για σένα*

πάω να κάτσω στο γρασίδι
και τη μία ενοχλώ δύο μελισσούλες
και την άλλη μια παρέα μικροσκοπικά φτερωτάκια
αγνώστης συνομωταξίας.


κάθισα για να συλλογιστώ την ελευθερία,
την ασυδοσία
και τους δρόμους του γυρισμού.


διάβασα πως ο φόβος σου κι αν κοιμηθεί
δεν πεθαίνει ποτέ. τόσο ευγενική
τείνει να γίνεται μαζί σου η επιστήμη
και τόσο στοργική.
λέω μπας και φέρει ευθύνη για το φόβο...


τόσοι φαύλοι κύκλοι, άλλος ένας ν ανακαλυφθεί
δεν είναι περίεργο, όμως όλοι θέλουμε
να φτιάξουμε έναν ολόδικό μας, σε ελεγχόμενο
περιβάλλον κι έτσι να νιώθουμε ότι
τα καταφέραμε.


κι αν φοβάμαι τώρα μην χαθείς για πάντα
κι αν φοβάμαι μην χαθώ κι εγώ,
αρνούμαι τα παυσίπονα που τόσο απλόχερα αυτός
ο κόσμος μου προσφέρει. διαλέγω από μνήμη
και συνείδηση, να αγαπώ τον πόνο. τον πόνο
κι εσένα.
διαλέγω, αξιώνω, εύχομαι...