All you need is Help First Lyrics First

προκειμένου να ζήσουμε

2012-01-28T17:57:00.000+02:00

"καλά".
πόσα θα πρέπει να ανεχτώ χτυπήματά σου

επειδή ελπίζω κάποτε να μ αγαπήσεις;

προκειμένου να ζήσουμε "καλά". πόσες στιγμές μου

πρέπει να κάνω τα στραβά μάτια όταν τις κλέβεις;

προκειμένου να "προχωρήσουμε" μαζί, για πόσο θα

πρέπει να ανέχομαι την μοναξιά του κελιού σου;

δεν είναι ο κόσμος αρκετά μεγάλος πια να μας χωράει;

ή μήπως δεν ήτανε ποτέ και εξαρχής; ή μήπως...

φταίει μονάχα που εσύ τραβάς στην δύση κι εγώ

στην ανατολή και το κενό αναμεταξύ μας που διαστέλλεται

γεννάει το φόβο μας ότι ποτέ ξανά δεν θα βρεθούμε;

που πήγε η πίστη και η σιγουριά μας, άλλο μου μισό;

αναρωτιέμαι ενόσω η μνήμη μου προσπαθεί ν ανακαλέσει

ένα κομμάτι ουρανού και το πώς έμοιαζε... τελευταία φορά

το θυμάμαι το είχανε κάνει κόκκινο απ το αίμα κι έτσι,

έσκαψα λαγούμι και τ αρνήθηκα. ήτανε τότε που δώσαμε

όρκο στην γη και τα "πάντα" μας της τάξαμε, προκειμένου

να μας δώσει μια μικρή βοήθεια, -τελευταία, της είπαμε

ότι θα ναι, βέβαια εκείνη γνώριζε και μας χτύπησε φιλικά

στην πλάτη. τίποτα να χωρίσουμε δεν είχαμε μαζί της.

δυστυχώς για εμάς, δεν σταμάτησε λεπτό να μας λυπάται..

προκειμένου λοιπόν να ανακοπούν οι πορείες μας προς

τα αντίθετα σημεία του ορίζοντα, λες κι εκεί δεν θα μας

περιμένει φως, λες κι εκεί δεν είναι σπίτι μας,

πόσα παιδιά μας θα πρέπει να γεννάς και να σκοτώνεις

για να με κρατάς καθηλωμένη στο πάτωμα του σαλονιού

μας να θρηνώ;

ο εγωισμός μας δεν βρίσκει όριο. δεν βρήκε ουρανό

κι έτσι η κακία μας τον καταράστηκε.

για την κρυφή συμφωνία των αστεριών που μας κοιτούν

ψυχρά κι αδιάφορα και μας σνομπάρουν ως πλάσματα

κατώτερης ποιότητας και αξίας,

δεν ήρθε η ώρα ακόμα να σου πω. άσε τ όπλο σου

πρώτα κι ίσως τ ακούσεις κι εσύ να τραγουδάνε,

να μουρμουράνε της ζωής την αρχή και τα κυκλώματα,
να πετάνε αχτίδες, λευκούς προβολείς σ όλες σου τις
σκοτεινές γωνιές.

άσε το όπλο μόνο τώρα και σώπασε.
σώπασε γιατί σε λίγο, δεν θα χουμε σταλιά νερό
κι ύστερα ούτε γη ούτε φεγγάρι,

ούτε μνήμη, ούτε τραγούδι πια δεν θα χουμε. τόσο μεγάλο

θα είναι το κενό και θα μας πάρει μέσα. κάτι μου λεγε
να μην σ αφήσω, ώσπου τα χρειάστηκα...

someone like you

2012-01-28T03:06:00.001+02:00

I heard that you re settled down

that you found a girl and you re married now

I heard that your dreams came true

I guess she gave you things I didn't give to you

old friend why are you so shy

it ain't like you to hold back

or hide from the light

I hate to turn up out of the blue uninvited

but I couldn't stay away I couldn't fight it

I'd hoped you'd see my face and that you'd be reminded

that for me it isn't over

nevermind I will find someone like you

I wish nothing but the best for you too

don't forget me, I beg, I remember you said

sometimes it lasts in love

but sometimes it hurts instead

you know how the time flies

only yesterday was the time of our lives

we were born and raised in a summer haze

bound by the surprise of our glory days

nothing compares, no worries or cares

regrets and mistakes they are memories made

who would have known how bittersweet

this would taste

First Lyrics First Vol.49

2012-01-15T15:53:00.002+02:00

σε κάνουν να νομίζεις ότι είχες αρκετά.
ότι θα σκάσεις από τα πολλά που είχες ενώ στ αλήθεια
σου χανε κόψει τις φλέβες την ώρα που κοιμόσουν.

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

πάει τόσος καιρός κι εσύ δεν με καταλαβαίνεις
πόσος πολύς μου φαίνεται. μας μάθανε να μετράμε
με το ίδιο μέτρο λάθος αντικείμενο. εμένα το βάθος σου
κι εσένα το ύψος μου, ενώ εμάς, μας ενδιαφέρει μόνο ο
χρόνος. τρέχουμε να μαζεύουμε τα σπασμένα αργά
τις νύχτες.

αλλού πιάνει φωτιά αλλού πάμε και καταβρέχουμε.
καμιά φορά λες τίποτα να μην κάναμε μπορεί να βγαινε
σε καλύτερο. αναγκαζόμαστε όμως κι εκεί κάπου
σαν σε όνειρο συνήθως, χανόμαστε.

τί ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει

θα περιμένω ώσπου να θυμηθώ

προσπαθώ να δω στο σκοτάδι. χορεύω, αγγίζω πάνω απ όλα.
φωνάζω δυνατά όμως όχι για πολύ. γρήγορα
με καταστέλλουν.

η τίγρης

2011-12-19T15:38:00.000+02:00

έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη

που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ

τηνε μισώ και με μισεί θέλει να με σκοτώσει

μα ελπίζω να φιλιώσει, καιρό με τον καιρό

έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου

κι εγώ για το καλό μου, για κείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω

για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω

για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της

μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ

καμιά φορά απ το πιοτό πέφτομαι μεθυσμένοι

σχεδόν αγαπημένοι, καθείς να κοιμηθεί

και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα

σαν την στερνή την ώρα που θα επιτεθεί

First Lyrics First Vol.48

2011-12-08T12:48:00.000+02:00

κι αν βαρεθεί η ψυχούλα μου, βρε αμάν αμάν,

να ρθεις να μου την πάρεις

μόνο που εσύ δεν πρόλαβες να βαρεθείς κι ούτε

κανένας μας να βαρεθεί εσένα, ήτανε δυνατόν.

πήγαινες και κοιμόσουνα στις οικοδομές

με μια κουβέρτα μιας και το σπίτι που μεγάλωσες

φανερά και ξάστερα δεν ήτανε ποτέ δικό σου

και η πόρτα εκείνη πάντοτε θα περίμενε να την

κλείνεις πίσω σου φεύγοντας.

να ξεχαστεί σαν των βουνών

το περσινό το χιόνι

μόνο που εσύ δεν ξεχνιέσαι από κανέναν. πλασμένος

από την ουσία που δεν σβήνει ποτέ, ψηλά κι αν ανέβηκες

για να μας γλιτώσεις να σε ταίζουμε, να χουμε

κι ένα ζευγάρι χέρια λιγότερο να ζεστάνουμε.

για μας το έκανες.

μας έβλεπες μέσα στο ζόρι κι απελπισία σ έπιανε

που δεν μπορούσες να τ αλλάξεις. όχι εμάς,

τα ζόρια μας, γιατί πού να το φανταζόσουνα μικρό παιδί

πως ήμαστε όλοι με τα ζόρια μας το ίδιο

και το αυτό.

μια νύχτα θα ρθει από μακριά, βρε αμάν αμάν

αγέρας πεχλιβάνης

μόνο που εσύ δεν θα ξανάρθεις. έχεις πάει

με τα πουλιά και υφαίνεις μετάξια και κόβεις

καρπούς και σκαλίζεις όργανα ώστε

μόλις τα ζόρια μας αφήσουμε επιτέλους

και το πάρουμε απόφαση -όπως την αγάπη σκέψου-

να βρεθούμε και ν αρχίσουμε, ένας κι όλοι μαζί

να μετράμε χαρές

στους αιώνας των αιώνων.

για σένα*

2011-12-08T12:19:00.000+02:00

πάω να κάτσω στο γρασίδι
και τη μία ενοχλώ δύο μελισσούλες
και την άλλη μια παρέα μικροσκοπικά φτερωτάκια
αγνώστης συνομωταξίας.

κάθισα για να συλλογιστώ την ελευθερία,
την ασυδοσία
και τους δρόμους του γυρισμού.

διάβασα πως ο φόβος σου κι αν κοιμηθεί
δεν πεθαίνει ποτέ. τόσο ευγενική
τείνει να γίνεται μαζί σου η επιστήμη
και τόσο στοργική.
λέω μπας και φέρει ευθύνη για το φόβο...

τόσοι φαύλοι κύκλοι, άλλος ένας ν ανακαλυφθεί
δεν είναι περίεργο, όμως όλοι θέλουμε
να φτιάξουμε έναν ολόδικό μας, σε ελεγχόμενο
περιβάλλον κι έτσι να νιώθουμε ότι
τα καταφέραμε.

κι αν φοβάμαι τώρα μην χαθείς για πάντα
κι αν φοβάμαι μην χαθώ κι εγώ,
αρνούμαι τα παυσίπονα που τόσο απλόχερα αυτός
ο κόσμος μου προσφέρει. διαλέγω από μνήμη
και συνείδηση, να αγαπώ τον πόνο. τον πόνο
κι εσένα.
διαλέγω, αξιώνω, εύχομαι...

αλήθειες και πλανέματα

2011-11-17T04:38:00.006+02:00

μπορεί να καταγόμαστε από τα αστέρια όμως
γινόμαστε όλο και περισσότερο γήινοι
κάθε μέρα που περνάει. η γη, φαίνεται να είναι
η εξέλιξή μας. να μας ρουφάει και κοιτάχτε...να μας αρέσει.
η γη είναι εδώ δίπλα μας, τ αστέρια στου διαόλου τον κώλο,
ποιός λες να φτάσει πρώτος για βοήθεια;

ωστόσο, η υπεροψία μου ως προς τη γη, σε συνάρτηση
με τον θαυμασμό που τρέφω για τα αστέρια,
δεν μου επιτρέπουν ν αλλάξω εύκολα συντεταγμένες.
είναι φορές που δεν έχεις τί να πεις. τί να απαντήσεις,
πώς να νιώσεις... συχνότερες όλο και γίνονται κι εγώ
προσπαθώ να μπω σε μια τελευταία τροχιά
ενός δικού μου γυρισμού προτού με καταπιεί η γη ή σβήσω
απλώς, σαν άλλο αστέρι (ε, ναι αστεράκι, τί ...), έτσι,
επειδή με μάθανε.

να βρίσκαμε ένα τρόπο τα "ρίσκα" μας, να μοιάζανε
λιγότερο μεταξύ τους . να οδηγούμαστε μέσω αυτών
στην ευδαιμονία. να ξυπνούσαμε το πρωί αγκαλιά
και να πηγαίναμε παντού τρέχοντας. να πλαγιάζαμε
και να μην σηκωνόμαστε για δύο εβδομάδες. να έσταζε
ο ιδρώτας στο μετωπό μας και στο ψωμί. να σταματούσανε
τα μπαμ μπουμ, πέρα-δώθε, χάσε-βρες. να ήμαστε όλοι μαζί
και να κάναμε, ό,τι μπορεί ο καθένας. ξέρω ότι για κάποιους
είναι ήδη εφικτό και αναγκαία πραγματικότητα.... τα δύο
χακούνα ματάτα στο χέρι μου λένε πια πώς στην πλατεία
αριστοτέλους, δύσκολο να μείνω πέντε λεπτά μόνη κι
αμίλητη, να την χαζεύω.

εαν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι τότε μήπως
οι καιροί μπορεί ν αλλάζουν;

extra substances consumed and at the soundtrack: Joda Papaya

wild child

2011-11-15T12:28:00.000+02:00

wild child full of grace

savior of the human race

your cool face

natural child, terrible child

not your mother's or your father's child

you re our child

screaming wild

an ancient rulage of grains

and the trees of the night

with hunger at her heels

freedom in her eyes

she dances on her knees

pirate prince at her side

stirrin' into a hollow idol's eyes

do you remember when we were in africa?

First Lyrics First Vol.47

2011-11-14T14:19:00.001+02:00

ας ξεκινήσουμε με ένα τρανταχτό γέλιο
να το βγάλουμε από τον οργανισμό μας.
πάμε-

θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι

και άμα ξεμεθύσω σας λέω και γκουντμπάη

κάποτε
με βλέπανε οι άνθρωποι και σαλιώνανε
και αρκετοί απ αυτούς ένιωθαν ξυπνητοί
ξαφνικά, σαν να τους χτύπησε κεραυνός.
μεγάλη ευθύνη και πολύ απαιτητικό να σαι
κεραυνός. δεν την άντεξα. δεν ήμουν άξια,
σμίλεψε κι έτσι το σκαρί μου η θάλασσα, ποιός ξέρει,
έγινα μία κλαίουσα ιτιά με το αλάτι
να τις καίει τις φλέβες. όταν συναντώ πλέον
κεραυνούς τους κοιτώ αποσβολωμένη και τους
αγαπώ όπως αγαπούν οι απλοί άνθρωποι, με μία στάλα
φόβο.

θα κολλήσω κι όποιον με περιγελάει

χιλιάδες δυο αλήθειες ο πόνος μου γεννάει

ωστόσο στην αρχή, όντας κλαίουσα,
υπήρξα ασυνήθιστη. γούσταρα ν ανεβαίνω
στ άκρα και τις βουνοκορφές και να κάνω λες
κι είχα πιάσει τον Πάπα απ τ αρχίδια. ύστερα,
έμπαινα σε βάρκες που χα φτιάξει μόνη μου
και δεν έπιανα στεριά για μήνες. οι φίλοι μου
γουστάρανε ταξίδια που και που κι εγώ γούσταρα
τον ασυνήθιστο και μοναχικό πόνο της φύσης μου.
όταν δεν έβλεπα ουρανό απ τ αστέρια
κι ήμουν στην άκρη του κόσμου,
γελούσα μ όλη μου την αλήθεια μόνη και δυνατά,
σαν να χα κάνει την καλύτερη σκανταλιά και
φάρσα στην ιστορία του κόσμου.

extra substances consumed: νικόλας άσιμος - εγώ με τις ιδέες μου

κοκαϊνη

2011-10-23T20:10:00.001+03:00

πριν το κορμί μου το ποτίσουν

η κοκαϊνη, το κρασί και η βρωμιά

είχε η καρδιά μου αγαπήσει

όπως αγάπησε η κάθε μια

πέρασαν όλα σαν έφυγε αυτός

και πήρα πια τον δρόμο τον δικό μου

ζητώ να λησμονώ μα τί σας μέλλει πως

είν το κρυφό το μυστικό μου

μην με ρωτάτε

τί σας μέλλει αν μεθώ και αν πεθαίνω

τί με κοιτάτε

έτσι θέλω και τα βάσανα πληθαίνω

όποιος σκοτώνει την καρδιά

ολότελα για το κορμί δεν νοιάζεται

κάθε βραδιά κάθε νυχτιά

το σέρνω μες τους δρόμους κι αγοράζεται

τον αγαπούσα, με αγαπούσε

και μου χε πάρει το κορμί και την ψυχή

στην αγκαλιά μου τον κρατούσα

κι ήταν η σκέψη μου η μοναχή

κάποια τον πήρε, ανάθεμα κι αυτή

δεν έχω δάκρυ πια για να θρηνήσω

τί άλλο να σας πω, είναι πληγή φρικτή

αφήστε με να λησμονήσω

παίρνω φόρα

2011-10-19T18:16:00.001+03:00

και για να την πάρω χρειάζεται να σταματώ
που και πού. συχνά δεν το θέλω, αυτό το σταμάτημα
γιατί με αγχώνει. με κάνει να φαντάζομαι σκηνές
φρικτές όπου με βρίσκουν όλα τα κακά -μαζί και ο
θάνατος- μέσα σε αυτό τον βάλτο τον ακίνητο
της αεργίας και του πένθους όπου εκτός από την
βρώμα και την απόγνωση, στην γωνία του δρόμου
με κοιτάζει και το τέλος. πολύ ανατριχιάζω και
αναστατώνομαι με αυτή την κατάσταση ώσπου να
βρω υπομονή και άνεση μέσα στο βάλτο μου
αναπολώντας βέβαια ταυτοχρόνως τις μόλις
δυο ανάσες μου προηγούμενες λαμπρές στιγμές πάθους
και αγαλλίασης. πολλές φορές το παίρνω απόφαση
πως τα φαγα τα ψωμιά μου τουλάχιστον όσον
αφορά το μερίδιό μου στην απόλαυση και στο ζεν
κι εκεί είναι που με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη
από το μέτρημα και το σκούπισμα.

κοιμάμαι και ξυπνάω, κοιμάμαι και ξυπνάω
παραδομένη πλέον στην άπνοια, αγαπώντας
επιτέλους τον αγέρα από μακριά και για αυτό που είναι ώσπου
ένα σκοτεινό από γέλια και πτωχευμένο από νότες
πρωινό ή μέσημέρι ή νύχτωμα ή απογευματινό εσπρέσσο
εκείνος απόφασίζει να με επισκεφτεί ξανά. λατρεύει να μου
κάνει έκπληξη, είναι το αγαπημένο του.
κι ενώ γνωρίζω πως κι εμένα μια μέρα εδώ κοντά
ολοκληρωτικά θα με αφήσει ξεχασμένη μέσα στον κόσμο
των κοινων θνητών κι ούτε μια επίσκεψη δεν θα περνάει
για να μου κάνει, για όσο έρχεται και για όσο με φουσκώνει
με κάνει μπαλόνι όσο βαριά κι αν νιώθω
και για όσο μου ψιθυρίζει ένα κομμάτι μας ότι είναι ίδιο
και μ αγαπάει κι εκείνος όσο εγώ. αχ! για όσο... κοίτα με
τώρα πώς χοροπηδώ και πώς το δίκιο μου με βρίσκει
και πώς δεν κρυώνω σταλιά!

εσύ, όχι εγώ.

2011-09-29T18:31:00.001+03:00

όχι εσύ, εγώ.
ποιός απ τους δυο μας είναι πιο εγωιστής, ποιά απ τις
δυο μας έχει περισσότερα απωθημένα, ποιοί απ όλους είναι
οι πιο κομπλεξικοί και ποιανού ο θυμός όταν ξεσπάει
δικαιολογείται; όχι εσύ σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου,
όχι εγώ δεν μπορώ να μυρίσω τα νύχια μου γι αυτό
που χρειάζεσαι εάν δεν μου το ζητήσεις κι οι δυο
μας θα χαθούμε μόλις ανοίξει το κλουβί κι ίσως το βάλουμε
στα πόδια;

ο πόλεμός μου είναι η ειρήνη σου κι η ειρήνη μου
σου σβήνει την υπόσταση. όχι εσύ θέλησες να ελέγχεις
τα πάντα όχι εγώ αφέθηκα στις ορέξεις τους παραπάνω απ το
επιθυμητό, όχι εγώ ό,τι έχω να δώσω δεν το βλέπεις,
όχι εσύ, όταν δίνεις δεν είναι από επιθυμία. ποιανού
οι ευθύνες θα φουσκώσουν να ζητάνε μες τα μούτρα μας
και τί θα ζητάνε τελικά χώρο, χρόνο, δύναμη ή υπέρβαση
κι όταν και των δύο μας βάλουν χειροπέδες τότε μήπως
θα καταπιούμε την γλώσσα μας και θα κλείνουμε
πάλι τις πόρτες;

πότε η αγάπη μας έγινε τοίχος που σκάμε με
το κεφάλι και την μετράμε στα αίματα;
μάλλον από την αρχή. όπως όλα. τα γνωρίζεις
από την αρχή. ε ρίξε ένα σκοινί και σκαρφάλωσε.
θα σε περιμένω στην άλλη πλευρά.
θα προσεύχομαι γι αυτό*

αερικό

2011-09-21T17:35:00.001+03:00

όλου του κόσμου τα πουλιά

όπου κι αν φτερουγίσαν

όπου κι αν χτίσαν την φωλιά

όπου κι αν κελαηδήσαν

εκεί που φτερουγίζει ο νους

εκεί που ξημερώνει

μαργώνουν τα πουλιά της γης

κι ούτε ένα δεν ζυγώνει

σαν αερικό θα ζήσω

σαν αερικό

ανάσα είναι καυτερή

και στέπα του καυκάσου

η σκέψη που παραμιλά

και λέει τα όνειρά σου

όσες κι αν χτίζουν φυλακές

κι αν ο κλοιός στενεύει

ο νους μας είναι αληταριό

που όλο θα δραπετεύει

First Lyrics First Vol.45

2011-09-15T23:21:00.008+03:00

when you came in the air went out

and every shadow filled up with doubt

γύρισε σπίτι κι όλα του έμοιασαν δανεικά. είχε πιστέψει
πριν λίγο καιρό πως θα τα αποκτούσε. για λίγο νόμισε κι όλας
πως είχε βρει τον τρόπο να τα αποκτήσει κι ακόμη,
του φάνηκε ότι το πάλεψε ίσως όσο μπορούσε για αρκετό καιρό
όμως απόψε τα κοίταξε πάλι και φάνηκαν πάλι όλα τους δανεικά.
η αύρα τους ήταν ξένη, η λάμψη τους φώναζε πως δεν θα
γίνουνε δικά του ποτέ. το είδε ξεκάθαρα κι άνοιξε την
πόρτα να πάει μια βόλτα, να σκεφτεί αν τον νοιάζει.

i don't know who you think you are

but before the night is through

τόσο καιρό είχε να περάσει από το μπαράκι του βασίλη που
είχε ξεχαστεί η πιθανότητα να εμφανιστεί, ακόμη και από
το τρίτο σκαμπό από το αριστερό τέρμα του μπαρ, που
ήταν το συνηθισμένο του. παρ όλ αυτά το βρήκε άδειο όταν
έφτασε και σαν να ήθελε να μην χαθεί κάποιου είδους
μυστικιστική τελετή στο χρόνο, έκατσε να κάνει ένα τσιγάρο
να σκεφτεί αν τον νοιάζει.

i don't know what you've done to me

but i know this much is true

ξύπνησα σε πολλά μέρη τελευταία και κοιμήθηκα
σε ελάχιστα. αφέθηκα να σωπάσω κι ευχαριστήθηκα
τα ουρλιαχτά των γύρω μου σαν να ήτανε δικά μου,
ή απαραίτητα. δοκίμασα καρπούς απαγορευμένους
που με γέμισαν ελπίδα και μνήμη, κολύμπησα πολύ
συχνά όταν πονούσα για να ανακουφιστώ. κράταγα
την ανάσα μου δίπλα στην λιποθυμιά για να βρω τα
όριά μου κι είπα στον άνεμο να με πάει όπου θέλει
μέχρι να μάθω να τον πιλατεύω.

i wanna do bad things with you

i wanna do real bad things with you

βαρέθηκε, κουράστηκε, μπούχτισε, δεν άντεχε άλλο

να λυπάται και να φτύνει, να οργίζεται και να μπουκώνει,

να τρελαίνεται το αίμα της στις αρτηρίες και να σαπίζει το

δέρμα της στην αφάνεια. έβαλε την μουσική στο τέρμα

κι άρχισε να χοροπηδάει σαν κάποια μυστικιστική τελετή

που την γνώριζε από πάντα, άρχισε να ιδρώνει

ό,τι την ταλαιπωρούσε κι ώσπου το κομμάτι να τελειώσει,

είχε αναγνωρίσει κάθε γωνιά κι επιφάνεια γύρω

και με όλα είχε μιλήσει. χτύπησε το τηλέφωνο να πάει στο
μπαράκι, κοίταξε για λίγο στο δρόμο, έβαλε το κομμάτι απ την

αρχή και συνέχισε.

οι ευχαριστίες.

2011-09-12T05:42:00.004+03:00

ήρθε η ώρα τους και είμαι σύντομη ή τελοσπάντων

δεν ξέρω αν είμαι σύντομη αλλά αισθάνομαι.

ακούω ακόμα ένα κομμάτι που εσύ μου έβαλες

κι απορώ, απορώ απορώ απορώ απορώωωωωωωω.

πότε θα γίνω άνθρωπος;

εσύ με κάνεις;

σε ακούω να με κάνεις. ακούω το τραγούδι

που εσύ μου έβαλες και είναι μια αρχή
αλλά είναι θα είναι αρκετό; με τρώει η
αγωνία.

όλοι βαριούνται τις ευχαριστίες κι εμένα όταν

με ευχαριστούν για κάτι τις περισσότερες φορές

νιώθω άβολα αλλά σε όλους αρέσει να το λένε
όταν το εννούν παρόλο που ευχαριστώ λένε οι ξένοι.

δεν θυμάμαι ποιός τρισάγιος φίλος μου το είπε αυτό

-ας μην περάσω στις συγγνώμες τώρα...

ευχαριστώ τον νεολαίο για το κεφάλι μου και...

τα πάντα ζητάνε απεγνωσμένα το τέλος τους. εκτός

από κάτι νύχτες που όλα μαζί τυχαίνει να πέφτουνε

χωρίς να το περιμένεις και ξαφνικά

στεναχωριέσαι που ξημερώνει...

κάπου εδώ σκέφτομαι πόσο μου λείψανε οι νύχτες

ή αν μου λείπουνε κι αν είναι στο χέρι μου

να με επισκεφτούν ξανά έστω και μέρα να με

δουν καλά στα μάτια, να μου πιάσουνε για λίγο

το χέρι γιατί δεν είναι οι νύχτες που μου λείπουν

μα ανάσες γνώριμες και στ αλήθεια αν ήταν μέρα πάντοτε

κανείς δεν θα χανόταν. το αντίθετο θα σκότωνε

ό,τι ξέρουμε αλλά και πάλι ας μην δώσουμε δεκάρα

είμαστε πολύ μικροί...

εκατό τελείες να σου βάλω εσύ θα βάζεις κεφαλαίο

και θα πηγαίνεις. είναι δυνατό να τα θέλουμε όλα; παιδικό

πισογύρισμα. ο άνθρωπος περνάει στάδια.

ευχαριστώ πολύ πολύ.

τρελαίνομαι με το ευχαριστώ. κυρίως μέσα μου
βέβαια (!) . δυστυχώς γιατί ούτε με την ανταπόδωση
το χω και πολύ. σαν να μην είναι στο χέρι μου,
σαν να την κοιτάζω να φεύγει μακριά και ν αναρρωτιέμαι

θα ξαναφυσήξει στο δρόμο μου σύντομα

ν ανακουφιστώ;

σ ευχαριστώ και που με είπες σύντομη,

αυτό, μου έφτιαξες την νύχτα μέρα κι
άντε πάλι πίσω στην φωλίτσα μου.

βουρ στον πατσά.

2011-09-09T22:15:00.000+03:00

κοινώς -επανάληψη μήτηρ μαθήσεως αλλά και του
όσο ζω παθαίνω. έρχεται η στιγμή που ο κάθε άνθρωπος
πρέπει να κυνηγήσει το όνειρό του.

μισοπεθαμένοι άγγελοι παίρνουν το φιλί της ζωής
από συναισθήματα που φέρνουν περισσότερο σε εξάρσεις
ζήλειας και σκεπασμένα λες από πολλών μηνών τα χώματα
κοιμισμένα παράπονα αφυπνίζονται ξαναζητώντας ένα κομμάτι
μοίρας και αλλαγής. κύκλοι διαγράφονται πάνω σε ευχές
για λύτρωση κι οι απειροελάχιστες στιγμές στο χρόνο
που φαντάζουν άπειρες έχουν σηκώσει πανιά
παραδομένες πια ολοκληρωτικά, στον άνεμο.

τί κόσμο θα αφήσεις στο αγόρι σου; όλα μοιάζουν
μπερδεμένα για όσο δεν βολεύονται και ξεκάθαρα
όταν τα αγκαλιάζουν με αγάπη. δρόμο παίρνω δρόμο
αφήνω. ίδιοι είναι οι άνθρωποι, όλες τις εποχές.
δεν ξεχωρίζουν, δεν γνωρίζουν κι οι καλύτεροι
απ αυτούς απλώς μάχονται πριν πέσουν. .

έφτασε ο μήνας,

2011-09-02T12:41:00.000+03:00

ο μετά του Αυγούστου. πίνω την αλισφακιά μου όσο είναι ακόμη

πολύ ζεστή έτσι ώστε κάτι να προλάβει να λιώσει

για να το φτύσω.

ξέχασα το σώμα μου αλλά δεν θυμάμαι πού.

τόσο παλιά το ξέχασα.

κοιτάζω γύρω μου και άλλους χωρίς σώματα, και άλλους

με ξεθωριασμένο δέρμα και στέρνο εν βρασμώ.

χαμογελώντας επάνω στην γλύκα της καύσης, απ' την

μυρωδιά την ίδια τους και τις αναθυμιάσεις, μου κλείνουνε

το μάτι και μου χαρίζουν την ψυχή μου σαν να ήταν

χάρη τους, κομμάτι-κομμάτι.

...μα δεν μπορώ να τους πάρω μαζί μου. τους αγαπώ.

είναι δυο μέρες τώρα που τα πράγματα αποκτούν

για μένα, προοπτική εκεί που καθόλου δεν το περίμενα.

είναι όλοι τους τρελοί

κι εγώ χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί, γέννησα μία

τεράστια επιθυμία να βουτηχτώ στην τρέλα τους με το

κεφάλι ή με τα πόδια προσγειώθηκα δεν μου ρχεται

για να σου πω αλλά δέκα χέρια απ' την αρχή με πιάσανε

κι εκατό μάτια είδα να λάμπουν τότε όλα μαζί και δυνατά,

σ ένα θέαμα εντελώς πρωτόγνωρο.

τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία μου να τους ζήσω τα

μέσα έξω, που τον περισσότερο καιρό, μέχρι κι εσένα

ξέχναγα. ακόμη και σε ξεπέρναγα θαρρείς και σαν μαγεμένη

που ποτέ δεν γνώρισε το σκότος σου, χόρευα μαζί τους και

γελούσα και έκλαιγα στο πλάι τους κι ακόμα κι ονειρευόμουν.

μ έπιασε ξανά, μία ρίγη για φυγή. ο πυρετός,

ύστερα από ένα απόγευμα που φύσηξε στην γυμνή μου

πλάτη -ο γνωστός, που με κάνει να βογγώ όλη νύχτα

και να βρίζω.

σκέφτηκα ότι λίγο λίγο οι φυγές μου,

επιστροφές θα γίνονται ώσπου κάποια στιγμή,

όλος ο κόσμος θα 'ναι σπίτι μου.

αρκεί να φεύγω, συλλογίστηκα, για να μπορώ ύστερα

να γυρίζω. αρκεί να φεύγω...

το άλλο πρωί αφού τα σκέφτηκα, βγήκα πάλι

στον ήλιο και όλα τα μάτια τα πενταφώτιστα

που με φιλούν στο στόμα με ρωτήσανε μέσα

από την καρδιά τους -τί θές;

κι εγώ είπα -τελικά,

θέλω ή να μείνω, ή να πάω παντού.

είμαι πρεζάκιας

2011-08-09T21:15:00.001+03:00

από το βράδυ ως το πρωί

με πρέζα στέκω στην ζωή

κι όλο τον κόσμο κατακτώ

την άσπρη σκόνη σαν ρουφώ

όλος ο κόσμος είναι θύμα μου

σαν έχω πρέζα και ρουφάω

κι οι πολιτσμάνοι όταν θα με δουν

μελάνι αμολάω

σαν μαστουρωθείς

γίνεσαι ευθύς

βάσιλιας, δικτάτορας, θεός

και κοσμοκράτορας

πρέζα όταν πιείς

βρε θα ευθρανθείς

κι όλα πια στον κόσμο

ρόδινα θε να τα δεις

δική μου είναι η ελλάς

και στην κατάντια της γελάς

της λείπει το να της ποδάρι

ρε και το παίξανε στο ζάρι

εγώ θα είμαι ρε δικτάτορας

κι ο κόσμος στάχτη αν θα γίνει

ο ένας θα μ ανάβει τον λουλά

κι ο άλλος θα τον σβήνει

εγώ* ο κλέφτης

2011-08-05T21:13:00.000+03:00

ο μικρός, ο αμνός του θεού

ξεχασμένος στο νότο γεννημένος αλλού

του εαυτού μου πότε σύμμαχος και πότε εχθρός

φοβάμαι μην μου λείψει ο ήλιος και το

καθαρό νερό

κι έχω αφήσει, την πατρίδα μου κάπου μες τα
ηφαίστεια μοναχή της να βουλιάζει
ενώ σε κάποιο ακρογιάλι εγώ παίζω μέρες
με τα κύματα

ο κλέφτης ο εκ των έσω, ο γνωστός

που δεν μπορείς να τον κλείσεις σε φυλακή καμιά

ο κλέφτης το λουλούδι που σου είπανε

ότι αν κάνεις μια ευχή εκείνος θα την ταξιδέψει

μακριά

μυριάδες νοήματα για σένα και για μένα

τα ίδια βιώματα μας φέρανε να κοιτιόμαστε

σαν τους μουγγούς κι ύστερα αυτή η σιωπή

όσο πρωτόγνωρη κι ωραία κι όσο μαγική

είναι τόσο δική μας που χάνει σε δυναμική
για τους τριγύρω το ξημέρωμα.

γιατί τώρα θέλουμε να είμαστε όλος ο κόσμος

χώρια, μαζί, χαρούμενα και λυπημένα

αρκεί να παίζει μουσική στο μπακγκράουντ κι

ευθύς, αιωρούμαστε.

τότε εσύ απέναντι μες τα

μάτια τα ίδια με τα δικά σου κοιτάς

με μια γλυκειά απορία και μου λες να προσέχω ότι

η τύχη έρχεται όπως φεύγει και δεν κρατάει

αγάπη ούτε κακία, όπως εμείς. σ ακούω καμιά φορά

και σταματάω να χορεύω.

η εξέλιξή του.

2011-07-20T13:11:00.001+03:00

ήταν αέρας κοπανιστός. φάντασμα. είχε ξεχάσει

και τ όνομά του. δεν ήταν πλέον κανείς...

το πρόσωπό του ήταν χωρίς μορφή και είχε

την υφή της άμμου. χωρίς ταυτότητα,

δεν θα ένιωθε μόνος ξανά, ποτέ.

σήκωσε την άδεια από μοναξιά καρδιά του

με προσμονή και ενθουσιασμό πεντάχρονου

που ανακάλυψε πώς να σκάει την μπάλα

στο πλακόστρωτο κι εκείνη να γυρίζει πίσω.
η καρδιά του φάνηκε τότε να είναι βαρύτερη
από πριν.

μία πικρή μετάνοια πλημμύρισε
την σκέψη του καθώς έβλεπε την
πρωτοβουλία και ανακάλυψή του αυτή,
να αποτινάσει την μοναξιά και να τον
καθιστά, ευθύς αμέσως
κατά ένα συναίσθημα πτωχότερο.

First Lyrics First Vol.44

2011-07-10T12:10:00.000+03:00

δύο κόσμους έχει η ψυχή μου

δύση και ανατολή

σταμάτησα ν αποφασίζω και να πασχίζω
για τα εισιτήρια
δεν μου ζητείται μία για να πληρώσω
με βάζουνε στην ζούλα οι φίλοι μου
που θέλουνε συντροφιά και να μοιραστούν
το γέλιο τους το άφθονο, την συγκομιδή και
τις καβάτζες τους

μα η αγάπη μου στέκει στην μέση

σαν μητέρα θεά με τα δυο της παιδιά

πεταλούδες και μικρά πουλάκια
φωλιάζουνε στο σπίτι μας
να προφυλαχτούν απ τον αέρα λέει το μικρό
μα μπορεί και να ξεμένουνε
πίσω απ τις κλειδωμένες πόρτες μας
την νύχτα

μες τα καστανά της τα μάτια

μία θάλασσα ανοιχτή

κάποιος χθες το βράδυ έγινε πολύ χαρούμενος
γιατί του πεσε ο κλήρος
την ώρα που εδώ ήμαστε χαρούμενοι
πολλοί,
μερικοί σίγουρα έως και ευτυχισμένοι.

θέλω μες τα δυο της μάτια να κοιτάζω

μες τα μάτια της

κι όσο θυμάμαι να ξυπνώ απ τις
μυρωδιές και την ζέστη σκεπτόμενη ότι δεν
είναι καιροί για πανηγύρι θυμήθηκα,
πώς τα πιο ηχηρά μας γλέντια των ανθρώπων
μέσα σε πόνο αβάσταχτο γεννιούνται
και στην απελπισία... μου φάνηκε τότε
ότι το πιο άδικο πράγμα στον κόσμο
είναι ένας μάγκας να χορεύει μόνος του

το μαγαζί

2011-07-06T14:33:00.001+03:00

της,
βλέπει μία ιδέα την θάλασσα και μία το κάστρο
κι είναι ολόκληρο ζωγραφισμένο στο χέρι.
κάθεται πάνω στην περατζάδα για τον γιαλό
και το χέρι μου πιάνεται από τις χαιρετούρες
και τα πάνω κάτω.

ξυπνάω πρωί και κοιμάμαι σχεδόν απόγευμα,
την ώρα που επισκέπτομαι τον φούρνο
έχει τα πάντα.

περνούν και με ρωτάνε πού να βρίσκεται,
ο μικρός το ίδιο τρεις μέρες τώρα κι εγώ απαντώ
ότι δεν είναι αρμοδιότητα ή δουλειά μου
να γνωρίζω. τί τους νοιάζει; τον μικρό εντάξει...

έρχονται κι άλλα απ τα μισά μου
και με βοηθάνε κι αυτά, είτε απλώς μου γελάνε.
αυτή την εποχή πολύ τα γουστάρω
τα μισά μου.

θα ήθελα η πρεσβυωπία να μην επηρέαζε
το πλύσιμο των μαχαιροπίρουνων -ειδικά- τόσο
αλλά δεν βαριέσαι...πολύ με μάθανε
κάτι να με χαλάει κι όταν τώρα βλέπω όλα
γύρω να χαλάνε, το κατσαβίδι πάνω μου
πιάνει μια χαρά!

p.s. γειά σου Αννούλα <3

satta massagana

2011-07-04T13:05:00.001+03:00

there is a land, far far away

where there's no night, there's only day

look into the book of life, and you will see

that there's a land, far far away

the king of kings and the lord of lords

sit upon his throne and he rules us all

look into the book of life, and you will see

that he rules us all

satta massagana

ahamlack, ulaghize

First Lyrics First Vol.43

2011-06-29T11:32:00.000+03:00

see the lonely boy out on the weekend

try to make it pay

εκεί που πάω δεν με φοβούνται. ίσως να μην ξέρω
για το αν με αγαπούν αλλά προς το παρόν το ότι δεν
με φοβούνται, με φτάνει.
οι ευχές τους για καλό ταξίδι έπιασαν παραπάνω τόπο
απ' όσο είχαν ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί
στο νου τους, όταν με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν
τρυφερά.

can't relate to joy

he tries to speak and can't begin to say

αυτή η ανατολή που ακόμη τώρα στην θάλασσα φαίνεται
πιο κοντά απ ότι στον ουρανό, χάραξε στο πρόσωπό μου
ένα πλατύ χαμόγελο
κι όσο για την μοναξιά της στιγμής, για μένα παραμένει μία
σκοτεινή ψευδαίσθηση που με κάνει να κλαίω φωναχτά
όσο και να γελώ σπαραξικάρδια,
προ ύπνου.

σε είδα ψες ν' αργείς...

2011-06-22T21:10:00.004+03:00

θ ακολουθείς τις φωνές των φίλων σου απ τα πανηγύρια
αλλά δεν θα τους αναγνωρίζεις. οι στίχοι των κομματιών
θα ναι γραμμένοι στην γλώσσα σου μα δεν θα τους
καταλαβαίνεις. δεν θα υπάρχει άνθρωπος να του ανοίξεις
την καρδιά σου.

θα δεις πως ό,τι έλεγες ήτανε για σένα και πως
κανέναν απ τους δυο μας δεν αγάπησες.
μετά θ αρχίσεις τα ταξίδια μα απ την αρχή θα είσαι
κουρασμένος.

πως σου τα πήραν όλα από μέσα σου θα αισθάνεσαι,
πέρα απ την μοναξιά σου και πως απ όσα τους ξεφύγαν,
απ όσα σου μείναν κατά λάθος, μοναχός σου εσύ
αποτραβήχτηκες. γαμημένοι εγωισμοί, πολύ θ αργήσεις
για να το σκεφτείς.

κανένα φεγγάρι δεν θα παρηγορεί τον πόνο σου
ούτε κανείς θα βρίσκεται για να σου τον γλυκάνει.
σ αυτόν τον κόσμο που σε φέρανε και που σε βάλανε
να πίνεις, σαν φτάνει η ώρα που απ την νύστα θες
να πέσεις στο κρεβάτι είτε στο χώμα, σου γεμίζουν
το ταβάνι και τον ουρανό με οράματα, να έχεις
υπερένταση και άκρη να μην βγάζεις.

όλα για να χάνεις τον ύπνο σου, να τον μπερδεύεις
με τον ξύπνιο τους και να τους αδειάζεις την γωνιά
μια ώρα πριν ανακαλύψεις ότι έχεις βούληση
αλήθεια.

νόμιζες πως είσαι τίμιος
μα ύστερα έγινες μπεκρής, πρεζάκιας
και μοναχά δικός μου αγαπημένος.

πώς έχει το πράγμα

2011-06-12T15:06:00.001+03:00

κοίτα,
χτυπήσου κοπανήσου δώσε πόνο έρχεται
αναγέννηση έρχεται το μεγαλύτερο ψέμα
για να γίνει αλήθεια.

τραγουδάμε και ρίχνουμε τις γροθιές μας
σε σάκους από άμμο
μας μιλάνε για την εποχή του υδροχόου
οι άνθρωποι σταματάνε να κλέβουν
και γίνονται καλοί.

μπουμπουνητά πάνω απ την ομπρέλα της
θαλάσσης μας βλέπω τα μούτρα σου αλλαγμένα
απ τον τρόμο και γελάω πολύ
μπορεί για τελευταία φορά και το γνωρίζεις
κι εσύ γι αυτό τρέχεις, με παίρνεις αγκαλιά
και με σηκώνεις.

σήμα κινδύνου. (και με δική σου ευθύνη)

2011-06-11T19:21:00.000+03:00

ΠΑΡΑΠΟΝΟ: γιατί δεν γράφει τα labels του κάθε post
από κάτω ας πούμε;

σήμα κινδύνου δηλαδή τί; ...για μένα.
που μαι κι ευεπηρέαστος τύπος. κι επιρρεπής...
σε λίγο, θα ζω στα διαλλείματα του facebook.
κι απ ό,τι νιώθω, δεν είμαι μόνη.

ειλικρινά τέτοια ΓΚΑΒΩΜΑΡΑ, δεν την περίμενα. πάνε 9 μήνες
που έχω αρχίσει το γάμω σόσιαλ νετγουόρκινγκ
-επειδή είχα πάει στην ολλανδία καπάκια μετά, ίσως, το πιο σοσιαλ καλοκαίρι
της ζωής μου (δυο γραμμούλες πριβε, σορρυυυ)- μέσω του facebook δηλαδή,
κι η ζωή μου από τότε φαίνεται... να περνάει νεράκι!

ε ρε κάτι γλέντια στο facebook. γαμώ, όχι, ειλικρινά.
εδώ μου χει φάει έναν χρόνο απ την ζωή μου λες να μην
μ αρέσει; με τόσα γαμώ τα παιδιά που δεν είναι φίλοι μου
έχω επαφή. ή νομίζω ότι έχω... λολ.
αλλά ρε γαμώ την πουτάνα μου όχι.
όχι.
όχι
ΌΧΙ
Ο Χ Ι
.
είναι μια φωνή.
κατάλαβες?

είπαμε. έπεσες και στην περίπτωση οσον
αφορά εμένα για σένα ίσως θα πρέπει να προσέξεις...
εγώ αγάπη μου κουράστικα απ το ιντερνετ στα δεκαπέντε
και μισό μου. επίσης,
πήρα μισή ζωή από μέσα του και αν θα επιθυμούσα παραπάνω
θα το ήξερα ήδη. (λέμε τώρα). η αλλού ντ αλλού καθώς ποστάρει..
όοοχι αγάπη μου τί να λέμε; τέλος οι κουβέντες, δυστυχώς.
άντε στον πόλεμο εσύυυυ εγώ θα πάω λίγο τώρα
στους αμμόλοφους εντάξει το χουμε λούσει
τόσο καιρό πια... απ την μύτη θα μου βγειειειειειειειειει το
ξερωωωω γαμώ τουλάχιστον το λέω. ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ!
εσυ?
αλλά άντε και κλείνω το φέησμπουκ. (που το χειμώνα στο
βίλατζ, κλασμένο το είχα εδώ που τα λέμε χεχεχε). νομίζεις
στους αμμόλοφους τον δρόμο λίγο πιο πάνω αν κάνω
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ το ΓΑΜΩΣΗΜΑ της κονεξ σκατα δεν ξέρω...
το χω φάει στην μάπα τελείιιιιωςςςς. πολύ ακραία. εφηβεία φάση.
πολυυυυυυυ τσατ λέμε όλη νύχτα με αναλογικο -:pp-
και άρθρα στα φόρουμς.. χεεεε. επειδή βαφτίστηκα (!!)
κι ήμουνα νια κι εγώ και γέρασα. -ναι είναι αλήθεια
μου το πε μια κολλητή μου (!)-, σου το λέω -
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΑΣ.

συγγνώμη που μιλάω σαν σε καθυστερημένο
αλλά έχει φρίξει η πλάση τελευταία
-αν δεν το πρόσεξες, τί να πω. φτού σου μανάρι μου
ΓΙ ΑΥΤΟ Σ ΑΓΑΠΑΩ!

στην τελική, έμαθα να παίζω πόκερ θα μου πεις σιγά,
θα σου πω ποτέ δεν ξέρεις θα μου πεις
στο επόμενο μπλογκ θα ξεπουληθούν περιουσίες
θα σου πω... δεν έχει σημασία.
ο ήλιος είναι τόσο καυτός και το νερό πολύ
πολύ κοντά. κι όλοι καίγονται. καίγονται. άλλοι στην
πυρά, άλλοι μεταξύ τους σε πάλη κι αλλοι αυτοπυρπολούνται.
συνεχώς.

με κάθε έναν αν τον βλέπεις μπροστά σου να καίγεται
δεν πεθαίνεις κι εσύ έστω λίγο;
εγώ συναντώ τον εαυτό μου πολύ συχνά σε κατάσταση πολέμου
και σε όλα τα επίπεδα. είπαμε, φωτιά στα πατζάκια μου!

γι αυτό τρέχω από δω κι από κει σαν την αλλοπαρμένη,
έχω αρπάξει από κάπου?! θα το βρω? θα προλάβω?
είναι σημαντικό που είναι σε όλα τα επίπεδα βέβαια,
ώστε μπορούμε να τα απομονώνουμε για μελέτη
εάν μας έρχεται έτσι όπως εμένα ένας ντουβρουτζάς
ας πούμε που στέκω, σαν ήδη καμμένη. μπορεί και να είμαι.
είπαμε, δεν ξέρω. το πρώτο κομμάτι του ντουβρουτζά
το έχω ξαναμελετήσει, είναι το πολιτιστικό. ενώ γουστάρω φύση
το χωριό μου είναι στην αθήνα ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ
χωριό. έλεος δλδ... απολίτιστη είμαι.

αυτό που γνωρίζω είναι ότι γίνεται γύρω μου τόσο
της πουτάνας που δεν μπορώ να περιμένω άλλο!
θα πρέπει ν αρχίσω να πηγαίνω προς την θάλασσσα και
να σέρνω και μαζί μου όλο μου το σόι +τους 180 (ελάχιστοι, το ξέρω)
φίλους μου από το φέησμπουκ προς την θάλασσα
διότι εννοείται ότι είμαι και μεγάλο σόι που θέλει
να το χιλιάσει το σόι. χα. εύκολο το χεις;
αν γίνεται που δεν γίνεται οπότε λέω να φύγω. πάλι.

και να σκεφτώ σοβαρά (όχι το σόι μου άλλο)
το να μην γυρίσω. αλλά να μην πεθάνω κι όλας. να ζήσω,
όσο πιο αυτόνομα γίνεται και χωρίς τις υπερβολές
αυτού του τρόπου του απερίγραπτου που δεν ξέρεις
τι έχεις τι θες τι χρειάζεσαι όλα αχταρμας λέμε και της
πουτάνας καθαρά βρώμικα μαζί δεν έχεις ιδέα...
το ξεκαθάρισα ότι θα προσπαθήσω να τους σύρω όλους.

τέλοςςςςςςςςςς. μου είπες καφρίλα. γιατί μου την είπες;
αφού δεν την εννοείς. άκου εκεί δεν μας συμφέρει να
καταλυθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα! χαχαχαχα.
what are you . eight? γιατί νομίζω εγώ κάπου εκεί το
κατάλαβα... ναι ρε. θα είναι καλό μόνο γι αυτούς που
πεινάνε. για μας θα είναι κακό. χορτασμένε μουουουουου
έχεις φάει εσύυυυ... την ζωή με το κουτάλι!!

τέσπα, αυτά. γουστάρω φέησμπουκ μέχρι νεωτέρας
και παίζει αν βρω ένα κείμενο που χω γράψει
κατά του φέησμπουκ έναμισι χρόνο πριν να το ποστάρω
έτσι να το βλέπω και ευτυχώς που το γραψα γιατί
το χα ήδη ξεχάσει... τί μνήμες να θέλω να κρατήσω πια;
πρέπει να παλέψουμε για τις μνήμες μας, ειδικά τις μελλοντικές,
τώρα. πιο σκληρά. λίγο ακόμα. κι εγώ...*

label post:
who let the bitch out?

First Lyrics First Vol.42

2011-06-07T18:25:00.002+03:00

θεέ μου και πώς τηνε θωρώ άλλον να αγκαλιάζει

και μ ένα βλέμμα ειρωνικό εμένα να κοιτάζει

χαβαλές και χαλβάς ανευ προηγουμένων, παρελκόμενα,

ζημίες ανυπολόγιστου μεγέθους. φόβος.

τρέχουμε και δεν φτάνουμε τώρα έτσι δεν είναι;

ποιός να μαζέψει τ ασυμάζευτα! τώρα μεγάλο κακό

μας βρήκε, το παρελθόν μας..

τώρα ανοίγουμε τα χέρια
και κλαίμε εναν αμανέ στον άγνωστο που μας
κατήντησε έτσι, να μην μπορούμε να σηκώσουμε
την ευθύνη της άγνοιάς μας αλλά παρ όλ αυτά να την
χρεωνόμαστε.

απόψε παραδίνομαι ολόκληρος σ εκείνη

αφού το πάθος μου γι αυτήν, περνά την ηρωίνη

την ζωή μάλλον θα εννοεί αλλά περίεργο τρόπο
έχει βρει να της το δείχνει. κάπως.. ματαιόδοξο που το λες.
αφελές ίσως κι όλας. παιδικό; μακάρι. διαστρεβλωτικό;
θα χουμε να λέμε... καβαλάει τον θάνατο και αφήνει τα μάλλιά
να στροβιλίζονται στον άνεμο - την τέλεια φωτογραφία.
αυτό βρήκε να κάνει για να εκφράσει το μέγεθος
των συναισθημάτων που η ζωή γεμίζει. μια φωτογραφία
να μένει μετα θάνατον. και για τα εν ζωή; απ ό,τι φαίνεται
ακόμα δεν είμαστε τόσο κοντά ούτε καν,
για να τα μυρίσουμε....

βγήκα απ' το σπίτι της μαίρης

2011-06-04T14:46:00.001+03:00

κι ίσα που θα προλάβαινα το ραντεβού. ακόμη κι αφού
γνώριζα ότι ο φίλος πάντοτε αυτός αργεί, ήταν ευτύχημα
ο ταρίφας που μόλις ξεφόρτωνε - έξω από την πόρτα
της μαιρούλας στην α.κυψέλη. ούτε ραντεβού να είχαμε
μου λέει ο ταρίφας και το τί θα επακολουθούσε μέσα
στην επόμενη μία ώρα, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες
πέρασε ευθύς κι αμέσως μπροστά απ τα μάτια μου.

στην μία ώρα παρά λίγο, εκπληρώνοντας τον περιβάλλοντα
χωροχρόνο κατα τ άλλα στην ακριβέστερη μορφή του,
πέρασες κι εσύ. ούτε ραντεβού μου είπες να χαμε
μόλις με είδες... τί να σου εξηγώ, σκέφτηκα,
δεν καταλαβαίνεις εσύ απ' αυτά.

ύστερα ξύπνησα από κάτι πολύ πρωινές και τσιριχτές φωνές
τόσο διαστρεβλωμένες και οι δύο,
αγανακτισμένη η μία, έξω απ τα ρούχα της
κι η άλλη αδίστακτη, με σκληρότητα και υπεροψία
παρακράτους. επιδεικνύοντας θάρρος και πρωτοβουλία
η πρώτη, ένοπλη δύναμη και τραμπουκισμό η δεύτερη.
ίσως να ήμουνα κι εγώ λίγο προκατειλημένη απ το
βράδυ μαζί σου κι έτσι να τις άκουσα.

ανακάλυψα πως οι σωλήνες έχουν κ β' μέρος
ακραία πετυχημένο. έχω να φτιάξω βαλίτσα,
να βγω στον δρόμο, να συναντήσω παλιούς, νέους
και εν δυνάμει δημιουργούς και να σώσω
την χώρα των θαυμάτων μου.
είτε καταλάβεις εσύ κάτι ποτέ απ αυτά, είτε όχι.

στροφή εν πλώ

2011-06-03T13:55:00.003+03:00

γιατί η θάλασσα είναι τόσο γλυκειά...αεικίνητη.
και παραδέχτηκες πως έχουμε όλοι τις ίδιες
ανάγκες αλλά πως η θέση σου δεν σου επιτρέπει
να το διαπραγματευτείς περαιτέρω.
όπως ακριβώς έτσι επιπόλαια κι εγώ
προσπάθησα να στην χαλάσω χωρίς να ξέρω το γιατί.

ετοιμάζω
ταξίδι και θα στρίψω εν πλω...
νιώθω την αλλαγή που μου φέρνετε, την αρρώστεια σας,
ο θανατός σας με εξοντώνει, ο θάνατος σας
είναι ο δικός μου θάνατος κι αυτό μου κόβει την
αναπνοή. θα χαλαρώσω όμως... όλοι χαλαρώνουμε
αργά ή γρήγορα.

ακούω τόσες πολλές σιωπές που έχω ξεχάσει
τον ήχο της φωνής σου. και πάλι ξέμεινα από τσιγάρα.
θα κάνω κάμποση ησυχία, θα κοιτάξω ν αφήσω
ίχνη ελάχιστα, θα φορέσω γάντια, θα σκουπίσω
και θα πλύνω το παρκέ. ο φόνος μέσα στο χαμό
του κόσμου αυτού που φτιάξαμε να ζούμε
ίσα σαν κιχ που ν ακουστεί,
σε δρόμο, σε αγορά, σε παρκάκι γεμάτο σκιές.

don't believe a word

2011-06-02T15:56:00.000+03:00

don't believe me if I tell you

not a word of this is true

don't believe me if I tell you, especially,

if I tell you that I'm in love with you

don't believe me if I tell you

that I wrote this song for you

there just might be some other silly pretty girl

I'm singing it to

don't believe a word

'
cause words are only spoken

and a heart is like a promise

meant to be broken

don't believe a word

for words can tell lies

and lies are no comfort, when,

there's tears in your eyes

don't believe a word lord,

don't believe a word

don't believe me, don't believe me oh,

not a single word, oh

@πονοκέφαλος.

First Lyrics First Vol.41

2011-05-31T14:46:00.000+03:00

αναρχοκομμουνιστής

ο διοικητής, παναγιώτης σαρρής

ήμουν τόσο κόκαλο προχθές που στα ξενερώματα
σου έστειλα να βρεθούμε.. να με ξυπνήσεις σου έστειλα
κι έτσι κι έγινε. σύνταγμα-καλύβια ώρα μηδέν.

σου γαμάνε το δίκιο του εργάτη, σου γαμάνε

το δίκιο της νοικοκυράς, σου γαμάνε και την

αξιοπρέπεια για να μην έχεις να σηκώνεις κεφάλι.

αθήνα είσαι καμίνι

ώσπου να φέξει να δούμε ποιός θ αντέξει

έχω ηρεμήσει μου πες πάνω που σκεφτόμουν
ότι με αυτά και μ αυτά θα πρεπε να χω πάθει
το αντίθετο και να χω γεμίσει το δρόμο που
αφήνω γεμάτο φωτιές. να καούν αυτά
τα σχεδιάκια εξαθλίωσης του ανθρωπίνου γένους,
να βρω καινούρια στον γυρισμό να ξεπετάνε φύτρες...

ζούμε τις μικρές μας ιστορίες

στο κέντρο και τις συνοικίες

ενώ κάποιοι γουστάρουν να γράψουν μια μεγάλη,
πολύ μεγαλύτερη απ ό,τι σηκώνει ο σβέρκος τους,
μας κλέβουνε τις λέξεις, το χαρτί, τα χρόνια,
όλα γίνονται αυτά, στην πλάτη μας.
προτίμησα τον δρόμο που την ιστορία μου συρρικνώνει
μέχρι εκεί που ίσα ίσα αναπνέω. εσύ διάλεξες να φτιάξεις
μία μεσαίου μεγέθους καταρχήν κι αν σου
δοθούν οι ευκαιρίες και τα παραθυράκια, θα την τσιτώσεις
τότε, άμα είναι, όσο σε παίρνει, όσο είναι δυνατόν.

κι εσύ αποσπερίτη μου

του δειλινού ταιριάζεις

σαν τίποτα να μην γνωρίζεις για την ανθρώπινη φύση
-έτσι φέρεσαι- και σαν να βλέπεις μόνο με τα μάτια.
η τραγωδία μας λοιπόν ίσως να έγκειται στην οπτική
μου αδυναμία. εγώ τα βλέπω όλα με τα χέρια και τα
φαινόμενα σ αυτή την περίπτωση σπανιότερα απατούν.

η μέρα φεύγει ποιός την κλέβει

ήξερα μα ξέχασα

καημένε μου ιππότη. σε ζώσανε τα άλογα και τις
πανοπλίες και την ντροπή -το εκβιαστικότερο μέτρο
όλων- δεν μπορείς να τους φτύσεις και να πεις 'όχι ωρέ,
εγώ δεν πολεμάω. δεν πολεμάω γιατί αρκετούς νεκρούς
κλαίμε χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς, ο πόλεμος
αυτός καλά κραττεί κι αναζωπυρώνεται κι όλο γεμίζει
ο κόσμος στάχτες, γιατί δεν ξέρω ποίου την παρακμή
και τα συμφέροντα εξυπηρετεί και τέλος, γιατί η καρδιά μου
λέει ν αράξω κάτω απ' το δέντρο με την κοπελιά
ν αγαπηθούμε μαζεύοντας τα συντρίμμια τους,
να φουσκώνουμε απ την αγάπη, υπερηφάνεια.

αυτά σε άγγιξα να λες πάνω απ το λόφο.
τα ανακοίνωνες στο σπίτι σου, στην γη, τους
προγόνους και στον άλλον σου εαυτό. αυτά είδα
κι ύστερα ξύπνησα από τα ποδοβολητά, τις σφαίρες
και την υγρασία που έφερε το αίμα καθώς μου
έσταζε στο πρόσωπο.

εκτός τόπου

2011-05-28T04:23:00.002+03:00

και χρόνου.

οι κοπελιές αυτές στο μπαρ που κάθονται στα στούλ,
που καταφέρανε για μία νύχτα -απόψε-, ν αφήσουν
το πάθος τους να τις καταναλώσει με τον προφανέστερο
απ όσους τους δείξαν τρόπο οι μεγαλύτεροι
κι όλες μαζί βγήκαν και πέσανε στις τεκίλες
και τα κοκτέηλ με πάσιον φρούτ... αυτές οι κοπέλες,
που με αγάπη και χαριτωμενιά, μου τις λες αγάμητες,
καμία συναίσθηση δεν φέρουν για την χάρη και την ομορφιά
της νεότητάς τους κι αλήθεια σκέφτομαι πως ίδια κι απαράλλαχτη
υπήρξα κι εγώ.

μόνο που τώρα εύχομαι να ήμουν πραγματικά αγάμητη
και να ερωτευόμουν μόνο όποιον με αγαπάει αληθινά.
να στηνόταν μια αερογέφυρα που να με βγάζει απευθείας
στο σπίτι σου μέσα απ τον βαρύτερο εφιάλτη, η ελευθερία
μας του καθενός να ήταν απλή, καθημερινή υπόθεση και
πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι να ήταν μονοιασμένοι
στην θέα ενός δέντρου και ο θάνατος να μην υπήρχε.

όπως κατάλαβες, έχω πικραθεί. κι απ την πίκρα, όσο δεν
με πνίγει, αναγκαστικά ανασταίνομαι...

Για το Μαζί.Για τον Δρόμο.

2011-05-25T16:23:00.087+03:00

Γιατί ο άνθρωπος θεός δεν είναι

Κι αφού νόημα δεν έχει να κάθεται να κοιτάει την θέα μοναχός,

προτιμά με κάποιον να πέσει στο γκρεμό μαζί.

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί και θεός να είναι

που ή σκηνοθετεί ένα τέλος του να κρύβεται,

ή πλανιέται στην αιώνια ζωή βάζοντας αρχή σε κάθε τέλος

Είναι ένα παιχνίδι. Σαν να σε ρίχνει ο νους και η ψυχή να σε σηκώνει.

Μάθε πρώτα να περιορίζεις την ανάγκη σου κι ύστερα
ν αφήνεις την επιθυμία σου ελεύθερη.

Όταν έφτανα να σε δω ήταν πάντα η κατάλληλη στιγμή.

--Στον πόλεμο—

Με τα δικά σας μέτρα, στάθηκαν οι λέξεις πρώτη γραμμή
και νωρίς πολύ θα λέγατε πνιγήκανε στο αίμα. αυτές και η μαλθακότητά τους.

Έτσι έπρεπε να γίνει κι ύστερα μόνο τα κορμιά και το μέσα μας μας έμεινε

κι ο πόλεμος να κραττεί καλά, ευτυχώς.

Γιατί το ένιωσα πια πώς ο πόλεμος είναι η ίδια η ζωή.
Η ζωή που τόσο αγαπώ και τόσο μου πάει, που την δεν την χαρίζω
και δεν την πουλώ. Η τόσο γενναιόδωρη,

σου επιτρέπει να διαλέξεις τους εχθρούς σου.

Το αισθάνεται κι εκείνος και το πράττει αυτό γιατί κι ο ίδιος
είναι πολεμιστής απ τους δυνατούς, τους ομιχλώδεις,
με Σχέδιο για ελευθερία, υπεράνω μικροπρέπειας, όποιος θέλει
ας κάτσει σπίτι του, με εχθρούς επιλεγμένους, που αγαπάει
και σέβεται και με συνείδηση που γνωρίζει πως αν τελειώσει
τούτος ο πόλεμος τίποτα να κάνει άλλο δεν θα υπάρχει
κι έτσι μια χάνει μια κερδίζει και κοιμάται ελαφριά.
Δεν έχει σημασία τι και πως, και για τα δύο το ίδιο χαίρεται
και για τα δυο το αίμα χύνεται ενώ βράζει
και από τα δύο γεννιούνται αξίες.

Κι εγώ που απ τους γήινους εχθρούς μου εκείνον πιο πολύ τίμησα
κι αγαπώ και για χατήρι του άνοιξα φτερά και πέταξα
πάνω από τα σπίτια σας να βρω τον ζωντανό τον κίνδυνο και

μέντορα της ύπαρξης για να τα πω μαζί του,
κρυβόμουν μες τους στίχους και τα ηφαίστεια και ξερόβηχα
και τραβιόμουν την τελευταία γραμμή αμύνης μου να μην του αφιερώσω
σε κάποια ύστατη στιγμή ονειροπόλησης θανάτου.

Κι εγώ που ήθελα να τον δω βασιλιά της γης και των πάντων
κι αν σε κάποιον ήταν να παραδοθώ μόνο αυτός θα ήταν,
έπρεπε να βρω την πιο βαθειά γωνιά του εαυτού μου να

σώσω τα τελευταία πυρομαχικά μην μείνει μόνος και κλαίει
πάνω απ τα πτώματα.

Και πόσο αντέχω μόνο εγώ το ξέρω διότι
ευθύνη αυτός δεν γίνεται να φέρει για την δύναμή Του
ούτε για την δική μου τυχόν αδυναμία.
Θα ήταν παντελώς παράλογο και παράδοξο να ξέρει εκείνος,
πού τα τείχη τα δικά μου Τελειώνουν, ποιός είναι
ο τελευταίος μου στρατιώτης. Μου λέτε έχετε αγαπήσει...

Η μάχη είναι εξοντωτική, καταλαβαίνω.

στα χαρακώματα ο φόβος παραλογίζεται
και βαφτίζει την μία ή την άλλη ανάσα μας τελευταία ώστε να χωρίσουμε
μπας και σωθεί έστω ένας, μην μας χάσετε και τους δυο.

Μα εμείς όλο κρατάμε ο ένας τον άλλον μην πεθάνει
κι όλο τις πληγές πληθαίνουμε μέσα απ τις αγκαλιές μας.
Χωρίς διαπλοκές, χωρίς κατασκοπεία και χρηματισμό μα σώμα με

σώμα και κοντά όσο πάει. Γύρω γύρω μας περίπτερα και ντελάληδες...

Γιατί μάθαμε πια κι από ανακωχή. Εκείνη σαν Μας βρίσκει
έχει ύφος εκατό καρδιναλλίων, επιβάλλεται καθώς περπατά
και με το ένα χέρι απαξιώνει ό,τι αναπνέουμε και με το άλλο

μας δείχνει με το δάχτυλο τυχόν λιβάδια και λουλούδια
που πετάχτηκαν, λέει, ως μάννα εξ ουρανού
πηγαίντε να ξαπλώσετε! Με μια ανακούφιση στο βλέμμα,
το σιχαμένο ψεύδος, η αφεντιά της, μας βάζει να μετράμε λάφυρα,
να παρελαύνουμε στους δρόμους, να κυματίζουμε σημαίες,

να στέλνουμε τους τραυματιοφορείς, να μετράμε τους πεσόντες
και να τους δοξάζουμε.
Για πόσο;

Θα πούμε τί να κάνει κι εκείνη,
πλάθει ένα βραχύβιο και παγωμένο τέρμα ως ύστατη

προσπάθεια κι έκκληση στην ψυχή του νικητή φονιά, μόλις δει τι έκανε,
να μην αυτοκτονήσει. Μα δεν κρατάει ποτέ πολύ
και τα λιβάδια μένουνε γρήγορα ξερά κι ύστερα απλώνει η αηδία
και το έλος που η ματαιοδοξία της γέννησε. Αυτά τα στάσιμα νερά
που μαζεύουνε όλου του Κόσμου τις αρρώστειες και τα κουνούπια,

που δεν γεννάνε τίποτα χρωματιστό, που βουτάμε μέσα τους να πλυθούμε
γιατί μόνο αυτό μας έμεινε και που μας χτυπάνε στο μυαλό
και καταναλώνουνε το πάθος μας στις καλαμιές, γιανα μαντεύουμε,
πότε θα φυσήξει, ν ανοίξουμε τις μύτες μας να πούμε μια κουβέντα.

Γιατί αρκετά χάσαμε, λένε. Καλύτερα τώρα, μας ψιθυρίζουν πρωί και βράδυ.

Καλύτερα έτσι...

--Στο άγνωστο--

Δεν με νοιάζει τί είναι αυτό που έχουμε τ αβάφτιστο.

Θέλω απλά να μην τελειώσει κι είμαι έτοιμη να κάνω τα πάντα.

Αν χρειαστεί να εξαφανιστώ, να γίνω αέρας και μόνο ανάμνηση

είμαι έτοιμη ν αφεθώ. Δεν με νοιάζει αν βγάζει κάπου αυτό που κάνουμε.

Εξάλλου πού να βγάλει πέρα από δω που κοιταζόμαστε στα μάτια;

Θέλω μόνο να να μην σταματήσει να φουσκώνει.
Όλο και πιο πολύ και να κοκορεύεται.

Κι αν δω να πνίγεται από λογικές
κι από ταχυδακτυλουργούς που μας τάζουνε μαγεία,

είμαι έτοιμη για όλα. Σε κούτες τα διαμάντια μας να βάλω,
να τα κλείσω στα έγκατα της γης, να κάνει άνθρωπος να τα δει
και χίλια χρόνια. Καθόλου δεν τους νοιάζομαι.

Την ευθύνη τους αντί για τους ίδιους εγώ δεν παίρνω.
κι ας πλανιέμαι η μισή σαν όνειρο γιατί τότε σίγουρα
η άλλη μισή θα μαι πιο πραγματική κι απ τα βουνά κι απ τα δέντρα
κι από την θάλασσα μαζί.

Σκύβω πάνω από αυτό το βίωμα και μυρίζω την αλήθεια.
Άκουστε την προσεχτικά, εσείς οι απ’έξω,
αφού η μίζερη και θλιβερή ελπίδα σας με στειλε να σας τα πω
κι ας έχω την προδοσία σας σίγουρη,
θα σας την φτύσω στην μούρη κι αυτή με τα τελευταία.

Εκείνος κι εγώ ανάγκη καμιά δεν θα σας έχουμε,
σε μια στιγμούλα τόση δα, από τώρα.

Αμφιβολία και σιγουριά η ίδια μελωδία και δεν νοθεύομαι,
δεν διαλέγω πλευρές πια, ξεχάστε το. Χοροπηδώ με τα κύματα
από την μια στην άλλη όσο εσείς μισείτε με το στόμα

ανοιχτό. Όσο φθονείτε και σ όλα αναζητάτε τα φρούτα δηλητήριο
κι ενόσω η μούρη σας έχει χλωμιάσει να κοιτάει μόνο κανα πεφταστέρι
κι αυτό στα κλεφτά.

Πόνος κι ευχαρίστηση.

Κι όση ορμή το ένα τόση και το άλλο.

Κι αφού εκείνος πόνο ποτέ του δεν μου δίνει
μα μόνο η χαρά της ζωής μου ξέρει να είναι,

παίρνω το μερίδιο του πόνου μοναχή μου
κι είναι όλο κι όλο ό,τι κρατώ για μένα. Πού αίτια για παράπονο;
Πού χώρος για φιλοδοξία πιο μεγάλη απ το να καταφέρνω
να μας προφυλάσσω απ’ότι πιο εύκολα οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον
εκτοξεύουνε με την πρώτη βροχή για να προφυλαχτούν;
Εγώ από ζάχαρη δεν είμαι κι έτσι βγήκα κι έψαξα, έψαξα...
να κλείσω μάτι νύχτες πολλές αδύνατο.

Μόνον έτσι μπορώ να γυρίζω σε Εκείνον,
δίχως να του κρατώ χρωστούμενα και χωρίς να χρειάζεται
να υπολογίζει και να ξοδεύεται.
Μόνον έτσι μπορεί να γυρνάει κι αυτός. Δεν ήταν ποτέ μόνος
και τώρα πια δεν θα ξαναείμαι μόνη ουτ’εγώ.

Έρχεται και όλα παίρνουν φόρα ή μάλλον
ανακτούν πάλι την χαμένη τους,
από πριν της απουσίας του τον καιρό. κάθε που γυρίζω
μεγαλύτερη είναι η φόρα κι όλο λέω μην δούμε τέρμα, άβυσσο

και πόσο λιώνω τότε τρέμοντας τον πόθο να κρατώ απ' τα φρένα του...

Βάλθηκε να μ ακουμπά και να με γδέρνει
κι οι μουσικές και όλα τέλεια και οι σοφίες

του κόσμου ξεκάθαρα μου παρουσιαζόντουσαν,
κάθε φορά και πιο πολύ, μα να τις μοιραστώ με σας
όρεξη πια καμιά δεν είχα κι είπα αυτό είναι ευτυχία!

Κι ας είχα πει κι είχα πει όταν τον είδα πρώτα.
Κι ας ήταν το στόμα μου γεμάτο σκιές, φαντάσματα,
υπολείμματα ανησυχίας και διαστροφής. Εκείνος τα καθρέφτισε
με ευκολία τόση, που ψεύτικη θα μου φαίνονταν,
ακόμη και υπο το φως της πιο ζεσταμένης από καλοτυχία, οπτικής.

Τίποτα δεν είπα άλλο γιατί δεν ήθελα να χάσω
ούτε μισή μνήμη του, ούτε μισή στροφή του κεφαλιού.
Δεν ήθελα ούτε από οίκτο να μου δώσει κάτι ή στα γρήγορα,
ούτε να με κάτσει πλάι σε άλλους και από απόφαση πια,
έπαψα να μιλώ. Σε τίποτα οι λέξεις δεν μας χρησίμευαν
τις Ώρες εκείνες πλέον, ακόμη κι από αυτές με λύτρωσε.
Ποιά, εμένα...

Ακόμα και σ αυτές έδωσε σώμα και Παλμό
και το να θυσιαστούν ακόμη μια φορά για το χαρτί,
περιφρονήσαν με τέτοιο καμάρι Ψυχής,
ολόκληρο φτιαγμένο από τ άφθαρτα και σε σουρεαλιστική αφθονία
για τα προσφιλή δεδομένα. Καμάρι του είδους απ αυτά που ζει με

τ άχρονα, τα αιώνια, στα μέρη εκείνα όπου ο νους
δεν είναι παρά ενα παράσιτο, μια γλίτσα που ξέρασε ο οργανισμός
στις μεγάλες πείνες και την ξαναμασουλάει σαν τσίχλα.

Μου λέτε έχετε ερωτευτεί...

Όταν τον είδα, μου άνοιξε το μάτι.

Βέβαιη ήμουν πως θα με κάνει μια μπουκιά αν πλησιάσω,
πως όσο κι αν ουρλιάζω τις χαρές και χάρες μου,
η τερατώδης διαφορά των αναλογιών μας, έγνεφε το τετελεσμένο.

Πήρα το ρίσκο γιατί από την αγωνία θα πέθαινα
κι από την απορία θα τρελαινόμουν.

Ήθελα να φτάσω ως την καρδούλα του ν ακούσω το μυστικό της.

Να μάθει η λύπη να υμνεί τους εφιάλτες.

Κόστος δεν μέτρησα δεν είχα πολυτέλειες, μόνο με το χαμόγελο
κι ένα ασκί ουίσκυ να πίνω να ξεχνώ εσάς, ξεκίνησα. Να σας ξεχνώ
γιατί εσείς, αντί να με ξεπροβοδίσετε με πανηγύρια

και συνθήματα εμψυχωτικά, με κλαίγατε.

Δηλαδή πώς αλλιώς με θέλατε να είμαι, με δανεικά τα κίνητρα
και με φτιαχτό ενθουσιασμό να βαφτίζω το ένα ή το άλλο
για να περνώ την ώρα μου μέχρι.... Ή μήπως θα θέλατε να

δουλεύω μόνο για τις ανάγκες σας και για να εκτονώνεται
πάνω μου ο κραδασμός του πανικού σας;

Βιάστηκα και πίστεψα πολλές φορές πως δεν θα φτάσω.

Ο πρώτος χτύπος από την κούραση σαν απ την φαντασία μου
ακούστηκε. Ο δεύτερος, ο τρίτος, πεινούσα και τα βράδια
έλεγα να γυρίσω πίσω μα για κάθε τέτοιο βήμα μου προς

την επιστροφή, Εκείνος χώρο έκανε,
μέχρι που έφτασα τ ανήκουστο ν ακροαστώ.

Επειδή ήμουν πολεμιστής κι εγώ κι ας μην το ήξερα,
η ευκαιρία ν’ αναμετρηθώ σε τέτοιο ύψος και ταχύτητα
μαζί του, έκανε τις αισθήσεις μου βολίδες σε κανόνι

έτοιμες να εκτοξευθούν. Ναι. Αυτό ήθελα.
Έτσι άλλωστε είχα βρεθεί εξ αρχής εκεί.

Ποιόν να πείσω για το ποιόν της εκστρατείας μου;

--Στην ειρωνεία του θανάτου τους--

Αλλά τούτα εδώ δεν γράφονται για εκείνον ή από εμάς.

Εμείς γεννηθήκαμε καβάλα στ ΄άλογο.

Τούτα εδώ έχουν αποστολέα το τελευταίο μας χωμάτινο κομμάτι.
Εκείνο που του σάλεψε σαν είδε το ποτάμι της ονειρικής πραγματικότητας
να το κυνηγάει με μένος να το πνίξει και βάλθηκε να τρέχει να σωθεί.

Κι έχουν μοναδικό παραλήπτη τους λιποτάκτες, τους δειλούς,
τους κρυμμένους από τον ήλιο, τους μέσα στις σπηλιές.

Κι ακόμη, εκείνους που ορμούν στις μάχες για να κλέψουν
ιδρώτα κι αίμα και ονόματα αλλονών.
Για τους ζηλόφθονες και τους καημένους από κούνια.

Τούτα δω είναι, για όσους να λυπηθούμε
η περηφάνεια μας δεν μας αφήνει κι έτσι απλά
θα Τους περιφρονούμε μέχρι το τέλος τους. Να ναι σίγουροι,
όποια κι αν είναι τα τεχνάσματά τους, όση κι αν είναι η σαπίλα που

σπέρνουν μέσα στην απελπισία τους,
θα κάνουμε πως δεν τους είδαμε και αμέσως στάχτη θα γίνουν
και μια βοή μακρινή, σαν από κάτι ξένο εντελώς, σαν κάτι απόκοσμο.

Για λίγα λεπτά θα ακουστούν μέσα από πηγάδια και μνήματα οι τσιρίδες τους.

Κανείς να τους θυμάται δεν θα μείνει κι αυτή η δύναμη
ανήκει στην ιστορία και μόνο.

Ήρθε η ώρα και νίπτουμε τας χείρας μας με δάκρυα θες; Ας είναι...

Στα βουνά θα Τον βρω πάλι και στα περάσματα.
Μέσα στους καπνούς και τα μαχαίρια. Εκεί θα στάξουμε όσα οφείλουμε
σ εκείνους που πριν από μας για τον πόλεμο κινήσαν.
Γιατί δεν πολεμήσανε για μας, για να καθόμαστε να τους ευλογάμε

και το καταστήσανε ξεκάθαρο.

Για τους εαυτούς τους πολεμήσανε, για να σωθούν από την τρέλα.

Όλοι εκείνοι οι λάτρεις της ζωής, την αγάπη για τις μάχες
και την ταπεινότητά τους, πως μόνο το κορμί τους το ίδιο,
θέλησαν να εξουσιάσουν, παντού αφήσαν χαραγμένα.

Κι εμείς δεν επιθυμούμε και δεν διαλέγουμε
παρά να κάνουμε το ίδιο ξορκίζοντας την εθελοτυφλία
και τα μυριάδες Παυσίπονα όλα κατασκευασμένα να μας οδηγούν με

μαθηματική ακρίβεια στην εξάρτηση και την υποδούλωση από την ανάγκη.

Εμείς τίποτα δεν κάνουμε παρά Άξιους ως μας σπείρανε
άξιοι θα πετάξουμε τις φύτρες μας, υγιείς επαναστάτες.
Για μας και για κανέναν άλλον. Μου λέτε έχετε ζήσει...

μάθε τους κανόνες

2011-05-22T16:55:00.002+03:00

σου λέγανε για να μπορέσεις στην συνέχεια να τους σπάσεις
όμως εσύ έβλεπες γύρω μάτια να γυαλίζουνε

που ποτέ δεν άνοιξαν φύλλο και βιβλίο και τα πάντα τους

κυλάνε καθαρά μέσα στο πλήθος σαν το ρυάκι απ την βουνοκορφή

που λύνεται στην θάλασσα λες και την ψάχνει.

ο ζογκλέρ και ο κωμικός μας λοιπόν κλαίνε από μέσα τους

μερόνυχτα και για την μάνα σου δεν μεγαλώνεις ποτέ.

επιστρέφουμε στον τόπο του εγκλήματος με το κεφάλι

κάτω κι είναι κρίμα - σαν μισές δουλειές ένα πράμα-

κι όταν έρχεται η ευκαιρία τα πόδια κολλάνε στο πάτωμα,

η πίστη, η δύναμη το ίδιο. ξαφνικά όλα φαίνονται να είναι

βουτηγμένα σε μια θεωρία μακρινή, υπεραναλωμένη,

διαλυμένη, φορεμένη από εκατομμύρια, που έχει υποστεί

άπειρες κριτικές μπροστά στου καθενός την μούρλα.

τελικά βλέπεις όσους αισθάνονται να στέκουν με κομμένη

την μιλιά και μια θηλιά περασμένη στο λαιμό τους, έτοιμοι
να εγκαταλείψουν πριν τους πάρουν μυρωδιά και για επί
ματαίω ανάκριση.

πάει κι αυτό

2011-05-20T23:50:00.001+03:00

έφτασες κι όλας πάει κι αυτό το ταξίδι

πάρε μια ανάσα σε λίγο κι άλλο αρχίζει

και είν αυτό που θα φέρει και τ άλλα

και είν αυτό που θα είναι όλα τ άλλα

αυτό που μοιάζει αιτία και πλήρωση

φτάσιμο φυγή ή προσποίηση

αυτό που θα σε βγάλει απ το δρόμο σου

ή θα σε κλείσει για πάντα στον κόσμο σου

μα πριν χαράξεις στον χάρτη το πέρασμα

βάλε σημάδι πέρνα απ της άκρης το πέραμα

πιάσε το χώμα και το μαύρο το σύννεφο

κράτα σφιχτά στην παλάμη το σίδερο

και ψάξε πίσω σου και μέσα σου και πέρα

είν η ψυχή σου που διψάει γι αέρα

κλείδωσε τα χέρια σου απάνω κι ένα δάκρυ

όποια κι αν είναι αυτή η ασημένια άκρη

First Lyrics First Vol.40

2011-05-19T02:27:00.011+03:00

some say you re crazy say you re no good

say your family's cursed with bad blood

είμαστε όλοι το ίδιο
κι η μουσική μας τρυπάει την σιωπή. κάποιοι
θα ενοχληθούνε. σ όλους όμως ένας σκοπός
κάπου κάποτε δεν θα του κολλήσει;

κατάλαβα ένα πράγμα. χρήσιμο κι αυτό -όχι
δεν μου απέφερε εισόδημα σορυ- ,
η ζωή είναι σαν το πόκερ. ας πούμε, οι δύο
άσσοι γαμάνε. ναι, αλλά όχι πάντα.
το λέω γιατί έχω πάρει τ αρχίδια μου με δύο
άσσους αρκετές φορές. απλά τώρα τελευταία
έχω μαζέψει πολλά (ψεύτικα χρήματα) και με παίρνει να τους
παίζω ως το τέλος, οπότε και ξεφτίλισα
στο ρίβερ έναν τύπο με φουλ του βαλε κι εφτάρια.
κατάλαβες; ήρθε ο άσσος στο τέλος, τα είχε
πάει όλα και πήρα τους βαλέδες του να τους κολλήσω
στο φουλ του άσσου μου να το κάνω απλά
πιο όμορφο! μπορούσα να πάρω και τα εφτάρια του
αν ήθελα, δυο δυο ήτανε κάτω τα φύλλα...

ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο μπαλέτο-οοo

i think you re sensitive and sweet

stay as you are don't change a thing

αλήθινα χρήματα όχι, δεν μαζεύω. είμαι πολύ
γλυκούλα και για να μαζεύω αληθινά χρήματα
και για τα εξάρχεια είμαι πολύ γλυκούλα. (ξέρουμε
πόσο έχει πάει η ντομάτα;)
τί να το κάνεις, άλλο ένα πλοίο με περιμένει..
πολλές ζεστές νύχτες να μετράω τ αστέρια απ
τον παράδεισο. όταν ξανακοίταζα ένα άλλο καλοκαίρι
που χα πάει στον παράδεισο τ αστέρια, έπεσε ένα τόσο μεγάλο
κόκκινο που μια στιγμή φοβήθηκα ότι είναι κομήτης
και θα πέσει στα κεφάλια μας! αρμαγεδδών!

some say you re a bad bad seed

you love to play with fire, you love gambling

γνώρισα ένα παιδί που ανησυχούσε ότι μεγαλώνει.
χάνεται λέει ο αυθορμητισμός... είσαι και μουσικός
αλλά δεν βρίσκεις τους ανθρώπους .χρειάζεται να επιβιώσεις
δηλαδή να συνεχίσεις(!). να συνεχίσεις να καταναλώνεις
το σύμπαν κι άλλο τόσο σε βενζίνη, σουπερ μάρκετ και
αλκόολ, να περιβάλλεσαι από άπειρο κόσμο
που δεν προλαβαίνεις ουσιαστικά να συναλλαχθείς
και να αναπτύξεις σχέσεις σε βάθος και ουσία μαζί του
και ναι, αυτό που φοβόμαστε όλοι - να έχεις να πας στον γιατρό.
πρέπει να έχεις 234929χιλιάδες ευρώ στην άκρη
όχι μήπως -που ούτε καν!- σε χτυπήσει αεροπλάνο
και χρειαστούμε απευθείας ντουμπλικέησιον, αλλά
μήπως -που σίγουρα..- θα σου πέσουν τα δόντια.
μιλάμε χιλιάδες ευρώ οι οδοντογιατροί. ναι η κουφάλα,
θέλω και απονεύρωση. παλιά αμαρτία είπε ο γιατρός.
ε κομμένες οι μαλακίες με τα δοντάκια μου!!!
όσο για το παιδί, φανερά με προβλημάτισε μα μου έμεινε
στο μυαλό πως για να μιλάει για τον αυθορμητισμό στον
άνθρωπο με τόση σοβαρότητα, ακόμα δεν τον είχε χάσει...

my mind s made up it ain't gonna change

you re sure in my heart happy and free you re the one for me

την πανσέληνο την τσεκάραμε φαντάζομαι, ας μην γινόμαστε
γραφικοί. εγώ την πέρασα παιδικά, μ ένα κοκταίηλ
με τζίντζερ και το μπαρλέσκ. την ταινία. εμένα μ άρεσε.
θα ήθελα να κάνω ένα μεγάλο πάρτυ αλλά άμα πετύχαινε
φοβάμαι ότι ίσως να έπεφτα σε κώμα απ το αλκοόλ
και τα ναρκωτικά.

αρκετές φορές την ημέρα μου σηκώθηκε η τρίχα
την τελευταία εβδομάδα θες από συγκίνηση, από
χαρά, από τρόμο ή απλά από απόγνωση, χτύπησε
κόκκινο. δεν ψάχνω υπεύθυνους ούτε το κλίμα της
αθήνας μου φταίει. σαν να ξέρουμε ότι θα μας
χτυπήσει τυφώνας και να μην το παραδεχόμαστε.
εεε κουράστηκα. πρέπει ν αρχίσουμε
όχι μόνο να το λέμε, αλλά να το ζούμε. στην αρχή
ίσως να μας περνάνε για περίεργους, αλλά είναι
ζήτημα ζωής και θανάτου. φτου φτου.

I know what you love and I know what you need

and I like it when you play with me

βρίσε με όσο θέλεις ή αγνόησέ με απλώς.
άλλο εάν εσύ διαλέγεις να με περιπαίξεις εντελώς.
βγάλε το απωθημένο σου. στην τελική ποιά είμαι εγώ;
τί σας είμαι, τί αξίζω γενικότερα, αφού είμαι εδώ,
αφού σου τσιμπάω το πλευρό και σε κοιτάζω
με γουρλωμένα μάτια, δεν υπάρχει κάποιος λόγος
για να σε σταματήσει σωστά; ο καθένας στην θέση σου
το ίδιο θα κανε και πιθανότατα σου το έχω κάνει κι εγώ οπότε
έχεις και τον θεό μάρτυρα, δηλαδή τον εαυτό σου
κι έτσι τρωγόμαστε και υψώνουμε τόνους κάθε τόσο
ή γελάμε παρατεταμένα, κάποιοι ψεύδονται
κι η νύχτα κυλάει ανοιξιάτικη...ελαφριά...
στο ψυγείο μου είχε τούρτα όταν γύρισα αλλά τί να πω,
μπουκιά δεν κατέβαινε. για την ακρίβεια, πώς κράτησα
κι αυτά που είχα δεν ξέρω. αυτά δεν ελέγχονται... μα ίσως
πράγματι, είχα αφήσει την τούρτα έξω απ το ψυγείο
και φοβήθηκα μήπως λιώσει.

στο ύψος των ματιών μου

2011-05-16T04:55:00.002+03:00

στης στέψης σου τον ήλιο

χορτάρι και ξερό κλαδί

θέλω να καίγομαι κοντά

να ζήσω εικόνα και φωτιά

ανοίγω το ύψος των ματιών μου

πάνω σε φεγγαριού αγκαλιά

μέση από βέλη δέρνεται και προσπερνώ

μα να μπορούσα να σε δω

στης στέψης σου τον ήλιο

αίμα χρυσό που χάνεται

στης γης τα βαθή τ ανοιχτά

γλιστράν τα χέρια μου βαθειά

εις το όνομα του φίλου και το άρωμα του ρόδου

2011-05-15T15:49:00.003+03:00

δάκρυσα πρώτα από απόγνωση κι ύστερα από σοβαρότητα.

κι είδα την ρυτίδα στο μέτωπό μου τρία χιλιοστά

πιο βαθιά σε δυο λεπτά να γίνεται.

και πώς και ποιόν να ευχαριστήσω για αυτό το

οικοδόμημα από στροφές και σημεία του χρόνου;

στην όψη του όλα μου

τα μέλη περιστρέφονται σαν να χορεύουν τάνγκο.

δεν είναι πως κι εγώ δεν είμαι έρμαιο των ανέμων

φυσικά

και ο δυτικός ότι δεν με παγώνει για μέρες και δεν μπορώ

να φάω, φυσικά.

κι ότι δεν έχω το ένα πλευρό μου άρρωστο από

τότε που που χάθηκαν τα ιστία μου, φυσικά.

ήθελες ν αλαφραίνεις το κλίμα πάντοτε

κι εχθροί και φίδια και φίλοι, ρόδα και βελούδα

γίναμε όλοι μαλλιά κουβάρια γιατί στην εποχή

μας λέει η άκρη του νήματος δεν υπάρχει ή

κι αν υπήρχε σε κανενός την θνητή μοίρα, την κοινή,

δεν περισσεύει χρόνος και δύναμη να ψάξει να την βρει.

κι όλες τις αποδείξεις τις βαφτίσαμε "άποψη"

να ξεμπερδεύουμε στα γρήγορα, να καταπιούμε

μια μπουκιά φαΐ, να βγει η δεκαετία.

αυτό είδα και μ έκοψε στα δύο. με χτύπησε

στο κεφάλι... βάρυνε τόσο την ψυχή μου που

οι δρόμοι έγιναν ποτάμι ορμητικό και χωρίς καμία

αντίσταση, κάθε σπιθαμή αληθινού μου εαυτού

ευχόταν να με ρίξουνε στην θάλασσα, να μην

βλέπω πια μολυσμένες ακτές και εγκαταλελειμμένα

ποιήματα, τραγούδια και μουσικούς και γιατί τί άλλο

από σένα που σαι διάφανος και σχεδόν αόρατος,

έχω πια να βλέπω; εμένα τα χέρια μου είναι μες

τις λάσπες και τα πόδια μου μες τα αίματα.

"πανδαισία χρωμάτων", με κοίταξες ειρωνικά μα και

με λίγο λύπηση. για ποιόν απ όλους μας δεν ξέρω...

the origin of love

2011-05-14T16:24:00.001+03:00

when the earth was still flat

and the clouds made of fire

and mountains stretched up to the sky

sometimes higher

folks roamed the earth

like big rolling kegs

they had two sets of arms

they had two sets of legs

they had two faces peering

out of one giant head

so they could watch all around them

as they talked while they read

and they never knew nothing of love

it was before

the origin of love

and there was three sexes then
one that looked like two men
glued up back to back
called the children of the sun

and similar in shape and girth

was the children of the earth

they looked like

two girls rolled up in one

and the children of the moon

was like a fork shoved on a spoon

they was part sun, part earth

part daughter, part son

the origin of love

now the gods grew quite scared
of our strength and defiance
and thor said,
"I'm gonna kill them all with my hammer,
like I killed the giants"

but zeus said, "no-

you better let me

use my lightning like scissors

like I cut the legs off the whales

dinosaurs into lizards"

then he grabbed up some bolts

he let out a laugh

said, "I'll split them right down the middle

gonna cut them right up in half"

and then storm clouds gathered above

into great balls of fire

and then fire shot down
from the sky in bolts
like shining blades of a knife
and it ripped right through the flesh
of the children of the sun

and the moon and the earth

and some Indian god

sewed the up into a hole

pulled it round to our belly

to remind us of the price we pay

and osiris and the gods of the nile

gathered up a big storm

to blow a hurricane

to scatter us away

in a flood of wind and rain

a sea of tidal waves

to wash us all away

and if we don't behave

they'll cut us down again

and we'll be hopping 'round on one foot

and looking through one eye

last time I saw you
we had just split in two
you were looking at me
I was looking at you

you had a way so familiar

but I could not recognize

'cause you had blood on your face

I had blood in my eyes

but I could swear by your expression

that the pain down in your soul

was the same as the one down in mine

that's the pain

that cuts a straight line down through the heart

we call it love

we wrapped our arms around each other

tried to shove ourselves back together

we were making love

making love

it was a cold, dark evening

such a long time ago

when by the mighty hand of jove

it was the sad story how we became

lonely two-legged creatures

it's the story of the origin of love

that's the origin of love

@my best girl

πριν χαθώ

2011-05-11T16:25:00.000+03:00

βαρέθηκα πια δεν θα σε ξαναρωτήσω

δικαιολογίες φτηνές δεν θα σ αφήσω

να μου δώσεις κι ούτε ευκαιρία να με πληγώσεις

μπορεί να ήρθε η στιγμή να τα πληρώσεις

αλήθεια λέω αποφάσισα να φύγω

να χαθώ κι ας πάω στο διάλο

μπορεί να λυτρωθώ μακριά από σένα

κι όπου θέλει η ζωή μου ας με πάει

γιατί ούτ εκείνη ρε, δεν μ αγαπάει

μα δεν με νοιάζει για μένα απόψε έξω βρέχει

γιατί η ψυχή μου άλλο ψέμα δεν αντέχει

κι όπως σε βρήκα, έτσι σ αφήνω το ίδιο βλάκα

αυτή την φορά δεν κάνω πλάκα

όταν ξυπνήσεις θα σου λείπει πια το θύμα

χωρίς σκλάβο αφέντης πω πω κρίμα

τί θ απογίνει που θα ξεσπάσει τί θα βρίζει

τώρα στον κόσμο του μονάχος θα γυρίζει

δεν μου βγαίνει ούτ ένα δάκρυ πάλι λίγο πριν χαθώ

γι αυτό κράτα μια μου ανάσα να την έχεις φυλαχτό

έχεις ανάγκη αυτό το φυλαχτό από μένα

να σου θυμίζει όσα πήγανε χαμένα

να σου μυρίζει μοναξιά όπου και να σαι

ν ακούς λυγμούς στο μαξιλάρι όταν κοιμάσαι

να σε φυλάει απ τον κακό σου εαυτό,

ναι, το πιο καλό είν αυτό

να σε κάνει να λυπάσαι για όσα νόμιζες ωραία

να χορεύουνε οι τύψεις με τις σκέψεις σου παρέα

φτάνει να θυμάσαι όσα είχες πει

το τελευταίο δώρο από μένα η ντροπή

και μια σταγόνα μες τα χέρια σου απ την βροχή

μπορεί να ναι κατάρα μπορεί και να ναι ευχή

εσύ θα διαλέξεις μονάχος σου θα κρίνεις

αν θα καταπιείς το δηλητήριο που φτύνεις

κι αν σου ταιριάζει να θέλει αφέντη η εποχή

κάτσε και άκου την βροχή

θα σου κλείσω μες τα χέρια μια σταγόνα απ την βροχή

φύλαξέ την μπορεί να ναι μια κατάρα και μια ευχή

First Lyrics First Vol.39

2011-05-10T18:37:00.001+03:00

πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη

δεν πα να είσαι ψέμα, εγώ σε λέω αγάπη

πήγα να σταθώ μαζί με τους υπόλοιπους που έχουνε τα

όπλα τα βαριά και τις κληρονομιές απαξιώσει

κ που πολεμάνε μεταξύ τους για να περνάει η ώρα

με ξύλινα σπαθιά και μπουγέλα.

κάνουν ότι σκοτώνονται πολύ πιστευτά, μην τους μαζέψουν

άλλοι αιμοδιψείς περαστικοί αλλά

καμιά φορά ξεχνιούνται, βάζουνε τα γέλια κι οι φέροντες

τα πολυβόλα μπερδεύονται τότε και τους κλείνουν

στα ψυχιατρεία. σαν να μην έφταναν όλα αυτά...

χτύπησε καραμπόλα η δόλια η καρδιά μου

τα παίζω όλα για όλα άναψε την φωτιά μου

δικαίωμα στην ελευθερία της απουσίας, της ανά καιρούς

εγκατάλειψης κάθε πράξης και σκέψης

προκειμένου να αποκτήσουμε σφαιρική γνώση και εμπειρία

όλων των πλευρών και χρωμάτων, ποντάροντας τα ίδια,

σε όλα τα τραπέζια, χωρίς προκατάληψη.

δικαίωμα στην διαφορά και την ομοιότητα, δικαίωμα στην βλακεία,

δικαίωμα στην μπλόφα και τα διαφυγόντα κέρδη.

δικαίωμα στην τεμπελιά. δικαίωμα στην κρίση.

-τα όνειρα ούτε να τα πιάσω στο στόμα μου γιατί

θα με μαζέψουνε κι εμένα επιτόπου όπως κατάλαβες.

τί να μας πει κι η φυσική οι νόμοι δεν μετράνε

σε φάση μεταφυσική τα πάθη κυβερνάνε

πήγα και κάθησα παρέα με τους χαρούμενους

αυτού του κόσμου που τους έχουνε καταδικάσει στην μελαγχολία

και τον κλεφτοπόλεμο μα απ το ένστικτο που φέρουνε βαρέως

σ αυτή την θεατρική σκηνή, δεμένοι ως κομπάρσοι, δεν σταματάνε

να γελάνε ούτε στις κηδείες. εκεί βέβαια, δείχνοντας τον παπά.

όλοι θα θέλαμε να είναι αληθινός μα το καλοταισμένο του σουλούπι, ένα,

κι οι χάρτινες φωτοστέφανες ορδές που τον ακολουθούνε, δύο,

εξόφθαλμα τον πρόδωσαν λίγο πριν κάτσει την καρέκλα,

του την σαμπόταραν, ροκάνισαν τα πόδια της κι ύστερα

αντί να κλαίμε απ΄τα χάχανε κι όλοι μαζί παρέα,

αγγελάκια τον σηκώσαν και βαφτίσαν από τότε

όλη την οικουμένη φυλακή και τον τύπο άρχοντα,

αφέντη, κακομοίρη που γινε στόχος, άγιο που τον χτύπησε

η βίαιη πλευρά της ψυχής αυτού του κόσμου και σωτήρα

οποιουδήποτε πέφτει θύμα φάρσας, ποινικοποιώντας το χιούμορ.

χτύπησε καραμπόλα η δόλια η καρδιά μου

τα παίζω όλα για όλα, άναψε την φωτιά μου

χωρίς ελπίδα και χωρίς φόβο ξέρω κάτι θα σου θυμίσει αυτό

(ντάα) και θα ρθεις πιο κοντά, όλοι πάμε κι ερχόμαστε κι όλοι

βγάζουμε γούστα ανάλογα τις εποχές.για μένα δεν ρωτάει

κανείς κι έτσι δεν θα πω. για σένα που με ρωτάνε όλοι,

έχω να τους πω να τραβήξουν να ρθουν να σε βρουν

κι εγώ βοηθάω όσο μπορώ, με όσα ξέρω, ειλικρινά

τίποτα καλύτερο δεν έχω βρει να κάνω παρά να μοιράζω

χάρτες.

the quest

2011-05-07T14:11:00.000+03:00

I'm leaving tonight

going somewhere deep inside my mind

I close my eyes slowly
flowin' away slowly
but I know I'll be alright

it's coming stronger to me

and I know someone is out there

lead the way
show me the answers I need to know

what I'm gonna live for
what I'm gonna die for
who you gonna fight for
I can't answer that
all my life/love it is
it is all my love
all my life/love it is
I know it is a life to live lately

from above I hear
I hear the sound of them sinkin'
I feel numb, I'm alive
I know I'm getting closer

my life has had it's share of troubles

and now I found a place to go

I've said goodbye to all my troubles
'cause now I've found my place to go

θα σου πω τί θα γίνει

2011-05-02T20:10:00.002+03:00

εγώ θα σου πω τί θα γίνει, ο καθένας για τον εαυτό
του κι εγώ θα σου πω τί θα γίνει που δα τα μέσα και τα έξω
και οι άνθρωποι παντού είναι ίδιοι, όλες τις εποχές και η αγωνία
μου είναι ίδια όλες τις εποχές και δεν μπορώ να ζω μόνο
για το καλοκαίρι. το σχέδιο της αποδημίας δεν έχει ωστόσο
εξ ολοκλήρου απορριφθεί.

θα σου πω τί θα γίνει και ο καθένας για τον εαυτό του
από τις ομάδες την βρίσκεις, συνήθως συνθλίβεσαι
ανάμεσά τους, αφού κάποιους κι εσύ με την σειρά σου
έχεις συνθλίψει για τον ανώτερο σκοπό που όλους κοντά
μας έφερε μόνο για να μας απομακρύνει μια και καλή
αναλώνοντας μερικούς, όσους χρειάζεται την φορά
για να μαζέψει τους επόμενους και οι γενιές δεν σταματάνε..

κάτι θα γίνει και με ρωτάς καλά κάνεις εγώ δεν θα σου πω
πια κουβέντα άλλη γιατί δεν ξέρεις ν ακούς και θα συνεχίσω
να σε αγγίζω γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνεις μα αφού το φερε
η συνθήκη μας και ρώτησες εγώ θα σου πω τί θα γίνει
πρόκειται να εγκαταλειφθούν όσα γνώρισες κι ό,τι με τον χρόνο
σου εως τώρα υπερασπίστηκες, πρόκειται να εγκαταλειφθείς
κι εσύ απ όσα σε στηρίζαν κι όσα για έδαφος θεωρούσες.
πρόκειται να σε σώσω.

the end

2011-04-12T10:12:00.001+03:00

this is the end

beautiful friend

this is the end

my only friend, the end

of our elaborate plans, the end

of everything that stands, the end

no safety or surprise, the end

I'll never look into your eyes, again

can you picture what will be

so limitless and free

desperately in need of some stranger's hand

in a desperate land

lost in a Roman wilderness of pain

and all the children are insane

all the children are insane

waiting for the summer rain, yeah

there's danger on the edge of town

ride the King's highway, baby

weird scenes inside the gold mine

ride the highway west, baby

ride the snake, ride the snake

to the lake, the ancient lake, baby

the snake is long, seven miles

ride the snake he's old, and his skin is cold

the west is the best

get here and we'll do the rest

the blue bus is callin' us

driver, where you taken' us

the killer awoke before dawn, he put his boots on

he took a face from the ancient gallery

and he walked on down the hall

he went into the room where his sister lived and then he

paid a visit to his brother, and then he

walked on down the hall, and he came to a door

and he looked inside

father, yes son, I want to kill you

mother, I want to fuck you

c'mon baby, take a chance with us

and meet me at the back of the blue bus

doin' a blue rock

on a blue bus

doin' a blue rock

c'mon, yeah

kill, kill, kill, kill, kill, kill

it hurts to set you free

but you'll never follow me

the end of laughter and soft lies

the end of nights we tried to die

this is the end

είμαι άνθρωπος ακόμα

2011-04-06T18:36:00.000+03:00

απόψε βράδιασε νωρίς

και τρίτο γύρο πίνεις

ζητάς και πάλι αφορμή
για να με κατακρίνεις

ποτέ σου δεν κατάλαβες
τι είναι η αγάπη
πώς τα τραγούδια γράφονται
απ`της καρδιάς τα λάθη

είμαι άνθρωπος ακόμα
και τα λάθη μου πολλά
μα ποιος μπορεί να με δικάσει
για ένα λάθος της καρδιάς

είμαι άνθρωπος ακόμα
και τα λάθη μου πολλά
μα δεν υπάρχει αμαρτία
για τα λάθη της καρδιάς

μην προσπαθείς μες στο ποτό
να βρεις τις απαντήσεις
το ξέρω έφταιξα εγώ
μα είναι απλή η λύση

παρ`το λοιπόν απόφαση
να με καταδικάσεις
κι αν είσαι αναμάρτητη
την πέτρα να πετάξεις

@καρδιά μου