δεύτε τελευταίο άσμα των.

σε είχα εδώ 
σίγουρο 
να υπάρχεις 
κι εγώ να ξεμακραίνω 
με τις απορίες μου και τον θυμό μου. 
να μην ανησυχώ για σένα ούτε λίγο 
εξάλλου δεν μου το επέτρεπες. 

άρχισα τα ταξίδια και δεν το μετάνιωνα 
γιατί στην φυγή και στην πειθώ υπήρξα μάνα
για όλους εκτός από σένα 
και σ είχα εδώ
να περιμένεις στο ίδιο σημείο 
να σφυγμομετράς την τρέλα μου ανα πάσα 
ακόμα κι από απόσταση 

τώρα έχω τα χέρια  μου ψηλά να βαστούν τον ουρανό
μην πέσει και το στόμα ορθάνοιχτο 
απ την άρνηση 
θα κάνει μια και θα φάει το μισό πλανήτη.
πάνω στο απίστευτο 
διαγράφονται κι οι πόνοι οι μεγαλύτεροι 

κι ο θάνατος 

μπρος τα μάτια μας κι εμείς ανίκανοι 
να το χωνέψουμε 
το ζούμε ξανά και ξανά 

μπήκα να σε χαιρετήσω 
αλλά φαίνεται ούτε αυτήν την ευκαιρία έχω πια
ό,τι αγάπησα, αγάπησα
ό,τι σε σκοτώνει σ έχει δικό του για πάντα
κι εμείς δεν το 'χαμε ποτέ 
με τα προσχήματα 

κλειστό το μαγαζί και δεν πουλάμε*

η άγνοιά σου δεν έπαιρνε του αγγέλου της νερό 
στο χρεώναν ακριβά και δεν μασούσες
κι ήταν την πρώτη φορά που σε αφήσανε ελεύθερο 
που το μυαλό σου πόνεσε κι από τον πανικό του 
αποφάσισε να φτιάχνει κάγκελα 

η παράνοιά σου δεν δίνει έλεος 
δεν βρίσκει τέρμα μα την αρχή της πια δεν την θυμάσαι 
κι ήταν την πρώτη φορά που σε βάλανε στο κλουβί
που η ψυχή σου αποφάσισε να πέσει σε ύπνο βαθύ 
για να μην βλέπει τα κάγκελα 

σε συναντώ ένα βροχερό ξημέρωμα 
που έχει ξεπλύνει όλα τα χρώματα κι ήταν τότε 
που έγινα ένα με την υποψία της μνήμης σου και χώθηκα 
στης ψυχής σου τα όνειρα κι άρχισα να σου τραγουδώ 
και να καλώ κι άλλες βροχές

κι ήταν τότε που άρχισα να έχω υπομονή 
και που το να καβαλάμε το διάολο μας έγινε παιχνίδι 
και κρυφή συμφωνία ο ένας με του άλλου την μνήμη δώσαμε
να ξυπνάμε από δω και μπρος μόνο σε όνειρα 
που η ψυχή έχει διαλέξει

indian summer*

ο θεός μένει κρυφός. 
κινείται αργά και ξέρει να συγχωρεί
εξαιτίας του υπερφυσικού του χιούμορ. 
δεν μας κοιτάει στα μάτια για να μην μας τρομάξει 
αλλά προτιμά να μας τραγουδάει όταν αναζητά παρέα. 
λατρεύει ό,τι έχει φτιαχτεί από χώμα
συμπεριλαμβανομένου του γυμνού, λυπημένου κορμιού μας.
συστήνεται μ εκατό αντρικά ονόματα, άλλα τόσα γυναικεία 
και στο ενδιάμεσο μιμείται δυο χιλιάδες παιδικές φωνές.

πάει όπου τον καλούν με τα πόδια 
και τον παίρνουν ότο-στοπ χωρίς να το ζητήσει. 
πλένει τα δόντια του με κεντρί και κερί από μέλισσα
μπαίνει στα ρηχά και σταματάει τα κύματα πριν να μας φάνε τις παραλίες. 
είναι χρωματιστός μα κι άσπρος σαν το χιόνι
εκπέμπει μουσική παιχνιδιάρικη σαν τ αστέρια και γαλήνια 
σαν τα λουλούδια. ξεκινάει για ταξίδια μακρινά κι αυτό 
ίσως φέρει χωρισμό σε σχέση.
να είναι η ζωή μια απόφαση που έχουμε ξεχάσει πώς να παίρνουμε;

ήρθε εκείνη η ώρα που οι ρομαντικοί φαντασιωνόμασταν
μια φευγαλέα ματιά της να ξεδιπλώνεται πάνω στις σάρκες 
και τις αισθήσεις μας τόσο προσωπικά όσο και αναμφισβήτητα. 
η ώρα που ζούμε και γράφουμε την ίδια στιγμή. 
που ο φιλόσοφος στην κοινωνία δεν είναι ξένος αλλά φίλος κι οδηγός μας.
που έχω μούτρα κι όνειρα ζωντανά να κοιτάξω προς πάσα κατεύθυνση 
κι εσύ που ξυπνάς με δροσερές ιδέες.

ο έρωτας κρυφός για να μπορεί ν'αποκαλύπτεται. 
είδα εσένα με τί μανία και πόνο ψυχής και κατανόηση ζεις 
την καρδιά σου, σηκώνεσαι με την ανατολή, ακουμπάς, κουβαλάς,
ιδρώνεις κι έτσι χαίρεσαι. μ έκανες να αισθάνομαι φτωχή κι ανούσια.
ψεύτικη. θέλω να σου δείξω πώς να μαθαίνεις χωρίς να πονάς
εσύ λες δεν γίνεται, εγώ λέω δεν έχουμε προσπαθήσει ακόμη.

οι φωνές μες το κεφάλι μου όλο και ξεδιαλύνουν, ηρεμούν,
χαμηλώνουν. με κάνουν να πιστεύω πως θα σωπάσουν μία μέρα
και θα είμαι ξανά όπως παλιά. φασαριόζος, αστεία, 
ο εαυτός μου χωρίς εμένα, η αγάπη σου, η αγάπη του κόσμου.

όχι το πότε άλλα το πού*

εμένα μ αρέσει να σε ξυπνώ και να παίζουμε 

να μιλάω χωρίς να σκέφτομαι 

να σου λέω βλακείες (τις πικρές μου αλήθειες) 

να σου ζωγραφίζω την πλάτη παραπάνω και διαφορετικά και 

να σου πετάω νερά στο πρόσωπο εκεί που δεν το περιμένεις 

σε ερωτεύτηκα εδώ κι εσύ με ξε-αγάπησες στο μόλις τώρα 

εμένα μ αρέσει να ντύνομαι πριγκίπισσα-χανούμισσα του δάσους 

να τραγουδώ, να σε πιάνω από τους ώμους και 

να σε γαργαλάω γύρω από τον αστράγαλο αλλά εσύ είσαι σοβαρός 

και δεν σηκώνεις. είσαι μαζί μου μόνο όταν είμαστε χώρια

κι εμένα μ’ αρέσει να περπατάω χωρίς λόγο και να κοιμάμαι 

ώρες πολλές ώσπου τα όνειρά μου να μπερδεύονται 

και να μετακομίζουν στον ξύπνιο μας 

και δεν το βρίσκω τόσο κακό όταν κάνει κρύο να σε παίρνω αγκαλιά 

ή όταν δεν θέλω να φύγεις και να είμαι ελεύθερη να σε κοιτάζω 

όσα λεπτά θέλω συνεχόμενα χωρίς ούτε ένα ερωτηματικό 

ν’ ανάβει πάνω από το κεφάλι μου. 

όμως εσύ δεν είσαι εσύ όπως είμαι εγώ 

δεν είσαι εσύ, παρά μόνο όταν λείπω

First Lyrics First Vol.42

θεέ μου και πώς τηνε θωρώ άλλον να αγκαλιάζει 

               και μ ένα βλέμμα ειρωνικό εμένα να κοιτάζει 

χαβαλές και χαλβάς ανευ προηγουμένων,  παρελκόμενα 

ζημίες ανυπολόγιστου μεγέθους. φόβος. 

τρέχουμε και δεν φτάνουμε τώρα 
έτσι δεν είναι;

ποιός να μαζέψει τ ασυμάζευτα! 
τώρα μεγάλο κακό μας βρήκε 
το παρελθόν μας..

τώρα ανοίγουμε τα χέρια και κλαίμε 
εναν αμανέ στον άγνωστο που μας κατήντησε έτσι 
να μην μπορούμε να σηκώσουμε την ευθύνη της άγνοιάς μας 
αλλά παρ όλ αυτά να την χρεωνόμαστε. 


 απόψε παραδίνομαι ολόκληρος σ εκείνη
      
      αφού το πάθος μου γι αυτήν, περνά την ηρωίνη


την ζωή μάλλον θα εννοεί αλλά περίεργο τρόπο 
έχει βρει να της το δείχνει. 
κάπως.. ματαιόδοξο που το λες. αφελές ίσως κι όλας. 
παιδικό; μακάρι. διαστρεβλωτικό; θα χουμε να λέμε... 

καβαλάει τον θάνατο κι αφήνει τα μαλλιά
να στροβιλίζονται στον άνεμο - στην τέλεια φωτογραφία.
αυτό βρήκε να κάνει για να εκφράσει 
το μέγεθος των συναισθημάτων που η ζωή γεμίζει 

μια φωτογραφία να μένει μετα θάνατον. 
και για τα εν ζωή; απ ό,τι φαίνεται ακόμα 
δεν είμαστε τόσο κοντά ούτε καν 
για να τα μυρίσουμε.... 

στροφή εν πλώ

γιατί η θάλασσα είναι τόσο γλυκειά...αεικίνητη.
και παραδέχτηκες πως έχουμε όλοι τις ίδιες
ανάγκες αλλά πως η θέση σου δεν σου επιτρέπει
να το διαπραγματευτείς περαιτέρω. 
όπως ακριβώς έτσι επιπόλαια κι εγώ 
προσπάθησα να στην χαλάσω χωρίς να ξέρω 
το γιατί.


ετοιμάζω ταξίδι και θα στρίψω εν πλω...
νιώθω την αλλαγή που μου φέρνετε 
την αρρώστεια σας
ο θανατός σας με εξοντώνει 
ο θάνατος σας είναι ο δικός μου θάνατος 
κι αυτό μου κόβει την αναπνοή. 
θα χαλαρώσω όμως... όλοι χαλαρώνουμε 
αργά ή γρήγορα.


ακούω τόσες πολλές σιωπές 
που έχω ξεχάσει τον ήχο της φωνής σου
πάλι ξέμεινα από τσιγάρα.

θα κάνω κάμποση ησυχία 
θα κοιτάξω ν αφήσω ίχνη ελάχιστα 
θα φορέσω γάντια, θα σκουπίσω και θα πλύνω το παρκέ. 
ο φόνος μέσα στο χαμό του κόσμου αυτού 
που φτιάξαμε να ζούμε ίσα σαν κιχ που ν ακουστεί
σε δρόμο, σε αγορά, σε παρκάκι γεμάτο σκιές.

First Lyrics First Vol.41

αναρχοκομμουνιστής 
            
                               ο διοικητής, παναγιώτης σαρρής

ήμουν τόσο κόκαλο προχθές που στα ξενερώματα
σου έστειλα να βρεθούμε.. να με ξυπνήσεις σου έστειλα
κι έτσι κι έγινε. σύνταγμα-καλύβια ώρα μηδέν. 

σου γαμάνε το δίκιο του εργάτη 
σου γαμάνε το δίκιο της νοικοκυράς 
σου γαμάνε και την αξιοπρέπεια 
για να μην έχεις να σηκώνεις κεφάλι. 

αθήνα είσαι καμίνι  
   
            ώσπου να φέξει να δούμε ποιός θ αντέξει


έχω ηρεμήσει μου πες 
πάνω που σκεφτόμουν ότι με αυτά και μ αυτά 
θα πρεπε να χω πάθει το αντίθετο 
και να χω γεμίσει το δρόμο που αφήνω γεμάτο φωτιές 
να καούν αυτά τα σχεδιάκια  εξαθλίωσης του ανθρωπίνου γένους,
να βρω καινούρια στον γυρισμό να ξεπετάνε φύτρες...

ζούμε τις μικρές μας ιστορίες 
                      
                                στο κέντρο και τις συνοικίες 


ενώ κάποιοι γουστάρουν να γράψουν μια μεγάλη 
πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι σηκώνει ο σβέρκος τους
μας κλέβουνε τις λέξεις, το χαρτί, τα χρόνια, 
όλα γίνονται αυτά στην πλάτη μας.

προτίμησα τον δρόμο που την ιστορία μου συρρικνώνει
μέχρι εκεί που ίσα ίσα αναπνέω. 
εσύ διάλεξες να φτιάξεις μία μεσαίου μεγέθους καταρχήν 
κι αν σου δοθούν οι ευκαιρίες και τα παραθυράκια 
θα την τσιτώσεις τότε, άμα είναι, όσο σε παίρνει 
όσο είναι δυνατόν. 

κι εσύ αποσπερίτη μου 
                
                                         του δειλινού ταιριάζεις 

σαν τίποτα να μην γνωρίζεις για την ανθρώπινη φύση 
-έτσι φέρεσαι- και σαν να βλέπεις μόνο με τα μάτια.
η τραγωδία μας λοιπόν ίσως να έγκειται 
στην οπτική μου αδυναμία. 
εγώ τα βλέπω όλα με τα χέρια 
και τα φαινόμενα σ αυτή την περίπτωση 
σπανιότερα απατούν.

η μέρα φεύγει ποιός την κλέβει


                                                   ήξερα μα ξέχασα 

καημένε μου ιππότη. 
σε ζώσανε τα άλογα και τις πανοπλίες και την ντροπή 
-το εκβιαστικότερο μέτρο όλων- 
δεν μπορείς να τους φτύσεις και να πεις 'όχι ωρέ, 
εγώ δεν πολεμάω. δεν πολεμάω γιατί αρκετούς νεκρούς κλαίμε 
χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς 
ο πόλεμος αυτός καλά κραττεί κι αναζωπυρώνεται 
κι όλο γεμίζει ο κόσμος στάχτες. γιατί δεν ξέρω ποiο;y την παρακμή
και τα συμφέροντα εξυπηρετεί και τέλος 
γιατί η καρδιά μου λέει ν αράξω κάτω απ' το δέντρο 
με την κοπελιά ν αγαπηθούμε μαζεύοντας τα συντρίμμια τους, 
να φουσκώνουμε απ την αγάπη, την υπερηφάνεια. 


αυτά σε άγγιξα να λες πάνω στο λόφο. 
τα ανακοίνωνες στο σπίτι σου, στην γη 
τους προγόνους και στον άλλον σου εαυτό. 
αυτά είδα κι ύστερα ξύπνησα από τα ποδοβολητά
τις σφαίρες και την υγρασία που έφερε το αίμα 
καθώς μου έσταζε στο πρόσωπο. 

μάθε τους κανόνες

σου λέγανε 
για να μπορέσεις στην συνέχεια να τους σπάσεις 
όμως εσύ έβλεπες γύρω μάτια να γυαλίζουνε

που ποτέ δεν άνοιξαν φύλλο και βιβλίο 
και τα πάντα τους κυλάνε καθαρά μέσα στο πλήθος 
σαν το ρυάκι απ την βουνοκορφή που λύνεται στην θάλασσα 
λες και την ψάχνει.  

ο ζογκλέρ κι ο κωμικός μας λοιπόν 
κλαίνε από μέσα τους μερόνυχτα 
και για την μάνα σου δεν μεγαλώνεις ποτέ.

επιστρέφουμε στον τόπο του εγκλήματος 
με το κεφάλι κάτω κι είναι κρίμα - σαν μισές δουλειές ένα πράμα-  

κι όταν έρχεται η ευκαιρία τα πόδια κολλάνε στο πάτωμα

η πίστη, η δύναμη το ίδιο. 
ξαφνικά όλα φαίνονται να είναι βουτηγμένα σε μια θεωρία μακρινή 
υπεραναλωμένη, διαλυμένη, φορεμένη από εκατομμύρια
που έχει υποστεί άπειρες κριτικές μπροστά στου καθενός την μούρλα.

τελικά βλέπεις όσους αισθάνονται 
να στέκουν με κομμένη την μιλιά και μια θηλιά περασμένη στο λαιμό τους 
έτοιμοι να εγκαταλείψουν στο τσακ προτού τους πάρουν μυρωδιά 
και για επί ματαίω ανάκριση. 

στην άκρη του κόσμου

θ ακολουθούσα της καρδιάς σου το κάλεσμα

κι έφτασα ως το κέντρο του κόσμου

ακολουθώντας της δικής μου καρδιάς τις αντοχές.

ποιός να φυσούσε όταν γεννήθηκε

το πάθος μας ίσως τ αυγουστιάτικα μελτέμια

που φέτος απουσιάζουν κι όλοι λιώνουμε

δέρματα και εικόνες και μνημονικά κάτω

απ τον καυτό ήλιο χύνοντας ιδρώτα πολύ

και διαπιστώνοντας έκπληκτοι πως η αλλαγή

υφίσταται - δεν είναι μύθος.

a whole new world

μ εμπιστεύεσαι ;...

σου είπα ότι δεν κάνω όνειρα τελευταία

κυρίως επειδή τα ζω και σάστισες - σαν να μην 

κατάλαβες νομίζω, να μην ενσυναισθανόσουν κι ας 

μπορούσαμε να μιλάμε για τους άλλους με περίσσια 

άνεση, σαν να ήμαστε κι εμείς ίδιοι ολόιδιοι

μεταξύ μας κι εκείνοι εξωγήινοι μα με τις ανάσες μας

παρόμοιες κάτω απ του ήλιου το βασίλειο

το παθαίνουν αυτό οι άνθρωποι με τα χαμόγελα

και τις θετικές διαθέσεις και ξεχνούν 

πως η στιγμή που θα φέρει ανάγκη να συνεννοηθούν 

και στα δάκρυα δεν θα αργήσει και τότε όσοι μείνουν...

δεν θα είναι οι ίδιοι. 

αν δεν μπορείς να μ εμπιστευτείς εσύ πια
γιατί πολλά έχεις πιστέψει που δεν θα πρεπε
έχω υπομονή και θάρρος
κι αν βγω ψεύτρα ακόμη εσύ τίποτα να μου
προσάψεις δεν θ αφήσω -τόσο διακριτική θα είμαι-
και μόνο ένα χέρι στην πλάτη σου
σε μια περαστική κουβέντα θα προδώσει
σ όλη την φύση γύρω μας εκτός από σε εσένα τον ίδιο
το πόσο είμαι γοητευμένη και τα δόντια μου πόσο σφίγγω
να μην δουλέψω ακόμη μια φορά για μένα

υστερόχρονα κλοπιμαία στην τσέπη μου

υπάρχουν στιγμές ευτυχίας που διαρκούν

που η ζωή μοιάζει με ταινία κι είσαι 

εσύ ο σκηνοθέτης. κι εγώ,

αν και κουβαλάω κάποια φθινόπωρα

-και κάμποσο φόβο- ακόμη,  θέλω

να έρθω να σε αγκαλιάσω έτσι,

χωρίς λόγο

όχι ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ, δεν το κάνω...

μα σκέψου πάλι και κατάλαβε το παράδοξο

δεν αναζητάς καν μια αγκαλιά

τούτη την ώρα φαινομενικά όλα βαίνουν

καλώς (εξαίρετα!) και ομαλά μέσα σου

εγώ πώς γίνεται να μαι ξαφνικά

σίγουρη ότι η κενή αγκαλιά θα μας

ακολουθήσει και τους δυο μέχρι και το πρωί

και σαν σύννεφο που θα το στοιχειώνει και σαν υγρασία

που την ανάσα μας θα ελέγχει βιαίως

θα κάνει το γενικό συγκεκριμένο
και θα μας την πει

ο αέρας τα παίρνει όλα και τα μαζεύει

στην γωνιά.

αντί να τα χάνει δηλαδή, τα βρίσκει. το λέω

για σένα που δεν το χεις με τα αινίγματα

και που ανησυχείς ότι δεν είσαι άξιος

κι ότι όλα έχουν τον τρόπο τους να σβήνουνε

πριν τα χαιρετήσεις. χαλάρωσε. κοίταξε

τα μάτια μου πόσο πολύ γελάνε που σ αγάπησαν

που σ αγαπούν
σαν δεν ντρέπονται; omg και τρία lol

ό,τι λάμπει είναι χρυσός

κανονικά.

καθόμουνα εκεί, στην παρέα τους την φανερά μπολιασμένη

σε γέλια και σε γκρεμισμένους τοίχους αλλόκοτους και ζηλευτούς.

στην παρέα που χε φάει ψωμί αλάτι και ψυχεδελικά

κι είχε το γέλιο άφθονο.

και που δεν με ήξερε, γιατί όταν μαζευόντουσαν πάνω από

τρεις μπερδευόμουνα ποιό ήτανε το καλό και το βούλωνα.

καθόμουνα όμως αναμεσά τους και τους άκουγα ν αναφέρονται

στα ολόδικά τους, στα κοινά τους, σε ψυχές φαινομενικά

δευτερευούσης σημασίας -καθ ότι απούσες- για τους ίδιους

κι είπα μακάρι να μιλήσουν και για μένα έτσι μόλις φύγω.

κι ήτανε όλη η ουσία και η παρουσία γνωστών κι αγνώστων

από άλλες ζωές μα κι απ αυτή την δύστυχη, ενίοτε με χρώματα,

μπερδεμένη και μαζεμένη να καθεται σ ένα σκαμνί που ξέρασε

ο ξεχειλισμένος από όνειρα χωροχρόνος σ ένα κομμάτι άμμου

και ξέμεινε να φιλοξενεί -μα τί δόξα και τιμή του αλήθεια!-

κι εμένα μαζι μ αυτούς.

μόνο γιατί το είχα ανάγκη και ξύπνησα με την μυρωδιά του

στο μαξιλάρι μου. χωρίς ερωτήσεις και ξόρκια. καταστάσεις

ξεκάθαρες που σου φουσκώνουν την καρδιά. 

στο λέω επειδή είναι από αυτές που σου αρέσουν και που ξέρω

πόσο σου λείπουν. 

σαν την δική μας, την τρομακτική, που τόσο την λυπάσαι 

που δεν τους έμοιασε. γιατί είναι δύσκολη.

γιατί σου κάνει κουμάντο.

ίσως μ αυτό το γράμμα δεις πως

δεν πεθάναν τελικά όλες εκείνες οι νύχτες και τα κλάματα

τσάμπα πως δεν πάνε.  

μυστικό.

είναι δικό σου το ένα - που μου δωσες.

θα το κρατήσω ασφαλές, μην ανησυχείς. 

ούτως ή άλλως σαν ψέμματα μου φαίνεται! 

κι ύστερα σου λέει πως ο χρόνος πάει...
που;

ο χρόνος γίνεται ό,τι θες. 

ενώνει, χωρίζει και μεταλλάσσει,

τα σχέδια και τα χρώματα γύρω,

όσο κάνεις πως ξεχνάς κι ενώ 

είναι δεδομένος.

ρ πούστη μου πάχυνα. 

δεν λέω, καλή είμαι κι έτσι,

έβαλα βυζί. μυαλό πότε θα βάλω.

αυτό κυνηγώ με αγωνία να μπει

στο χάος της καρδιάς μου 

που επίσης πάχυνε κι επίσης χτυπά

με αγωνία. 

σ άλλο τόνο απ το μυαλό, 

με άλλο μπιτ. 

μέρα παρα μέρα ξυπνάω ...

"ε μα δεν είναι δυνατον!"

μέχρι το μεσημέρι/απόγευμα της επομένης 

το χω σχεδόν χωνέψει τον αδύνατον
αφού οι μνήμες καθαρά δείχνουν,
το έχω φάει στην μάπα,

κι όταν πατήσω την κουζίνα του γιώργη 

ακούγοντας μόνο σιωπή και ζέστη 

το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο θα πρέπει 

να μου φανεί! 

τα μυστικά μας,

άλλα εσύ άλλα εγώ, 

πετάχτηκαν από τον ίδιο σπόρο.

το διαζύγιο αν ήτανε να βγει 

κι αυτό σε μία λουμπα χρόνου 

στην καλύτερη θα βρεθεί να ξαποσταίνει

ενώ εμείς τριγύρω ανασαίνουμε

όπως οι ηθοποιοί,

σαν να μην τρέχει τίποτα.

κι όμως 

τα βλέπω τα σημάδια απ τ αλάτι 

που τρεξε στο μαγουλό σου. 

να χαμογελάσεις

εξαιτίας μου. αυτό ζητώ,
γιατί

ούτε το θελα να σε βλέπω έτσι, 

ούτε είχα σκοπό.

πάααααλι james? 

ουτ εγώ δεν μ αντέχω πια.
αλλά πρέπει να με πιστέψεις

ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΠΙΤΗΔΕΣ!!!
ούτε τους ήξερα αυτούς...

το μεν πνεύμα μεθυσμένο

η δε σαρξ πεινασμένη και η ψυχή να κοιτάει ψηλά
όσο περνάει τις γέφυρες
μην ζαλιστεί.

το κόλπο σου.

να βρω το κόλπο σου κι εγώ 

αυτό που καταλάθος έμαθες, ν απλωθώ στον χωροχρόνο 

ν αφήσω σημάδια παντού να σε πολιορκούνε.

τα μάτια σου όταν κουράζονται από την γιορτή να πέφτουνε,

να κοιτούν, να βλέπουνε λίγο αγάπη.

λίγο αγάπη όλοι χρειαζόμαστε ακόμη κι εσύ που σνομπάρεις

τα ίδια σου τα μέλη και τα όνειρά σου που φοβάσαι 

και που αστέρι κατα βάθος μόνο θες να σαι, σου φτάνει.

όχι ανάσα και δέρμα όπως σε είπανε, όπως σε βαφτίσαν.

δεν μπορείς να με κάνεις να μην υπάρχω, να με εξαφανίσεις

αδυνατείς. δεν θες είναι η αλήθεια, να πάρεις τέτοια ευθύνη

ξανασκέψου το.

ούτε από πολύ ψηλά να κάνεις πως με κοιτάς 

κι ότι σου φαίνομαι τόσο μικρή, έως ασήμαντη μπορείς. 

ούτ εγώ να σε κρατάω με κορδόνι απ τον ουρανό 

και να σε περπατώ στην γη, γίνεται.

μόλις ανακαλύπτω πόσο μεγάλη φασαρία μπορώ να κάνω

το ίδιο λεπτό, επιλέγω την σιωπή χίλιες φορές
και ποιός βγαίνει κερδισμένος.  

First Lyrics First -- Vol.14

κι εγώ θυμάμαι παντού να σε ψάχνω ξωτικό 

                                          να δω αλήθεια αν είσαι, όπως μου λέγανε κακό

αγαπημένε ξύπνησα με το κεφάλι στα πόδια και το μαμούνι μάντεψε

ακριβώς απέναντι... 

παίρνω κουράγιο και μπορώ και μετανιώνω

                          για όλα εκείνα που χα πει, στα βαριά δήθεν τραγούδια

και για το κάπνισμα. 

και την αρρώστεια. κι ένα ένα τα δάκρυα. και το παιδί μέσα μου που μεγάλωσε 

για να σ αγαπήσει. και τον ενήλικα που μένει ανώριμος για να σε συναντάει
και που δεν παίρνει ευθύνη. 

για όλα τα πράγματα στην ντουλάπα μου
και για το αλκοόλ. 

για τα νυχτοπερπατήματα που από πριν ήξερα
καθόλου δεν βοηθούσαν. 

μέσα μου κρατούσα 

                                                       ένα θαμμένο χρόνια μυστικό

κι όσο το ξέθαβε ο ήλιος σαν να χανε το χρώμα του 

κι όταν έφτασες το βλέμμα σου να ρίξεις έπρεπε να μαντέψεις τα μισά 

και να μ εμπιστευτείς
όταν σου είπα εδώ ήταν το μπλε βαθύ και το κόκκινο πορφύρα..

τόση ενοχή που οι λέξεις βγαίνουνε και κυλούν στους τοίχους 

κάποτε στις νότες έκαναν παρέα και τρέχανε 

τώρα σαν κάτι από έξω να τις σέρνει και με το κεφάλι κάτω
να προσεύχονται. 

τόση ντροπή για έγκλημα απ αλλουνού το χέρι δεν έχεις συναντήσει 

ούτε και τόση μεταμέλεια

ακόμη κι ο διάολος για δικηγόρο έχει δικαίωμα 

και ποιοί είναι αυτοί που μου κουνάνε το κεφάλι και με δείχνουν.
άντε στις αυλές και τα παιδιά σας κύριοι. άντε στο σπιτάκι σας το ζεστό. 

δεν είναι αυτά για σας θεάματα

δεν θα τ αντέχατε ούτε αν ο κόσμος όλος από αυτό κρεμότανε.

όποιος ψάχνει να σε βρει και δεν ξέρει γιατί 

                                           τα σημάδια που αφήνεις δεν θα δει, θα χαθεί                                                            

στην κορυφή της πυραμίδας μου το φίδι σου 

στον πάτο λάφυρα, μάγισσες, ήλιοι κι ένα πλοίο

στο ενδιάμεσο σκαθάρια, αιχμάλωτοι και μια κουπίτσα όλο μέλι.

να δω που πάμε, να το βρω, να το προλάβω, ξανά ποτέ να μην χαθώ. 

λες κι έγινα θεός στα ξαφνικά ναι το αισθάνθηκα κι αυτό 

κι αν ναι, τί άλλο μου απομένει; 

σ έχει προδώσει το αίμα

                                    που κυλάει ξωτικό

κι ούτε έχω ευθείες μα ούτε επιθυμώ.
μόνο ανηφόρες βουνά και γκρέμι βλέπω.
έτσι γεννήθηκα. την χλιδή σας να ενοχλώ
και στα υπόγεια μαζί του να κυλιέμαι χωρίς ούτε στιγμή ν αναρωτιέμαι 

για τα ωραία σας, για τ αραχνούφαντα και τα χρυσά κουτάλια
για το σεις και για το σας, για τις εργάσιμες που πληρώνουν τις αργίες σας
λες και τις πληθαίνουν. 

όλοι έχουνε κεφάλι να γυρίζουν και χέρια για να κλείνουνε τ αυτιά. 

στο καλό κι ο μικρός μου πρίγκιπας
δεν τον ξέρω κι ούτε στάλα στ αλήθεια τον αγάπησα.

για ένα λόγο σέρνομαι κι εγώ
ταξιδεύω κολλημένη εδώ και μισώ τις υποψίες 

σνομπάρω τα ημίμετρα, δικαιολογώ τις απουσίες και σ αγκαλιάζω

ω ναι, 

σ αγκαλιάζω σφιχτά...

είχες δίκιο

γιατί να στεναχωριόμαστε για το σκοτάδι των άλλων;

γιατί να κλαίμε τα δάκρυα όσων δειλιάζουν και τα κρατάνε μέσα τους

γιατί να μην μπορούμε απλά στο θέαμα να τους αφήσουμε να σκάσουν
χωρίς να μας νοιάζει

γιατί να είμαστε ίδιοι με ότι μισούμε

γιατί να μας κόβουν στα χίλια σκοτάδια που δεν είναι καν δικά μας

γιατί να πρέπει να φορτώνομαι τους λυγμούς που δεν έχεις ψυχή να βγάλεις

γιατί τις δικές σου επιθυμίες να ζω για να καλύπτω εγώ

γιατί με το που βρήκα ποιά είμαι όλοι οι υπόλοιποι τυφλώθηκαν μπροστά του.

γιατί τόσο ξένο πόνο να σηκώνουμε περήφανα σαν ο δικός μας τίποτα να μην είναι

γιατί να μην τελειώνει η ιστορία μου εκεί που εγώ θέλω.

γιατί να μην ελέγχω τις τελείες και τα κόμματα

γιατί να γίνομαι μωρό παιδί αφού τόσα έχω μάθει και τόσα έπαθα

γιατί να ρωτάω αφού μόνο η αιτία δεν με νοιάζει.

εγένετο φως

κι όσο κάψει τόσο θα βλέπεις
κι από το σκοτάδι που τριγυρνάς η ψυχούλα σου το ξέρει

πόσο σημαντικό είναι και τί ανάσα να φωτίζεσαι.

να μπορείς να δεις ξανά.
καλά και τα φώτα του μυαλού μα σε αφήνανε με την αγωνία των χρωμάτων.

όπως μάθει κανείς...

καλημέρα!

τα λουλουδάκια λιάζονται, οι γατούλες τρίβονται,
τα κουλούρια σισεμιάζονται, η μέρα ολόκληρη μπροστά μας.
κι αν έχεις χανγκ όβερ δεν πειράζει, εγώ είμαι εδώ.

και αυτή την φορά το ξέρεις ότι ο ήλιος είναι που βγήκε και φωτίζει.

δεν είναι η καρδιά σου και η ελπίδα της

είναι ο ήλιος που για σένα ούτε πως υπάρχεις ξέρει γιατί είναι αυτόφωτος.

όπως θα ευχόσουν να είσαι κι εσύ και δεν τον νοιάζει!
δεν το κάνει για σένα, για πάρτη του το κάνει
κι έτσι βγήκε και σήμερα.

όχι γιατί άκουσε τις προσευχές σου χαζούλι εγωκεντρικέ
μα επειδή έτσι του γουστάρει.

τα φανέρωσε όλα πάλι κι έγινα ροζ από πάνω μέχρι κάτω και δεν μαζεύομαι

μην τον ξεχνάς. μπορεί να μην είναι εκεί ειδικά για εσένα αλλά είναι.
δεν χρειάζεται να σε αγαπάει κάποιος για να αξίζει να τον εμπιστευτείς
μην μπερδεύεσαι.
παρατήρησε την φύση του κι οι απαιτήσεις σου θα εξαφανιστούν.

η αναμονή, οι απορίες θα εξατμιστούν
κάτω από τις αχτίδες της τόσο βροντερής του παρουσίας.
θα το δεις και θα σου μείνει για πάντα.

δεν θα είσαι ποτέ πια δυστυχής.

ιστορίες για τους παγωμένους στις πλαγιές μην χαμπαριάζεις.

οι μόνες ιστορίες που θα μάθεις είναι οι δικές σου
και οι μόνες που θα έχουν σημασία
αυτές που σου πετάνε την φλέβα στο κούτελο
και το χαμόγελο από το αυτί στο σβέρκο.
η κοιλιά μου πονούσε και μιάμισι ώρα πριν σε δω.
τα πόδια μου χορεύανε κι εφτά όνειρα πριν με πάρεις
με το τελευταίο μου εφιάλτης να γίνεται.

έτσι μαθαίνεις
κι απ το σκοτάδι τίποτα πια δεν θα μισείς.

κάθε νύχτα είναι υποψήφια ερωμένη της μέρας σου
κι όλα τα λάθη
θεμέλια για το μόνο σωστό που θα αγαπήσεις.

σταμάτα το χρόνο αφού το θες αντίρρηση κανένας δεν θα έχει
απ τους απ έξω.

μπορείς; αλήθεια θέλεις;

είναι γλυκειά του τέλους η ψευδαίσθηση. ανακουφιστική
μοιάζει ο θάνατος σου με προσωπική υπέρβαση.

με κάποιον να τελειώσουνε μαζί
όλοι προτιμούν
γιατί είναι δύσκολη η ακινησία.
δεν διαφέρω τόσο εγώ, είμαι μια απλή κοπέλα,

μα να ξέρεις αν δεν είναι όντως να βγούμε στην σκηνή μαζί

κάλλιο μόνη και ακαπέλα ;)

First Lyrics First -- Vol.12

erase and rewind cause 

                  

                          i' ve been changing my mind

κι αν βρει κάποιος πού το κουμπάκι τοποθετείται
παρακαλώ να επικοινωνήσει με την επίφυσή μου.

οι άνθρωποι επικαλούνται την λογική ενόσω φέρονται παράλογα

και τί να εκλογικεύσω εγώ από κάτι
που τίποτα για κείνο δεν γνωρίζω κι ούτε θα γνωρίσω ποτέ

και δως μου δύναμη απλά να το μεταβολίσω
γιατί τα πόδια σήμερα κοπήκανε από το πρωί
και ξύπνησα πολλές φορές μέσα στην νύχτα για να πιω νερό.

που σημαίνει ότι κάτι "λάθος" με μένα πάει είτε το γελάω είτε το κλαίω

το χω αφήσει να σουλατσάρει ανενόχλητο

ποιός ξέρει μπορεί από κάτι πιο βαθύ να με αποσπά
και γι αυτό να  σ ενοχλεί τόσο

σίγουρα να ζεις στην φαντασία τί όμορφο που είναι και γλυκό

και τί δειλό επίσης...

κι ούτε η πραγματικότητα κανενός δεν θα μου κάνει
μέχρι με δικά μου εργαλεία και χέρια και θέληση ξεκινήσω το χτίσιμο.

πόσο ακόμη θα το ξαπλώνω στο κρεβάτι και θα το σκαλιζω στο πάτωμα

φτου μου και ξανα φτου ...

i m crazy for trying and crazy for crying 

                                            and i m crazy for loving you 

μα τούτο δα θα σταματήσει σε μια στιγμή διαύγειας

κι όσα τα σύννεφα τόσος κι ο ήλιος από πίσω που τα ζεσταίνει 

κι όσο το κλάμα της βροχής τόσοι οι σπόροι που πετιούνται 

κι εξουσία πάνω μου μόνο άμα σ αφήνω έχεις

κι εξουσία πάνω σου δεν ζήτησα ούτε θέλω 

μα τούτο να, θα σταματήσει 

κι ούτε να φύγει κάποιος ούτε να ρθει θα χρειαστεί

λουκέτο στο μαγαζί και δεν σου πουλάμε κύριε ξέχνα το  

όλα μου τα κέρδη βαμμένα στο αίμα να τα κοιτώ δεν βαστάω πια...

reality check

and so it is...

                       just like you said it would be

πολύ δουλειά και κόπο τούτη η ζωή βρε παιδάκι μου.. :p
+όλα τα όνειρα που απαραιτήτως πρέπει να φροντίζεις
για να μην πάει τσάμπα ο ιδρώτας και η χύμα από την σκάλα
την αποφράδα μέρα σου.

να πιστέψεις στην εξέλιξη; κάποιες φορές α, είναι παρήγορο.
σήμερα μου μοιάζει δισδιάστατο κόμικ που μου κάνει παρέα στο μπανιο.

σκέτο ανέκδοτο δηλαδή.

μα πώς αφού είμαι ίδια ολόιδια φτυστή όπως ήμουν

πότε εξελίχθηκα και σε τί;
κι εσύ ακόμη είσαι ίδιος φτυστός όπως ήσουν.

και τα μεταξύ μας. ίδια κι αυτά, ολόιδια.
μπορεί έτσι εμάς να βολεύει
στο χέρι τους είναι;

δεν έχει παρακάτω. παρακάτω δεν χρειαζόμαστε.

σ αυτό εδώ το μικρό κυκλάκι γύρω γύρω να πηγαίνουμε

ν αράζουμε και καμιά φορά στο κέντρο για ξεκούραση, ανάσες και επικοινωνία.

i m a big big girl

                                  in a big big world

                                                   its not a big big thing, if you leave me

να πεθάνω δεν με νοιάζει.
δεν θυμάμαι να μ ένοιαζε και αφού είμαι ίδια, ολόιδια σίγουρα
ούτε τώρα δα με νοιάζει.

να ζήσω μ ένοιαζε
κι έτσι ξεδιπλώθηκε η ζωή των ονείρων μου με τα όλα μέσα της
όπως κι εγώ. ποιές οι πιθανότητες σκέφτομαι
κι ανατριχιάζω ολόκληρη.

σαν παραμύθι που κι αυτό από την αλήθεια φτιάχτηκε
γιατί μόνο εκείνη υπήρχε όταν έφτασα.

τρίβω τα ματάκια μου για την καλή μου τύχη που στην τύχη δεν θέλω να πιστεύω.
είναι πολύ μεγάλη κλέφτρα.

δεν έχει καν σάρκα κι οστά, κανείς δεν την έχει συναντήσει

κι όμως εχει πείσει για την ύπαρξη και δράση της ακόμη και τους πιο στενούς μου φίλους
και τους κάνει όλο νάζια, μαζί της ν ασχολούνται
μόνο για να ξεσπούν όταν είναι στα δύσκολά τους
και να μεταβολίσουν δυσκολεύονται.

κι εγώ τους λέω δεν είσαι τύχη
είσαι γλυπτό από γήινους καμωμένο κι οι γήινοι έχουν μόνο χέρια κι αισθήματα.
από αυτά τα τόσο πραγματικά είναι φτιαγμένοι

και δεν είμαι μαζί σας γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω

είμαι γιατί είναι το καλύτερο που έχω να κάνω!

και γελάνε. κι ενα λουλούδι ακόμη μου σκαλίζουν με τα γελαστά τους χείλη

στην πλάτη και την κοιλίτσα μου κι ο κήπος των ονείρων μεγαλώνει

κι εγώ τρίβω τα ματάκια μου κι απ'το λευκό που βγαίνει και τ αστεράκια

μορφές πετάνε γύρω βλέπω, εσένα, ψωμί ζεστό,

ό,τι δικό μου. ό,τι τύχη να γνωρίσει, δεν γινόταν.

ποιός μου μιλάει;

συγγνώμη, εγω είμαι πάλι. 
δεν ξέρω τί γίνεται εκεί που είσαι πιά 
αλλά εγώ ξέχασα να μετράω 
κι ότι θα άνοιγες τα μάτια σου ίδια, ολόιδια 
φτυστά κι απέναντι με τα δικά μου νόμισα!