...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Saturday, January 28, 2012

προκειμένου να ζήσουμε

pon and zi Pictures, Images and Photos

"καλά". 
πόσα θα πρέπει να ανεχτώ χτυπήματά σου 
επειδή ελπίζω κάποτε να μ αγαπήσεις; 
προκειμένου να ζήσουμε "καλά". πόσες στιγμές μου 
πρέπει να κάνω τα στραβά μάτια όταν τις κλέβεις; 
προκειμένου να "προχωρήσουμε" μαζί, για πόσο θα
πρέπει να ανέχομαι την μοναξιά του κελιού σου;

δεν είναι ο κόσμος αρκετά μεγάλος πια να μας χωράει; 
ή μήπως δεν ήτανε ποτέ και εξαρχής; ή μήπως... 
φταίει μονάχα που εσύ τραβάς στην δύση κι εγώ 
στην ανατολή και το κενό αναμεταξύ μας που διαστέλλεται
γεννάει το φόβο μας ότι ποτέ ξανά δεν θα βρεθούμε;

που πήγε η πίστη και η σιγουριά μας, άλλο μου μισό; 

αναρωτιέμαι ενόσω η μνήμη μου προσπαθεί ν ανακαλέσει
ένα κομμάτι ουρανού και το πώς έμοιαζε... τελευταία φορά
το θυμάμαι το είχανε κάνει κόκκινο απ το αίμα κι έτσι, 
έσκαψα λαγούμι και τ αρνήθηκα. ήτανε τότε που δώσαμε
όρκο στην γη και τα "πάντα" μας της τάξαμε, προκειμένου
να μας δώσει μια μικρή βοήθεια, -τελευταία, της είπαμε
ότι θα ναι, βέβαια εκείνη γνώριζε και μας χτύπησε φιλικά
στην πλάτη. τίποτα να χωρίσουμε δεν είχαμε μαζί της.
δυστυχώς για εμάς, δεν σταμάτησε λεπτό να μας λυπάται..

προκειμένου λοιπόν να ανακοπούν οι πορείες μας προς 
τα αντίθετα σημεία του ορίζοντα, λες κι εκεί δεν θα μας 
περιμένει φως, λες κι εκεί δεν είναι σπίτι μας, 
πόσα παιδιά μας θα πρέπει να γεννάς και να σκοτώνεις
για να με κρατάς καθηλωμένη στο πάτωμα του σαλονιού
μας να θρηνώ;  
ο εγωισμός μας δεν βρίσκει όριο. δεν βρήκε ουρανό
κι έτσι η κακία μας τον καταράστηκε. 

για την κρυφή συμφωνία των αστεριών που μας κοιτούν 
ψυχρά κι αδιάφορα και μας σνομπάρουν ως πλάσματα 
κατώτερης ποιότητας και αξίας,  
δεν ήρθε η ώρα ακόμα να σου πω. άσε τ όπλο σου 
πρώτα κι ίσως τ ακούσεις κι εσύ να τραγουδάνε, 
να μουρμουράνε της ζωής την αρχή και τα κυκλώματα, 
να πετάνε αχτίδες, λευκούς προβολείς σ όλες σου τις
σκοτεινές γωνιές. 

άσε το όπλο μόνο τώρα και σώπασε.
σώπασε γιατί σε λίγο, δεν θα χουμε σταλιά νερό 
κι ύστερα ούτε γη ούτε φεγγάρι, 
ούτε μνήμη, ούτε τραγούδι πια δεν θα χουμε. τόσο μεγάλο
θα είναι το κενό και θα μας πάρει μέσα. κάτι μου λεγε
να μην σ αφήσω, ώσπου τα χρειάστηκα...

1 comment:

joda said...

anatrixiasa..