...with lots of love for you, Jeff Thomas and the lyrics.

Tuesday, February 09, 2010

για το τρελάδικο

pon and zi Pictures, Images and Photos

είμαι.
όλοι μου το λέγανε και δεν τους πίστευα.
άνθρωποι που με γνώριζαν από δέκα λεπτά έως δέκα και δεκαπέντε χρόνια
αναφωνούσαν σε ανύποπτες στιγμές και με διαφορετικούς τόνους και χρωματισμούς
-μα εμένα στο κεφάλι μου το ίδιο αντηχούσε-
"είσαι τρελή!"

κάποιοι το λέγανε με ενθουσιασμό, άλλοι με ανησυχία, ίσως κάποιοι με απορία για κάτι που θα τους έλεγα, άλλοι με συστολή (!!) κι ακόμη και με θαυμασμό μπορώ να πω πως
μου το έχουν ξεστομίσει κατά καιρούς.

τώρα για προσωπικούς λόγους που βαριέμαι να αντλήσω λεπτομέρειες από την πάρτη τους,
εγώ, το έπαιρνα για καλό.
ειδικά όταν συνέπεφτε με περιόδους που ήμουν στα χάι μου και το "είσαι τρελή" είχε καταντήσει γραφικό διότι έπεφτε καθημερινά δηλαδή και από όποιον -πραγματικά- νά'ναι
τόσο μ έβρισκα να λέω από μέσα μου "καλά πας".

ε να που έφτασα σήμερα να το πω μόνη μου στον εαυτό μου.
και όχι, τούτη την φορά δεν με το πήρα ως κοπλιμέντο. (χμ χμ)

αφού κατάφερα να γυρίσω πάλι το βιολογικό μου ρολόι ύστερα από τρεις ολόκληρες εβδομάδες
που κοιμόμουν εννιά το πρωί και ξυπνούσα λίγο πριν δύσει ο ήλιος (ενώ είχαν προηγηθεί άλλες τρεις ωραιότατες με ωράριο που θύμιζε κορίτσι που δουλεύει στο cosmo)
έτσι, με την χαρά που ξύπνησα στις έντεκα παρά δέκα κυρία η δικιά σου και χωρίς ξυπνητήρι, κι αφού είχα μία κατά τα άλλα άκρως απολαυστική μέρα με φίλη, σουπερ μαρκετ και το chariots rise στο repeat,
έτσι, μεταξύ δεύτερης και τρίτης βραδινής ντάγκλας,
ένα μικρό μαμούνι που εντόπισα πάνω από το κρεββάτι μου με έκανε να ξοδέψω ΟΛΟΚΛΗΡΗ την υπόλοιπη νύχτα γράφοντας για τον έρωτα και τον πόλεμο.
ή βασικά για τον δρόμο. στον έρωτα. και στον πόλεμο. και στην ειρωνεία του θανάτου.(ζντόινγκ δλδ)

γιατί ρε γαμώτο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

δεν μπορεί να φταίει αποκλειστικά το μαμούνι, σίγουρα αποτέλεσε μια απλή αφορμή.

καλά το κατάλαβες. εχω τρελαθεί. έχω χάσει τα λογικά μου.
τόσο πολύ πια ούτ εγώ να μην μπορώ να το παλέψω; εντάξει όσοι με ξέρουν με έχουν συνηθίσει κι όσοι δεν με ξέρουν ή τρέχουν μακριά απ το φόβο τους ή που μου λένε ένα σωρό ωραία πράγματα δεν βάζει ο νους σου...

μέχρι τώρα μια χαρά την πάλευα έτσι. εσύ φταις.
ναι εσύ φταις. που δηλαδή έστω και δεν φταις εσύ. ο έρωτας τα φταίει. τι μαλακία!!!!!!! :ppp
πού μένει να του στείλω το εφτασέλιδο, που τουμπάνιασαν τα μάτια μου να το συντάξω μπας και αναθεωρήσει και με λυπηθεί;

ανεβαίνω από το υπέρτατο χάι και πέφτω στην τρομερότερη μιζέρια μέσα σε ένα επεισόδιο the big bang theory. και δεν είναι ότι φταίει η σειρά. η σειρά γαμάει κώλους...
και ξέρεις τι παρατήρησα; όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο γρήγορες είναι οι εναλλαγές από το χάι στην μιζέρια και τούμπαλιν. άσε που πλέον δεν παίζουν ρόλο μόνο τα γεγονότα που έχουν σχέση με μας. προφανώς έχουν μπει στο παιχνίδι και εξωγενείς παράγοντες που αδυνατώ να αναγνωρίσω προς το παρόν. (μα με το big bang theory??wtf..)

ναι εντάξει είμαι πολεμιστής. ναι εντάξει αντέχω. ναι αναγνωρίζω ότι χωρίς αγώνα και με βόλεμα κανείς δεν πηγε πουθενά. ναι είμαι υπεύθυνη για τις πράξεις μου και κανέναν άλλον δεν κατηγορώ.
αλλά που θα πάει αυτό (εαυτέ μου σε ρωτώ! και καλά ότι με νοιάζει, μούσι)

κι εγώ τώρα έχεις καταλάβει, δεν είναι ότι θα πιεστώ με τα συναισθήματά μου απλά δεν γίνεται!
με την έννοια ότι δεν μπορώ να τα στριμώξω σε μια γωνία και να κάνω πως δεν υπάρχουν
συνεχίζοντας την καθημερινότητά μου. πες το σοφία, πες το πρόληψη κατά του καρκίνου
πάντως θέλω δεν θέλω κάτι τέτοιο δεν γίνεται καρατσεκαρισμένο. ούτε πρόκειται να παραδώσω τα όπλα, την μάχη και τα πιστεύω μου απλά επειδή έχω αυπνίες. στους πολέμους έχουν χαθεί ζωές λέμε! υπάρχουν και αξίες και ιδεώδη δεν θα τα φτύσω εγώ στην μούρη σε μια στιγμή αδυναμίας και για λίγο ραχάτι.

μα κι εσύ είναι ανάγκη κάθε φορά που σε βλέπω να είσαι και καλύτερος; δεν μπορείς εκεί πέρα να χαλάσεις λίγο, να γελάσει το χειλάκι μου χαιρέκακα, να ελευθερωθεί η καρδιά μου,
να γλιτώσω το τρελάδικο στην τελική; μα κάθε φορά; μα τόσο καιρό;
κάνε ενα καλό και ρίχ το στο γυαλό!

οοοόχι γιατί ακριβώς την στιγμή που θα ξενερώσω τσουπ! πετάγεσαι. δεν προλαβαίνω η δύσμοιρη να κλαφτώ καλά καλά.(και καλά..λες και δεν βλεπεις ολόκληρο blog μπροστά σου!) άσε που προσπαθώ να ξενερώσω με το ζόρι (μπας και τσουπ πιο γρήγορα)
πράγμα που η όλο και πιο ανοδική πορεία των συναισθημάτων μου καθιστά αδύνατο! δηλαδή τί θα γίνει αν ξενερώσω τελείως; μήπως θα πέσουν τα κάραβια μου έξω ή μήπως θα πέσουν τα δικά σου αφού εσύ χέστηκες ή μήπως η μοίρα τα κάνει όλα
ή ο μικρόκοσμος του καθενός είναι τελικά υπερβολικά μικρός και τα φέρνει όλα σβούρες σβούρες.

ΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ!!

με το που φεύγεις ξαφνικά από το ζεν που χαν έρθει, σταδιακά διαλύονται.
και δεν είναι καν πως εγώ έχω καμία αξίωση να σε κρατήσω (δεν ξέρω τι θα σε έκανα και να προσπαθούσα και να το κατάφερνα το πολύ πολύ να σε τάιζα κάτι...)! ό,τι θες θα κάνεις, εγώ μαζί σου αλλά
το νερό κόβεται πάνω που πάω να λουστώ, μαμούνια εμφανίζονται από το πουθενά (το'παμε), το χέρι μου θυμάται να το πιάσει η υγρασία και πονάει πάλι, ο ελληνικός χύνεται, κάθε που πάω να ξεχαστώ βρίσκω άλλη μια σου τρίχα (κι αυτό γίνεται δυο μέρες α μα πια πόσες είναι), το laptop μου κολλάει οχτώ φορές πιο συχνά και μου σκίζεται και το καλσόν.

δεν είναι ότι δεν επανέρχομαι. επανέρχομαι αλοίμονο αλλά τί να το κάνω αφού πάλι όταν χτυπάω κορυφή εσύ τσουπ! δηλαδή είτε χάλια να μαι είτε τέλεια μία η άλλη είναι για μας. τουλάχιστον ξέρω πως όταν δεν τσουπ δεν είμαι αρκετά ούτε το ένα ούτε το άλλο!

έχω μπει στο rabbit hole...
πήρα το χαπάκι και γυρισμό δεν έχει... 
για όσους ζηλεύετε έχετε δίκιο
αλλά κι εγώ δεν έχω άδικο που και που να νοσταλγώ γκρινιάρικα το επιφανειακό μου matrix και τις ευκολίες...έτσι ανώδυνα, περιστασιακά και στο απ έξω απ έξω...

ακόμη κι αν θα παιρνα το red pill να χα την επιλογή ξανά χίλιες φορές.
after all.. we are the one :) if not us who?

No comments:

Template by:
Free Blog Templates