τώρα που οι μέρες τραβάνε κάθε μια σαν να μπορούσε
να είναι η τελευταία
κάποιοι αρμενίζουν ξεχασμένοι στα καταστρώματα του κόσμου
μπουκωμένοι στα μέλια
το ρούμι τους τρέχει από το στόμα
πάνω σε τάβλες σαπισμένες από την αρπαγή των ονείρων μας
και με τις μουσικές στην διαπασών
ο καπετάνιος κερνάει κολακείες
αλλά και φάπες
δεν ακούνε από τα αμπάρια
τους πρώην συντρόφους τους που σχεδιάζουν χρόνια
την κατάληψη αυτού του γαμημένου πλοίου
δεν θέλανε και πολλά εδώ που τα λέμε
οι σκλαβωμένοι
λίγη αγκαλιά, ομορφιά και δικαιοσύνη
για εκείνους όμως που τους είπαν "θα'στε πλήρωμα
κουπί τραβάτε γρήγορα για το καλό και το δικό σας
και των παιδιών σας" και παιδιά δεν είδανε -γιατί τους είχαν
ήδη στειρωμένους από πριν να έχουν μνήμη-
αυτά τα ερπετοειδή λαμόγια λοιπόν
δεν υπολογίσαν το άλλο πλήρωμα
το πλήρωμα του χρόνου που τους τσακώνει ξαφνικά
απ' το σβέρκο
ούτε αυτήν την αποκάλυψη περίμεναν
που αντί δάκρυα συγκίνησης κι ευγνωμοσύνη
σ'αυτούς γεννάει τρόμο
τα κουφάρια τους καταλαμβάνουν πλέον
οι ψυχές των πονεμένων
και τα χέρια τους επιτέλους είδαν
πως δεν ήτανε δικά τους
και την ασχήμια τους κατεβήκαν τα πιο λαμπερά πουλιά
κουβαλώντας κουβάδες με άστρα για να την ξορκίσουν
κι έτσι
εξαφανίζονται.
