κατ'ουσίαν

έτσι θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου 

με τα ραφάκια του και κανα δυο τραπέζια 

και μια αυλή από πίσω μ'άλλα δυο δίπλα στις εστίες

και το θερμοκήπιο και το βρώσιμο δάσος μου 

όπως και των φίλων μου 

γύρω τριγύρω να μας αγκαλιάζει

δυστυχώς όλο αυτό είναι πολύ προκλητικό

για τον κόσμο 

και μου το αποκλείει

είναι πολύ αυθάδες και ανήθικο 

να θέλεις να περνάς καλά 

και είναι πολύ ύποπτο 

να θες δικούς σου σπόρους απ'όλα 

κι ακόμα πιο εξοργιστικό 

το να μην θέλεις τίποτα  

ν'αναζητάς τον καθαρό αέρα και τα καθαρά νερά

να θεωρείς την βία μέρος ένος κύκλου του ανθρώπινου ψυχισμού 

που αναπόφευκτα θα κλείσει σταδιακά για όλους

ακόμα είναι παράλογο 

να μην διαλέγεις αυτό που σε βολεύει σαν αλήθεια

είναι μια τρέλα 

να μην πασχίζεις με κάθε σου ανάσα να φέρεις τον κόσμο 

στα μέτρα σου 

κι ας ουρλιάζει το κορμί ότι σου δώσαν λάθος μέτρα 

κατ'ουσίαν 

θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου 

και θα παίζαμε και μουσική 

φυτίλι αναμμένο

 

τώρα που οι μέρες τραβάνε κάθε μια σαν να μπορούσε 

να είναι η τελευταία 

κάποιοι αρμενίζουν ξεχασμένοι στα καταστρώματα του κόσμου

μπουκωμένοι στα μέλια 

το ρούμι τους τρέχει από το στόμα

πάνω σε τάβλες σαπισμένες από την αρπαγή των ονείρων μας  

και με τις μουσικές στην διαπασών

ο καπετάνιος κερνάει κολακείες 

αλλά και φάπες

 

δεν ακούνε από τα αμπάρια 

τους πρώην συντρόφους τους που σχεδιάζουν χρόνια 

την κατάληψη αυτού του γαμημένου πλοίου

 

δεν θέλανε και πολλά εδώ που τα λέμε 

οι σκλαβωμένοι 

λίγη αγκαλιά, ομορφιά και δικαιοσύνη 

 

για εκείνους όμως που τους είπαν "θα'στε πλήρωμα

κουπί τραβάτε γρήγορα για το καλό και το δικό σας 

και των παιδιών σας" και παιδιά δεν είδανε -γιατί τους είχαν 

ήδη στειρωμένους από πριν να έχουν μνήμη- 

 

αυτά τα ερπετοειδή λαμόγια λοιπόν 

δεν υπολογίσαν το άλλο πλήρωμα

το πλήρωμα του χρόνου που τους τσακώνει ξαφνικά

απ' το σβέρκο 

ούτε αυτήν την αποκάλυψη περίμεναν 

που αντί δάκρυα συγκίνησης κι ευγνωμοσύνη  

σ'αυτούς γεννάει τρόμο 

 

τα κουφάρια τους καταλαμβάνουν πλέον

οι ψυχές των πονεμένων 

και τα χέρια τους επιτέλους είδαν 

πως δεν ήτανε δικά τους

και την ασχήμια τους κατεβήκαν τα πιο λαμπερά πουλιά

κουβαλώντας κουβάδες με άστρα για να την ξορκίσουν 

κι έτσι

 

εξαφανίζονται.  

όταν τύχει

να πασχίσεις 

και να ιδρώσεις 

και να κουραστείς

για να φτιάξεις την τέλεια μοναξιά

τότε μόνο

νιώθεις στο πετσί σου

και στο μέσα σου

με τίνος την παρέα

ίσως

για λίγο

πιθανόν 

να την αντάλλαζες

τότε 

και μόνο τότε

διαπιστώνεις

πόσο μικρή είναι 

αυτή η παρέα 

των ανθρώπων που θα την αντάλλαζες 

και τότε 

η ευτυχία 

του να υπάρχει έστω ένας

ή και δύο

ή και μια ολόκληρη φυλή

εκατόν πενήντα 

άτομα... σε κάνει να αισθάνεσαι 

σαν αστέρι 

μόνο αν 

πασχίσεις

για την τέλεια μοναξιά σου 

κι αν της δοθείς 

και την αγαπήσεις

ειδάλλως...

μια αμφιβολία θα χαράζει τις μέρες σου

με πόνο

δεν είναι τίποτα 

κι από αυτό θα μάθεις

έτυχε απλώς 

να σου μιλήσω τώρα

απ'την άλλη μεριά 

στάλσιμο*

θα τα δούμε όλα στα χρόνια μας κι αυτό,

το ένιωθα από μικρή. σίγουρα δεν είμαι η μόνη...

τώρα πια όλη γη μοιάζει με ένα

κι ο καθένας μπορεί να δει κάθε στιγμή

οποιαδήποτε μικρή γωνια της. 

στις πόλεις κορυφώνονται 

η αποξένωση, η φτώχεια, οι αθλιες συνθήκες 

διαβίωσης, ο ένας άγνωστος πάνω στον άλλον...

παράλληλα

στις εξοχές ερημώνουν

τα χωριά, τα ποτάμια, η ανθρώπινη συνείδηση...

αυτά αποτελούν τον μαύρο ουρανό του χάους

των χαμένων μας ψυχών 

ώσπου αστέρια κι εκρήξεις που τα σχηματίζουν 

φαίνονται 

σε λίγους, λίγους μα και πιο γρήγορα

σε περισσότερους,

οάσεις σύνδεσης και διαύγειας. 

κράματα από αρχαίους κόσμους και ξυπνητούς 

που τα ονειρεύονται και τα φτιάχνουν.

ίσως έτσι να είναι κι ίσως έτσι πάντα

να δούλευαν τα πράματα.

 

για τον ύπνο.

η φύση κοιμάται κι ονειρεύεται... 

η γάτα μου κοιμάται έως είκοσι ώρες τη μέρα...

κανείς δεν κάνει μεγαλύτερη φασαρία από το είδος μου.

παρ ολ'αυτά, είναι όμορφο να ησυχάζεις. 

να κοιμάσαι 

και να ονειρεύεσαι...

η φύση όλο αυτό κάνει. δείχνει να το' χει τόσο ανάγκη 

όσο το ξύπνιο της κι εμείς την ξυπνάμε

την ταράζουμε συνέχεια

την κάναμε να χάσει τον ύπνο της.

όσο για τ όνειρο...

κι αυτό κόντεύει να ξεχάσει.

εφιάλτης της γίναμε. 

στην ουσία του,

είναι απλό το να ησυχάζει κανείς.

να ονειρεύεται ανενόχλητα

και να ζει ομοίως.

εκτός αν είναι δέντρο

ή κατσίκι 

ή ποντικός 

ή κρίνος

ή νούφαρο της λίμνης 

ή κάποιου ελπίδα

κατα τ' άλλα 

σκεπασέ με 

όταν με βλέπεις με τα μάτια κλειστά

και μην φωνάζεις

από τόσο μακριά, μόνο πλησίασε.  

τα πουλιά ρωτάνε κι ανησυχούν.

τα βγάλαμε απ' το δρόμο τους

χωρίς λόγο και "για πλάκα".

αγκάλιασέ με 

όταν με βλέπεις με τα μάτια μισάνοιχτα

κι αφησέ μας 

να φτιάξουμε μια θάλασσα από όνειρα

και χρώματα

μήπως ξυπνήσουμε καμιά φορά επιτέλους 

σ αυτήν την ζωή. 

άγιοι και αγγελάκια*

καλώ τις δυνάμεις της αγάπης και της ευημερίας 
υπερ του ανθρώπου και της αποστολής του 
σε αυτή την πανέμορφη πραγματικότητα 
που ονομάζουμε ζωή. 

απαρνιέμαι τον θάνατο και την εγκατάλειψη 
γιατί τίποτα δεν υπάρχει εκεί για εμένα 
ή για τους φίλους μου τους αγαπημένους. 
απαρνιέμαι τον ύπνο της ψυχής και τις παραισθήσεις της σάρκας 
από αυτή την θέση συνειδητότητας που τόσο απλόχερα 
μου χαρίστηκε από τους προγόνους μου -ορατούς και αόρατους- 
και βαδίζω να την μοιραστώ ώσπου όλοι μαζί να εξελιχθούμε στα όνειρά μας
ευτυχισμένοι. 

τίποτα δεν είναι μάταιο. 
βλέπω τις καρδιές να επιπλέουν φουσκωμένες αισθήματα 
κι ύστερα να εξυψώνονται μέσω της ειλικρινούς αναζήτησής τους 
για αγάπη, αλήθεια, ομορφιά. δέχομαι την ευθύνη 
για κάθε περασμένο πόνο και με αγωνία και χαρά βαθύτατη 
θα εργάζομαι ν απελευθερωθούμε.



τα πάθη μας, τα λάθη μας, η ανάγκη, η επιθυμία κι η κατανάλωση 
η φιλοσοφία, ο χαμαιλέοντας και τα σκατά που πρέπει να μαζέψεις 
η ομορφιά σου. η απίστια και το θαύμα της 
η πίστη και η ευθύνη της 
η μνήμη που πηγαινοέρχεται στα ουράνια παρέα με το κρασί μας 
η στιγμή που θα σε δω και θα τρέξω να σ' αγκαλιάσω 
η λαχτάρα σου για το καλό όλων μας 
το πόσο ίδιοι είμαστε. το πώς με μαθαίνεις ν΄αγαπώ 
η προσευχή της γιαγιάς μου που με φτάνει 
το αστέρι που τ' αρέσαμε κι αποφάσισε να παίξει μαζί μας 
ο θυμός που μεταβολίζεται και γίνεται δημιουργία 
ο δρόμος που δεν τελειώνει
η ψευδαίσθηση της επιλογής και η σκληρή δουλειά 
η ανταμοιβή όταν δεν το περιμένεις. 
η ελευθερία του λόγου και της ψυχής μου όταν σε κοιτώ στα μάτια 
οι προηγούμενες ζωές που δεν ζήσαμε 
η ακόμα μία ευκαιρία να κάνεις το σωστό
ο γιαλός που ξαπλώνω και σε συναντώ 
τα χέρια μου που θέλουν να σου πάρουνε όλους σου τους πόνους 
το πεπρωμένο που ξεπερνάει κάθε υποβαθμισμένη απ' το νου μας φαντασίωση 
τα στέφανα που ξεχάσαμε προτού να τ' αρνηθούμε 
η αόρατη κλωστή που υφαίνει αναμεσά μας ζωής πλεχτό πανέμορφο 
το να δίνεις ό,τι έχεις 
η μουσική στ' αυτιά μου όταν σε πρωτογνώρισα 
η ανάσταση του γέλιου σου 
η απουσία κριτικής και η αποκάλυψη 
ο λόγος που γεννήθηκες. 

η μαγεία

δεν χάθηκε υπάρχει ακόμα η μαγεία
δεν γίνεται γνωστή, δεν μεταφέρεται, δεν περιγράφεται
δεν μπορεί να εκμυστηρευτεί, είναι καθ οδόν κι ακόμα
δεν την έχουμε δει στο πρόσωπο την μαγεία 
μόνο κάτι χνάρια της ξεθάβουμε τυχαία κι όλο έκσταση
τα περιεργαζόμαστε ώσπου να νυχτώσει και να μας πάρει
ο ύπνος πάλι αμέτοχους

η μαγκιά δεν πραγματώθηκε ακόμη η μαγκιά
δεν έχει γίνει κτήμα καμιάς ιδέας ή γνώσης κι εμείς που κοιτάμε τους
μάγκες τα μάτια κατεβάζουμε από ντροπή και δέος
την μαγκιά δεν είμαστε ικανοί να την περιγράψουμε, να την μεταφέρουμε
μόνο μας χαράζει την καρδιά όπως την βλέπουμε στο πρόσωπο

η εποχή μας δεν έχει έρθει ακόμη η εποχή μας 
δεν υπάρχει γιατί δεν είναι μία μες τις εποχές δεν μοιράζεται 
δεν αφομοιώνεται από το κρασί ή από τους φόβους μας 
δεν θα κριθεί από κανέναν δεν είναι δική μας αλλά της ανήκουμε 
η εποχή μας κοιτά στο πρόσωπο φουντωμένη από αγάπη
όπου κι αν είμαστε

First Lyrics First Vol.45

when you came in the air went out


                            and every shadow filled up with doubt


γύρισε σπίτι κι όλα του έμοιασαν δανεικά. είχε πιστέψει 
πριν λίγο καιρό πως θα τα αποκτούσε. για λίγο νόμισε κι όλας
πως είχε βρει τον τρόπο να τα αποκτήσει κι ακόμη,
του φάνηκε ότι το πάλεψε ίσως όσο μπορούσε για αρκετό καιρό
όμως απόψε τα κοίταξε πάλι και φάνηκαν πάλι όλα τους δανεικά. 
η αύρα τους ήταν ξένη, η λάμψη τους φώναζε πως δεν θα 
γίνουνε δικά του ποτέ. το είδε ξεκάθαρα κι άνοιξε την 
πόρτα να πάει μια βόλτα, να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know who you think you are


                                 but before the night is through


τόσο καιρό είχε να περάσει από το μπαράκι του βασίλη που 
είχε ξεχαστεί η πιθανότητα να εμφανιστεί, ακόμη και από
το τρίτο σκαμπό από το αριστερό τέρμα του μπαρ, που
ήταν το συνηθισμένο του. παρ όλ αυτά το βρήκε άδειο όταν
έφτασε και σαν να ήθελε να μην χαθεί κάποιου είδους 
μυστικιστική τελετή στο χρόνο, έκατσε να κάνει ένα τσιγάρο
να σκεφτεί αν τον νοιάζει.


i don't know what you've done to me


                          but i know this much is true


ξύπνησα σε πολλά μέρη τελευταία και κοιμήθηκα
σε ελάχιστα. αφέθηκα να σωπάσω κι ευχαριστήθηκα
τα ουρλιαχτά των γύρω μου σαν να ήτανε δικά μου,
ή απαραίτητα. δοκίμασα καρπούς απαγορευμένους
που με γέμισαν ελπίδα και μνήμη, κολύμπησα πολύ
συχνά όταν πονούσα για να ανακουφιστώ. κράταγα
την ανάσα μου δίπλα στην λιποθυμιά για να βρω τα 
όριά μου κι είπα στον άνεμο να με πάει όπου θέλει
μέχρι να μάθω να τον πιλατεύω. 


i wanna do bad things with you


                                         i wanna do real bad things with you 

βαρέθηκε, κουράστηκε, μπούχτισε, δεν άντεχε άλλο

να λυπάται και να φτύνει, να οργίζεται και να μπουκώνει,

να τρελαίνεται το αίμα της στις αρτηρίες και να σαπίζει το 

δέρμα της στην αφάνεια. έβαλε την μουσική στο τέρμα

κι άρχισε να χοροπηδάει σαν κάποια μυστικιστική τελετή 

που την γνώριζε από πάντα, άρχισε να ιδρώνει 

ό,τι την ταλαιπωρούσε κι ώσπου το κομμάτι να τελειώσει,  

είχε αναγνωρίσει κάθε γωνιά κι επιφάνεια γύρω

και με όλα είχε μιλήσει. χτύπησε το τηλέφωνο να πάει στο
μπαράκι, κοίταξε για λίγο στο δρόμο, έβαλε το κομμάτι απ την 

αρχή και συνέχισε.

σε είδα ψες ν' αργείς...

θ ακολουθείς 
τις φωνές των φίλων σου απ τα πανηγύρια
αλλά δεν θα τους αναγνωρίζεις. 
οι στίχοι των κομματιών 
θα ναι γραμμένοι στην γλώσσα σου 
μα δεν θα τους καταλαβαίνεις. 
δεν θα υπάρχει άνθρωπος 
να του ανοίξεις την καρδιά σου.


θα δεις πως ό,τι έλεγες ήτανε για σένα 
και πως κανέναν απ τους δυο μας δεν αγάπησες. 
μετά θ αρχίσεις τα ταξίδια 
μα απ την αρχή θα είσαι κουρασμένος. 


πως σου τα πήραν όλα από μέσα σου 
θα αισθάνεσαι πέρα απ την μοναξιά σου 
και πως απ όσα τους ξεφύγαν
απ όσα σου μείναν κατά λάθος 
μοναχός σου εσύ αποτραβήχτηκες. γαμημένοι εγωισμοί 
πολύ θ αργήσεις για να το σκεφτείς 


κανένα φεγγάρι δεν θα παρηγορεί τον πόνο σου 
ούτε κανείς θα βρίσκεται για να σου τον γλυκάνει
σ αυτόν τον κόσμο που σε φέρανε 
και που σε βάλανε να πίνεις 
σαν φτάνει η ώρα που απ την νύστα θες να πέσεις 
στο κρεβάτι είτε στο χώμα 
σου γεμίζουν το ταβάνι και τον ουρανό με οράματα 
να έχεις υπερένταση κι άκρη να μην βγάζεις 


όλα για να χάνεις τον ύπνο σου 
να τον μπερδεύεις με τον ξύπνιο τους 
και να τους αδειάζεις την γωνιά 
μια ώρα πριν ανακαλύψεις ότι έχεις βούληση 
αλήθεια. 


νόμιζες πως είσαι τίμιος 
μα ύστερα έγινες μπεκρής, πρεζάκιας
και μοναχά δικός μου αγαπημένος. 

First Lyrics First Vol.41

αναρχοκομμουνιστής 
            
                               ο διοικητής, παναγιώτης σαρρής

ήμουν τόσο κόκαλο προχθές που στα ξενερώματα
σου έστειλα να βρεθούμε.. να με ξυπνήσεις σου έστειλα
κι έτσι κι έγινε. σύνταγμα-καλύβια ώρα μηδέν. 

σου γαμάνε το δίκιο του εργάτη 
σου γαμάνε το δίκιο της νοικοκυράς 
σου γαμάνε και την αξιοπρέπεια 
για να μην έχεις να σηκώνεις κεφάλι. 

αθήνα είσαι καμίνι  
   
            ώσπου να φέξει να δούμε ποιός θ αντέξει


έχω ηρεμήσει μου πες 
πάνω που σκεφτόμουν ότι με αυτά και μ αυτά 
θα πρεπε να χω πάθει το αντίθετο 
και να χω γεμίσει το δρόμο που αφήνω γεμάτο φωτιές 
να καούν αυτά τα σχεδιάκια  εξαθλίωσης του ανθρωπίνου γένους,
να βρω καινούρια στον γυρισμό να ξεπετάνε φύτρες...

ζούμε τις μικρές μας ιστορίες 
                      
                                στο κέντρο και τις συνοικίες 


ενώ κάποιοι γουστάρουν να γράψουν μια μεγάλη 
πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι σηκώνει ο σβέρκος τους
μας κλέβουνε τις λέξεις, το χαρτί, τα χρόνια, 
όλα γίνονται αυτά στην πλάτη μας.

προτίμησα τον δρόμο που την ιστορία μου συρρικνώνει
μέχρι εκεί που ίσα ίσα αναπνέω. 
εσύ διάλεξες να φτιάξεις μία μεσαίου μεγέθους καταρχήν 
κι αν σου δοθούν οι ευκαιρίες και τα παραθυράκια 
θα την τσιτώσεις τότε, άμα είναι, όσο σε παίρνει 
όσο είναι δυνατόν. 

κι εσύ αποσπερίτη μου 
                
                                         του δειλινού ταιριάζεις 

σαν τίποτα να μην γνωρίζεις για την ανθρώπινη φύση 
-έτσι φέρεσαι- και σαν να βλέπεις μόνο με τα μάτια.
η τραγωδία μας λοιπόν ίσως να έγκειται 
στην οπτική μου αδυναμία. 
εγώ τα βλέπω όλα με τα χέρια 
και τα φαινόμενα σ αυτή την περίπτωση 
σπανιότερα απατούν.

η μέρα φεύγει ποιός την κλέβει


                                                   ήξερα μα ξέχασα 

καημένε μου ιππότη. 
σε ζώσανε τα άλογα και τις πανοπλίες και την ντροπή 
-το εκβιαστικότερο μέτρο όλων- 
δεν μπορείς να τους φτύσεις και να πεις 'όχι ωρέ, 
εγώ δεν πολεμάω. δεν πολεμάω γιατί αρκετούς νεκρούς κλαίμε 
χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς 
ο πόλεμος αυτός καλά κραττεί κι αναζωπυρώνεται 
κι όλο γεμίζει ο κόσμος στάχτες. γιατί δεν ξέρω ποiο;y την παρακμή
και τα συμφέροντα εξυπηρετεί και τέλος 
γιατί η καρδιά μου λέει ν αράξω κάτω απ' το δέντρο 
με την κοπελιά ν αγαπηθούμε μαζεύοντας τα συντρίμμια τους, 
να φουσκώνουμε απ την αγάπη, την υπερηφάνεια. 


αυτά σε άγγιξα να λες πάνω στο λόφο. 
τα ανακοίνωνες στο σπίτι σου, στην γη 
τους προγόνους και στον άλλον σου εαυτό. 
αυτά είδα κι ύστερα ξύπνησα από τα ποδοβολητά
τις σφαίρες και την υγρασία που έφερε το αίμα 
καθώς μου έσταζε στο πρόσωπο. 

θα σου πω τί θα γίνει

εγώ θα σου πω τί θα γίνει 
ο καθένας για τον εαυτό του κι εγώ θα σου πω τί θα γίνει 
που δα τα μέσα και τα έξω 
κι οι άνθρωποι είναι παντού ίδιοι όλες τις εποχές  
κι η αγωνία μου είναι ίδια όλες τις εποχές 
και δεν μπορώ να ζω μόνο για το καλοκαίρι. 
το σχέδιο της αποδημίας μας ωστόσο δεν έχει εξ ολοκλήρου 
εγκαταλειφθεί.


θα σου πω τί θα γίνει 
ο καθένας για τον εαυτό του από τις ομάδες την βρίσκεις 
συνήθως συνθλίβεσαι ανάμεσά τους 
αφού κάποιους κι εσύ με την σειρά σου έχεις συνθλίψει   
μπρος στον ανώτερο σκοπό που όλους κοντά μας έφερε  
μόνο για να μας απομακρύνει μια και καλή  
αναλώνοντας μερικούς όσους χρειάζεται  την φορά  
για να μαζέψει τους επόμενους 
κι οι γενιές δεν σταματάνε..


κάτι θα γίνει και με ρωτάς 
καλά κάνεις εγώ δεν θα σου πω πια κουβέντα
γιατί δεν ξέρεις ν ακούς 
και θα συνεχίσω να σε αγγίζω γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνεις 
μα αφού το φερε η συνθήκη μας και ρώτησες 
εγώ θα σου πω τί θα γίνει 
πρόκειται να εγκαταλειφθούν όσα γνώρισες 
κι ό,τι με τον χρόνο σου εως τώρα υπερασπίστηκες 
πρόκειται να εγκαταλειφθείς κι εσύ απ όσα σε στηρίζαν 
κι όσα για έδαφος θεωρούσες δεδομένα

και πρόκειται να σε σώσω. 

φυσάει - at last!

κι επιτέλους...

ωραία η νύχτα εχθές, μα σήμερα το πρωί
ήρθε πάλι ο αέρας.

όπως άνοιξα τις δυο τις πόρτες
τον ένιωσα να απειλεί την θέση μου
και την θέση όποιου αντικειμένου είτε αισθήματος

αφήσα απροστάτευτο στο έλεός του και

χαμογέλασα ξανά.

πόσο μου 'χε λείψει ο άνεμος και πόσο

τον θαυμάζω αλήθεια...
δεν θυμόμουν ότι μου πηγαίνει τόσο.
η ταχύτητα κι η ανατροπή του
μου δίνουνε απ τον εαυτό που εσύ μου πήρες πίσω.
και με κάνει να σε γνωρίζω από την αρχή πολλές φορές
και σου μπερδεύει τα μαλλιά και τις λέξεις
και μισοκλείνεις τα μάτια όταν σηκώνει χώμα

και φωνάζεις δυνατά να σ ακούσω
μέσα απ τα σφυρίγματά του

και παίζει κρυφτό με όλα...

χωρίς να εξαφανίζει τίποτα.

εάν ο ήλιος μου δίνει ζωή λοιπόν,

ο άνεμος με μαθαίνει περί τίνος πρόκειται...

μην βρυκολακιάζεις.

μείνε άνθρωπος.
φάε σκοτάδι όμως να'χεις.
να ξέρεις και πώς είναι. εσύ τα χωράς όλα.

εδώ γεννιούνται οι θυμωμένοι
κι εκείνοι που χτυπάνε πίσω.
τί κι αν κάποιοι πουλιούνται εχθροί του φωτός και βρυκολακιάζουν
κι εκείνοι φοβισμένοι είναι.
ακόμη περισσότερο...

από παντού θε να περάσεις.
μα τίποτα απ αυτά δεν θα ναι εσύ, ποτέ τους.

ίσως το χώμα μόνο κάποτε, αυτό να σε προδώσει τελευταίο

ή να σε σώσει.

άσε τα κεριά και την θράκα σου γιατί τώρα βρέχει

και πρόσεξε όπου κρυφτείς από κάτω
πόσα χρωστούμενα θα σου ζητάει μετά.

γιατί ό,τι πιο χαμηλά από σένα φαίνεται
από κάπου ψηλότερα εκείνο έχει ξεπέσει.

κι ό,τι σου φαίνεται ν αστράφτει συνεχώς και να σ εμπνέει,

άντε να φτάνει ως την μύτη σου που δεν μπορείς να δεις.

και θα σου πω να μην κλάψεις τώρα.
το κάνει ο ουρανός για σένα γι αυτό κρατήσου

θα ρθουν κι άλλα. λάσπες, δουλειές να επείγουνε και να σαι εξαντλημένος.
τότε το συζητάμε...

αλλά δεν θα κλάψω για το σκοτάδι
την χάρη αυτή δεν του την κάνω. όσο κι αν τα δακρυά του ρίχνει 

στους ώμους για να με βαφτίσει.

εγώ σ αγάπησα κι έφτασε η ώρα
που για όλα τ άλλα πια είναι αργά.