σε λένε Γιώργο

κάποτε πολεμάς τον δράκο και τον ταβλιάζεις 

κι άλλοτε καίγεσαι στην φωτιά του κι από μια φλόγα 

ξεπετιέσαι απ'την αρχή  

κάποτε μου'πες ήθελες ειρήνη 

ήταν τότε ακόμα που το ψέμα απ'την αλήθεια

δεν ξεχώριζες 

 

ανάμεσα σε γκρίζα μπεντένια 

και τσιμεντένιες φωτογραφίες

γωνιές παρθένας ομορφιάς υπο εξαφάνιση

και στιγμούλες συμπαντικής φώτισης 

γεννιούνται κάτι άτομα 

που μοιάζουν μ' αστέρια

που μοιάζουν μ΄έρωτα  

σαν εσένα

 

μόνο που δεν μοιάζουν 

αλλά είναι 

κι αυτούς δεν τους αγγίζει η τύχη 

όπως τους άλλους 

το σκοτάδι επάνω τους όσο και να πέσει 

μόνο θα δυναμώνει το φως τους

  

σε λέγαν Γιώργο

κι είχες τόση αλήθεια 

που μπορούσες να κουβαλάς 

τόνους τα ψέμματα στην πλάτη 

για τους άλλους να τα βλέπουν 

 

κάτι μου έκανες με τα μάτια  

και με τα τραγούδια σου 

κάτι που έμοιαζε με το νησί 

και με την καύλα στην ψυχή μου

 

βέβαια 

για να την νιώσει κάποιος 

χρειάζεται να έχει μείνει έστω λίγη 

αφυπνισμένη κάτω απ΄την πέτσα του 

γιατί αν είσαι όλος φόβο 

ούτε το νησί 

ούτε το τραγούδι 

ούτε ο Γιώργος 

πρόκειται να σε καυλώσουν 

 

φίλε μου αγαπημένε

δεν σου εύχομαι τίποτα

γιατί εσύ δεν το χρειάζεσαι 

 

είσαι ευχή ο ίδιος