δεν υπάρχει χρόνος

Thievery Corporation : The Richest Man In Babylon 

ναι... λες και δεν το ξερες.
και τ άσπρα μου μαλλιά τότε δεν θα υπάρχουν. ψευδαίσθηση θα'ναι κι αυτά.
άγχος. προμελετημένο κι όλας.
τα νέα της εβδομάδας - τα διάβασα στο ίντερνετ
κι ό,τι έξτρα απορία είχα, την έλυσε η βόλτα με το σκύλο μου
στην γειτονιά. κατανοώ τον κόσμο πολυεπίπεδα όπως καταλαβαίνεις
γι αυτό έχω κι άποψη. γι αυτό παίρνω και θέση. για να είμαι καλός άνθρωπος
κι ύστερα, για να μην είμαι μόνη.
τόσο απλό.  

χαμός γίνεται. πόλεμοι, αρρώστειες, καταστροφές, έρωτες χωρίς απόκριση...
κι η ετερομοαμφιφυλόφιλη οικοεπανάσταση μόλις ξεκίνησε.
πάντα έτσι ήτανε λέει.
πάντα έτσι ήτανε...
μωρέ μπας και ;

ε και τότε.. η οικογένεια μας ;
η πατρίδα του ;
η εργασία σου ;  
η χαρά μου ;
όλα σπόρια που ανθίσανε τυχαία.

οι άνθρωποι μίσχοι...
γιατί να μην μπορώ να σε κρατήσω γελαστό για πάντα;
εσύ μονίμως έβλεπες στην δυικότητα αυτού του κόσμου
μία λογική, ένα ολοκλήρωμα.
δεν σημαίνει ότι υπάρχει για όλους.
γιατί να μην μπορώ να με κρατήσω γελαστή για πάντα;
ή μήπως μπορώ;

όταν τελειώσω με αυτό το ποστ, θα ήθελα να έχει έρθει η ώρα
και να έχει περάσει. τ αποτελέσματα να είναι μόνιμα.
η θεραπεία ολοκληρωμένη.
δεν υπάρχει ο χρόνος λέμε αφού,
άρα δεν θα πρέπει να υπάρχει πρόβλημα.

η απόφαση θα έχει παρθεί. όπως με το σπερματοζωάριο,
όπως με την υπομονή της μητέρας μου
και τον θυμό του πατέρα.
και θα έχει φτάσει κι απλωθεί το φως της,
όπως το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό
που μας ξαμολύσανε έξω από τον φράχτη,
έξω από τον κήπο με τα γκαζόν και τα παιχνίδια,
έξω στα χωράφια.
κι όπως τόσες και τόσες καταστάσεις
που έχω γυρίσει με το μέρος μου,
με μόνα όπλα την επιθυμία και την μανία
ενός πράγματι πολύ παθιασμένου όντος 
-με την ψυχοσύνθεση γενικά του οποίου,
πέρα απ' αυτές τις ελάχιστες στιγμές έκλαμψης
και πνευματικής καύλας.. ουδόλως ταυτίζομαι.

κανένα υψηλό ιδανικό λοιπόν.
καμία ταπεινότητα ή αίσθηση ευθύνης,
ή κίνητρο για προσφορά.  σκέτη επιθυμία.
ωμή, ως επί το πλείστον παράλογη, προσωπική,
προσωποποιημένη πολλές φορές, ενστικτώδης,
βαθειά, επιθυμία.

όποιος την ακολουθεί, της ανοίγει κουβέντα..
έχει πιθανότητες κάποια στιγμή, να ζήσει.
όλοι οι άλλοι κατά βάση - πλάθουμε κουλουράκια.
και τραβάμε και των παθών μας το τάραχο.
τα ξέρω εγώ από τους γονείς μου
που ήτανε πάντα τίμιοι και αξιοπρεπείς.

τους γαμήσανε στο υπαλληλίκι και γενικά στο υπό.
είχανε και τις απώλειες απ' τους πολέμους πρόσφατες.
μετά οικολογική καταστροφή, χημείες, πλαστικό,
ανισότητα,  το κλίμα, οι αρρώστειες.. γίνανε καθημερινότητα.
ένα σωρό προβλήματα που όμως
μια χαρά θα περνούσανε απαρατήρητα αν δεν ήταν άνθρωποι
κι ήταν ανδρείκελα. που οι τόποι ρίζες πάνω τους δεν βγάνουν  
κι η αγκαλιά της μάνας δεν τους χορταίνει
κι η γη και τα πουλιά και τα δέντρα της,
δεν τους φτάνουν για να θρέψουν την ψυχή τους.
κι η έκφραση του έρωτα σταματάει σ΄έναν οργασμό
και μια εκτόνωση.

το καστρο της αστροπαλιάς

έχει κλειδί κλειδώνει...

και ό,τι έχω ή θέλω μέσα μου,

γύρω του φανερώνει.

με τα φώτα του και τις ανατολές  την ιστορία 

μου απλώνει στα βουνά και στις ακτές 

μια μικρογραφία προσωπική 

της ζωής μου το κρας τεστ

χοχοχοχο κριση μαλακίας 

ευτυχίας; 

ουτοπίας και κίνησης; 

απενοχοποίησης; 

κάθε μέρα λέω θα φύγω

την επομένη με ρωτάνε τελικά 

αν είμαι εδώ 

και εγώ απαντάω 

πως αν δεν φύγω 

τότε θα ρθω ξανά

μυστήρια

πολλά μυστήρια... 

της πουτάνας γίνεται 

κι εσύ κάπου κοντά που χάραζε

από κει που σ είχα αφήσει 

μακριά, σχεδόν ξεχάσει(...)

πήγες να μου δώσεις παλι μία στο κεφάλι 

με την καρδιά σου

δεν βαριέσαι λέω και γυρνώ πλευρό.

από δω παν κι άλλοι...

είμαστε δυο, είμαστε τρεις

και που σαι ακόμα...

θα γίνουμε χίλιοι δεκατρείς 

δεκατρείς χιλιάδες

ένα εκατομμύριο τριακόσιοι 

τρία δισεκατομμύρια  νεκροί 

απ την εποχή μου θα μαστε. 

τί ιδρώνουμε ψάχνοντας τους λόγους;

αφού κάνουμε ό,τι δεν τα βλέπουμε

κάθε μέρα που βάζουμε κραγιόν.

τί σκούζουμε κατηγορώντας τον φταίχτη; 

αφού κάθε νύχτα ξαπλώνουμε όπου βρούμε

εναποθέτοντας δε την ευθύνη, σ ό,τι έρθει να κοιμηθεί πλάι μας.

ύστερα, ονειρευόμαστε ήσυχοι εμείς, το δίκιο και τ άδικο

σαν να θαρρούμε θεοί πως είμαστε.

το αν θα έρθουν καλύτερες μέρες

αγάπη μου, 

είναι μία άλλη ιστορία. 

αυτή που σε πονάει να την κάνεις δική σου.

αυτή που φοβάσαι γιατί όποτε την απολαμβάνεις

νιώθεις ενοχές ότι από κάπου έκλεψες και σκύβεις το κεφάλι

κι όποτε σε ταλαιπωρεί πως κάποιοι σου την κλέψαν

λες και τραβάς όπλο. 

εγώ είμαι εδώ όμως και σου λέω 

δεν με νοιάζει οι μέρες που θα ρθουνε 

τί θα φέρουν. το λεω αυτό γιατί αν πω πως 

τους έχω εμπιστοσύνη θα πειραχτείς.

ξέρω ότι θα ναι καλύτερες από αυτές που πέρασαν

γιατί το φως της ομορφιάς σου κάνει τον κόσμο

να γυρνά πιο γρήγορα κι εγώ γουστάρω την ζαλάδα 

είναι γλυκειά, δεν μ ενοχλεί. 

την προτιμώ απ την ασχήμια που ξερα όσες φορές
κι όσο για τις φωτιές, αν είναι να καούμε μαζί
βάζω και την βενζίνη.

του Στάθη είναι. Τον Αγαπώ.

στερήσεις φύγαμε.

θα συμβούλευα να μην διαβάσεις αλλά μπορεί να έχει αντίθετο αποτέλεσμα, 

όπως γίνεται με τις απαγορεύσεις. όταν διανύει κάποιος 

περίοδο αποτοξίνωσης  καλό θα ήταν να μην στέκεσαι και πολύ

κοντά... μην σε πάρουν οι τοξίνες στην μούρη.

έχω κάνει εφτά τιμημένες απόπειρες διακοπής του καπνίσματος 

ενώ καπνίζω μια δεκαετία -τιμημένη δεν την λες- κι έπρεπε 

η υγρασία του θερμαικού να μπαίνει στο δωματιό μου 

και να με κάνει να βήχω πάνω από μήνα για ν αποφασίσω 

πως ήρθε η στιγμή για ένα ακόμη cold turkey ?

έτσι φαίνεται. 

δεν είμαι πρωτάρα. 

ξέρω ότι σε λιγότερο από: 

4 ώρες θα βρίσω κάποιον χωρίς να φταίει περνώντας και στον επόμενο

7 ώρες θα έχω αδειάσει το ψυγείο και θα παραγγέλνω γύρους 

14 ώρες θα ιδρώνω στον ύπνο μου -στην καλύτερη- 

24 ώρες δεν θα μπορώ να μείνω σπίτι αλλά δεν θα μπορώ να πάω

και πουθενά γιατί όλοι πάντα και παντού καπνίζουν

κι εγώ θα κάνω yoga στο utube.

30 ώρες κλαίω, τραβάω τα βυζιά μου, χτυπάω τον κώλο μου κάτω 

μέχρι νεωτέρας, δηλαδή μέχρι να περάσει το εφιαλτικό πρώτο τριήμερο.

καλα εμένα τώρα δεν με νοιάζει να το πάω και πολύ μακριά.

να σταματήσω να βήχω και να ανακτήσω την γεύση μου θέλω.

τί εφιάλτης.. να ζηλεύω τα μπιφτεκάκια με πουρέ που η αδερφή 

μου τρώει στης μάνας και μου τα περιγράφει στο msn και δύο μέρες μετά

με καλούνε σε σπίτι φίλη, μου τα φτιάχνει με υλικά από 

το χωριό της παρακαλώ κι εγώ τα τρώω και δεν χαίρομαι στάλα!

η υγεία πάνω απ όλα.

ο σημερινός βέβαια άλλος εφιάλτης. 

αρχικά είδα ένα γλυκούλι μικρούλι ομορφούλι απαλούλι καφετίζον

κουταβάκι το οποίο ήρθε λέει στην αγκαλιά μου (επιτέλους κάτι ήρθε)

και του έδωσα αυτή την ξηρά τροφή που συνηθίζουν και οι έχοντες 

και φροντίζοντες ζωντανά, μέσα από ένα κεσεδάκι. 

στην συνέχεια το κουτάβι πήρε δρόμο φυσικά και στην θέση του 

έσκασαν ένας τύπος μία τύπισσα, ένας άλλος τύπος και γενικότερα

έπαιζε κόσμος που όμως δεν έκανε άλλη δουλειά από το να μου την 

πέφτει. (εγώ αδιάφορη, πήρα κανα δυο τηλ.)

ξυπνάω βέβαιη ότι η μοναξιά και η αγαμία έχουν βάλει το χεράκι 

τους στα όσα διαδραματίστηκαν στο από μέσα των βλεφάρων μου

αλλα παρ όλ αυτα αποφασίζω (ΓΙΑΤΙ ΠΕΣ ΜΟΥ!)

και ανοίγω τον ονειροκρίτη η ΗΛΙΘΙΑ να μου κάνει παρέα στον καφέ 

(βάλε μια μουσική, πάρε την δέσποινα ένα τηλ, δες το Kymatica ΠΑΛΙ, 

πάνε να πληρώσεις τις κλήσεις, ξεκόλλα απ την 150 του ζαρατούστρα, 

γρατζούνα την γαμοκιθάρα σου τελοσπάντων είχα επιλογές...)

όσον αφορά το όνειρο με το κουτάβι εντάξει φτηνά την γλιτώσα.

μπορεί λέει απλώς, να βρεθώ εν μέσω κάποιου διλήμματος.

δεν πειράζει, θα πιεστώ, θα τα μετρήσω, θα αποφασίσω. κλάιν.

σίγουρη πως η ψυχοσύνθεση του ονείρου κάποιου που βλέπει 

ότι τον φλερτάρουν ακολουθείται από θετική επεξήγηση 

συνέχισα -η ΠΑΝηλίθια- να διαβάζω...

Φλερτ.

"κακή, πολύ κακή θα είναι η μοίρα της γυναίκας που θα ονειρευτεί πως τη φλερτάρουν. συχνά θα νομίσει πως θα της κάνει πρόταση ο φίλος της, αλλά συχνά θ' απογοητευθεί. οι απογοητεύσεις θ' ακολουθούν τις απατηλές ελπίδες και τις φευγαλέες απολαύσεις."

τις κόβεις ή τις φυλάς για αύριο; καπνίζεις ή δεν καπνίζεις 

(εντάξει το κόβω). κόβεις το μαλλί τρία δάχτυλα και μετακομίζεις 

στον αμμόλοφο από τώρα και για πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη; 

γίνεσαι burlesque dancer στο Αμστερνταμ (αυτό που ήθελες από οχτώ ετών) 

ή νταλικέρης που διασχίζει την κεντρική ευρώπη (το δεύτερο 

επάγγελμα που ονειρεύτηκες, γυμνάσιο αυτό) ή ΜΉΠΩΣ 

απλώς σταματάς να ελπίζεις απατηλά και να απολαμβάνεις φευγαλέα; 

σαν πρόταση και μόνο έτσι που το βλέπω γραμμένο μου φαίνεται άτοπο.

αλλά σκέφτομαι και όχι. ίσως να χει δίκιο το γελοίο κατασκεύασμα. 

συχνά νομίζω ότι θα μου κάνει πρόταση.

πάνω κάτω βασικά, όποτε τον συναντάω, περιμένω εναγωνίως 

να μου κάνει! προσμένω με λαχτάρα (lol), μία πρότασή του που 

να έχει σύνταξη βρε αδερφέ. να μου βγάζει νόημα κι εμένα. 

να μου την πετάξει και να πω: ΑΗ ΝΤΟΥ. αλλά πού. 

το μόνο που μου πετάει κάθε φορά είναι το σουτιέν.

κι αν κάνει να μην το πετάξει εκείνος και τον δω έτσι πιο χαλαρό, 

πέφτω σαν την υπνωτισμένη χωρίς να ξέρω το γιατί

και το πετάω μόνη μου και μετά αναρρωτιέμαι γιατί μου βγαίνει τ όνομα.

ύστερα βέβαια πάλι περιμένω εκεί, την πρόταση.

να μου εκθέσει βρε παιδί μου την δική του οπτική στα πράγματα. 

προσοχή τώρα: όχι πως εγώ έχω δική μου οπτική να καταθέσω.

μέχρι πρόσφατα έβγαζα σχεδόν αποκλειστικά και μόνο ήχους,  

άναρθρες κραυγές, οι οποίες τίποτα βέβαια από πίσω δεν έκρυβαν
ούτε από μπροστά είχαν κάτι αξιόλογο να επιδείξουν.
κανένα νόημα στην πορεία τους προς τα έξω απ το κεφάλι μου
δεν είχαν αναπτύξει ώστε να το χάσανε μέχρι να βγουν στο φως
και γενικότερα η μόνιμη trance που αντιμετωπίζω κάθε φορά είναι
του στυλ 'νιώθω σαν να μου χουν καρφώσει σύριγγα με dmt στο μάτι
και να βλέπω εσένα πλανήτη κι εμένα δορυφόρο σου από σήμερα
και για όλο το άχρονο της ύπαρξης' σίγουρα προκαλεί και στις δύο πλευρές
αισθήματα φόβου, πανικού, ανησυχίας, παράνοιας, υπέρτατης καύλας
και εν συνεχεία τάσεις φυγής. 

παρ ολ αυτά συνεχίζω να περιμένω κάθε ώρα και στιγμή, 

την προτασή του (κυρίως γιατί εμένα δεν με βλέπω σύντομα 

να βγάζω άκρη) και επιπλέον γιατί όλα τα παραπάνω τα θεωρώ 

ανθρώπινα, μέσα στην ζωή και δεν τα κατακρίνω. 

το να τα καταπιέσω δε ή να κάνω ότι τα αποφεύγω ή δεν υπάρχουν, 

επειδή ξεβολεύομαι, ούτε λόγος.

όχι πως αν μου την εκθέσει βέβαια την ρημάδα την πρόταση

είναι σίγουρο πως θα δώσω σημασία...

αφού κανείς δεν ξέρει τί του γίνεται. as far as we know 

πιθανόν έχει ήδη προσπαθήσει να επικοινωνήσει αυτό που θέλει 

κι εγώ δεν υποστήριζα την γραμματοσειρά του. ή ήμουν εκτός σύνδεσης,

κόλλησε, έκανα ριστάρτ κι έχασα το παράθυρο πριν τα διαβάσω.

ένα όμως ξέρω σίγουρα:

εκείνος για μένα έχει δίκιο, εγώ για εκείνον έχω επίσης δίκιο

και οι δυο μαζί για τους εαυτούς μας και την περίπτωση

έχουμε άδικο. γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. ζώο κοινωνικό, 

έχει ανάγκη από συνεργασία. ΤΟ ΜΑΖΙ.

και γιατί έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. καταλυτικές για την 

ευημερία μας αλλά πολύπλοκες τρεις φορές παραπάνω απ όσο 

ο καθένας μόνος του. ούτε δημιουργούνται ούτε διαλύονται 

με μια απόφαση, με μία συζήτηση ή με μία μετακόμιση.

διαφορετικά θα ήτανε ξεκάθαρες, προμελετημένες, χωρίς εκπλήξεις

και χωρίς ανατροπές, χωρίς δημιουργία, χωρίς υπέρβαση. 

μία σκέτη βαρεμάρα δηλαδή που καμία επαφή με την πραγματική ζωή

δεν παρουσιάζει και που δεν με αφορά μανίτσα μου εμένα κάτι τέτοιο

...όχι. σταυρώστε με.

κι έχω αποδείξεις. λίγο πριν τελειώσω το ποστ μου στειλε 

η φιλεναδίτσα μου το παρακάτω και πάρε στίχο χεχεχε 

τρομερό έτσι; αγαπώ <3

μ' αρέσει. μ' αρέσει πολύ.

ο πα τής κι ο άλα της.

φαντάζομαι κενά μνήμης λόγω αλκοόλ γαμώ την απαγόρευσή
τους μέσα, λίγοι μας δεν έχουνε βιώσει 

ήρθε και η σειρά μου λοιπόν κι ήρθε εδώ

που έχω δυο ερμού ν αγαπώ και δυο συγγρού

σου είπα τα βλέπω όλα διπλά από τότε που σε ξαναβρήκα

η μισή αγάπη έτσι διπλή που την βλέπω καιρό τώρα

ολόκληρη μου φαίνεται.

σαν να έχω μεθύσει λοιπόν 

και ο παλιπαιδισμός ωραία φάση αλλά χτύπησε τέρμα.

να θυμηθώ

ν αγαπήσω τ αντερά μου 

να σε ξεχάσω μπας και ζήσεις να θυμηθώ

να σ αφήσω μήπως γυρίσεις. 

να θυμηθώ να μπορέσω. να μην μου λείπεις πια 

να θυμηθώ ότι δεν ξέρω ποιός είσαι 

κατα τα κοινώς λεγόμενα να θυμηθώ να γίνω γυναίκα

να πλύνω τα εσώρουχα στο χέρι. 

συγχώρα με που ήρθα μόνη μου αφού σου είπα

μόνο μαζί σου θα πατούσα πόδι.

φταίει ο χρόνος

όσο αληθινός και ψέμα είναι κάθε φορά 

μια το ένα, μια το άλλο. 

είπα να γίνω εσύ, δεν σου άρεσε και παλάβωσα

ακόμη πιο πολύ για τα ζεστά σου χέρια

 
όταν χάριζα το μυαλό μου να ξέρετε

καμία ιδέα ότι θα περιλάμβανε τις λέξεις μου δεν είχα

μα όσο μου τελειώνουνε κι αυτές μαζί του

είμαι ευτυχής.

μην βρυκολακιάζεις.

μείνε άνθρωπος.
φάε σκοτάδι όμως να'χεις.
να ξέρεις και πώς είναι. εσύ τα χωράς όλα.

εδώ γεννιούνται οι θυμωμένοι
κι εκείνοι που χτυπάνε πίσω.
τί κι αν κάποιοι πουλιούνται εχθροί του φωτός και βρυκολακιάζουν
κι εκείνοι φοβισμένοι είναι.
ακόμη περισσότερο...

από παντού θε να περάσεις.
μα τίποτα απ αυτά δεν θα ναι εσύ, ποτέ τους.

ίσως το χώμα μόνο κάποτε, αυτό να σε προδώσει τελευταίο

ή να σε σώσει.

άσε τα κεριά και την θράκα σου γιατί τώρα βρέχει

και πρόσεξε όπου κρυφτείς από κάτω
πόσα χρωστούμενα θα σου ζητάει μετά.

γιατί ό,τι πιο χαμηλά από σένα φαίνεται
από κάπου ψηλότερα εκείνο έχει ξεπέσει.

κι ό,τι σου φαίνεται ν αστράφτει συνεχώς και να σ εμπνέει,

άντε να φτάνει ως την μύτη σου που δεν μπορείς να δεις.

και θα σου πω να μην κλάψεις τώρα.
το κάνει ο ουρανός για σένα γι αυτό κρατήσου

θα ρθουν κι άλλα. λάσπες, δουλειές να επείγουνε και να σαι εξαντλημένος.
τότε το συζητάμε...

αλλά δεν θα κλάψω για το σκοτάδι
την χάρη αυτή δεν του την κάνω. όσο κι αν τα δακρυά του ρίχνει 

στους ώμους για να με βαφτίσει.

εγώ σ αγάπησα κι έφτασε η ώρα
που για όλα τ άλλα πια είναι αργά.

First Lyrics First -- Vol.12

erase and rewind cause 

                  

                          i' ve been changing my mind

κι αν βρει κάποιος πού το κουμπάκι τοποθετείται
παρακαλώ να επικοινωνήσει με την επίφυσή μου.

οι άνθρωποι επικαλούνται την λογική ενόσω φέρονται παράλογα

και τί να εκλογικεύσω εγώ από κάτι
που τίποτα για κείνο δεν γνωρίζω κι ούτε θα γνωρίσω ποτέ

και δως μου δύναμη απλά να το μεταβολίσω
γιατί τα πόδια σήμερα κοπήκανε από το πρωί
και ξύπνησα πολλές φορές μέσα στην νύχτα για να πιω νερό.

που σημαίνει ότι κάτι "λάθος" με μένα πάει είτε το γελάω είτε το κλαίω

το χω αφήσει να σουλατσάρει ανενόχλητο

ποιός ξέρει μπορεί από κάτι πιο βαθύ να με αποσπά
και γι αυτό να  σ ενοχλεί τόσο

σίγουρα να ζεις στην φαντασία τί όμορφο που είναι και γλυκό

και τί δειλό επίσης...

κι ούτε η πραγματικότητα κανενός δεν θα μου κάνει
μέχρι με δικά μου εργαλεία και χέρια και θέληση ξεκινήσω το χτίσιμο.

πόσο ακόμη θα το ξαπλώνω στο κρεβάτι και θα το σκαλιζω στο πάτωμα

φτου μου και ξανα φτου ...

i m crazy for trying and crazy for crying 

                                            and i m crazy for loving you 

μα τούτο δα θα σταματήσει σε μια στιγμή διαύγειας

κι όσα τα σύννεφα τόσος κι ο ήλιος από πίσω που τα ζεσταίνει 

κι όσο το κλάμα της βροχής τόσοι οι σπόροι που πετιούνται 

κι εξουσία πάνω μου μόνο άμα σ αφήνω έχεις

κι εξουσία πάνω σου δεν ζήτησα ούτε θέλω 

μα τούτο να, θα σταματήσει 

κι ούτε να φύγει κάποιος ούτε να ρθει θα χρειαστεί

λουκέτο στο μαγαζί και δεν σου πουλάμε κύριε ξέχνα το  

όλα μου τα κέρδη βαμμένα στο αίμα να τα κοιτώ δεν βαστάω πια...

αμαν το φεγγάρι

το πρωί πριν τις εφτά που γύριζα

και σήμερα λέει από νωρίς ... αμάν το φεγγάρι

το είδα μπροστά μου
κι εγώ στο τιμονάκι επάνω που ξεκουραζόμουν

άρχισα τα βογγητά
κι αμάν το φεγγάρι να με κοιτάει

κι έγινα αμανές από μόνη μου χωρίς όργανα
ακροατήριο κανείς

χέστηκα και με τις αλλαγές που αλλαγες δεν είναι

και τα χω πάρει και στο κρανίο με τα ρεβεγιον
και τα τακούνια

θα στηθω να δω το φεγγάρι από νωρίς και μέχρι αργά

έτσι που με χαζεύει, που πέφτει πάνω μου

τόσο τεράστιο

ξέρω, με κάνει πολλές φορές ν ανταριαστώ

καλά και κακά πέφτουν όλα επάνω μου

πόνος κι ηδονή κι ευθύνη
από το ένα στο άλλο να περνάς

όταν είναι στο ζενίθ τους
χωρίς να σε ρουφάνε ολοσδιόλου

προσπάθησέ το. πάρε να μου πεις...

γράμμα ξερό

ήθελα να γράψω είπαμε.

έξι σελίδες έβαλα κάτω με τον φίλο τις προάλλες να το στείλω λέει να ησυχάσω
κι ότι κάποια αντίδραση μπορεί να υπάρξει.

δύο γράμματα δηλαδή έγραψα

το δεύτερο αριθμούσε τα λάθη μου για κάμποση ώρα,

ώσπου έφτασε τα δεκαεφτά και κόλλησε ίσα για να το κλείσει...

σου ζητούσα συγγνώμη γι αυτά μου τα λάθη

δεν νομίζω στιγμή να πίστεψα πως αν με συγχωρησεις
θα έχει σημασία.

ίσως γι αυτό κι η ενοχή κι η αμφιβολία η τόση...

είμαι ένα μικρο χαρούμενο μπαλόνι
φουσκωμένο με ευτυχία που το κάνει να πετάει στα σύννεφα

το μόνο που σκέφτεται είναι πότε θα πετύχει την γωνία σου
και θα σου πεταχτούν όλα στην μουρη!
προβλέπεται μεταμόρφωση και για τους δύο. 

ακόμα και τα σύννεφα κάποιες από τις μορφές τους αγαπάνε πιο πολύ

κι η δική μου ουράνια μορφή είναι...μα ποιός άλλος; φυσικά εσύ.

ξέεερω δεν συγκινώ κανέναν.
αλλά είναι αλήθεια.

και να μπαίνω στο ψητό γιατί η εκτόνωση παρουσιάζεται αναγκαία
και τί είμαι άλλωστε κι εγώ; μια πνευματική πουτάνα.

καλυτερα να δινα το σώμα καμιά φορά έχω σκεφτεί.

πάρε την τσόντα σου

γεια σου τι κάνεις; 

με νοιάζει. αλλά με νοιάζει περισσότερο τί κάνω εγώ.

εγώ ζορίζομαι - ένα μέρος μου ζει στο σκοτάδι. 

επίσης, αυτό που κάνω, είναι κάνω κάτι γι αυτό. 

με σκέφτεσαι; με ενδιαφέρει, αλλά περισσότερο με ενδιαφέρει 
τί σκέφτομαι εγώ. έχω τύψεις σκέφτομαι. 

περιμένω την ευκαιρία μου. θα την φτιάξω μόνη μου σκέφτομαι.
θα την γεννήσω κι αυτή όπως όλα. και συνεχίζω:

κάθετί μας είναι μαγικά πλασμένο

κι αν στο δείξω και δεν είναι πια μακάρι
πάλι καθόλου άσχημα

από πότε το να μην περιμένεις τίποτα και απλά να χαίρεσαι 

δείχνει αδιαφορία ή έλλειψη συναισθήματος;

τυφλό μου πάθος.
πιο τυφλό από σένα δεν έχει γεννηθεί.
πιο λιανά να στο κάνω, να στο δείξω δεν γίνεται.
ίσως δεν είναι τόσο αργά ακόμη κι αν είναι κοντά στην ώρα που ανατέλλεις
να σε προλάβω για λίγο πριν την δύση μου
παράδεισος μου ακούγεται.

ένα χρόνο πριν ακριβώς (δεν το προγραμμάτισα ξεκόλλα) 

αποφάσισα να τ αφήσω όλα για ένα όνειρο πρεσβεύοντας με σιγουριά

πως αποκλείεται να είναι αληθινό. ήρθε μόνο για να κινήσει τις διαδικασίες.

ακόμη σήμερα αναρρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να σκέφτηκα κάτι

τόσο παιδαριώδες. ότι μπορούσα δηλαδή ξαφνικά
να διαλέξω ποια όνειρα είναι του ξύπνιου και ποια του ύπνου μοναχή μου
κι εκείνα τίποτα να μην γνωρίζουν για τις προθέσεις μου!

στα μάτια σου λοιπόν, φυσικά και γίνομαι ψεύτικη. 

αλλά δεν σημαίνει ότι είμαι. 

εις το επανιδείν σου έγραψα

και ότι σε θέλω περίπου αυτά.

xmas trip

ήρθανε οι γιορτές, εντάξει γράψε ελήφθη, το πήραμε το μήνυμα.

τα χριστούγεννα όλοι τρελαινόμαστε.

είναι σαν να έχουμε περίοδο ασχέτως φύλου και να κρατάει το διπλάσιο.

απόδειξη πως όλοι τρώμε παραπάνω, είμαστε πιο ευερέθιστοι (για καλό ή για κακό), ό,τι θυμόμαστε αυτές τις μέρες χαιρόμαστε κι έχουμε και την δικαιολογία μην χέσω.

τί κι αν μεγάλωσα σε σπίτι που ουδέποτε αναφέρθηκε κάτι σχετικό με τα θεία, από γονείς αγνωστικιστές όοοοχι, το δεντράκι θα είναι εκεί, διάφορα στολιδάκια-σκατουλάκια και στεφάνια στις πόρτες, ανήμερα θα με ξυπνήσουν να φάμε όλοι μαζί και μη σας πω ότι ακόμα μου βάζουν δωράκι του αη-βασίλη κάτω από το εν λόγω δέντρο.

η θαλπωρή από τα φωτάκια που καίνε όλη νύχτα στο σαλόνι, θα δυσκολέψει την διαδικασία της απογαλάκτωσής μου ακόμη μια χρονιά και φέτος θα είναι ακόμη πιο γλυκά και νοσταλγικά γιατί θα ταξιδέψω για να το ζήσω όλο αυτό. μην τυχόν και το χάσω.

και δεν είναι η πρώτη φορά που το βλέπω όλο αυτό ή το συλλογίζομαι.

αλλά δεν είναι κι η πρώτη φορά που ο άνθρωπος αφήνει την παρηγοριά μιας συνήθειας να νικήσει τα πάντα μέσα του. ακόμη και την θέληση του για ζωή, για ευημερία, για εξέλιξη.

το ξέρουμε αυτό. όπως ξέρουμε και για τις αυτοκτονίες που παρουσιάζονται αυξημένες κατά την εορταστική περίοδο. αλλά χεστήκαμε. εμείς, κάπως θα την βγάλουμε και φέτος. έχουμε και δεντράκι είπαμε.

κι εκεί που στην αρχή του μήνα το περιμένω πως και πως να έρθουν οι μέρες να βγούμε, να περάσουμε όμορφα με οικογένεια, με φίλους, να βγούμε να γίνουμε λιάρδα, να σβήσουμε τα φώτα για ενα δευτερόλεπτο, να μιλήσουμε με κόσμο που χουμε καιρό να βρεθούμε, να φοράω κάτι κόκκινο και ίσως να δω κι εσένα, όσο πλησιάζουν το σκηνικό αλλοιώνεται.

δεν θα μπω στις λυτρωτικές λεπτομέρειες της καθημερινότητάς μου που με φέρανε εδώ. απλά καταθέτω πόσο έχω ξενερώσει.

πίσω από αυτές τις "γιορτινές" μέρες και νύχτες αποκαλύπτεται επιτέλους ένα τσίρκο(!) με ιδιαίτερα θλιβερή όψη -χώρια την κακομεταχείριση των ζώων και την βρωμιά-. θα το δούμε. θα το αποδεχτούμε όμως; μένει ένα μυστήριο και για τούτη την χρονιά. 

θυμόμαστε να είμαστε φιλεύσπλαχνοι και ανοιχτοχέρηδες. έχουμε και άγχος πόσο θα πάει το μαλλί ανήμερα στα νυχτερινά μαγαζία, πόσο οι γραμμές, θα μας φτάσουν(;) γιατί έχουμε και δώρα να κάνουμε μην μας πούνε γύφτους. εορτοδάνεια και εκδρομές στα χιόνια για ski και snowboard τέτοια εποχή όλοι δικαιούμαστε.

είπα δεν θα μπω σε λεπτομέρειες; ε θα μπω.

γαμώ τα χριστουγεννά μου που ανάθεμα κι αν κανείς χαίρεται για τα διδάγματα εκείνου του ανθρώπου

δεν είμαστε για γιορτές και πανηγύρια.

όλα πάνε σκατά. από το περιβάλλον και την ανισότητα μέχρι την κουμπάρα μας που έχει καρκίνο, τον φίλο που πάλι χώρισε κι έχει χάσει κάθε ελπίδα, μέχρι εμένα που απλά τσακώθηκα με την αδερφή μου και τρέμω μην το πήρε στραβά.

δεν είναι υποκειμενικό το θέμα. αν δεις τον κόσμο από ψηλά θα το δεις. σαπίλα.

κι επιστρέφω στις πρώτες μου εφηβικές σκέψεις που μου έλεγαν ότι αν κουβαλάω μέσα μου όλη την χαρά και όλη την λύπη που πήρανε όλοι οι ανθρωποι που έχουν περπατήσει τον πλανήτη , τότε σίγουρα δεν τίθεται θέμα γιατί είμαι τόσο μελαγχολική.

κι όσο για μας, τους περα από κάθε λογική προνομιούχους, που θα βγούμε να πάρουμε φόρεμα για το ρεβεγιόν, αισθάνομαι περιφρόνια. τα προνόμια που αποκτήσαμε εις βάρος των άλλων δεν μας λύνουν τον κόμπο στο στομάχι και το καταλάβαμε. κι έτσι, αποφασίσαμε να κρεμόμαστε από ένα χριστουγεννιάτικο τριπάκι για να γιορτάζουμε και να νιώθουμε λιγότερο άσχημα.

η ενοχή κοιμάται μέσα σε όλους μας.

σε κάθε μάνα ή πατέρα που λέει ένα παιδί "παιδί του". και τα άλλα παιδιά;

"ε, τ΄άλλα του γείτονα.." λες και χωρίς τον γείτονα επιβιώνει κανείς στα σοβαρά.

γι αυτό και ο φόβος. και η παράνοια κτλπ. όλα από την ενοχή. γιατί αν μέσα σου αισθάνεσαι πως έχεις κάνει μαλακία, λογικό δεν είναι να φοβάσαι μην σε πιάσουν; τί; τί; δεν την έκανες εσύ; χαχαχαχαχα

το τομαράκι μας να ναι καλά και φυσικά..

χαρούμενα χριστούγεννα!  

πέσαμε στα βαριά

κι αν πω πως δεν αντέχω
πάλι νόημα κανένα δεν θα βγαίνει.

γιατί όσο και να κοπανιέμαι
με χέρια και πόδια, σε ύπνο και ξύπνιο
για σένα και τα λάθη μου που τόσο με ταλαιπωρούν
καμία ευχή στον κόσμο δεν πατάει flash forward στην καρδιά μας
ούτε και την ανοίγει. θέλει χέρια. 

σου πα κι άλλη φορά, να το ρίξουμε στα βαριά
είχα ένα κάρο απορίες
κι εσύ είχες αποφασίσει να περάσουμε την νύχτα μαζί.

δεν είχες συμφωνήσει τότε
προβάλλοντας μια δικαιολογία τόσο γελοία

που μόνο εγώ θα την λάμβανα στα σοβαρά υπ΄όψιν.

κάτσε να ψήσω καφέ.

επιτέλους να μ ακούει κανείς
τί θα σκέφτεται για το πάθος μου για σένα!

να σου φτιάξω και κάτι να φας, να σου ξεμπλέξω τα μαλλιά 

να χαρώ για δυο λεπτά, να ζήσω μισό ακόμα αλλα πού εσύ.

το εννοώ. εσύ πού;!

μήνες τώρα έχεις εξαφανιστεί. και γαμώ τις τακτικές.
την εφαρμόζω κι εγώ. ή συνηθίζα
μέχρι που αποφάσισα να είμαι εδώ μόνο για να με βρίσκετε.
κι εκεί κέρδισα χαρακτήρα αλλά περίμενε
θα βρω τρόπο να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι
αλλά κι εσείς πώς μιζεριάζετε
έτσι με την μία και τα παρατάτε; έλεος πια.

και τώρα γράφω όχι τίποτα
απλά πάλι στον ύπνο μου έδωσες ρεσιτάλ!

ήμαστε λέει κι ήταν πάσχα, κάπου στην εξοχή
είχε και θάλασσα κι ένα πολύ μεγάλο σπίτι με φίλους μέσα
και με οικογένεια, και με σημάδια δικά σου να σε ψάχνω

γύρω γύρω στο μεγάλο σπίτι
κι όταν με βρήκες
πάλι σε κοίταξα με περιφρόνηση
για να μην δεις πόσο αδύναμη αισθάνομαι και πόσο λείπω
όταν εσύ είσαι κοντά. δεν υπάρχω.

κι είναι τόση η παρηγοριά κι εδώ, να μην υπάρχεις.

γέρνεις στου κενού τον ώμο
στην κατανόηση που δείχνει το σκοτάδι

και σταματάνε όλα.
τίποτα δεν περνάει να σε ταράξει.

μπορείς τώρα να κάνεις από την φαντασία κόσμο
για όσο θες. αν κανείς δεν σ αγαπήσει
μπορεί να μην σε ξυπνήσουν και ποτέ

οπότε απλά
χαλάρωσε...  

HOME

let us go...


HOME

it is too late to be a pessimist

First Lyrics First -- Vol.2

τhis rose will never die, this rose will never die

ποιόν προσπαθείς να πείσεις; 
τί θα κάνεις απόψε; 
θα βγεις θα πιεις, θα αναζητήσεις κάτι. κάτι σου λείπει μάλλον, γι αυτό. 
είναι κάτι που έχασες ή κάτι που δεν έχεις βρει ακόμη; 
δεν είναι ένα κι έχεις τα δίκια σου

ένας είσαι εσύ και το πόσο λάμπεις
ένα ήμαστε κι εμείς πριν λίγο, που ξημέρωνε.
ενώναμε τις μουρίτσες μας στις κουβέρτες και τα παπλωματάκια

τα φιλιά σου ευτυχώς, δεν ήταν ένα. 
 
μα, δεν θα μάθω αν μου ταιριάζεις 
και δεν θα χει σημασία για κανένα απ’ τα  αφυπνισμένα μου απ'το δίσκο σου 
ένστικτα. τα βλέμματά μου ντρέπονται να πέσουν στα δικά σου 
μήπως σου φανούν λίγα.

σηκώθηκα μονάχος το πρωί,  χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή...

κι όμως σηκώθηκα. 

κι έπρεπε μέσα σ΄ όλα και να σε ξεχάσω. αφού σου μίλησα δε.

μόνο επειδή δεν με βολεύει 
από δω και μπρος 
δεν μπορώ να σε σκέφτομαι. είτε το θέλεις είτε όχι. 

τώρα γίνομαι θύτης και κυνηγάω τα θηράματα της σχέσης μας. 
και τα πουλώ. 

τόσα ωραία μαργαριτάρια 
τόσα πέταλα και κοράλλια 
είναι κρίμα να χαθούν μαζί μας. τα χώνω στις βαλίτσες, εσύ δεν τα θες,
όπως σε ξέρω. 
τί να τα κάνεις; 

καλύτερα να τα αφήσεις όλα 

γιατί εσένα οι δρόμοι σου δεν έχουν γυρισμό,

τόσο εξωγήινος είσαι κι εσύ.

εγώ όμως χαίρομαι την θνητότητά μου 
επιτέλους την γιορτάζω και της καταλογίζω στραβά κι υπέροχα όλα δικά της. 
δικές της οι ευθύνες και οι εξελίξεις 
δικά της και τα χνώτα μου. 
το σώμα μου στις υπηρεσίες της. το δικό σου; αλλά είπαμε 
δεν σε σκέφτομαι. 

μέσα σ’ ένα κουτί αν δεν χωράς θα χωρέσεις 
στο δαχτυλιδάκι στο πόδι μου και το τουρμπανάκι μου στην παραλία. 
έμαθα να παίρνω τα καλύτερα 
από σένα. από όλους.

χαμογελάω που πίστεψα πως θα ξεφύγω εύκολα,

απ όσα ονειρευτήκαμε.