στον τελευταίο μας τεκέ.

για τα τελευταία εκατό χρόνια, την επέλαση του πλαστικού

και το μαζούτ στην θάλασσα. 

πότε έφτιαξα ένα περιβάλλον στο οποίο δεν αντέχω να είμαι μέσα;

που σωματικά, πνευματικά και ψυχικά με δηλητηριάζει ολημερίς 

κι όπου κάθε μου ανάσα πονάει και κάθε μου ανάγκη 

γεννά απελπισία; 

σίγουρα φέρω ευθύνη για τα πράγματα 

την καλή μου μοίρα, την κακή μου τύχη, την αδυναμία, τα ταλέντα
και τον φόβο μου. για το πώς τα αντιμετωπίζω, αν μη τί άλλο.

πώς τα κοιτάω στα μάτια, πόση σημασία τους δίνω. 

τώρα, για όπου φτάνει το χέρι μου και το χέρι μου το ίδιο επίσης 

μοιάζει τεχνητό, φτιαχτό, όχι αρκετά αυθεντικό ή ζωντανό, 
αδύναμο και ταλαιπωρημένο, με σβησμένα χρώματα και θλιβερή αναπνοή.

πρώτα αισθάνομαι κάτι στο στήθος μου να σπάει- 

η γειτονιά μου, δεν είναι ασφαλής. τα πρώτα δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα
κι έσκυψε το κεφάλι. 
ύστερα στο στομάχι μου κάτι σφίγγεται-

οι φίλοι μου, αρρωσταίνουν, τρελλαίνονται και πεθαίνουν.
αρκετοί ξεπουλιούνται και μοιάζει ακόμη χειρότερο.  

τα πόδια μου λυγίζουνε και κλείνουνε τα μάτια.  

είχαμε όμως και καλές στιγμές 

άνθρωποι.

οι δικοί μου μας πήγαιναν σε κάτι πελώριες ερημικές αμμουδιές 

και καθόμαστε εκεί από το πρωί ως το βράδυ. 

πριν την πρώτη γυμνασίου το καλοκαίρι, αγόρασα πρώτη μου φορά κόσμημα από πλανόδιο. 

ένα κρεμαστό από πηλό για το λαιμό μου, με δερμάτινο λουράκι κι ένα εφτάφυλλο στο κέντρο. 

δεν ήξερα τί και γιατί, αλλά πραγματικά το λάτρεψα και το φορούσα για χρόνια,
ώσπου να το κληροδοτήσω στην μικρή που δεν πετάει τίποτα.

ο πατέρας πάλι, δεν αγαπούσε και πολύ την μουσική. 

δεν την ήθελε στο αυτοκίνητο μα ούτε και στο σπίτι ιδιαίτερα την αναζητούσε 

δεν έπαιζε κάποιο όργανο και μου ακούγονταν πραγματικά φάλτσος, 
τις ελάχιστες φορές που αποπειράθηκε να τραγουδήσει μπροστά μου. 

διάβαζε συνέχεια για τις ιστορίες των ανθρώπων στον κόσμο. 

διάβαζε και τις ίδιες ιστορίες πολλές φορές -από αμέτρητες διαφορετικές, 
οπτικές γωνίες. για κάποιο λόγο όμως, είχε κάτι κασέτες και σιντί 
με χασικλίδικα, κομμένα, τεκετζίδικα τραγούδια από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.  

η ρεμπέτικη κληρονομιά, αποτελείται από απομεινάρια των τελευταίων έκφανσεων
μιας ζωής ελεύθερης, η οποία ενσωμάτωνε ουσιαστικές αξίες 
κι επέτρεπε σε αυθεντικά ανθρώπινα ένστικτα να εκφραστούν. 

μετά τους ρεμπέτες, αρχίδια κόπηκαν ολοσχερώς, 
γενιές ολόκληρες δηλαδή ευνουχίστηκαν 
προκειμένουν να εξημερωθούν και να ελεγχθούν.
παράλληλα, ποινικοποιήσαμε την φύση, κλάσαμε στις χημείες
αποθεώσαμε το χρήμα, λατρέψαμε την τεχνολογία και της παραδοθήκαμε. 

κοινωνικές νόρμες άρχισαν να επικρατούν των φυσικών σε βαθμό κακουργήματος 

ξανά και ξανά 
ώσπου οι περισσότερες χαρές κι αλήθειες θάφτηκαν
και κάποιες έχουν ήδη ξεχαστεί, ολοσχερώς. 

σαν αποτέλεσμα ο πόνος δαιμονοποιήθηκε, περιθωριοποιήθηκε, 
απαγορεύτηκε και όφειλε φυσικά ως εκ τούτου, να παραμένει βουβός.
σκάσανε και οδηγίες για όλους τύπου "πονάτε σιωπηλά", ή 

"είστε απόλυτα υπεύθυνοι για τον πόνο σας παρακαλούμε σε κάθε περίπτωση 

κρατήστε τον για τον εαυτό σας.", ή 

"δεν ντρέπεστε να πονάτε; τί θα πεί ο κόσμος;" και 

"άμα κάνετε ότι δεν πονάτε, σύντομα ο πόνος σας θα εξαφανιστεί!" 

κι η μούγκα μεγαλώνει, η απομόνωση.. κι εκείνος μεγαλώνει. ο πόνος. 

απαιτεί την προσοχή σου, ψάχνει για ελιξίρια, σε βγάζει απ τον δρόμο, 
σε κάνει να ιδρώνεις και να ζαλίζεσαι. έχει τους λόγους του. 

έχει βλέμμα, αληθινό, όσο η χαρά σου.
όσο αληθινή θα ήθελες να είναι η χαρά σου 
αλλά δεν είναι. 

μπουκωμένη όπως την έχεις κι αυτή. 

με το μπάτσωμα που'χεις φάει. την απόρριψη. τις ενοχές. 

μια ζωή χωρίς έρωτα. ένα μίζερο και δυστυχισμένο πλασματάκι 

στις όχθες του τελευταίου καθαρού ποταμού

που η εποχή του πέρασε και δεν το ξέρει ακόμη. 

ζούγκλα εδώ μέσα!

κουνούπια, αράχνες, κουνουποαράχνες,

μύγες, μεγάλες μικρά, φρικιαστικά μεγάλες ξέρεις

ποιες λέω ευτυχώς δεν έχουμε ποντίκια (γεια σου λονδινάρα

με τα ωραία σου) αλλά τα έντομα σήμερα με τέτοιο καιρό κάνουνε

πάρτυ. καλοκαιρι ξανά εντελώς.

και τα βλέπουμε να κοπανιούνται στο τζάμι για να μπουν

πετάχτηκε και η ιδέα χθες για δυο σαλαμάνδρες

και βλέπουμε.

μουσική κρίση '90s γενικώς, τόσο στην αγορά του buiksloterweg

όσο και στην κουζίνα μας που το καλό

το δίκτυο έφυγε για weekend καθιστώντας με προέκταση

του ψυγείου. ο κολλητός τόσο μελετάει για τους

πιθήκους όσο τους μιμείται προσφέροντας το γέλιο

άφθονο κι εγώ σχεδόν στα μισά της εργασίας.

όλα ύπο έλεγχο. εκτός από την μικρή μου αδερφή.

γι αυτήν είναι η ζωή. και για όσους δεν έχουν ιντερνετ.

για μένα όταν δεν ειχα ιντερνετ. δώδεκα χρονών φάση.  

ή πριν ένα μηνα χα. 

κονσερβοποίηση αποχή και ζεν

ντενεκεδούπολη, ντενεκεδούπολη σε αγαπάμε 

                                             πολλοί

working class heroes, τουρίστες, γαμήσια

το μαύρισμα του οικοδόμου

ο χειμώνας που πλησιάζει άδειος κι έρημος

οι επιλογές που παίρνονται με το ένα

πόδι στην απ έξω και τα πλοία που φεύγουν

γεμάτα

κι αυτά είναι τα καλύτερα

κι αυτά είναι που γκρινιάζουν πιο πολύ
γιατί ζούνε την χλιδή του χρόνου
την άπλετη κι αμέσως σου γελάνε

για ένα χάδι στην πλάτη

υπερκατανάλωση στις σχέσεις,

στους ανθρώπους μεταξύ τους

αποφασιμένοι ότι άκρη δεν βγαίνει και

ούτε εμείς στα παιδιά μας θα μπορούμε

ν απαντήσουμε τα γιατί κι ίσως

αυτός ο συμβιβασμός κι η αδιαφορία μας

να τα τρελάνει

όπως ακριβώς τρέλανε κι εμάς.

μπαμπά, τρώμε κουνέλια; ρώτησε ο πιτσιρίκος.

ως τί; ως είδος; ως οικογένεια;

ως τί να τρώμε κουνέλια και λαγούς;

ως... προσωπικότητες; αν ήταν γι αυτό δεν

θα υπήρχαν ερωτήσεις και θα όφειλαν

να μην υπήρχαν. αλλά τίποτα δεν είναι τζάμπα

σ αυτή την ζωή, ούτε ο χαρακτήρας.

αν πεις στην φίλη μου

την νίνα να φάει κουνέλι πριν σε

χιώσει ευγενικά θα έχει βγάλει φτερά

στους αστραγάλους και θα αιωρείται

πέντε ορόφους πάνω απ την θάλασσα

κοιτώντας σε με υπομονή και αγάπη.

ο γιος της στα δεκαπέντε του όμως παίζει

να βιώνει την απόλυτη ηδονή της επανάστασης
στο αρνίσιο παϊδάκι...

ή μήπως όχι;

ουφ ουφ να πω και κάτι για σένα

να πω κάτι και για μας γιατί η σιωπή

μέσα στον πανικό παραπήγε τελευταία

κι όλο κοιμάμαι και κοιμάμαι

με τους απόηχους απ το πάρτυ να μου

τα σκάνε σε όνειρα -με τίποτα δεν το γλιτώνεις-

να πω κάτι και για μένα λοιπόν

...θα περιμένω.

τελικώς επτωχεύσαμεν

όπως τα λένε

αγαπητοί. 1893, 1+8=9 +12=21 2+1=3 όπως επίσης και παρακάτω

1929, 1+9=10 +11= 21, 2+1=3 και τελικώς 2010, 2+1=3

 η σχιζοφρένεια θα σου πουν πως είναι κληρονομική

για να αισθάνονται καλυμμένοι. ...τυχαίο; εγώ κι αν δεν το νομίζω!

η κρίση ούτε την τρελή δεν άφησε απ έξω. 

κρίση οικονομική, πολιτική, εντερική και νεύρων, κρίση 

ταυτότητας και οικογενειακοφιλικού χαρακτήρα κρίσεις.

χαίρουν όλες γνωριμίας και αράγματος με την οικοδέσποινα 

τούτου του μπλογκ κάποιες εβδομάδες τώρα,

διότι συμπάσχει κι όλας, δεν πάσχει απλώς -όπως ενδεχομένως 

η κρίση κάποιων fellow trippers θα επιδείκνυε. ω ναι. σίγουρα συμπάσχει. 

κι ούτε έχει ιδέες για λύσεις, ούτε στάζει ιδρώτα πάνω σε πλάνα 

ομαλής εκτόνωσης των κρίσεων (α να χαθεί η ανώμαλη). 

δεν ξεροσταλιάζει πάνω στην ελπίδα, 

ούτε φαντασιώνεται την επάνοδο. ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΝΟΗΜΑ.

χαλάρωσε και απόλαυσέ το που λέμε. το ξέρω πονάει
...σσσσσσσσ...ηρέμησε.

σε εστία λες να μείνω ή να πιάσω σπίτι τελικά να έρχεσαι; χμμμμ

καλά έφυγα.

ε μαλακία έκανες. γύρνα πίσω! 

ποιος το κανει το καμος;

αφιερωμένο yo 

ο rono mc. τσαπρρρρρρρρρρ και οι παράλληλες τέμνονται στο άπειρο.

και ποιός την πληρώνει την νύΜφη; εσύυυυυυυυυ.

κι εγώ θα πάρω την ευθύνη γιατί έτσι είμαι. έχω κάψει φλάτζα εγώ το ξες; 

κι όμως ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. δεν είναι τόσο απλό.

το μόνο απλό από από αυτή την φάση είναι το posting.

το βίντεο του μήνα είχε related τον rono mc και θα το βάλω στο τέλος.

αναρρωτιέσαι τί σκατά βίντεο μπορεί να είχε related το ποιός το κάνει το καμός?
ευτυχώς στο funny version ουφ!

περιττό να περιγράψω την έκπληξη και τρομάρα μου. άσπρισα η Χριστιανή

πάνω που έκλαιγα από τα γέλια...

γιατί το βίντεο του μήνα (τουλάχιστον!) μιλάμε καταγράφει σίγουρα

50 κατοχυρωμένα από υστερικά γέλια views με την

maryjane ΤΟΥΜΠΑΝΟ. τώρα μόλις μου έστειλε sms

σαν πόνος από κρυοπάγημα. και ότι ο karlito είναι συμμαθητής ενός
φίλου της. για να δεις τί τραβάμε.  

όχι μόνο είμαστε μύλος, δεν ξέρουμε από πού και πότε θα μας έρθει.

ένα είναι σίγουρο όμως. μας έρχεται. εκεί που αράζουμε. 

ας είμαστε προετοιμασμένοι ρε γαμώτο τί άλλο;

δεν μιλάω για όσα πιστεύω ότι έκανα λάθος. δεν μιλάω για αμαρτίες. 

τουναντίον, προσφατα ξανασυναντησα μία που την είχα έννοια πολύ καιρό

-την θεωρούσα από τις βαριές. διαπιστώσα πως δεν τίθεντο θέμα καταστροφής 

ή λύτρωσης. οι αμαρτίες σου τελικά μπορεί να σε αγαπούν πιο πολύ 

απ ότι εσύ στην προσπάθεια σου να επανορθώσεις. γι αυτό είναι και γλυκιές...

 

ασ τα ρίξει ο karlito. νιάτο είναι, κάτι ξέρει παραπάνω!

εμείς πάει, πήξαμε αυτό ήτανε, έγινε ζελέ το ζελατίνι!!!

φάε την μπανάνα και παίξε το παιχνίδι σου. ποσώς με ενδιαφέρει

αγγίζοντας το κενό δεν υπάρχει εξήγηση 
                                     
                                                          όμως ξεφεύγουμε απ την σύγχυση

5 stars gia ton skulo kai tous haters!

ασ τα κομματια

κάτω. είναι δικά μου.

όταν σε βλέπω να τα ξεκολλάς, να τα παίρνεις ή να τα δανείζεσαι

και να τα δείχνεις απο δω κι από κει, με καμάρι, με θράσος λέω εγώ

πολλές φορές χωρίς να αναφερθείς καν στο πώς τα βρήκες...

στο ότι χωρίς εμένα δεν θα είχες να πεις απ αυτά ή μαζί τους τίποτα

απολύτως μα τους αφήνεις να πιστεύουν ότι είναι δικά σου.

ότι εγώ σου τα έδειξα; το πού τα κονόμησες; ότι εγώωωωωω!!

τα έφερα, στην τσάντα μου, όταν επέμενες να σε συναντήσω. κι εγώ ήθελα

να ξερα τί σκεφτόμουν τότε, κάποιο πρόβλημα θα είχα, καθημερινό.

αλλά εσένα παιδί μου η απελπισία σου δεν παίζεται,

το ίδιο κι όλη αυτή η προκλητική σου συμπεριφορά.

κάνει κάτι να φουσκώνει μέσα μου και να θέλει να σε πνίξει.

- άδικο μου μαθαν πως λέγεται 

κι ότι μπορώ να σηκώνω χέρι, αν δεν αντέχω άλλο την πίεση,

πάνω σου, με επιχειρήματα.

δεν είναι θέμα εάν ζητάς συγχώρεση, ή το αν αισθάνεσαι μετανιωμένος.

το θέμα είναι η αλλοίωση του προσώπου μου στον κόσμο.

το θέμα είναι η αλλοίωση του προσώπου μου στον κόσμο

εξαιτίας σου. γιατί άσε τα μεταξύ μας, αυτά τα διέλυσες πρώτο χέρι 

πώς είναι δυνατόν να μου κάνεις κάτι τέτοιο;

είσαι ηλίθιος. αν είχαμε την ανεση, θα σε λιθοβολούσα.

σε εμπιστεύτηκα.

στα εμπιστεύτηκα να ρίξεις βλέμμα πάνω τους.

μοιράστηκα μαζί σου μυστικά και τους πιο

βαθείς ψιθύρους. ήταν ΔΙΚΑ ΜΟΥ.

με ποιό δικαίωμα θέλω να ξέρω.

με ποιό δικαίωμα στέκεσαι δίπλα τους μπροστά στην ανατολή.

με ποιό δικαίωμα μοιράζεσαι μαζί τους τον ήλιο του φεγγαριού;

με πρόδοσες. εσύ, που έλεγες πως ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ. 

αλλά εσύ απλά ευχόσουν να ήσουν σαν εμένα. 

αντάλλαζες την άχρωμη μικρή κουφάλα σου για την αστραφτερή 

μου βόλτα ανά πάσα στιγμή. όπως και τόσοι άλλοι,

είναι λογικό.

εξάλλου αποκλείεται

να έγινες κλέφτης εν αγνοία σου  ή να είσαι ανώτερος,

μην με κοιτάς σαν κουτάβι στο κρύο

ούτε όμως και σημαία μην μου κουνάς ανεξαρτησίας

γιατί πάλι τα λαμπάκια μου ανάβουνε, δικά μου κι αυτά -

κι ο πόλεμος δεν γλιτώνεται.

είσαι κάλπικος ρε και μία βιτρίνα. ένα μωσαικό  από

κλεμμένα όνειρα, ιδέες, χνώτα αλλονών. σε λυπάμαι.

μέχρι τώρα δεν με πείραζε γιατί τουλάχιστον δεν ήτανε

τα δικά μου !!! τα χνώτα που αντέγραφες.  

τί σκεφτόμουνα κι εγώ όταν σε συναντούσα ήθελα να ξέρα, 

θα χα ξεμείνει από φωτιά φαίνεται.

μ αυτά και μ αυτά τα δικά σου, που δεν περίμενα, 

βγήκα εκτός εαυτού και θα κάτσω οκλαδόν με την μούρη

κόκκινη, να σε βρίζω και να χτυπάω γροθιές για την πάρτη μου,

στους τοίχους,

μέχρι να δω πως το κακό μας δεν ξε-γίνεται και να κλάψω ακόμα πιο δυνατά

κι ίσως εκεί, καλέσω κι ενισχύσεις

*φερ τε ένα δικαστή να σε βάλει φυλακή

μα δεν έχω χρόνο να ριχτώ στην μάχη,

φως μου, για την ιδιοκτησία.

δεν έχω κομμάτια πάνω μου, μέσα μου, γύρω, πουθενά

είναι πραγματικά γελοίο όλο αυτό.

είμαι ολόκληρος.

ποιός μου μιλούσε ίσα με δω, ξέχασα.

σαν ένας μακρινός συγγενής της φθοράς ακουγόταν

αλλά πια πολύ μακρινός. στης δύσης του τα τελευταία χρώματα

και τώρα ξέρω.

κανένα χρώμα δεν φέρει πάνω του το αίσθημα από πριν.

η ευθύνη γι αυτό είναι δική μας. κι εμένα δεν με νοιάζει, για τα χρώματα,

αν θα ναι ανοιχτά ή σκούρα, σπάνια αν θα είναι ή κοινότυπα.

μόνο πλάι σου να τα κοιτώ και να τα πιάνω με τα χέρια και να στα δίνω

με λέξεις κ εσύ πάλι πίσω με αριθμούς ή με ήχους και με σφιχταγκαλιάσματα

και με πρωινά και νύχτες. 

ναι, μόνο αυτό μου χρειάζεται. τίποτα δικό μου. είχα αρκετά εξάλλου, 

χιλιάδες κομμάτια στους δρόμους θα τα βρεις, 

να με θυμίζουν.

έχεις δει

παρδαλίτσα on edge; χα.  σπάνιο.

μόνο τα κλάματα που δεν έβαλε.

με κοιτούσε με τέτοια αγανάκτηση κι είχε ένα βλέμμα

που μου ζητούσε ευθύνες. σάστισα. 

πετάχτηκε πάνω να φύγει σαν να είχε γίνει λες κανένα

μεγάλο κακό. σε μας που βλεπόμαστε τρίτη

φορά στην ζωή μας και που είχαμε ανταλλάξει μόνο λέξεις.

είμαι είπε αγενής. μεγάλωσα λίγο, τ άκουσα κι αυτό.

μην το παίρνεις βαριά και σκάσε ένα χαμόγελο

δεν έτρεξε δα και αίμα

ούτε κανένας πόνος μεγαλος θα μπορούσε να γεννηθεί

ούτε έσπασε κανένα τύμπανο.σιγά.

μπορείς να το πάρεις από καθόλου έως εντελώς προσωπικά

σε αυτή την φάση όπως ευκολύνεσαι 

μ εμένα μαζί σου φαίνεται να παίζει το δεύτερο αφού είμαι καθιστή.

από επιλογή, από την μάνα του ούτ εγώ ξέρω σου είπα...

πάει τη σιωπή στο θόρυβο από το παρτυ σπίτι

δεν ξέρω τι έγινε βαρέθηκα. εσύ ήξερες κάτι.

γιατί γράφουν οι άνθρωποι; 

γιατί γαμάνε και χέζουν.

γιατί δεν μπορώ να γράψω; 

γιατί αγχώνεσαι για την επίδοση, δεν τρως καλά και σφίγγεσαι.

γιατί με εκνευρίζεις τόσο;

μακάρι να ξερα. εγώ πάντως σε γουστάρω.

επικοινωνία.

για παράπονα πατήστε το 3.  ναι ένα λεπτάκι σας συνδέω με θεό. 

πείτε τα, βρείτε τα, μήπως δεν λάμπει αρκετά ο ήλιος σήμερα;

μήπως οι νότες στο κομμάτι δεν είναι οι ίδιες

και τα πόδια μήπως ακόμη δεν λειτουργούν;

whatever the track then, my desire stays on.

μπορεί μία λέξη εκτός από την κόκκινο να φωτίσει κόκκινο;

να σταματάει να μου σηκώνεται στο 3.44 γίνεται; 

να ισσοροπήσω με τόση ένταση; θα το βρούμε πού θα πάει
τί ειμαστε τίποτα φλώροι; χε. 

απλώς δεν του μιλάνε και πολύ του παιδιού
είναι ακυκλοφόρητο όταν είναι on the edge. παίζει τους λόγους του
κι ανα πάσα μπορεί να την κάνει

ο Μαλάκας του θερμαικού.

κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά 

                               κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

ο Μαλάκας πάπιας του θερμαικού -μα πώς το κατάλαβες;-

κάθεται μόνος του. 

χαίρεται να κάνει βούτες μόνο με την πάρτη του.

πφ... λέω, ας κάτσω να τον χαζέψω μέχρι να φάω το σάντουιτς.

τον παίζουμε λοιπόν κι εγώ κι αυτός εκεί δίπλα στην σιχαμάρα
που χει ξεβράσει και σήμερα ο κόλπος αλλά τουλάχιστον έχει τόσο ήλιο
που έκανα το παλτό μαξιλάρι κι έτσι με τ ακουστικά
εγώ τον έχω στο νου μου να δω μέχρι πού φτάνει η μαλακία του.

η αμέσως επόμενη εξαίρεση από το Μαλάκα, είναι το κλασσικό ζευγαράκι 

της αγ.παρασκευής. (τρομερήηη πιτσα με το μέτρο αχ μου λειπει η αθήνα μ γαμωτο! χε.)

κολυμπούν απομακρυσμένα αλλά κοντά κοντά το ένα με τ άλλο και 

συντονισμένα παίζουν κι αυτά μεσα στην μπίχλα και τα σκουπίδια πριν 

ξεκινήσουν να πηγαίνουν αργά αργά, μέχρι να γίνουν δυο κουκκιδίτσες στον ορίζοντα.  

τι να κάνεις; τουλάχιστον αυτά το χουν πιάσει το νόημα. 

όλα τα υπόλοιπα παπάκια λοιπόν, 

αράζουν χαλαρά αρκετά πιο πίσω, σε φάση αγέλης ενώ ο Μαλάκας
κάθεται μες την μούρη μου. τί να πεις; ε, λοιπόν θα σου πω τί να πεις. 

μαγκιά του να πεις. 

η μοναχικότητα του, που ποιός ξέρει από πότε την έχει επιλέξει,

ίσως τελικά αποτελέσει τον μοναδικό τρόπο να του ξυπνήσει την αυθόρμητη

και αυθεντική επιθυμία να ζευγαρώσει στο μέλλον, να το εκτιμήσει και
να το διαφυλάξει με την ζωή του
(όπως διαφυλάσσει τώρα την πάρτη του απ τον όχλο)

ακριβώς όπως αρμόζει σε κάτι τόσο μαγικό όσο είναι η συνέχεια
του κύκλου της ζωής.

ίσως άμα μαζέψει αρκετές αναμνήσεις κι αισθήσεις μοναξιάς,
τότε ειλικρινά να νιώσει βαθειά μέσα του την επιθυμία να βρει ένα ταίρι.

αν όχι, σημαίνει ότι η μαλακία του δεν έχει όριο 

(σιγά το πρωτότυπο λέμε) αλλά και η χαρά του το ίδιο. 

επίσης, αν ήταν να γουστάρει αγέλη δεν θα την έπαιζε ήδη εκεί μπροστά μου μόνος του.

αυτοεξόριστος ή όχι μία ή η άλλη, μόνο σε μένα ρίχνει καμιά ματιά
και μετά πάλι μπλουμ! αναρχοαυτόνομος λοιπόν όπως και να έχει
του δίνω τα credits που του αναλογούν.

δεν ψάχνεται όμως, τον βλέπω.

τον πλησιάζει κανένα άλλο παπί που και που αλλάααα 

αυτός σαν να μην το βλέπει. στις αρχιδάρες του και συνεχίζει τις μοναχικές

βουτιές του περήφανος, σαν να νομίζει ότι είναι ο μοναδικός στον κόσμο 

που μπορεί. με το δικό του προσωπικό ρυθμό και στυλ, 

δεν γουστάρει κανέναν να τον βλέπει underwater. 

μαγκιά του και πάλι φίλε μου έτσι που έχει αποκοπεί 

από όλα τα υπόλοιπα που μέσα στην απελπισία τους 

αλλαξοκωλιάζονται μ όποιο άλλο είναι γύρω
και μετά το κουτσομπολεύουν όλο το υπόλοιπο πρωί (το πέθανα λες ε; εντάξει σορυ).
και που εκείνα, ακόμα και με τους γλάρους τα βλέπω
να φλερτάρουν κατ ανάγκην. κι ας τα έχουν οι γλάροι φτυσμένα
και γραμμένα εκεί που μελάνι δεν πιάνει.

ο Μαλάκας όμως όχι. 

όταν ζευγαρώσει, εφόσον και εάν, 

οι απόγονοί του θα φέρουν το ίδιο ελεύθερο και ανήσυχο πνεύμα με εκείνον 

και -ας το παραδεχτούμε δεν είναι κακό- 

τα εφόδια που θα τους έχουν κληρονομηθεί, 

θα αποτελούν την μοναδική ελπίδα του είδους τους να πορευτεί προς την εξέλιξη.

παπί παπί αλλά με ψυχή γλαρένια ο συγκεκριμένος...

όχι και τόσο μαλάκας ο Μαλάκας τελικά ε; 

στον εξευτελισμό.

μου πεσε. καιρός ήταν...

για να μου σηκωθεί τώρα θα χρειαστούμε γερανό
στην καλύτερη. 

αμάν πια μ αυτή την σιχαμάρα του ανθρώπου προς τον εαυτό του. 

δηλαδή ό,τι δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. το παρατηρησαμε, το βιώνουμε 

γιατί δεν το δεχόμαστε; πώς κάνουμε έτσι;

και ξέρεις τί δεν φαίνεται να προσαρμόζεται και να επιβιώνει. η φύση! 

ο άνθρωπος ίσα ίσα ζει όλο και περισσότερο... 

τον έχουμε βάλει κάτω και τον πατάμε
για μένα είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα στον κόσμο!

ασ'το καλό πια. 

παράσιτο τον λέμε, ηλίθιο όλη την ώρα, πληγή του πλανήτη, ανήθικο, ανάξιο,
βρώμικο κι ελεεινό. εκείνος παλεύει με την άρνηση, το τίποτα.
πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό;

ν απογοητευτώ; από ποιόν; από αυτόν που με κάνει να χαμογελώ;

η επιστήμη μας έχει φτάσει να αποδεικνύει ότι όλα είναι ένα
και στον άνθρωπο αυτό ακόμα ακούγεται υστερικά ρομαντικό !
μήπως είναι συνομωσία; για σε παρακαλώ!!

το κομμάτι του ανθρώπου που αρνείται, περνάει στο χάος αυτούσιο
κι υπάρχει στα ανείπωτα για πάντα. υπάρχει όμως.
γι αυτό και μπορεί κι αρνείται έτσι πεισματικά να το αφήσει  ελεύθερο
να το αποδεχτεί. να ανθίσει. και να πεθάνει. 

μέσα στο άχρονο θα είναι πάντα ασφαλές. λέμε τώρα... 

τίποτα δεν μπορείς να κάνεις για να προστατέψεις τα παιδιά σου από τον κόσμο. 

παρ το απόφαση. ούτε από σένα δεν μπορείς να τα προστατέψεις τον ίδιο.

απλά ούτε για τις γέννες μας παίρνουμε πλήρη ευθύνη ακόμη. 

μα φύσικα. πώς αλλιώς... 

First Lyrics First -- Vol.15

πες τώρα σ όλους αυτούς που δεν μας τα παν στα ίσια...

                                   .....μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

γιατί έχω και δικαίωμα στο θυμό και την ξενέρα.
όοοοολα μέσα. 

δηλαδή όταν γούσταρα ήτανε καλύτερα; για ποιόν;
εγώ πάλι εδώ είμαι και η διαφορά; 

γιατί είχα δικαίωμα στην διάρκεια. και ήταν ωραία πολύ
μα τώρα κάτι τέλειωσε.

η ανακωχή κάτι σαν τα λάθη που αγαπώ.
ιδεολογικά διαφωνώ αλλά αισθητικά απολαμβάνω. 

αναπόφευκτο παρ όλα ταύτα και για όσους ξέρουν, αναμενόμενο.
παντού βολεύεσαι. όπου να'ναι. 

...θα δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια

                                                να πάνε να γαμηθούν ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν

τώρα γελάμε. τώρα χορεύουμε.

ανυποψίαστα σκάει η άπνοια και ο καταρράκτης. άντε καλά
το ρεύμα του ποταμού είχε ήδη δυναμώσει  αισθητά
και το βλέμμα έφτανε μέχρι την άκρη του.
η πτώση μαγική γιατί είναι κι αυτή στα μέτρα μου.

εσένα σε βλέπω από κάπου πολύ ψηλά θες να πέσεις
μεγάλο το ρίσκο και για λάθος αντάλλαγμα.

πες με μια λέξη ό,τι αισθάνεσαι...

                                        ...όσο για τις καλές στιγμές μας να παν να γαμηθούν

γιατί όποιος σ έμαθε να ερωτεύεσαι έκανε πολύ καλή δουλειά
αλλά πού ήτανε όταν με συναντούσες αλήθεια;
σου φευγαν ξώφαλτσες εκεί που εγώ στρουθοκαμήλιζα για χάρη σου. 

δεν μου το ζήτησες όχι. όχι στα ίσια.
είχα αποφασίσει να πάψω να ζορίζομαι εκείνη την νύχτα μα εσύ σεβασμό κανέναν
μπλα μπλα μπλα και στο τέλος φιλιά και γέλια απόλυτα. 

λοιπόν τι να πω κάθε μέρα πιο δυνατή νιώθω που υπάρχω

                                                    καθε μερα σχεδόν έχοντας καρδιά βράχο

δεύτερος εφιάλτης καλώς τα μας, ύπνος ικανοποιητικός.
τί είναι φυσιολογικό άραγε; μήπως αυτό...χα.
μέχρι και τηλεόραση έβαζα τώρα λίγο πριν την υπέρτατη νταγκλίτσα.
ευτυχώς που δεν έχω

το κομμάτι όμως με κρατάει και πάλι 

μακάρι να μην ήταν έτσι αλλά η άρνηση μόνο χειρότερα μπορεί να τα κάνει.
κι ύστερα, λύσεις απελπισίας, γρήγορες κι ατσούμπαλες και βραχυπρόθεσμες.
δεν είμαστε για τέτοια.

  

                                                        

όχι άλλο κάρβουνο

τι έχει συμβεί; παλι νιώθεις στο πετσί σου αγάπη και μίσος
πλευρές της ίδιας κάρτας
με από την μια εσένανε κι απ' την άλλη τον κόσμο.

έστω ότι είσαι νέος.

έχεις όλη την ζωή μπροστά σου κι αυτό δεν στο λένε.

το ξέρεις και το αισθάνεσαι.
έστω ότι έχεις ακόμη επαφή με την πηγή της δυναμής σου.
έχεις αποφασίσει να προσπαθείς να τους γυρνάς πλευρές
γιατί πάντοτε έχεις δει, αξίζει!

έστω ότι έχεις ακόμη αξιοπρέπεια.

θυμάσαι αν και σε τίποτα δεν χρησιμεύει τελικώς

δέχεσαι τις ατέλειές σου και αποφασίζεις να τις γυρίσεις κι αυτές.

έστω ότι έχεις βρει το δρόμο και κάθε βήμα

αφήνει πίσω χρυσόσκονες τώρα πια το βλέπεις.
είσαι τόσο μικρός, τόσο αδύναμος άλλα έχεις μάτια και κοιτάς τον δρόμο.
μέσα στο τοπίο τί σε έκανε να αξίζεις να περπατήσεις
-από τις ενοχές ξέφυγε τώρα.

κι όμως αντί να γονατίσεις με κλάματα αποφάσισες να χαμογελάσεις.

όχι άλλο κάρβουνο.

οφείλουμε να χορέψουμε και να πάμε όπου αγαπάμε
γιατί γι αυτό έχουμε πόδια. να τραγουδήσουμε γιατί γι αυτό έχουμε φωνή.

δεν ήρθα να φέρω τάξη στο χάος, δεν είμαι όργανο κανενός

δεν έχω τίποτα τέλειο κι ούτε επιθυμώ να αποκτήσω

το μόνο που έχω, είναι θέληση ν' αλλάξω τον εαυτό μου

κι έκλαψα πολύ
ζώντας μέσα σε πολύχρωμα κτίρια εκατομμυρίων ετών,

για να καταφέρω να πάρω την απόφαση να φύγω

δεν αγαπάμε όλοι τα ίδια.

ξέρω άλλοι έχουν περάσει απο δω πριν από μένα
και ποτέ δεν θα μαι μόνος

θα βρω τα σημάδια τους στο χιόνι μόνο αφού τα πατήσω
ανέμελα και γελώντας

θα σηκώνω ένα φύλλο να βάλω μια πετρούλα και θα βρίσκω τις δικές τους.

θα τον αγαπώ με το χάραμα και θα παίζουν τα τραγούδια του.

μου το δειξε κι εκείνος ότι δεν είμαι μόνος
τον ευχαριστώ τόσο πολύ για αυτό...

αλλά όχι άλλο κάρβουνο.

δεν θα μας πάρετε κι από κώλο επειδή θέλουμε να περάσουμε την πόρτα.

ή θα μας πάρετε γιατί έτσι είναι
κι όλοι καθώς είμαστε φτιαγμένοι στο μέγιστο αποδίδουμε;

έχει αρχίσει να μην με νοιάζει και τόσο.

μια φορά πάντως την πόρτα θα την περάσω.

εσύ πρόσεχε μην σου πέσει τώρα που οι φίλοι μου
με ταχυδακτυλουργικά και θράσος
σου κάνουνε το καλώς τακτοποιημένο μυαλουδάκι σου πουτάνα
και κυνηγάς την ουρά σου μέχρι να λυσσάξεις στην δίψα
και να τους παρακαλάς να φτύσουνε λίγο σάλιο στο στόμα σου.

πρόσεχε εκεί που μας έρχεσαι με την πούτσα όρθια
μην ξαφνικά σου φέρουν τον καθρέφτη δεις ό,τι έχεις μουνί
και πάθεις εγκεφαλικό.

bureaucracy my ass. όπου μπαίνεις, βγαίνεις κι όλας.

θέλετε απόδειξη γι αυτό;

έστω ότι είμαι αυτό το τιποτένιο είδος ανθρώπου
που εκτός από τσαπατσούλικο είναι και αφηρημένο.
που εκτός από το ότι κάνει λάθη στο τέλος καταφέρνει να το χαίρεται.

φυσικά και χωρίς απόδειξη είναι σαν να μην πλήρωσες.

μόνο που πλήρωσες μαλάκα μου.

χίλιες φορές ό,τι κι αν ήταν να πάει στο καλό