και της θάλασσας
έτσι με συνάντησες
λίγο πριν ξεχάσουμε τις εφηβείες και τα παιχνίδια.
ίσα να παίξουμε ένα τελευταίο
τόσο το είχαμε ανάγκη.
και ξεκινήσαμε νύχτα, με τα μυαλά ζαλισμένα,
τις ψυχές να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν
τα σώματα, σε τροχειές καινούριες..
είμαστε εδώ και μπορώ να σε κοιτάζω στα κρυφά.
να κοιτάζω να μην βαριανασαίνεις
αλλά να ονειρεύεσαι.
μία τελευταία επιθυμία πριν να τινάξω την ζωή
που μου δώσανε για μία αληθινή και την είχα.
και πώς ήσουν εκεί και με είδες, ακόμη ντρέπομαι,
μύρισες την απόγνωση αλλά με ηρέμησες κι είπες να πάμε σπίτι
να γλιτώσουμε την βροχή
και με την πρώτη αχτίδα θα με αφήσεις.
κι εγώ σ επιθύμησα
σε πεθύμησα
κι είπα αυτή η βροχή
να πλημμυρίσει τα μέσα μου
όπως τα πλημμύρισες εσύ
και να τα καθαρίσει
My religion consists of a humble admiration of the illimitable superior spirit who reveals himself in the slight details we are able to perceive with our frail and feeble mind. Einstein.
