...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Tuesday, April 27, 2010

First Lyrics First Vol.22


με το μικρόφωνο ανοιχτό όλοι οι ράπερς του ντουνιά 

                                φτύνουν σάλια και θυμό

δεν το χω. 
πρέπει να το άφησα στο υποβρύχιο την πέμπτη ρε γαμώτο.
ήμουν πολύ απασχολημένη ν απαντάω ξανά και ξανά
στα ίδια και τα ίδια σου και κάπου θ αφαιρέθηκα και θα μου πεσε.

μα το ηχείο είναι βουβό και κομμένο απ τα γουρούνια 

                                        γαμημένο ηλεκτρικό


μα ρε μανα μου, άμα ήξερα θα μου κοπεί το χαρτζιλίκι 
επειδή την προικοδότηση αποφάσισα να την κάνω κορδέλες
και αντίδοτο στην οικονομική κριση, θα το είχα σχεδιάσει αλλιώς.
τους ακούω όλους κράζουν κράζουν όσους τα τρώνε από τους γονείς τους,
πρέπει λέει να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. αντ αυτού καλύτερα
να εξαρτώνται από ένα αφεντικό που αντιπαθούν και μία δουλειά
που τους τρώει την ψυχή αφού μπορούν ανετα να επανορθώσουν
για την απώλεια, κάνοντας σόπινγκ θέραπυ,
πηγαίνοντας για σνόουμποαρντ το χειμώνα και ιστιοπλοια το καλοκαίρι 
- το σπα παίζει σε όλες τις εποχές και η καθαρίστρια το ίδιο-. 
ξέχασα να πω πως υπάρχει και το σχέδιο 
κομπόδεμα για την ώρα που θα κάνουν την φωλιά τους.
μην χαθεί το dna τους γιατί αυτό θα στοιχίσει πολύ περισσότερο
κατά την γνώμη μας, ακόμη κι απ το τρίτο πόλεμο και την παγκόσμια
κοινωνικοπολιτική κρίση.  ή μάλλον όχι, 
το σχέδιο είναι για να μην μείνουνε στο ράφι και τί θα πει η κοινωνία
ντροπή και αίσχος.
κατα τ άλλα να μην σκέφτομαι πως σε σχέση με το βιοτικό επίπεδο
του συνολικού πληθυσμού της γης, οι γονείς μου προφανώς υπεραμείφθηκαν
στην ζωή τους. τί κι αν έτσι που πήγανε τα πράγματα δεν τους περισσεύουνε;
δεν τους λείπουν κι ολας!

πιάστε τα μικρόφωνα για ένα πάρτυ τελευταίο

αλλά άμα πάρουν διαζύγιο στα σαρανταπέντε η γενιά μου, 
θα γυρίσουν στην μαμά τους για μπουγάδα και κανένα φαί σε τάπερ 
να λαδώσει τ αντεράκι που προλαβαίνει μόνο πίτσες να παραγγέλνει.
ρε άντε να πούμε, μου θέλεις και ανεξαρτησία ενώ ξόδεψες πέντε χρόνια
απ την ζωή σου πίνοντας μπύρες και καλά για να τους φέρεις ένα χαρτί 
ώστε να τα έχετε καλά και να μην σου γκρινιάζουν. σήκω φύγε αν σου 
γκρινιάζουν. τον πούλο. άντε. κι αμα φτιάξεις ποτέ χαρακτήρα και άποψη 
εκεί θα είναι, γυρνάς και τους το ανακοινώνεις.

στην καλύτερη, όπου η 'επιτυχία' επακολούθησε της ανεξαρτησίας, 
τρώνε σε πανάκριβα εστιατόρια με λογαριασμό
τα έξοδα μίας πενταμελούς οικογένειας στο σουπερ μαρκετ για 
δυο εβδομάδες. όχι τα λέω γιατί τα έχω δει. 
όχι τα λέω γιατί τα έχω κάνει κι όλας κι η μόνη εποικοδομητική 
κριτική ηταν και θα είναι η αυτοκριτική. 
κι αν δεν νιώσεις την ευθύνη της απώλειας, την μετάνοια του ίδιου σου 
του εαυτού μπροστά στα λάθη, την αγωνία της προσπάθειας σου 
να τα διορθώσεις με κάθε κόστος, πώς σκοπεύεις να συγχωρήσεις 
ποτέ; κανέναν; πόσο μάλλον να βοηθήσεις ωστε να βελτιωθεί η κατάσταση!

χωρίς πικ απ με μπιτμποξ και τσαμπουκά 

                    σκέτο ραπ, αυθεντικό

όχι ρε. έχεις μπερδευτεί.
οι γονείς μας κάνανε ό,τι μπορούσανε ναι, την δεδομένη στιγμή 
και ήταν επιλογή κι ευθύνη τους όσο μαγκιά και ξεφτίλα τους.
από εμάς δεν ζητείται τίποτα παραπάνω αλλά
δεν είμαστε ικανοί ούτε γι αυτό.
ακόμα και το ποιοί είμαστε, τί κάνουμε από άλλους περιμένουμε
να μας το δείξουν γιατί μόνοι μας νιώθουμε ανίκανοι να το εντοπίσουμε
ή βαριόμαστε ή γιατί άμα συγκρουστούμε επί της ουσίας μαζί τους 
ως είθιστε να επαναστατεί το νέο επί του κατεστημένου -με αγάπη- 
θα χάσουμε την βολή μας.  
ουτε ν αγαπάμε ξέρουμε λοιπόν και δεν μας πειράζει αρκεί να παίρνουμε
δυο χιλιάρικα το μήνα.

δεν  βρήκανε ρε οι άνθρωποι πριν από μας
όλες τις απαντήσεις ούτε ήτανε δυνατό να στρώσουνε δρόμο να πατήσουμε
εμείς άνετοι από πάνω χωρίς έννοιες απ την γέννα μέχρι το σανατόριο. το 
ξέρω ότι επειδή το συστημά τους έδειχνε να δουλεύει όσο μεγάλωνες 
ήλπιζες πως η εξέλιξη θα σταματούσε στην νεβερλαντ του μήνας μπαίνει 
μήνας βγαίνει ο μισθός στην τράπεζα κι ακόμα γι αυτό σηκώνεσαι το πρωί 
και πας προς το νιπτήρα αλλά η ζωή 
-κοίτα λίγο γύρω σου ΟΥΑΟΥ!- δεν προσφέρει συμβόλαια, 
ούτε ασφάλειες για τίποτα. είναι ζούγκλα εκεί έξω. 
ανα πάσα και για πλάκα θα φαγωθείς παρ το απόφαση.

δεν σου έλειψε τίποτα ρε βλάκα από την μέρα που γεννήθηκες 
κι ήρθε η στιγμή να δώσεις τώρα. να δώσεις 
κι απ αυτά που δεν έχεις.
τί κλαίγεσαι και μιζεριάζεις σαν να μην έχεις στον ήλιο μοίρα και σαν 
σ έναν ολόκληρο πλανήτη δεν μπορείς να βρεις μια γωνιά να κάτσεις,
δεν σε αντέχω. 

μα είναι ανεξήγητο το χιπ χοπ είναι μεταφυσικό κι ας έχει ωμό ρεαλισμό 

                         κι όσο κι αν τ αγαπώ υπάρχουν φορές που το σιχαίνομαι          

αλλά όχι έχεις δίκιο. 
αξίζεις παραπάνω. μια δουλειά που να πληρώνει καλύτερα ή μια δουλειά
που να σ αρέσει περισσότερο αλλά να πληρώνει κι όλας. όχι όχι έχεις δίκιο. 
αξίζεις καλύτερο γκόμενο από τον πρώτο σου έρωτα όπως εξελίχθηκε.
κάποιον που να σε πηγαίνει και μια εκδρομή, κάποιον που να 
μοιράζεστε το ίδιο όραμα σε δέκα χρόνια 
από τώρα σε σάμπερμπ όχι μακρια όχι κοντά  στο κέντρο. κάποιον που 
να κάνει το κινητό σκουλαρίκι και σε κάθε του κίνηση να είσαι ελεύθερη 
να ξεσπας τα κόμπλεξ και την ανασφαλειά σου. 
θα σου πέσουν απ τον ουρανό ή θα λιώσεις όλες σου τις σόλες 
γι αυτά τα ιδανικά,
διαφορετικά θα κλαις κάθε βράδυ και θα βρίζεις
μέχρι να τα αποκτήσεις. όταν τα αποκτήσεις βέβαια εννοείται 
(και το ξέρεις απο πριν, αφου σου το παν!)
θα είσαι υπερευτυχισμένος.-
ΑΝΑΡΡΩΤΙΕΜΑΙ ΠΟΙΟΣ ΣΚΑΤΑ ΣΕ ΕΠΕΙΣΕ ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΩΣ Σ Κ Α Τ Α 
ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΣ AΦΟΥ ΤΟΣΟ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ.

χίλιες ομάδες, χίλιες κλίκες κι αρχηγοί

γιατί να βγάλεις λεφτά από την μουσική, σου κάνει λογική!
να κλείνεις λάιβ και να σε χειροκροτούν. να έχει το βίντεό σου 
στο γιου τιουμπ τριανταπέντε χιλιάδες βιους την εβδομάδα
κι ύστερα να πίνεις κόκες για να τα βγάλεις πέρα στο τουρ. 
πώς να κρίνω μια τέτοια επιλογή μοίρας; φαντάζει απείρως πιο ευχάριστη 
απ το να χρησιμοποιήσεις το πτυχίο σου της λογιστικής που μισείς 
(ΝΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΥΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ 
ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΚΑΙ Ω ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΗ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ)
και είναι. 

εξαιτίας της λες
αν πεθάνεις και μια ώρα αρχύτερα δεν θα σε πειράξει...
θα αξίζει τον κόπο, τόσοι και τόσοι 
γαμώ τα μυαλά, γαμώ τα ταλέντα και γαμώ τα άτομα
φύγανε νωρίς.
θα είναι το τίμημα υποθέτεις κι εγώ που σ ακούω κλαίω
γιατί για μένα τιμή για το χαμογελό σου και την αγκαλιά δεν υπάρχει.

γιατί εγώ θα προτιμούσα να μην ακούσω ποτέ τον παύλο να λέει το στην Κ
αν ήτανε να μην πίνει πρέζα κι η ψυχή του να μην σέρνεται στα πατώματα.
γιατί η τέχνη είναι προσωπική υπόθεση. υπο το δημόσιο φως 
λογικό να διαστρεβλώνεται. οικογενειακή μην σου πω. 
ίσα για εκείνους που βρίσκουν το κουράγιο για λίγο να μοιραστούν 
και να μετριάσουν τον πόνο τους. εκείνον που ψάχνουμε όλοι τρόπο 
ν απαλείψουμε εντελώς. θέλει κότσια να μοιραστείς τον πόνο.
για μια στιγμή, εκείνοι έχουν σταματήσει για ανάσες την προσπάθεια.
ούτε περήφανοι είναι γι αυτό, ούτε τους οφελεί να το 
αντιμετωπίζουν ως αυτοσκοπό.

το ότι έχω δίκιο αποτυπώνεται στην ευτελή κατάσταση που βρίσκονται 
οι περισσότεροι καλλιτέχνες μόλις το κοινό πέφτει να τους κατασπαράξει, 
τα σωψυχά τους γίνονται ταμπέλες, ποσοστά και σύμβολα για χιλιάδες 
απελπισμένους. συνήθως,
βυθίζονται στην ματαιοδοξία, τον μηδενισμό, την απώλεια
και την φαντασίωση. ξεπληρώνεται λες η ευτυχία, η ολοκλήρωση 
με χρήματα; μπα. 
τελικά όμως ούτε με τέχνη ξεπληρώνεται, λυπάμαι.
να τους κατηγορήσω όμως; τους αγαπάω! 

μια γαμάτη στιγμή 

                          χίλιες ζωές να ζούσαν όλοι απ την αρχή 

δεν θα μετάνιωνε κανείς για την αγάπη αυτή

μα πιο πολύ αγαπώ εσένα που μεγάλωσες στο διπλανό στενό.
την δική σου μουσική έχω ανάγκη ν ακούω και θα μου φτάνει γιατί πάντα 
θα μου λέει πιο πολλά απ ότι ενός αμερικάνου που πρακτικά 
με το ατομό του, τίποτα δεν μας συνδέει. παίξε μου εσύ δυο σκοπούς
να ξεχαστώ και τρώμε μαζί το μεσημέρι, σε μένα.
γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να πάει πολύ παραπέρα από αυτό που είναι.
όμως ο άνθρωπος το τί είναι για να δει ξεκάθαρα θέλει θέληση και θάρρος
θέλει χρόνο. αφοσίωση. θυσίες. κερατιάτικα. κίνδυνο. απόγνωση.
χαμόγελο στα δύσκολα και στα εύκολα παραπάνω σκέψη. 

κοινώς, θέλει να γουστάρεις λίγο παραπάνω απ ότι εσύ
και να γουστάρεις στ αλήθεια. δεν γουστάρεις;
απο δω παν κι άλλοι!
μην προσπαθείς να πάρεις καλύτερη τιμή παρά
απέσυρε την ψυχή σου από την αγορά μια και καλή.
μισοκοιμισμένε μου. ίσως γελάσεις αφήνοντας την 
τελευταία σου πνοή.

τί φοβάσαι ρε φλούφλη; αφού εγώ ειμαι εδώ.


No comments: