...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Monday, February 15, 2010

ένα παιχνιδάκι

ας παίξουμε.
Πόσο κομμάτια έγινα χθες;;;
τα καρναβάλια μας τελειώσανε κι ας μην ντύθηκα φέτος.

ξύπνησα στο πάτωμα με τα ρούχα, το πάπλωμα από το κρεβάτι να με κρατάει αγκαλιά.
μαζί με τα απομεινάρια νερόβραστου αστρακίου, την ανοιγμένη coca cola  και την λεκάνη που κείτεται ακόμη λίγο πιο πέρα από την μούρη μου, λένε ότι προφανώς έχω φίλους.

το γεγονός ότι το delivery δεν το σηκώνει για καφέ και σαντουιτς σήμερα, μου λένε ότι προφανώς
έχω κι εχθρούς, τούτη την Δευτέρα. για την ακρίβεια παίρνω τους δρόμους να πάρω το σάντουιτς μόνη μου και πώς του ήρθε... λάμπει ο ήλιος. ο θερμαικός φυσιέται απ την σωστή κι όχι μόνο μπορώ ν αναπνεύσω πλάι του αλλά βλέπω και μέχρι τον ξεχασμένο πάτο του! ένα τραγούδι μου παίρνει το μυαλό γιατί τ αυτιά μου παραείναι ευαίσθητα σε αυτή την φάση. εξάλλου εννοείται δεν πήρα κινητό.

θάλασσα πλατειά, σ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
θάλασσα βαθειά, μια στιγμή δεν ησυχάζεις
λες κι έχεις καρδιά, την δική μου την μι κρου λα την φτω χειάααααααα

μα πόσο κομμάτια έγινα χθες; μετράμε πόντους.

θυμάμαι κάτι αρχικά κονιάκ στο σπίτι με την φίλη, θυμάμαι και μιαμισι βότκα και δυο σφηνάκια τεκίλα (αυτά μου την κάνανε, το αποφασίζω και τους γαμώ το σπίτι) στο μαγαζί.
και φτου ρε πούστη μου πάλι δεν ξεβάφτηκα, σούρα θα είναι η μούρη μου σε δέκα χρόνια.

το κρουασάν με μανούρι, ντομάτα αγγουράκι και καπουτσίνο το πέτυχα κι όσο το ετοίμαζε η κοπελιά μία με ρώτησε αν κάτι έχει η μέση μου γιατί έκανα να γείρω στο πλάι κι αφού της είπα "όχι, απλά είμαι χθεσινή" μπήκανε κι οι μπάτσοι μέσα κι ένιωσα τόσο καλά που δεν είμαι μία από αυτούς.
και πήρα κι ένα καρέλια κασετίνα χρυσή για το μνημόσυνο που δεν πήγα

λέει επάνω το κάπνισμα σκοτώνει κι εγώ σκέφτηκα "ας ήταν μόνο αυτό..."

θυμάμαι.
να πέφτω στον δρόμο με τον κώλο στα νερά, πάνω από μία φορά, να μην βλέπω τίποτα,
να βρίζει η Γιώτα τον ταξιτζή που δεν μας πήρε γιατί φοβότανε μην του ξεράσω τα καθίσματα.
τέλος, να κλαψουρίζω στο σπίτι ότι να ξεράσω άλλο δεν μπορούσα
και να δέχομαι απειλές πως θα με πάνε στο νοσοκομείο.

τελικά τίποτα δεν έχασα πάλι. όλα τα θυμάμαι.
και το πώς ξεκίνησα, για να ξεχάσω εσένα. έστω για λίγο...

πέρισυ τέτοια νύχτα και την προηγούμενη, πάνω σου είχα πέσει πάλι.
μου σκασαν όλες οι μνήμες, τις συζήταγα κι αυτές στο μπαρ, πόσο ηλίθια ήμουνα
και τότε, πόσα τα ρακόμελα και τότε, πόση η βόλτα με τα πόδια θησείο-γκάζι και πίσω
πόσο εκτός χρονοδιαγράμματος, πόσο ασυντόνιστη.
τουλάχιστον φέτος ήμουνα πιο συντονισμένη. με τον εαυτό μου, τον ήλιο, τον καπουτσίνο, την θάλασσα και τον αέρα κι έτσι όπως άραζα στην άκρη και γελούσα μόνη μου σκέφτηκα

αυτό είναι τέχνη!

No comments:

Template by:
Free Blog Templates