...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Friday, April 01, 2011

First Lyrics First Vol.37

Pon and Zi Pictures, Images and Photos

μηπώς πρέπει να φύγουμε χωρίς ελπίδα πια

                         πως θα ξανανταμώσουμε αδέλφια μου ξανά 

εχθές τα ξημερώματα δεν μπορούσε να με πάρει ο ύπνος.
με ταλάνιζε το άγχος μιας σκέψης
"άραγε... θα συγχωρεθώ;" όχι από σένα, εσύ ξέρω, 
με έχεις ήδη συγχωρέσει. είσαι περήφανος. 
αλλά απ αυτό που λέμε μοίρα, κάρμα και δυναμικό του καθενός
μας και πάνω απ εμάς. 
απ΄ αυτό αν θα συγχωρεθώ ποτέ (!) και με άλλα λόγια
αν θα έρθει σε ισορροπία κάποια μέρα, να με βρει. 

ύστερα συνέχισα ν΄ αναρρωτιέμαι εάν και εφόσον όλο το μου
το άγχος μαζί και η αγωνία αυτή, πηγάζει απ το θράσος 
που υπέδειξα όταν θέλησα ν αγαπηθώ. ν' αφεθώ στην αγάπη 
που μου έδωσες και να την ρουφήξω μέχρις ότου νιώσω 
πάλι δυνατή. 
-βλέπεις, ήμουν πολύ ταλαιπωρημένη όταν την είδα να μου
γυαλίζει από κοντά και να με κοιτά χωρίς καθόλου φόβο (άλλη
περήφανη κι αυτή, πάντοτε) κι είχα σχεδόν παντελώς στεγνώσει.-
όταν λοιπόν μου ρθε η πρόταση να πάρω λίγη, λιγοστή, 
στην αρχή ντράπηκα μα ύστερα έκλεισα τα μάτια και την αναπνοή
μου κι είπα να βουλιάξω μέσα της ένα λεπτό, ένα καλοκαίρι, 
ένα φθινόπωρο κι ίσως ένα έτος φωτός. 
να θυμηθώ πως είναι. 

κι ήταν γλυκάααααααα πολύ κι ας ήξερα κάποια στιγμή πως θα πρεπε
πάλι να βγω στην επιφάνεια γι ανάσες, κρατήθηκα όσο μα όσο 
μπορούσα περισσότερο κι η αγάπη όλο μου ζέσταινε το σώμα. 
κι ας ήξερα πως όσο περισσότερο παρέμενα τόσο πιο πολύ θα πάγωνα
μόλις θα έβγαινα πάλι στην απ έξω -κάτι που τελικά- θα ήταν 
αναπόφευκτο προκειμένου να αποφύγω να ταριχευθώ στην αιώνια
παρέα της....

κατάφερα να κοιμηθώ παρακαλώντας τα νεραϊδάκια των ονείρων 
να με κάνουν να ονειρευτώ την γαλήνη, την χαρά, το μακρύ και 
άχρονο, την ευτυχία και τα δελφίνια της Μπανγκόκ. όταν ξύπνησα
κατάλαβα πως τίποτα απ ό,τι είχα ονειρευτεί δεν το θυμόμουν οπότε
η ισορροπία και η υγεία της ψυχής μου πιθανόν να πλανιόταν κείνη 
την νύχτα πολύ μακριά από αυτή την γη κι αυτόν τον κόσμο κι έτσι 
χάνονταν οι σκιές της απ την γήινη ματιά μου, μέσα στο σκοτεινό 
σύμπαν.

παλιό κι ωραίο παρελθόν που ζήσαμε μαζί 

                         ας μεινει για παράδειγμα στην νέα μας ζωή

κι ύστερα από λίγο, αφού μάζεψα τα μπαγκάζια μου για ποιά χιλιοστή 
φορά αδύναρο πια να υπολογίσω, μου ρθε ένα κλάμα πολύ γνωστό
στα μάτια μου- σαν εκείνο που μ επισκεπτόταν κάθε που τελείωνε
η κατασκήνωση κι έπρεπε να την αφήσω. 
μ έμαθε ότι όλα τα όμορφα έχουν κι ένα τέλος -είτε μία παύση εάν θέλεις-
και ακόμα πιο σημαντικό πώς στην ζωή καλό είναι να τα περάσω όλα
και να μην ζω ξεχασμένη σ ένα ονειροπαίχνιδο για πάντα, όσο γλυκό
κι αν είναι αυτό. ώρα για δουλειά λοιπόν φίλοι μου. 
τί μένει αν δεν παίζεις ένα παιχνίδι λοιπόν; 
μα να προσπάθήσεις να φτιάξεις ένα φυσικά. μόνος σου
και από την αρχή. καινούριο.

όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε παιδιά 

                                                 μα θα ξαναβλεπόμαστε

                 αδέρφια μου συχνά

No comments: