τα κόκκινα τα μπλουζ

 

 

δεν σε πιστεύω όταν λες πως μ'αγαπάς

δεν σε πιστεύω όταν λες πως δεν με θέλεις 

τώρα που σ΄έμαθα απ'έξω και καλά 

δεν σε πιστεύω κι ας μου λες πως με πιστεύεις

 

δεν σε πιστεύω όταν έρχεσαι αργά

κλεισμένη μέσα στης ζωής τα παραμύθια

δεν σε πιστεύω κι ας μου λες καμιά φορά 

πως όλα γύρω σου, σου έγιναν συνήθεια

 

πιστεύω μόνο παραμύθια λαικά

τα κόκκινα τα μπλουζ που κοροιδεύεις

θες και βουλιάζεις κάθε μέρα στα βαθειά

αφού δεν ξέρεις στην στεριά να ταξιδεύεις

 

δεν σε πιστεύω όταν λες πως μ'αγαπάς

δεν σε πιστεύω κι ας μου λες ότι με νιώθεις

εισ'απο κείνες που θολώνουν τα νερά

κι ας θες να πέσεις στην φωτιά για να με σώσεις

 

του κόκκινου ελαφιού

 

 

πόσο αναζωογονητικό 

μέσα σ' όλη αυτή την πλέμπα και την βρώμα 

την συσσωρευμένη 

που'χουμε χτίσει τα σπίτια μας επάνω 

να συναντάς κάποιον που ξέφυγε

κι έζησε με υπέρτατη αξία του τον έρωτα

κι όχι μόνος

παρά βρήκε δυο χέρια να τον κρατήσουν 

 

πόσο ελπιδοφόρο για τους επόμενους

γιατί εμείς μείναμε όνειρο 

να βλέπεις και ν'ακούς κάποιον 

που χάκαρε την βία και την βλακεία του κόσμου 

και δεν υπέκυψε

παρά βρήκε ένα τραγούδι, ένα βιβλίο κι ένα λουλούδι 

να κρατάνε ζεστή την καρδιά του 

 

πόσο λυτρωτικό 

από τον πάτο του βαρελιού που κάθεσαι 

να σε δει κάποιος από πάνω κατά την καλή σου τύχη 

ή μάλλον την καλή του παιδεία 

να ξεχωρίζει τον πόνο κι ό,τι κι αν κάνει 

να το κάνει με αγάπη 

 

έχει τρελλαθεί το χωριό 

χωριό δεν ήθελε να είναι πια 

κι έγινε βάρκα 

έγινε αεροπλάνο 

κι έγινε κι αστικός απόπατος 

 

μας διώξανε τα δέντρα μακριά

και τα πουλιά 

και τα ζώα 

εξόριστοι όπως είμαστε στο μαύρο κενό διάστημα

ξαπλωμένοι συνεχώς 

χαζεύουμε τα φώτα και τις ίριδες 

 

πόσο στεναχωρημένοι 

έπρεπε να είμαστε και πόσο ακίνητοι 

για να πάρει φόρα ο τροχός 

κι όσοι πρόλαβαν να γατζωθούν επάνω να βρεθούν ψηλά

στ'αληθινά τα φώτα πλάι πλάι 

να νιώσουνε σαν άγγελοι που΄χουν επιτέλους 

ένα μήνυμα να πουν

 

μια φορά να συναντήσεις κάποιον 

φτάνει 

για άλλες χίλιες φτάνει

να ζήσεις με φως στα μάτια και στα χέρια

να γίνεις αστέρι 

που του χαρίζω τα νιάτα μου 

κι όλοι κοιτάνε περίεργα 

ώσπου να΄ρθει η σειρά τους 

chances are

chances are

 we're gonna leave now 

sorry for the victim now 

though my days are filled with sorrow 

I see years of bright tomorrow

 

chances

chances are

some might not hold out

chances are 

hang on right now

though my days are filled with sorrow

I see years of bright tomorrow

 

chances

chances are

some might not hold out 

chances are

hang on right now

 

chances are 

oh chances, you're my chances 

chances are

 hang on right now

 

deal with loneliness

I'll take some tear drops

we'll have to win  

 hang on right now

  

 chances are

Ιούλιος.

 

 

 

αυτός ήταν ο μήνας σου από την αρχή

 

δεν πειράζει που σε είδα πρώτα εναν οκτώβρη 

γιατί δεν σε κοίταξα τότε

ούτε που μετακόμισα μαζί σου έναν σεπτέμβρη

γιατί Ιούλιο σε τάισα καρμπονάρα μεθυσμένοι 

και θαύμασα την τρυφεράδα που μου ενέπνεες

 

έχεις και τα γενεθλιά σου αυτόν τον μήνα

 

σε μια παραμονή τους είπες να μου πάρεις εμένα δώρο 

μεταξωτό

αλλά μετά έκλαιγα πολύ συχνά για να αναπνέω πια 

την αγάπη 

και χάθηκα

 

δεν φοβήθηκα αφού

πολλές φορές το έχω ξαναπάθει 

αλλά λυπήθηκα περισσότερο 

γιατί ήσουν εσύ

 

και τώρα είμαι ακόμα με μισή καρδιά 

 

δεν θέλω ούτε καν να τριγυρίζω 

ούτε να τραγουδάω πια και πολύ

 

αυτός ο μήνας ο καυτός 

όλο φωτιά 

από τους αγαπημένους μου 

γιατί μήνες έχω πάνω από έναν αγαπημένους

 

αυτό τον μήνα 

ξύπνησα χωρίς να ξέρω πού

και είδα το χαμογελό σου από πάνω μου 

κι ανακουφίστηκα 

 

δεν σ αρέσει να διαβάζεις 

έχεις σκορπίσει από καιρό το βλέμμα και το νου σου 

πώς έτυχε κι έριξες πάνω μου 

τόσο συμπυκνωμένο έρωτα 

ίσως το'χω έτσι για μυστήριο 

σαν την μυρωδιά σου

κι άλλα πολλά που έζησα δίπλα σου 

 

μου άφησες την γεύση 

του ελληνικού καφέ και την μυρωδιά των γάτων 

λίγοι πια με πλησιάζουν 

κι ακόμα λιγότερους αφήνω εγώ να'ρθουν κοντά

 

γίνονται όλα τόσο προσωπικά μεγαλώνοντας

αλλά από ιδιωτικότητα τίποτα 

δεν ψάχνουμε καν το φάρμακο πια

όλα είναι κανονικοποιημένα και εκτός ελέγχου

 

δεν μας πειράζει που χανόμαστε

γιατί κανένας 

δεν θυμάται πού ήθελε να πάει

ή τους λόγος 

κι εγώ δηλαδή σε μια αγκαλιά ήθελα να είμαι 

αλλά δεν υπάρχει πια 

 

γιατί μεγάλωσα τώρα 

έχω και το σκυλάκι από την γέννα της δικιάς σου

να μου θυμίζει ακόμη ενα τρόπο 

που μου σώζεις την ζωή 

κι ας λείπεις 

 

αυτός ο καυτός μήνας αδερφούλα 

όταν περάσει ας έχει γεμίσει 

η μισή καρδιά μου πάλι 

την χρειάζομαι 

αλήθεια

 

ευχαριστώ.  

 

 

 

drink before the war

well, you tell us that we're wrong

and you tell us not to sing our song

nothing we can say will make you see

you got a heart of stone, you can never feel

 

you say, "oh, I'm not afraid, it can't happen to me

I've lived my life as a good man 

oh, no you're out of your mind

it won't happen to me 

'cause I've carried my weight and I've been 

a strong man"

 

listen to man in the liquor store

yellin' "anybody want a drink before the war?"

 

and your parents paid you though

you got a nice big car, nothing bothers you

somebody cut out your eyes, you refuse to see

ah, somebody cut out your heart, you refuse to feel

 

and you live in a shell

you create your own hell

you live in the past and talk about war

and you dig your own grave, yeah

but it's a life you can't save 

so stop getting fussed, it's not gonna happen

and you'll cry but you'll never fall no, no, no

you're building a wall

gotta break it down, start again

 

no, no, no, it won't happen to us 

we've lived our lives basically, we've been good men 

so stop talking of war

'cause you know we've heard it all before

why don't you go out there and do something useful?

 

oh, listen to the man in the liquor store

he yellin' "anybody want a drink before the war?"

"anybody want a drink before the war?"

 

 

κατ'ουσίαν

έτσι θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου 

με τα ραφάκια του και κανα δυο τραπέζια 

και μια αυλή από πίσω μ'άλλα δυο δίπλα στις εστίες

και το θερμοκήπιο και το βρώσιμο δάσος μου 

όπως και των φίλων μου 

γύρω τριγύρω να μας αγκαλιάζει

δυστυχώς όλο αυτό είναι πολύ προκλητικό

για τον κόσμο 

και μου το αποκλείει

είναι πολύ αυθάδες και ανήθικο 

να θέλεις να περνάς καλά 

και είναι πολύ ύποπτο 

να θες δικούς σου σπόρους απ'όλα 

κι ακόμα πιο εξοργιστικό 

το να μην θέλεις τίποτα  

ν'αναζητάς τον καθαρό αέρα και τα καθαρά νερά

να θεωρείς την βία μέρος ένος κύκλου του ανθρώπινου ψυχισμού 

που αναπόφευκτα θα κλείσει σταδιακά για όλους

ακόμα είναι παράλογο 

να μην διαλέγεις αυτό που σε βολεύει σαν αλήθεια

είναι μια τρέλα 

να μην πασχίζεις με κάθε σου ανάσα να φέρεις τον κόσμο 

στα μέτρα σου 

κι ας ουρλιάζει το κορμί ότι σου δώσαν λάθος μέτρα 

κατ'ουσίαν 

θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου 

και θα παίζαμε και μουσική 

φυτίλι αναμμένο

 

τώρα που οι μέρες τραβάνε κάθε μια σαν να μπορούσε 

να είναι η τελευταία 

κάποιοι αρμενίζουν ξεχασμένοι στα καταστρώματα του κόσμου

μπουκωμένοι στα μέλια 

το ρούμι τους τρέχει από το στόμα

πάνω σε τάβλες σαπισμένες από την αρπαγή των ονείρων μας  

και με τις μουσικές στην διαπασών

ο καπετάνιος κερνάει κολακείες 

αλλά και φάπες

 

δεν ακούνε από τα αμπάρια 

τους πρώην συντρόφους τους που σχεδιάζουν χρόνια 

την κατάληψη αυτού του γαμημένου πλοίου

 

δεν θέλανε και πολλά εδώ που τα λέμε 

οι σκλαβωμένοι 

λίγη αγκαλιά, ομορφιά και δικαιοσύνη 

 

για εκείνους όμως που τους είπαν "θα'στε πλήρωμα

κουπί τραβάτε γρήγορα για το καλό και το δικό σας 

και των παιδιών σας" και παιδιά δεν είδανε -γιατί τους είχαν 

ήδη στειρωμένους από πριν να έχουν μνήμη- 

 

αυτά τα ερπετοειδή λαμόγια λοιπόν 

δεν υπολογίσαν το άλλο πλήρωμα

το πλήρωμα του χρόνου που τους τσακώνει ξαφνικά

απ' το σβέρκο 

ούτε αυτήν την αποκάλυψη περίμεναν 

που αντί δάκρυα συγκίνησης κι ευγνωμοσύνη  

σ'αυτούς γεννάει τρόμο 

 

τα κουφάρια τους καταλαμβάνουν πλέον

οι ψυχές των πονεμένων 

και τα χέρια τους επιτέλους είδαν 

πως δεν ήτανε δικά τους

και την ασχήμια τους κατεβήκαν τα πιο λαμπερά πουλιά

κουβαλώντας κουβάδες με άστρα για να την ξορκίσουν 

κι έτσι

 

εξαφανίζονται.  

in the deathcar

a howling wind is whistling in the night

my dog is growling in the dark

something' s pulling me outside

to go around in circles

I know you have got the time

'cause anything I want, you do

you'll take a ride through the strangers

who don't understand, how to feel

in the deathcar 

we're alive 

I'll let some air come in the window

it kind of wakes me up, a little

I don't turn on the radio 

cause they play shit, like, you know

when your hand was down on my dick

it felt quite amazing

and now that that is all over 

all we've got is the silence 

in the deathcar

we're alive 

now come mandolins, play

when I touched you I felt that

you still had your baby fat

and a little taste of a baby's breath

makes me forget about death

at your age, you're still jokin'

it ain't time yet for the chokin' 

so now, we can own the movie

and know each other truly 

in the deathcar

we're alive 

I wanna hear some mandolins