τί θυμήθηκα πρωί πρωί βασανάκι μου
την πρώτη φορά που μ' έστειλες στην μάνα σου
κι ήμαστε λίγο καιρό μαζί κι εγώ συγκινήθηκα η χαζή
δεν ήξερα ακόμα τότε πως
όλους τους στέλνεις στην μαμά σου
αργά ή γρήγορα
στο πόδι σου
γιατί δεν ήθελες να ξέρεις από ένα σημείο και μετά
τίποτα για την λύπη
ή την αλήθεια
ή ούτε καν για την λύτρωση ή την έμπνευση
ή την χαρά
συνέχεια θυμάμαι
θυμάμαι πράγματα ακόμα από εμάς συνέχεια
ακούω σε νότες
πότε μια αποκαλυπτική λεπτομέρεια που μου φωτίζει το μονοπάτι
ή μια ελπίδα που μου το κλείνει και θέλει ξεπάτωμα
προσπαθώ να πιαστώ απ'τα δέντρα
και τον σκύλο μου
γιατί οι άνθρωποι όλοι τώρα είναι τρύπιες βάρκες
και με βουλιάζουν
χειρότερα κι από σένα
τουλάχιστον με σένα βούλιαζα
στον έρωτα και την αγάπη
συνεπώς στην μαγεία οπότε όλοι γύρω
κιτρίνιζαν
μας την πέσανε χαρά μου
με όλη τους την ζήλεια
την στέρηση, την κακία και την κακομοιριά
και τους αφήσαμε τον χώρο εξαντλημένοι
κι εκεί το καταλάβαμε πως εμείς
πάντα θα΄χουμε τον χρόνο
γιατί το μπινγκ μπανγκ μωρά μου
δεν ξεγίνεται.
