έτσι θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου
με τα ραφάκια του και κανα δυο τραπέζια
και μια αυλή από πίσω μ'άλλα δυο δίπλα στις εστίες
και το θερμοκήπιο και το βρώσιμο δάσος μου
όπως και των φίλων μου
γύρω τριγύρω να μας αγκαλιάζει
δυστυχώς όλο αυτό είναι πολύ προκλητικό
για τον κόσμο
και μου το αποκλείει
είναι πολύ αυθάδες και ανήθικο
να θέλεις να περνάς καλά
και είναι πολύ ύποπτο
να θες δικούς σου σπόρους απ'όλα
κι ακόμα πιο εξοργιστικό
το να μην θέλεις τίποτα
ν'αναζητάς τον καθαρό αέρα και τα καθαρά νερά
να θεωρείς την βία μέρος ένος κύκλου του ανθρώπινου ψυχισμού
που αναπόφευκτα θα κλείσει σταδιακά για όλους
ακόμα είναι παράλογο
να μην διαλέγεις αυτό που σε βολεύει σαν αλήθεια
είναι μια τρέλα
να μην πασχίζεις με κάθε σου ανάσα να φέρεις τον κόσμο
στα μέτρα σου
κι ας ουρλιάζει το κορμί ότι σου δώσαν λάθος μέτρα
κατ'ουσίαν
θα λέγανε το μπαχαλοτεκεδάκι μου
και θα παίζαμε και μουσική
